Εικονες

 

Οταν ο δρομος για Κεφαλονια περναει απο το Αιτωλικο.

ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ

κόκκινοι δάσκαλοι

" ...Αυτά που συμβαίνουν και στη χώρα μας απόρροια είναι, με μικροδιαφορές, αυτής της γενικότερης συνθήκης. Αν τα παραπάνω τα συσχετίσουμε και με τη νεκρανάσταση του φασισμού παντού, τότε εύλογα προκύπτει το συμπέρασμα πως ζούμε μαύρες εποχές. Που γεννούν όμως Κόκκινους Δάσκαλους."

Στις 9 Ιανουαρίου, συμπληρώθηκαν 34 χρόνια από την δολοφονία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα, από την συμμορία Καλαμπόκα προέδρου της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα. 

Την ίδια ημέρα 9 Ιανουαρίου, έκανε πρεμιέρα στην αίθουσα της ταινιοθήκης Ελλάδας το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου "Ο κόκκινος Δάσκαλος". Μια εμβληματική ταινία που αναφέρεται στον Νίκο Πλουμπίδη. Υπόθεση που συγκλόνισε την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και τραυμάτισε βαθιά την Αριστερά μέχρι και σήμερα. Η προβολή της ταινίας του φίλου Στέλιου είναι και ο λόγος που δεν παραβρέθηκα για πρώτη ίσως φορά στην συγκέντρωση στη Πάτρα. Από την πρώτη εκδήλωση ξεχωρίζει η πολιτική τοποθέτηση της  Βανέσσας Αλιχού,  στελέχους του ΕΑΜ  την οποία μπορούμε να διαβάσουμε στην ιστοσελίδα της οργάνωσης   https://eamgr.wordpress.com .

Για το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου, το μόνο που έχω να πώ είναι ότι όποιος αισθάνεται προοδευτικός και ενεργός πολίτης , ανεξάρτητα τι ψηφίζει και τι κόμμα υποστηρίζει, οφείλει να το δεί. Ευχής έργο η συζήτηση στο τέλος της θέασης, είτε με τον σκηνοθέτη, είτε με τους επιστημονικούς συντελεστές της ταινίας,  Βαγγέλη Καραμανωλάκη (Καθηγητής Θεωρίας & Ιστορίας της στο Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών),  Ιωάννα Παπαθανασίου (Ιστορικός – Διευθύντρια ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών), τον Τάσο Σακελλαρόπουλο (Ιστορικός – Υπεύθυνος των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη), και  Μενέλαο Χαραλαμπίδη (Διδάκτορας Ιστορίας του ΕΚΠΑ . Ο γιός του Νίκου Πλουμπίδη ο καθηγητής Δημήτρης Πλουμπίδης, που γνώρισε τον πατέρα του μόνο για 3,5 λεπτά στο δικαστήριο, μιλάει και καταθέτει άγνωστα μέχρι τώρα ντοκουμέντα ενώ εμφανίζεται και ο εγγονός Νίκος Δ. Πλουμπίδης. Προμηθεική μορφή χαρακτηρίζει δικαίως τον Πλουμπίδη ο σκηνοθέτης, αλλά συγχρόνως πιστεύω ότι υπόθεση του ήρωα αναδείχνει και την διαρκή τραγωδία και αδυναμία της αριστεράς που δημιουργεί την ίδια ώρα ήρωες και προδότες. Χαρακτηριστικό όλων των θεωριών όταν καταλήγουν σε δόγματα.

 Για να πάρουμε μια γερή δόση του πνεύματος της όλης προσπάθειας του σκηνοθέτη και των συνεργατών του, δεν έχουμε παρά να περιηγηθούμε την συνέντευξη του Στέλιου στο FLIX με τίτλο 

«Ζούμε μαύρες εποχές. Που γεννούν όμως Κόκκινους Δάσκαλους.» στη διεύθυνση

 https://flix.gr/articles/stelios-haralambopoulos-interview-ploumbidis-doc.html?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR0FFlYXuYQx2KvEggjCr2O9CgE4sICeXB5D

Τέλος Νοεμβρίου Πρώτη Δεκεμβρίου

 Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. 

   

                  Δυο εκδηλώσεις στην Καλλιθέα

Ταξιδεύουμε για Χριστούγεννα, προετοιμαζόμαστε για Πρωτοχρονιά, περιμένουμε τα Φώτα. Τι καλύτερο προεόρτιο λοιπόν από μια παρουσίαση ενός βιβλίου και θέαση μιας όμορφης ταινίας ; Στο τέλειωμα του Νοεμβρίου και στο ξεκίνημα του Δεκεμβρίου τα ζήσαμε λοιπόν και τα ευχαριστηθήκαμε και τα δύο. 

Το κυριότερο; 

Βρεθήκαμε Μαζί με αρκετές δεκάδες φίλους, και πολίτες της Καλλιθέας.

 Η παρουσίαση του βιβλίου με τον εμβληματικό τίτλο ΓΕΝΕΣΙΣ του Βαγγέλη Μπέκα έγινε στον όμορφο χώρο του ZATOPEK Book cafe και στο πάνελ πλαισίωσαν τον συγγραφέα η ομότεχνος του Τζούλια Γκανάσου, η δημοσιογράφος Ελεωνόρα Ορφανίδου και ο σεναριογράφος ηθοποιός Γιώργος Μακρής.

Το βιβλίο εντάσσεται στην αστυνομική λογοτεχνία, όμως είναι βαθύτατα κοινωνικό και άκρως επίκαιρο αφού "παίζει" με ζητήματα που άπτονται της τεχνητής νοημοσύνης. Διαβάστε το. 

          Η Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 

Συνδέθηκε με την προβολή της ταινίας Ο ΡΑΦΤΗΣ παράλληλα με την παρουσία της σκηνοθέτριας της, Σόνιας Λίζα Κέντερμαν. Ο δημιουργός της μουσικής στην ταινία, Νίκος Κυπουργός δυστυχώς δεν μπόρεσε να παραβρεθεί. 

Στο δημοτικό θέατρο της Καλλιθέας με δεκάδες συμπολίτες μας χαρήκαμε και την ταινία και την συζήτηση στο τέλος με την Σόνια. Μια ταινία που έχει ταξιδέψει από Ελλάδα σε Ιαπωνία, από Γερμανία σε νότιο Αμερική με βραβεία και διακρίσεις. 

Η νεοσύστατη Λέσχη κινηματογράφου και πολιτισμού Καλλιθέας με την τρίτη εκδήλωση της βάζει ψηλά τον πήχη .

 Όπως αξίζει στην πόλη στους κατοίκους στην ιστορία της περιοχής

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κιν/φου

από ταινία του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου
 

Όπως τα πεύκα

κρατούνε τη μορφή του αγέρα

ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί

το ίδιο τα λόγια

φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.»( Σεφέρης  1966)

Την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου καταφτάσαμε ασμένως στο εμβληματικό κινηματογράφο ΣΤΟΥΝΤΙΟ, στον οποίο θα προβαλλόταν το αριστουργηματικό ντοκυμαντέρ "ημερολόγια καταστρώματος -Γ. Σεφέρης" του σπουδαίου σκηνοθέτη Στέλιου Χαραλαμπόπουλου.

Η ταινία δημιουργήθηκε στα 100 χρόνια από την γέννηση του νομπελίστα ποιητή, και αναφέρεται στη ζωή, στο έργο στα χειρόγραφα του, τα οποία με δεξιοτεχνικό τρόπο ο Στέλιος σύνθεσε και απέδωσε στα 80 λεπτά θέασης. Πρωτότυπη εργασία με υπευθυνότητα και αγάπη για το πρόσωπο και ένα ταξίδι στην ποίηση όπως μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης σε ΌΛΕΣ τις δημιουργίες του. Απαράμιλος φυσικά και λόγος του στο τέλος της ταινίας, στη συζήτηση που ακολούθησε.

 Ουσιαστικά με γλαφυρό τρόπο μέσα από την τοποθέτηση του στις ερωτήσεις , μας ταξίδευσε σε "άλλη μια ταινία" για τον Σεφέρη. Γιατί για τον  Στέλιο η ταινία, ο κινηματογράφος γενικότερα είναι ένα εργαλείο ποίησης και στοχασμού. Αυτό ήταν και είναι ΟΛΕΣ οι δημιουργίες του. 

Κατά τα λοιπά οι ταινίες στα πλαίσια του 37ου Πανοράματος Ευρωπαικού κινηματογράφου , με επιμέλεια του Νίνου Φενέκ Μικελίδη, συνεχίζονται ώς 27 Νοέμβρίου σε 4 αίθουσες, με αξιοσημείωτες προβολές και αφιερώματα όπως στον Jhon Cassavete, Frank Kafka κτλ .

Τα Τσίπουρα του Νοεμβρίου

                 ΡΑΚΟΚΑΖΑΝΑ
 Ήταν το 1920 όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος,εδωσε άδειες για παρασκευή τσίπουρου. Από τότε τα καζανέματα, τα ρακοκάζανα για άλλους, κυριαρχούν στα χωριά και στα οινοπαραγωγικά μέρη της χώρας μας.

 Από την Κρήτη μέχρι την Κοζάνη, από τον Έβρο μεχρι την Πελοπόννησο οι τελευταίες ημέρες του Οκτώβρη και όλος ο Νοέμβριος, μαζεύει γύρω από το καζάνι πολίτες, μέσα στο κέφι, την χαρά το τραγούδι και το τραπέζι με τα ψητά. 

Μια γιορταστική ιεροτελεστεία, προάγγελο του Δεκεμβριανού 10ήμερου, μια ευκαιρία ισχυρής κοινωνικότητας. 

Η απόσταξη των στέμφυλων, δηλαδή των υπολειμμάτων από το στυψιμο του σταφυλιού και την εξαγωγή του κρασιού, θα μας αποδώσει μετά από μια μιάμιση ώρα κάτω από την παραδοσιακή τέχνη του ρακατζή, το δυνατό τσίπουρο, τσικουδιά, γράπα, ρακί, που θα μας συντροφεύσει τον κρύο χειμώνα.

Εδώ και χρόνια έχω στο νού μου να βρεθώ μια τέτοια ημέρα στη Μακεδονία σε καζάνι στη Γουμένισσα όπου η ιεροτελεστία πάντα κλείνει στην πλατεία με τα χάλκινα να στέλνουν νότες αισιοδοξίας, να ντύνουν με μελωδικούς ήχους το κρύο της ατμόσφαιρας. Κάποτε θα γίνει και αυτό. 

Για μια χρονιά ακόμη βρεθήκαμε όμορφη παρέα στις πρόποδες της Γκιώνας, στο καζάνι του Κώστα, που σαν καλός νοικοκύρης φρόντισε να μας κεράσει εκτός από το καλόπιοτο κρασί του, και με το ανάλογο κοντοσούβλι με προβατίνα από τα Βαρδούσια. 

Όλα κύλησαν θαυμάσια τόσο που ξέχασα, δεν μου έλειψε καθόλου για άλλη μια φορά η Γουμένισσα της νεγκόσκα και του ξινόμαυρου της Μακεδονίας. Σε λίγο χρόνο γύρω από το τζάκι με τους αναμένους ελατοκορμούς πάνω στα 2.000 μέτρα του καταφυγίου των Βαρδουσίων θα απολαμβάνουμε το φετινό νέκταρ όπως κάθε χρονιά.

Κατά τα άλλα για χάλκινα οψόμεθα...

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2024

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2024: ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Αναρτήθηκε από τον/την: eamgr στο 14 Νοεμβρίου, 2024

Όσα χρόνια κι αν περάσουν η εξέγερση του Πολυτεχνείου παραμένει άσβεστη φλόγα πάλης και αγώνα, ανάσα και κραυγή για ψωμί- παιδεία- ελευθερία- ανεξαρτησία.  

Αυτή  η κραυγή της ελευθερίας και της αντίστασης, ξεπηδάει σήμερα το ίδιο δυνατή από την Παλαιστίνη, το Λίβανο και θα ξεπηδήσει αργά ή γρήγορα από τις σημερινές αποκλεισμένες κοινωνίες του νεοφιλελεύθερου τρόμου.

Σήμερα που το διεθνές δίκαιο ανατρέπεται ξεδιάντροπα για να επαναδιατυπωθεί στις συνθήκες ενός διαρκούς παγκόσμιου πολέμου για την παγκόσμια ηγεμονία. Γενοκτονίες, ανοιχτές επεμβάσεις, επιβολή καθεστώτων, υπαγόρευση όρων εσωτερικής λειτουργίας των κρατών, όλα υπό την έγκριση των υπερεθνικών οργανισμών που ολοκληρωτικά είναι υποταγμένα στον ιμπεριαλισμό και τις αντιθέσεις του.

Σήμερα στη χώρα μας η κυβέρνηση της δεξιάς είναι σε συνθήκες αποδρομής με ένα πολιτικό κενό που συνεχώς μεγαλώνει. Ο κόσμος της εργασίας στενάζει και δεν βγάζει το μήνα χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, ενώ την ίδια στιγμή η δημόσια υγεία και παιδεία απαξιώνονται και διαλύονται στο βωμό του κέρδους των ιδιωτών.

 Παρόλα αυτά, το σύστημα φαίνεται να εκπέμπει μια εικόνα παντοδυναμίας εμποδίζοντας την ενιαιοποίηση  της κοινωνικής διαμαρτυρίας και αγανάκτησης ενώ η κοινωνία φαίνεται διαχειρίσιμη.

Η   δύναμη του συστήματος εκπορεύεται και από το ιδεολογικό, πολιτικό έλλειμμα της αριστεράς που έχει χαθεί στους λαβυρίνθους της αναζητώντας σανίδα σωτηρίας στο κέντρο. Εκεί που δεν αμφισβητείται  ο ολοκληρωτισμός των νεοφιλελεύθερων αξιών, που μεταμορφώνει τους απανταχού Τραμπ μαζί και τους ντόπιους ακροδεξιούς που πολλαπλασιάστηκαν σαν τους αρουραίους στις τελευταίες εκλογές, σε «αντισυστημικούς»! Αυτός είναι ο ναζισμός της νέας εποχής.

Αυτόν τον εφιάλτη, μόνο το μεγάλο Πολυτεχνείο της εποχής μας, μπορεί να τον αντιμετωπίσει και να τον νικήσει.

Σήμερα λοιπόν ας αναστοχαστούμε  το Πολυτεχνείο του ΄73 που αποτέλεσε  σημαντικό  ιστορικό  σταθμό στην μεταπολιτευτική  πορεία της χώρας .

Το χουντικό τανκ μπορεί να γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου, όμως δεν το νίκησε. Λαός και νεολαία το κράτησαν και το κρατούν ζωντανό, ασπίδα, οδόφραγμα των αξιών της λαϊκής ενότητας που συγκροτήθηκε και εκδηλώθηκε σε εξέγερση το Νοέμβρη του ’73.

Ο Νοέμβρης του ’73 διδάσκει πως το αυθόρμητο μπορεί αλλά και πρέπει να μετεξελιχτεί  σε συνειδητό με αιτήματα και στόχους αδιαπραγμάτευτους  για το συνολικό κοινωνικό μετασχηματισμό προς την δημοκρατία της εργασίας και της γνώσης.

Από την εξεγερτική φλόγα του Νοέμβρη, αντλούμε αισιοδοξία, ελπίδα και κουράγιο για τους αγώνες και τις μάχες που έρχονται.

Η κοινωνία της εργασίας με εξεγέρσεις θα πορευθεί  και θα ανασάνει απέναντι  σε αυτή την γκρίζα πραγματικότητα.

• Στο δρόμο του Νοέμβρη βαδίζουμε ξανά για ψωμί – παιδεία – ελευθερία – ανεξαρτησία.
• Όχι στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού- Λευτεριά στη Παλαιστίνη- Αλληλεγγύη στην Λιβανέζικη αντίσταση

Όλοι στην πορεία για το Πολυτεχνείο 

Νοέμβρης 2024

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Γ. Αρβανίτης. Γνώρισα το σκοτάδι και αναζήτησα το φως

                       Ενα 2μερο στο δημοτικό θέατρο Καλλιθέας         

ενα διήμερο στο δημοτικό θέατρο Καλλιθέας

 Η Κυριακή 10 και στη συνέχεια η Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2024 στάθηκαν ξεχωριστές ημερομηνίες στην πολιτιστική κίνηση της Καλλιθέας. 

Το Δημοτικό θέατρο της πόλης, μετά την εξαιρετική κίνηση του Δήμου και της νεοσύστατης Λέσχης κινηματογράφου και πολιτισμού γέμισε από φως. Από φως που "ο ζωγράφος του φακού" Γιώργος

Αρβανίτης απλόχερα σκορπάει μέσα από τις 112 ταινίες του ανά την υφήλιο. 

Από το Μεξικό και τις ΗΠΑ, στην Αφρική, στην Ευρώπη, στην Αυστραλία.

 
Άνθρωπος απλός με αστείρευτο χιούμορ. Ένας καλλιτέχνης που σήμερα αποτελεί την ίδια, την ζωντανή ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου, μέσα από τις ταινίες της ΦΙΝΟΣ και τους μεγάλους ηθοποιούς της εποχής. 

Αυτός που καταξιώθηκε φωτογραφίζοντας την Αναπαράσταση, το Θίασο και τις άλλες ταινίες του Αγγελόπουλου, "Τα πέτρινα χρόνια" και τις "Νύφες" του Παντελή Βούλγαρη, και τόσων άλλων, που συνδέθηκε με δυνατή φιλία με τον Μαστρογιάννι,  την Φανύ

Αρνταν, τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και πόσους ακόμη. 

Άνθρωποι του κινηματογράφου και της διανόησης παρέστησαν χειροκρότησαν και χειροκροτήθηκαν από το κοινό. Ενδεικτικά. Ο συγγραφέας-μεταφραστής Αχιλλέας Κυριακίδης, οι ηθοποιοί Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη και Γιάννης Αναστασάκης, η θεωρητικός κινηματογράφου και καθηγήτρια πανεπιστημίου Αφροδίτη Νικολαίδου, οι

σκηνοθέτες Χρ. Παληγιαννόπουλος, Αλέξης Αλεξίου, Δημήτρης Μουτσιάκας, οι διευθυντές φωτογραφίας Γιώργος Καρβέλας και Βασίλης Σταυρόπουλος, ο δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός Στ.Ελληνιάδης.

Την εκδήλωση άνοιξε η Βαγγελιώ Μπεμπή και στη συνέχεια το μικρόφωνο πέρασε στο δήμαρχο της πόλης Κώστα Ασκούνη. Το πάνελ των ομιλητών με την δημοσιογράφο Ελένη Τζανάτου, την συγγραφέα Ελισάβετ Χρονοπούλου, τον Φοίβο Δεληβοριά και τον σκηνοθέτη Περικλή Χούρσογλου, ανέδειξαν την προσφορά του Γιώργου Αρβανίτη ενός καταξιωμένου Έλληνα δημιουργού.

Ο ίδιος παίρνοντας τον λόγο και απαντώντας σε ερωτήσεις του κοινού απέδειξε την ιδιαίτερη στόφα που μόνο οι πραγματικόι δημιουργοί κατέχουν. Η δεύτερη ημέρα αφιερωμένη στην θέαση της τελευταίας ταινίας που εργάστηκε «Το παιδί που μετρούσε τον κόσμο» του Τάκη Κανδύλη (Γαλλία, Ελλάδα, Βέλγιο — 2023)  έδωσε ξανά την ευκαιρία στο κοινό και στον Γιώργο να συζητηθούν κυρίως τεχνικά θέματα της εργασίας.

Και τις δύο ημέρες στο φουαγιέ του θεάτρου οι πολίτες θαυμάσαμε την ξεχωριστή τεχνική του δημιουργού σε μια έκθεση που επιμελήθηκε η Αμαλία Καλούση. 30 γυναικεία πορτρέτα  φυλλοτεχνημένα με την ξεχωριστή ευαισθησία του καλλιτέχνη του φωτός. Συγχαρητήρια στους λοιπούς συντελεστές του επιτυχημένου διήμερου. Στο δήμο στη λέσχη σε ολους τους συμμετέχοντες από κάθε μεριά. Τέτοιες εκδηλώσεις σηκώνουν πάντα ψηλότερα τον πολιτιστικό πήχη στη πόλη. Δημιουργούν υποσχέσεις μελλοντικές αλλά και αισιοδοξία στους πολίτες. 

 Γνωρίζουμε το γκρίζο αλλά πρέπει να βρίσκουμε το φως.  

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΙΣΣΙΑΣ

             

  Β. Πισσίας. Δεν φοβήθηκε ποτέ τις συμπληγάδες

Χθές, Δευτέρα 10/11/2024, στο νεκροταφείο του Ζωγράφου συνοδεύσαμε στην τελευταία κατοικία του, φίλοι και συναγωνιστές, τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΙΣΣΙΑ. Πλήθος κόσμου, ανάμεσα τους και εκπρόσωποι παλαιστινίων, το φέρετρο σκεπασμένο με τις ελληνική και παλαιστινιακή σημαία με σύνθημα λευτεριά στη Παλαιστίνη.

Ο Βαγγέλης Πισσίας γνωστός ακτιβιστής της αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας, ασυμβίβαστος αγωνιστής εκ των συντονιστών της διεθνούς «Πρωτοβουλίας για την Ειρήνη στην Συρία», φημισμένος για τις γνώσεις του σε θέματα της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα γνωστός από την αγωνιστική δράση του στο  παλαιστινιακό,
με αποκορύφωμα το συντονισμό της Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα», στα πλαίσια του διεθνούς κινήματος Free Gaza Movement, αλλά και σπουδαίος ειδικός στη γεωπολιτική ανάλυση της κατάστασης στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αλλά και σε ζητήματα άκρως επιστημονικά σχετικά με την υδρολογία.

Γνωριστήκαμε με τον Βαγγέλη, που μας τίμησε με την παρουσία του στην ΙΤΕΑ, όταν στις 15 - 11- 2014 μέσα από την Πρωτοβουλία αλληλεγγύης Φωκίδας, μια ομάδα 5-6 ατόμων, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε ενέργειες απαραίτητες κατά την κρίση μας, τις οποίες τα λεγόμενα αριστερά και προοδευτικά κόμματα κ οργανώσεις τις υποτιμούσαν αν δεν τις απεχθάνονταν. Στην εκδήλωση με τον Πισσία παραβρέθηκαν επίσης ο δημοσιογράφος του 105,5 Χρυσόστομος Λουκάς καθώς και εκπρόσωποι της ομάδας Fair Planet. (βίντεο από την εκδήλωση της Ιτέας, στην διεύθυνση ( http://youtu.be/cRfDCnPmId8) και ( http://youtu.be/smmDKUOMwyo ).

Ο Βαγγέλης στα 77 του χρόνια τέλειωσε το επίγειο ταξίδι του. Άφησε ανεξίτηλα σημάδια και παρακαταθήκες στην κοινωνία. 

Το σπάσιμο της πολιορκίας στη Γάζα το 2008, η πειρατική ενέργεια των Ισραηλινών στην αντίστοιχη προσπάθεια του 2010 και το Mavi Marmara, δείχνουν την τόλμη την αποφασιστικότητα αλλά και το πόσο θα λείψει από σήμερα κ στο μέλλον.

ΚΑΛΛΙΘΕΑ 10 /11ου ΑΦΙΕΡΩΜΑ στο Γ. ΑΡΒΑΝΙΤΗ

 ΚΥΡΙΑΚΗ 10/11 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ - ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ     Αφιέρωμα στον διεθνώς καταξιωμένο διευθυντή φωτογραφίας
ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Ο Δήμος Καλλιθέας σε συνεργασία με την Λέσχη Κινηματογράφου και
Πολιτισμού Καλλιθέας διοργανώνει αφιέρωμα στον διεθνώς καταξιωμένο
διευθυντή φωτογραφίας Γιώργο Αρβανίτη. Τον καλλιτέχνη που
ξεκινώντας από ένα ορεινό χωριό, το Δίλοφο Φθιώτιδας, έκανε ταινίες σε
όλον τον κόσμο και συνεργάστηκε με τους θρύλους του παγκόσμιου
σινεμά χωρίς να χάσει την ανθρωπιά, την απλότητα και το απίστευτο χιούμορ του.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Κυριακή 10/11 . 7μμ Εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας του Γιώργου Αρβανίτη με τίτλο
«ΓΥΝΑΙΚΕΣ» (σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων)
7.30μμ Παρουσίαση του βιβλίου της Ελισάβετ Χρονοπούλου: «Γιώργος
Αρβανίτης: Μια ζωή στο φως» (Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ)

Συμμετέχουν: Γιώργος Αρβανίτης, Ελισάβετ Χρονοπούλου, Περικλής
Χούρσογλου, Φοίβος Δεληβοριάς.
Συντονίζει η δημοσιογράφος Ελένη Τζαννάτου
Στο βιβλίο ο Γιώργος Αρβανίτης αφηγείται στην Ελισάβετ Χρονοπούλου
μια ζωή σαν ταινία, τη δική του συναρπαστική ζωή.
Πώς από τις στάχτες της ελληνικής επαρχίας στην Κατοχή φτάνει να γίνει
διεθνώς διακεκριμένος διευθυντής φωτογραφίας.

Πώς, ξεκινώντας από τη Φίνος Φιλμ όπου φώτιζε τους σταρ του παλιού
ελληνικού κινηματογράφου, βρήκε τον καλλιτεχνικό του δρόμο
φωτίζοντας τη συννεφιασμένη Ελλάδα των ταινιών του Αγγελόπουλου.
Πώς, γυρίζοντας ταινίες σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, γνώρισε και
συνεργάστηκε με τους θρύλους του παγκόσμιου σινεμά.

Δευτέρα 11/11 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ - ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
7μμ Προβολή της ταινίας «Το παιδί που μετρούσε τον κόσμο» του Τάκη
Κανδύλη (Γαλλία, Ελλάδα, Βέλγιο — 2023)
Διευθυντής φωτογραφίας: Γιώργος Αρβανίτης
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Γιώργο Αρβανίτη

Η ταινία γυρίστηκε το καλοκαίρι του 2023 στις Σπέτσες και έκανε
πρεμιέρα στη Γαλλία τον Ιούλιο του 2024. Στην Ελλάδα προβλήθηκε στο
24 ο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ Κινηματογράφου τον Απρίλιο του 2024.
Πραγματεύεται τη δύναμη της αγάπης, τόσο για τους ανθρώπους, όσο και
για τους τόπους.

Θεσ/κη. Στο 65ο διεθνές κιν/κο φεστιβάλ

   

      Στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ λοιπόν

Τελικά όλα τα ωραία γεγονότα, πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνουν. Να τελειώνουν για να μπορούν να ξανάρχονται ανανεωμένα. Να ξαναγυρίζουν. Κι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι όσο μας αρέσουν να ακολουθούμε την κάθε φορά αρχή τους σαν να είναι η πρώτη φορά.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη αισίως κλείνει τα 65 χρόνια.

Μα δεν πρόκειται να πάρει σύνταξη, καθόσον είναι ένα με την ανάσα της πόλης, και όχι μόνο, με ισχυρό πολιτιστικό αποτύπωμα τοπικά, πανελλαδικά και παγκόσμια.

 Ο πολιτισμός και όλα όσα απορρέουν από αυτόν είναι μια μορφή της δημοκρατικής κοινωνικής κίνησης, μια σκάλα που μετράει και αναδεικνύει την πραγματική ποιότητα ζωής σε μια χώρα. 

Παραβρεθήκαμε λοιπόν και το 2024, για 3 ημέρες. Λιγο, πολύ λίγο, αν σκεφτουμε τις 252 ταινίες που προβάλονται από 1 έως 10 Νοέμβρη .

 Μα στην Καλλιθέα μάς περιμένει μια εξίσου σπουδαία εκδήλωση της νεοσύστατης Λέσχης κινηματογράφου και πολιτισμού της πόλης. 

Δ. Νακος

Παρακολουθήσαμε λοιπόν, όσες μπορούσαμε περισσότερες ταινίες. 

Ξεχωρίσαμε την δημιουργία του καταγόμενου από τον Πανουργιά Φωκίδος, Δημήτρη Νάκου "Το κρέας". Η ταινία η πρώτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη, πρωτοπροβλήθηκε τον Σεπτέμβρη στο 49ο φεστιβάλ στο Τορόντο, ενώ απέσπασε το βραβείο JAM για το σάουντρακ του μουσικού Κωσταντή Πιστιόλη στο Μονπελιέ.

 Η ταινία απαντά εύστοχα πάνω στις δύσκολες σχέσεις που επικρατούν και αναπαράγονται στην Ελληνική επαρχία, στο χωριό, κάτω από το βάρος της πατριαρχίας, του πατέρα αφέντη. 

Ενδιαφέρουσες κ πολλά υποσχόμενες οι ταινίες των Πέννι Παναγιωτοπούλου (Wishbonε) , του Άγγελου Φραντζή (Ο νόμος του Μέρφι) κ της Ελένης Αλεξανδράκη "Θολός βυθός". 

Από τις ξένες συμμετοχές ξεχώρησα της Ελληνορουμάνας

με την Sarra

Sarra Tsorakidis - "Νερό στο Μελάνι", μια σκιαγράφιση της σημερινής Ρουμανίας και της νεοαποικιακής αντιμετώπισης της από την δύση, και τέλος την "Γkρέισι" του Πορτογάλου Leonardo Monramateus. 

Μια διασκεδαστική και χαρούμενη νεανική ταινία που τόσο έχουμε ανάγκη στις συννεφιασμένες μέρες μας. 

Φυσικά αναφέρομαι σε ταινίες που είδα καθώς οι ταινίες που δεν είδα είναι η συντριπτική πλειοψηφία.

 Πόσες θα δούμε, πόσες θα πάρουν διανομή; Να μια πραγματι θλιβερή ιστορία...

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΧΟΡΤΙΑΤΗ Ό,τι απόμεινε από τη μέρα εκείνη, η μνήμη είναι

                               

   ΧΟΡΤΙΑΤΗΣ 80 χρόνια μετά

 

Ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ από παιδιά του ΓΕΛ Μενεμένης

https://youtu.be/2T_9PToa9aI?si=XUogahsb7Q9VXMQb

Πριν λίγες ημέρες, ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ βρέθηκε  στην μαρτυρική Κάνδανο Χανίων, σε εκδήλωση μνήμης για τα θύματα της ναζιστικής Γερμανίας. Εκεί, μιλώντας στα ελληνικά, ζήτησε συγχώρεση για τα βαριά εγκλήματα της Βέρμαχτ:  «Ζητώ συγχώρεση στο όνομα της Γερμανίας για τα βαριά εγκλήματα. Ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση της Γερμανίας για μία 10ετία να τιμωρήσει αυτά τα εγκλήματα αλλά και τη σιωπή. Δεν θα απαλλαγούμε ποτέ από αυτήν την ντροπή».  Στις 2 Σεπτέμβρίου του 1944, 80 χρόνια πρίν είχαμε το κάψιμο στο Χορτιάτη. 146 άτομα νεκρά από τα φασιστικοναζιστικά κτήνη . ΓΕΡΜΑΝΟΙ κ ΕΛΛΗΝΕΣ μαζί στο απαίσιο έργο τους. Για τους γερμανούς ο πρόεδρος ζήτησε συγγνώμη. Για τους Έλληνες συνεργάτες τους φρόντισε η μεταπολεμική εξουσία να τους ανταμείξει απαλλάσωντας τους ουσιαστικά από κάθε κατηγορία. Όμως η μνήμη πρέπει να παραμείνει. Τα γεγονότα δεν παραγράφονται. Τα παιδιά και οι καθηγητές του 1ου ΓΕΛ Μενεμένης μας παρέδωσαν το συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ η διεύθυνση του οποίου είναι στην πρώτη σειρά του άρθρου. Ο φίλος Μπάμπης Νανακούδης δίνει μάχες χρόνια τώρα υπηρετωντας αυτή την υπόθεση στο Χορτιάτη και πανελλαδικά

Από την πόλη της Ξάνθης στην Κοττάνη

                   

Κοττάνη

στην Κοττάνη του Τζεμήλ

Στην Θράκη έχω ανέβει αρκετές φορές.  Έχω γυρίσει όλους τους νομούς της, με κάθε πρόσφορο μέσο και τρόπο. Φυσικά την πρωτοκαθεδρία κατέχει ο νομός Έβρου όπου για 26 μήνες φύλαξα ψηλά, στα σύνορα, γύρω γύρω στο λεγόμενο τριεθνές.

Ο νομός της Ξάνθης επίσης με ιντριγκάρει. Μετά το πέσιμο της γνωστής μπάρας ξεκίνησα τις εξορμήσεις με το Νιβα στα ορεινά, στα πομακοχώρια. Θυμάμαι με ευχαρίστηση

πανέμορφες διαδρομές στο Χαιντού, με την βοήθεια  χάρτη που ο τότε δραστήριος δασάρχης μου είχε δώσει. Στο χάρτη αυτόν, μάλιστα είχε αποτυπώσει ανάλογα με την δυσκολία βατότητας τις διαδρομές σε 4 ζώνες αν θυμάμαι καλά.

Φυσικά είχαμε επιλέξει τις δυσκολότερες διαδρομές, μέχρι που τα γυναικόπαιδα μας επανέφεραν στα ομαλότερα… Το βουνό Χαιντού λέγεται και Ερύμανθος έχει δασικό χωριό από το 1980; και φημίζεται για την πλούσια βλάστηση με προεξάρχουσα τις πανύψηλες οξιές. Ένα τμήμα δε του δάσους  το λεγόμενο «δάσος της Τσίχλας» έχει κηρυχθεί μνημείο της φύσης. Τα θαυμάσαμε τότε όπως και τα κοντινά χωριά. Ξαναπήγαμε, περπατήσαμε, κάναμε κάμπινγκ δίπλα στο Νέστο, φάγαμε στις ταβέρνες αλλά αγνοούσαμε την Κοττάνη . Μάλλον δεν πήγαινε καν δρόμος τότε. Μονοπάτι και άλογα.

 Μάθαμε όμως πως ο χωματόδρομος έφτασε, μα κυρίως πως εκεί , πριν πάρεις τον χωματόδρομο, υπάρχουν οι θερμές  μάλλον οι ολόθερμες πηγές στο χωριό Θέρμη και μετά στον χωματόδρομο 2 χιλιόμετρα από την Κοττάνη, μας σας περιμένει ο Τζεμήλ  με την Μουσγιέν.

 Όλες οι αισθήσεις σε συναγερμό. Χρώματα αρώματα επιφωνήματα θαυμασμού. Πανδαισία . Αναφέρομαι στην ταβέρνα του Τζεμήλ στο τελευταίο πομακοχώρι της Ξάνθης ,που κατοικείται μόνο το Καλοκαίρι. Το σπίτι του παππού έγινε ταβέρνα αλλά μάλλον πρόκειται για λαογραφικό μουσείο .

Το 200 κοντά χρόνων πλινθόκτιστο ισόγειο  είναι η πομάκικη ταβέρνα με τα σχετικά χάλκινα , τις κουρελούδες στους τοίχους, το τζάκι.

Η  ξύλινη σκάλα δίπλα στο πάγκο της κουζίνας μας οδηγεί πάνω στα δωμάτια, όπου ξεχωρίζουν  φορεσιές έπιπλα,  χαλιά όπως παλιά σε κάθε; Σπίτι της περιοχής.  

Τα τραπέζια απλώνονται στην αυλή και το μάτι βόσκει στο απέναντι χωριό, στο μιναρέ και στην δασώδη βλάστηση. Για την ποιότητα των φαγητών μιλούν οι ταξιδιώτες που τα γεύτηκαν με τα καλλίτερα λόγια. Ειδικά για τις πίττες της Μουσγεν. Άρα εγώ περισσεύω. Αξίζει μια δοκιμή.

Καθίσαμε, φάγαμε ήπιαμε,  μιλήσαμε φιλικά με όλες τις παρέες. Όμορφα συζητήσαμε με το ζευγάρι. Μακάρι να αντέξουν τις δυσκολίες του χώρου και του τόπου.  Δεν είναι μικρό πράγμα στο πουθενά να βρίσκεις τέτοια γωνιά. Εμείς μείναμε ενθουσιασμένοι.

 

στη Θέρμη

Μα ο ενθουσιασμός μας ξεκίνησε από το χωριό Θέρμη όταν επισκεφτήκαμε τις  ανοιχτές λεκάνες- τσιμεντένιες μπανιέρες, του τρεχούμενου καυτού νερού. Εκεί, προσπαθήσαμε να μπούμε αλλά το νερό παραήταν ζεστό. Είμασταν μόνοι έτσι, πήραμε το λάστιχο του κρύου νερού, το αναμίξαμε και μπορέσαμε να καθίσουμε στην μπανιέρα. Μέσα στο χωριό με λίγα χρήματα απότι μάθαμε υπάρχουν ιδιωτικά λουτρά και φυσικά ταβέρνα με αξεπέραστα κρέατα.

 Όμως ο προορισμός μας, ήταν ακόμη λίγα χιλιόμετρα μακριά. Ο χωματόδρομος μας χάρισε ανεπανάληπτες εικόνες, παρόλο που αρχές Σεπτέμβρη τα δένδρα δεν είχαν πάρει τα φθινοπωρινά χρώματα. Δένδρα ξύλα σωριασμένα έτοιμα για τζάκι, έντονη βλάστηση ποτάμι με λίγα νερά αλλά αρκετές βρύσες με επιγραφές από το κοράνι στα δεξιά της πορείας μας. Το τοπίο κορυφώνεται όταν βρίσκεσαι «στο παλάτι του Τζεμήλ».

Ο Τζεμήλ, παραπονιέται γιατί ο δρόμος 5-6 χιλιόμετρα είναι βάρβαρος για τα ιχ. Αλλά για μας, τα 4χ4 είναι το στοιχείο μας.  Η 1,50 ώρα πήγαινε και άλλη τόση γύρνα από την Ξάνθη αξίζει τον κόπο με το παραπάνω. Μην φοβηθείτε τίποτε.  Φάτε πιείτε δοκιμάστε όσα περισσότερα. Αν μπορείτε να πάρετε κάποιο χωματόδρομο από τους πολλούς να περπατήσετε η ακόμη καλύτερα ελεύθερο κάμπινγκ όλα τα λεφτά. Δυστυχώς εμείς δεν…  λόγω προγραμματισμού και μετάβασης στην Δράμα. Καλλίτερα για να έχουμε ένα ακόμη κίνητρο για Κοττάνη. λοιπόν  στο επανιδείν .