Πέμπτη, 16 Απριλίου 2020

Ο ΙΟΣ της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ



O ιός που γελοιοποίησε την ανθρωπότητα
Όταν έρθουν τα δύσκολα στην καραντίνα ονειρέψου πως κάνεις έρωτα σε ερείπια χρηματιστηρίων
Σαμσών Ρακάς
13 Μαρτίου 2020
Από το «κάτι τρέχει με τη Μαίρη» μέσα σε λίγες μέρες περάσαμε στο «Άλογο του Τορίνο». Η καθημερινότητα το γύρισε σε έπος και ελάχιστοι μπορούν να διαχειριστούν τα νέα δεδομένα. Γιατί το έπος έχει ιερότητα κι ηρωισμό και η μεταμοντέρνα εποχή που μας εξέθρεψε είναι ανίερη και απομαγεμένη. Τρόμος λοιπόν. Και λούφαγμα. Και υστερία. Γιατί μας αξίζει. Γιατί γίναμε αναλφάβητοι στη γλώσσα του ύμνου. Το ξέρω. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Αλλά εσύ που με διαβάζεις τώρα, μαζί κι εγώ, το πιθανότερο είναι πως σύντομα θα νοσήσουμε από τον ιό. Γι’ αυτό στάσου στο ύψος των περιστάσεων. Μην σε παρασύρει η παράκρουση. Μην παπαγαλίζεις ψυχωτικά γενικευμένες καραντίνες από άκρη σ’ άκρη του πλανήτη. Ακολούθησε τις οδηγίες υγιεινής αλλά μην ξεχνάς να προετοιμάζεσαι για την αναμέτρηση με τον ιό. Μην αφήσεις το σοκ της στιγμής να σε γονατίσει. Θωράκισε το πνεύμα σου. Δυνάμωσε τους ψυχικούς σου μύες. Μην γίνεσαι drama queen.
 Ο φόβος που εκφράζεις δεν δικαιολογεί το εκτόπισμά σου στην ανθρωπότητα.  Το ξέρω. Είναι δύσκολο να αρνηθείς την εγωπάθεια που έχει γεννήσει η μακροχρόνια ιδιωτεία σου.
Έχεις πειστεί πως ο μικρόκοσμός σου είναι αναντικατάστατος. Λυπάμαι. Δεν είναι. Καμιά πολυτιμότητα δεν έχει. Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου. Μέσα σε ένα χρόνο ο τάφος σου θα ρημάζει. Όλοι θα σε ξεχάσουνε. Μόνο κάτι σαλιγκάρια θα σε θυμούνται μετά τη βροχή. Συγγνώμη. Σε όλους το ίδιο συμβαίνει. Συμφιλιώσου, όσο προλαβαίνεις, με την θνητότητά σου.
Πύκνωσε από συναισθήματα. Και πάψε να ουρλιάζεις. Ο τρόμος σου αποκαλύπτει την υπεροψία σου. Έχουν πάρει τα μυαλά σου αέρα. Παραδέξου το. Ένας τοσοδούλης ιός γελοιοποίησε την πιο παντοδύναμη ανθρωπότητα που έχει υπάρξει. Δες πόσο εύκολα καταρρέει το φανταχτερό μας οικοδόμημα. Να χαρείς. Μην εχθρεύεσαι το αναπόφευκτο. Μην το αφήνεις να σε εξουθενώνει καθημερινά. Δεν είναι μυσαρός ο θάνατος, είναι αναγκαίος. Να τον σέβεσαι. Γιατί σου ανήκει. Γιατί «κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο, που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή». Δες το ως μοναδική ευκαιρία ζωής. Μια στιγμή μεταμόρφωσης. Μεταμόσχευσης ματιών. Σαν πολύ στα σοβαρά δεν πήραμε τον εαυτό μας;
Όταν η ανθρωπότητα συντρίβεται, το μέλλον ξυπνάει για δουλειά. Άκου τα σφυριά να βαράνε. Βοήθα τα. Εκμεταλλεύσου την συνθήκη της απομόνωσης που σου χαρίστηκε. Αντιστάσου στην καχυποψία που σε ραντίζουν για τους διπλανούς σου. Προετοιμάσου για την προσωπική σου καραντίνα με περηφάνια. Γοητεύσου από την μοναξιά αντί να την απωθείς. Είναι η μοναδική πηγή φιλοσοφίας. Λυτρώσου από τον πολιτισμό του συνωστισμού και της μαζικής κουλτούρας.
Γάμα τους μέντορες. Μην αναθέτεις τη συγκίνηση σε αγνώστους. Γέννησέ την εσύ από το μηδέν. 
Όταν έρθουν τα δύσκολα ονειρέψου πως κάνεις έρωτα σε απέραντα ερείπια χρηματιστηρίων
Όλα καλά θα πάνε. Ψάξε και βρες το εμβόλιο των φιλοδοξιών σου. Όταν έρθουν τα δύσκολα δώσε μου το χέρι σου για να αντέξω κι εγώ. Ζούμε ιερές στιγμές. Κι η αιωνιότητα ούτε που θα θυμάται το είδος μας όταν αφανιστούμε. Αψήφησε τις καριέρες. Άλλαξε το παράδειγμα της ομορφιάς. Δες την ηλιθιότητα του viral.
Πραγματώσου χωρίς τα πράγματα.
Είναι σαν αγώνας ποδοσφαίρου με τα τέρματα χτισμένα. Πρέπει να αλλαχτεί το γήπεδο και όχι να παλεύουμε κάθε τόσο για τη νίκη. Πάρε τις γενναίες αποφάσεις που σε ταλαιπωρούν. Άλλαξε τη ζωή σου όλη, αν χρειαστεί. Μην πιστεύεις στα διαγγέλματα των δικτατορικών δημοκρατιών. Σόκαρε τους χλιαρούς. Σόκαρε και τον εαυτό σου ακόμη. Μην αποζητάς την συμπάθεια. Όποιος τους αξίζει αποφεύγει τους επαίνους. Μην αναγνωρίζεις εκπροσώπους. Η μοναδικότητά σου διαθέτει όλα τα καράτια του κόσμου. Και να τα θυμάσαι όλα αυτά, να μου τα θυμίζεις σε παρακαλώ κι εμένα, όταν ο ιός θα νικηθεί, το μικροαστικό βόλεμα θα πάρει πάλι τα ηνία, και οι άνθρωποι στους δρόμους θα πατάνε τα σαλιγκάρια για πλάκα




Κυριακή, 12 Απριλίου 2020

ΤΟ ΛΑΙΚΙΣΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ



Το λαϊκιστικό φαινόμενο στη συγκυρία της υγειονομικής κρίσης
                                                                                                                                   του Αλέξανδρου Κεσσόπουλου                   
                                                                           καθηγητής στο τμήμα         Πολιτικής Επιστήμης Παν Κρήτης         
 (Το άρθρο του κ Κεσσόπουλου, αντλήθηκε δημοσίευση στο ινστιτούτο ΕΝΑ)

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

ΕΛΛΑΔΑ .Υφεση 10% και βλέπουμε..



Η ελληνική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει (26 Μαρτίου) το δεύτερο μικρότερο πρόγραμμα για την οικονομία στην Ευρώπη. Τα στοιχεία από Ινστιτούτου Brugel.

Την ίδια ώρα καλό είναι να περιδιαβούμε σε μέρος των δηλώσεων της πρώην υπουργού και καθηγήτριας του ΕΚΠΑ - σημερα διοικήτρια στην κεντρική τράπεζα της Κύπρου κ Λ. ΚΑΤΣΕΛΗ.
Την συνέντευξη έδωσε στο ραδιόφωνο του ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5 στον δημοσιογράφο Ν. Ξυδάκη.(στην αντίστοιχη σελίδα υπάρχει και πληρες ρεπορτάζ)
  Παρακάτω μερικά κρίσιμα σημεία του λόγου της, κατά την κρίση μου.

                ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ της κ ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΤΣΕΛΗ

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


                       Σκιαμαχώντας με το Μέλλον:
Τι και πώς θα μπορούσε να αλλάξει μετά την κρίση του κορονοϊού;
                                                                   Του Νίκου Ερηνάκη                          Επιστημονικός Διευθυντής του ΕΝΑ
Διδάσκων Φιλοσοφίας στο ΕΚΠΑ και την ΑΣΚΤ.

Ποια  θα  είναι  η  επόμενη  μέρα  μετά  την  κρίση  του  κορονοϊού  και  πόση σημασία  έχουν  όσα  συμβαίνουν  και  όσα  θα  συμβούν  αυτές  τις  μέρες για τη διαμόρφωση της μετακρισιακής συνθήκης;
Ποια θα είναι η νέα αυτή  συνθήκη  εντός  της  οποίας  θα  βρεθούμε  ξαφνικά  ερριμμένοι;  Τι  οφείλουμε να διεκδικήσουμε και να πράξουμε σήμερα ώστε να μπορέσουμε να ελέγξουμε τη διαμόρφωση του αύριο;
Προφανώς   στα   παραπάνω   ερωτήματα   δεν   υπάρχουν   προκατασκευασμένες απαντήσεις,   υπάρχουν   όμως   συγκεκριμένες   κατευθύνσεις,   που   χωρίζονται μεταξύ  τους  με  σταυροδρόμια,  ενώ,  ακολουθώντας  τη  μία  ή  την  άλλη,  οι  λύσεις φανερώνονται  ναυπηγώντας  εν  πλω.
 Κάτι  που  οφείλουμε  όμως  να  θυμόμαστε: πάντα  υπάρχουν  εναλλακτικές.  Ακόμα  και  σε  περιόδους  κρίσης,  αν  όχι  ειδικά  σε αυτές. Στη συγχρονία, για παράδειγμα, μπορούμε πράγματι να επιλέξουμε ανάμεσα σε  μια  ολοκληρωτική  επιτήρηση  και  παρακολούθηση  ή  σε  μορφές  ουσιαστικής ενδυνάμωσης των πολιτών. Μπορούμε να επιλέξουμε ανάμεσα στις εθνικιστικές αναδιπλώσεις ή σε μορφές διεθνούς αλληλεγγύης.
Λέγεται ότι στις κρίσεις φανερώνεται η πραγματική φύση των ανθρώπων. Το ίδιο ισχύει  και  για  τα  πολιτικά  και  οικονομικο-κοινωνικά  συστήματα: 
σε  περιόδους κρίσης, τα βασικά πλεονεκτήματα και οι αδυναμίες τους αποκαλύπτονται. Πολλά από  τα  στοιχεία  της  δημοκρατίας,  τα  οποία  θα  μπορούσαν  να  καταστήσουν  τα συστήματά μας καλύτερα εξοπλισμένα, εν καιρώ κρίσης υποχωρούν, ίσως επειδή παραμένουν ατροφικά στις περιόδους «κανονικότητας». Χωρίς αυτά όμως, ακόμα και  η  πιο  εύπορη,  τεχνολογικά  εξελιγμένη  χώρα  είναι  καταδικασμένη  απλώς  να σκιαμαχεί. Γιατί άραγε σε κάθε συνθήκη κρίσης, η πρώτη που πρέπει να υποχωρεί είναι η δημοκρατική λειτουργία; Αυτό πρέπει να μας απασχολήσει.
Σε κάθε περίπτωση, ένας βαθμός επιβολής ισχυρών μέτρων είναι αναμφισβήτητα αιτιολογημένος.  Όπως  έχουμε  πει,  η  αποδοχή  του  κρατικού  πατερναλισμού  που οδηγεί  στον  περιορισμό  της  ατομικής  αυτονομίας,  όταν  επιτρέπεται  με  όρους εθελούσιου  αυτοπεριορισμού  στη  βάση  της  αλληλεγγύης  και  της  μέριμνας  προς την  κοινότητα,  παύει  να  έχει  στοιχεία  εξωτερικού  καταναγκασμού.  Ωστόσο  όταν μια  συνθήκη  εξαίρεσης  οδεύει  προς  μια  νέα  κανονικότητα,  πρέπει  να  υπάρξει έλεγχος και μέτρο στον αριθμό, τον βαθμό και τη διάρκεια της πηγής και της φύσης των  αποφάσεων  που  θα  παρθούν.
 Η  αιτιολόγησή  τους  οφείλει  να  παράγεται  και επικοινωνείται μέσω δημοκρατικών, ανοικτών, διαφανών διαδικασιών. Χρειάζονται περαιτέρω  βαθμοί  ελέγχου  και  λογοδοσίας.  Η  κατάσταση  εξαίρεσης  δεν  μπορεί να  αντιμετωπίζεται  ως  βραχυπρόθεσμη  έλλογη  συνθήκη  κανονικότητας,  η  οποία μετουσιώνεται σε μεσο- ή πολλές φορές και μακροπρόθεσμη. Οφείλουμε όχι μόνο να παρακολουθούμε, αλλά και να έχουμε λόγο στον τρόπο που ασκείται βιοπολιτική σε όλα τα πεδία της καθημερινής μας ζωής. Το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθούμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο ανταγωνιστικές αξίες έρχονται σε σύγκρουση. Συχνά, γύρω από αξίες και ιδέες, πολλές φορές σε βάρος των πιο υψηλών  από  αυτές,  αναπτύσσονται  πολιτικές  και  συγκεκριμένα  συμφέροντα  τα οποία  εκμεταλλεύονται  την  κρίση  ως  ευκαιρία  υποβάθμισης  της  δημοκρατίας και  προώθησης  ιδιοτελών  σκοπών  (δυστυχώς,  δεν  το  παρατηρούμε  μόνο  σε χώρες  άλλων  ηπείρων,  αλλά  και  σε  ευρωπαϊκές,  λ.χ.  η  Ουγγαρία).  Εκεί  είναι  που οφείλουμε να συγκρουστούμε.
Ας  προσπεράσουμε  τις  ιδεοληψίες  κοινωνικού  δαρβινισμού  που  πολλές  φορές κρύβονται κυνικώς πίσω από ρητορικές και αποφάσεις που παρατηρούμε διεθνώς, και ας θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι η αξία της κάθε ανθρώπινης ζωής παραμένει κοινώς  αναγνωρισμένη  ως  το  ύψιστο  αγαθό  που  οφείλουμε  να  προασπίσουμε. Η  τριπλή  κρίση  (υγειονομική,  οικονομική  και  ψυχολογική)  που  βιώνουμε  λόγω της  πανδημίας,  έρχεται  να  προστεθεί  στις  μεγάλες  κρίσεις  της  εποχής  μας,  με κυρίαρχες την κλιματική κρίση, τις ανισότητες κάθε είδους, και την προσφυγική και  μεταναστευτική  κρίση.
Και  όλα  αυτά,  εν  μέσω  καθοριστικών  τεχνολογικών εξελίξεων που μας έχουν εισαγάγει στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση, και μένει σε εμάς να προσδώσουμε θετικό πρόσημο. Προφανώς, εφόσον κατανοούμε ότι το πρόβλημα προκύπτει από τις αλληλοσυνδεόμενες κρίσεις, δεν μπορεί παρά και η λύση να είναι απόρροια αλληλοσυνδεόμενων πρωτοβουλιών.
Η πανδημία του κορονοϊού επηρεάζει όλους, αλλά δεν επηρεάζει όλους εξίσου. Κι εάν συμφωνούμε ότι ο κορονοϊός είναι ο ιός της ανισότητας, με την έννοια ότι τόσο οι άμεσες όσο και οι έμμεσες επιπτώσεις του όχι μόνο επιβαρύνουν περισσότερο τους  αδύναμους,  αλλά  και  θα  προκαλέσουν  περισσότερες  ανισότητες  στο  άμεσο μέλλον,  τότε  ως  τέτοιον  πρέπει  και  να  τον  πολεμήσουμε.
 Για  παράδειγμα,  δεν μπορούμε να μην αναλογιστούμε τους συνανθρώπους μας που χάνουν ή θα χάσουν τη δουλειά τους, ή μια ολόκληρη γενιά, τη δική μας γενιά, που χωρίς ακόμα να έχει ξεπεράσει την κρίση του 2008 βιώνει και αυτή την κρίση, καθιστώντας πλέον την επισφάλεια, σε όλα τα επίπεδα, οριακά οντολογικό χαρακτηριστικό της. Επίσης,  δεν  μπορούμε  να  μην  εστιάσουμε  σε  ζητήματα  ψηφιακών  δικαιωμάτων που  πλέον  καθίστανται  κομβικά.  Πρώτον,  θέματα  προσωπικών  ελευθεριών  και ιδιωτικότητας:  Πόση  ελευθερία  άραγε  είμαστε  έτοιμοι  να  θυσιάσουμε  για  την ασφάλειά μας; Και μια μετα-ερώτηση:
Είναι σωστό να θέτουμε την ελευθερία και την ασφάλεια ως μέρη ενός μανιχαϊστικού διπόλου;
Μήπως υπάρχει η δυνατότητα με τις σωστές πολιτικές να εξασφαλισθούν, στο μέγιστο εφικτό βαθμό, παράλληλα αμφότερες;
Δεύτερον, ζητήματα ψηφιακής εργασίας: Θα υποστηρίξουμε ανοικτά και  συνεργατικά  μοντέλα  οικονομίας  διαμοιρασμού  ή  θα  καταλήξει  η  ψηφιακή εργασία  απλώς  ένα  μοντέλο  gig  οικονομίας    με  εγγενώς  επισφαλείς  μορφές αποσπασματικής και περιστασιακής απασχόλησης; Οι  λύσεις  για  την  πανδημία  και  τη  συνθήκη  που  θα  ακολουθήσει  οφείλουν  να δοθούν  σε  διεθνές  επίπεδο,  και  αν  είναι  νωρίς  γι’  αυτό,  ας  είναι  τουλάχιστον  σε ευρωπαϊκό.  Το  σίγουρο  είναι  πως  δεν  υπάρχει  χώρος  για  τη  ψευδαίσθηση  της επιφανειακής, πρόσκαιρης φιλανθρωπίας, χρειάζονται αποφάσεις, ρυθμίσεις και δράσεις ουσιαστικής αλληλεγγύης.
Ας φροντίσουμε ο ιός να παραμείνει μόνο ένας δυστοπικός βιολογικός παράγοντας και να μην αποτελέσει μέρος μιας ιδεολογίας που κατασκευάζει την ετερότητα του Άλλου ως ασθένεια.
 Η  αμφισβήτηση  του  κόσμου  πριν  από  την  κρίση  μπορεί  να  μας  δώσει  νέους εναλλακτικούς  δρόμους  για  την  αναδιαμόρφωση  του  κόσμου  μετά  την  κρίση. Συχνά υποστηρίζουμε ότι χρειαζόμαστε ριζικά νέες αλλαγές ώστε να βελτιώσουμε την καθημερινή κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητά μας. Αυτό που οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε  είναι  ότι  μια  ριζική  αλλαγή  ήδη  συμβαίνει,  εξαιτίας  και  εξ αφορμής της κρίσης του κορονοϊού.18
Διανοίγονται  λοιπόν  πεδία  διεκδίκησης  για  το  ποιο  θα  είναι  το  περιεχόμενο  της αλλαγής  μετά  την  κρίση  και  πώς  αυτό  θα  πραγματωθεί.  Ας  δώσουμε  τη  μάχη συλλογικά  ενάντια  στην  απομόνωση  και  τη  μισαλλοδοξία  και  υπέρ  της  μέριμνας για τον Άλλον, από τον αυτοπεριορισμό του καθενός για την προστασία όλων μέχρι και την υποστήριξη αξιών που θα υπερασπίσουν τη ζωή και τα δικαιώματα όλων, όπως η ισοελευθερία και η κλιματική δικαιοσύνη.

ΙΤΕΑ. Μια διαφορετική διαχείρηση στο Λιμ Ταμείο

οταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει ο Κρισσαίος ζωγραφια Η Προσπάθεια μιας διαφορετικής διαχείρισης στο λιμενικό ταμείο Φωκίδας – που δεν...