ΝΑ μάθουμε από την ΧΙΡΟΣΙΜΑ

 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ . Συνέβη στη Χιροσίμα.

Δεν ξέρω πλέον πόσοι γνωρίζουν σχετικά με Χιροσίμα Ναγκασάκι και την αδίστακτη φύση κ θέση του ιμπεριαλισμού. Λοιπόν όλες οι 6 Αυγούστου, μετά την  6 Αυγούστου του 1945 είναι το πραγματικό αποτύπωμα του.

Τον μακρινό Αύγουστο του 1987 βρέθηκα στην Ιαπωνία. Ξεκίνησα σόλο από Αθήνα τον Ιούλιο *μαζί με την γυναίκα * μετά από μια καλή προσφορά που βρήκαμε στην αεροπορική εταιρεία της Σιγκαπούρης. 120.000 δρχ για Σιγκαπούρη με επιστροφή έκαστος και επιπλέον με 2.000 δρχ από Σιγκαπούρη για οποιαδήποτε αεροδρόμιο είχε δρομολόγιο η εταιρεία. Απαράβατος όρος κάθε φορά θα γυρίζαμε και θα ξαναξεκινούσαμε από Σιγκαπούρη. Άρα 4.000 την φορά. Τότε δεν υπήρχε ιντερνετ κινητά τηλ κτλ. Ριχτήκαμε στο διάβασμα και τελικά κάναμε το πλάνο της εξόρμησης. Σιγκαπούρη Ταϊλάνδη και Ιαπωνία. Εκτός από αεροπλάνο χρησιμοποιήσαμε τα τοπικά μαζικά μέσα και ειδικά για Ταϊλάνδη έγινε ενοικίαση μοτο 

 αφού τραβήξαμε μετά το Τσιανγκ Μαι στα σύνορα στο λεγόμενο χρυσό τρίγωνο . Μα από την αρχή η επιθυμία μας ήταν να βρεθούμε στην τελετή στην Χιροσίμα. Φροντίσαμε λοιπόν να πετάξουμε εγκαίρως για Οσάκα ώ 

 στε το βράδυ στις 5 Αυγούστου να ξενυχτήσουμε στην Χιροσίμα και να ζήσουμε τον παλμό των εκεί εκδηλώσεων . Ναγκασάκι δεν πήγαμε. Γυρίσαμε το Κιότο και την Νάρα όπως και την Οσάκα. Επιστρέψαμε μετά τον 15Αυγουστο, μετά από 22 ημέρες αν θυμάμαι καλά. Από τότε κάθε χρονιά την 5 κ 6 Αυγούστου ξαναζώ την Χιροσίμα μέσα από τις 40χρονες πλέον φωτό.


Η νύχτα δεν σταματάει ποτέ στην Χιροσίμα... 

Κάθε χρόνο την 6η Αυγούστου την ώρα που η ατομική βόμβα έπεσε στη Χιροσίμα, χτυπά η Καμπάνα και χιλιάδες κάτοικοι της σημερινής πόλης και πολίτες του κόσμου, συγκεντρώνονται στο πάρκο Ειρήνης να προσευχηθούν για τα θύματα και να βροντοφωνάξουν “ΠΟΤΕ ΠΙΑ”. 

Το ίδιο και φέτος 81 χρόνια από τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα (6 και Ναγκασάκι 9 Αυγούστου 1945) από τις Η.Π.Α.

Η ρίψη των ατομικών βόμβών , έγιναν με απόφαση του Προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. «Αν και η ήττα της ήταν βεβαία» ( Τσώρτσιλ) καθώς Η Ιαπωνία δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει τον πόλεμο, μάλιστα επεδίωκε συμβιβασμό με τους Συμμάχους, Όμως. 

Στις 16 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε η δοκιμαστική έκρηξη της νέας ατομικής βόμβας στο Αλαμογκόρντο, και ο Τρούμαν στο Πότσνταμ, έλαβε μήνυμα που έλεγε: “Ευτυχής η έκβαση του τοκετού» . Η αμερικανική ηγεσία ήθελε να κάνει χρήση του τρομερού αυτού νέου όπλου , επιθυμώντας αφενός να περιορίσει τις απαιτήσεις της Σοβιετικής Ένωσης στη μεταπολεμική Ευρώπη και αφετέρου να ελαχιστοποιήσει τις συνέπειες από την εμπλοκή της στο μέτωπο του Ειρηνικού. 

 Σε καμία περίπτωση οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν ανάμιξη του Στάλιν στην Ιαπωνία. φοβόνταν πως ο Κόκκινος Στρατός θα κέρδιζε τμήμα του νησιού και ο Στάλιν θα ζητούσε ζώνη κατοχής και στην Ιαπωνία. .

 Οι δύο αμερικανικες βόμβες , έδωσαν το έναυσμα στον Ψυχρό Πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.

Για όλα αυτά, ο Τρούμαν έπρεπε να λυγίσει την Ιαπωνία το συντομότερο . 

Στις 3 Αυγούστου ο Τρούμαν υπογραφη τη ρίψη των βομβών..

Στις 2.45′ απογειώθηκε το βομβαρδιστικό Β-29 «Enola Gay», που κουβαλούσε την ατομική βόμβα, κατασκευασμένη μ’ ένα ισότοπο του ουρανίου, το 235∙ η βόμβα είχε βαφτιστεί ειρωνικά από τους Αμερικάνους «Little Boy» , «Pika-don» την ονόμασαν οι «hibakusha» , που σημαίνει φως και θόρυβος. 

Στις 8.15′, η βόμβα εγκαταλείπει το Β-29.

Στις οκτώ και δεκαέξι λεπτά η Χιροσίμα έσβηνε από την επιφάνεια της γης.

Η Χιροσίμα, γεμάτη από απεριόριστους σωρούς από τέφρα. 

...Εσείς που κλαίτε αν και δεν έχετε μάτια

Που θρηνείτε αν και δεν έχετε χείλη

Που επιθυμείτε να αγκαλιάσετε σφικτά αν και δεν έχετε καθόλου

δέρμα για να αγγίξετε...

sankich επιζησας

Η λέξη κόλαση δεν είναι αρκετή… , ο Κεϊσούκε Χιρόκι, διοικητής ναυτικής βάσης, δίνει λεπτομέρειες: “… Ο αριθμός των νεκρών είναι απίθανος, εκατό χιλιάδες, διακόσιες χιλιάδες… Δεν υπάρχει ελπίδα... Πεθαίνουν σαν μύγες, με τις σάρκες τους διαλυμένες… 

Ο ποιητής μπορεί να συνθέσει την φρίκη. Μόνο αυτός... 

Τα χέρια μου και τα πόδια μου τα ’χω ξεθάψει απ’ τη Χιροσίμα.

Τα χείλη μου γίνηκαν σκόνη και πέσανε.

Μόνο το στόμα μου έμεινε ν’ ανοιγοκλείνει.

Τ’ άσπρο μου σαν ασβεστωμένο πρόσωπο,

δε μπορεί πια να κλάψει, να γελάσει, να ’χει ένα όνομα.

Ο Χιροχίτο, η κυβέρνηση και το πολεμικό συμβούλιο στις 8 του Αυγούστου διατύπωσε τέσσερις προϋποθέσεις για την παράδοση της Ιαπωνίας: τη διατήρηση της kokutai (του αυτοκρατορικού δηλαδή θεσμού ), την ανάληψη από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις της ευθύνης για τον αφοπλισμό και την αποστράτευση, καμία κατάληψη των μητροπολιτικών ιαπωνικών Νήσων, της Κορέας ή της Φορμόζας και εξουσιοδότηση στην ιαπωνική κυβέρνηση για την εκδίκαση και τιμωρία των υποθέσεων που αφορούσαν στους εγκληματίες πολέμου .


Το ίδιο βράδυ, Η Σοβιετική Ένωση κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, και αμέσως μετά η Λ.Δ. της Μογγολίας και στις 11 του μηνός, ο λαϊκός στρατός της Κίνας. Η Αμερική έπρεπε να επισπεύσει φοβούμενοι ότι η Ιαπωνία θα γίνει νέα Γερμανία για τα σοβιετικά στρατεύματα.

στις 9 Αυγούστου 1945, Στις 3.49 το πρωί, απογειώθηκε το «Bocks’ Car», που μετέφερε μια ατομική βόμβα .

στις 11.1′ π.μ. της 9ης του Αυγούστου 1945 ο «Fat man» απελευθερώθηκε από την κοιλιά του βομβαρδιστικού αεροσκάφους.


Το Ναγκασάκι ακολούθησε την Χιροσίμα.

«Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.

Σήμερα, έπεσε η Ατομική…

Σήμερα, στα λιμάνια,

οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες

μπορούν να περηφανεύονται

που δεν έγιναν εφευρέτες…

Σήμερα, θα μπορούσε να λέει την προσευχή της,

μια πόρνη:

«Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ,

που δε γέννησα…» θα γράψει ο Φώτης Αγγουλες δίνοντας την κοινωνική και πολιτική διάσταση με τον καλλίτερο τρόπο.

Στις 10, η Ιαπωνία γνωστοποίησε ότι δεχόταν την άνευ όρων παράδοση στους Αμερικάνους. Ο Χιροχίτο διατήρησε τον θρόνο του, όπως και λοιποί εγκληματίες πολέμου...όλοι αυτοί αδιάφοροι για το δράμα του λαού τους, των παιδιών σαν Το κοριτσάκι της Χιροσίμα που μας θυμίζει μέσα από την πένα του μεγάλου Ναζίμ Χικμέτ



...στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε

κι είμαι παιδί τα εφτά δεν τα καλόκλεισα

μα τα νεκρά παιδιά δεν μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου

μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια

Όλη όλη μια χουφτίτσα στάχτη απόμεινα

την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ ένα ουρανό συννεφιασμένο.

Την ίδια ώρα η κραυγή των «hibakusha» κλείνει το μάτι στη ζωή

..Έρχεται τo μωρό! ακούστηκε.

Στο υπόγειο της κόλασης επί γης.

Μια νέα γυναίκα άρχισε να γεννά....


ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Βρέθηκα στην πόλη σε μια επέτειο του θανάτου της. Πάνε 39 χρόνια από τότε. Μα οι μνήμες είναι ζωντανές.

Στο πάρκο της Χιροσίμα, το λεγόμενο πάρκο της ειρήνης με πολλές χιλιάδες άτομα από κάθε φυλή και χρώμα, Ξενύχτησα 5 προς 6 Αυγούστου …. Οι βουδιστές μοναχοί έδιναν τον τόνο με τις τελετουργίες, τους ύμνους, με τα κίτρινα ρούχα τα ράσα τους. Άναβαν φαναράκια και τα έριχναν στο ποτάμι. Συμβόλιζαν τις ψυχές των αδικοχαμένων κατοίκων.


Παραπέρα οι γκέισες μοίραζαν το κλασικό τσάι. Ύμνοι πάθος ομιλίες από τον δήμαρχο της πόλης κτλ. . Προτροπές για παγκόσμια ειρήνη, ποτέ πια Χιροσίμα κ περιστέρια, πολλά περιστέρια, σύμβολα ειρήνης, να πετούν απελευθερωμένα στον ουρανό. Μετά ξεκίνησε η πορεία ειρήνης.

Ναι. Η νύχτα δεν σταματάει ποτέ στην Χιροσίμα.

Μετράω ακόμη το πόσα είδα και πόσα έμαθα στη Χιροσίμα.

Μα μια Χιροσίμα είναι σήμερα η Μέση Ανατολή, η Παλαιστίνη, η μαύρη ήπειρος. Και ο φασισμός που σηκώνει κεφάλι στην Ευρώπη. Ας μας προβληματίσει η τακτική των κυρίαρχων όπου γης.

Ας μάθουμε λοιπόν από την Χιροσίμα....καθώς δεν είδαμε τίποτε ακόμη...

( τις φωτό πήρα το μακρινό 1987)

στη φωτό καιόμενοι κάτοικοι...

Εχει η Αθήνα ομορφιές...

 Ζωή σημαίνει γιορτή

Ο τίτλος όπως καταλαβαίνουμε είναι στίχος από το γνωστό ποίημα του Τίμου Μωραιτίνη, ¨"στης πλάκας της ανηφοριές" που κάθε τόσο βάζω στο youTube και το απολαμβάνω από την πάλαι ποτέ χορωδία του Νίκου Τσιλίφη.

Αυτή την φορά όμως δεν αναφέρομαι στα πράγματι πανέμορφα σοκάκια κάτω από τον ιερό βράχο. Αλλά σε κάτι δίπλα στο σπίτι που μένουμε στην Αθήνα. Στις Τζιτζιφιές.

Μα τέλη Ιουλίου και είσαι Αθήνα; Θα ρωτήσει κάποιος που με γνωρίζει. 

Ε λοιπόν ΝΑΙ. Φέτος έσπασα όλα τα ρεκόρ διαμονής στην πρωτεύουσα. Κάτι παρόμοιο δεν θυμάμαι να έχει ξανασυμβεί τα τελευταία 50 χρόνια πέρα από 1 φορά; το 1973.! Ανάγκας και θεοί πείθονται. 

Καιρός λοιπόν να ανακαλύψω τις καλοκαιρινές ομορφιές στην περιοχή. Οι εκδηλώσεις του Δήμου Καλλιθέας αλλά και των κοντινών Δήμων είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Οι καλοκαιρινοί κινηματογράφοι πλήθυναν κοντά μας. Και στον Ταύρο το σινέ Μασκότ και στην κεντρική πλατεία Μοσχάτου η λειτουργία από το Cinobo του εκεί Δημοτικού, μαζί με το σινέ Διονυσία και σινέ Φλερύ, έχουν ανεβάσει κατά πολύ το επίπεδο. 

Μα εδώ έρχεται και το πάρκο Νιάρχου να καλύψει κάθε ανάγκη κάθε στιγμή της ημέρας. Το δροσερό αναγνωστήριο στην βιβλιοθήκη είναι μια από τις ωραιότερες για μένα ασχολίες . Ψηλά στο Νιάρχο πάνω στον λεγόμενο Φάρο, η κάτω στην τεχνητή λίμνη, στα καφέ η αντίστοιχα στα μαγαζιά πέριξ απολαμβάνεις τον καφέ η το φαγητό. Όρεξη νάχεις. Μα υπάρχει κάτι ακόμη που ανεβάζει τον πήχη. Αναφέρομαι στην λυρική σκηνή.

Την Πέμπτη λοιπόν απολαύσαμε ΤΡΑΒΙΑΤΑ του Βέρντι. Η La Traviata / που μεταφράζεται "η παραστρατημένη" .  όπερα σε τρείς πράξεις πρωτανέβηκε  το 1853 στην Βενετία. Το έργο μεταφράσθηκε και στα Γαλλικά και ανεβηκε με εξαιρετική επιτυχία  υπό τον τίτλο Βιολέτα. Βιολέτα είναι το όνομα της πρωταγωνίστριας .Πρόκειται για τολμηρό ειδικά στην εποχή του έργο καθώς αναφέρεται στον έρωτα ενός νεου αρχοντόπουλου με μια εταίρα.

«Libiamo ne' lieti calici» "Ας πιούμε από τα χαρούμενα ποτήρια" λοιπόν και οι ήχοι του βαλς στο πρώτο μέρος μετά από 50; χρόνια μου θυμίζουν την ανάλογη μελωδία  που παίζαμε στην φιλαρμονική στο Ληξούρι. Μόνο που τότε δεν ξέραμε το σκηνικό. Η Βιολέτα και οι καλεσμένοι της σηκώνουν τα ποτήρια χορεύουν και υμνούν την ζωή την χαρά τον έρωτα.

Ζωή σημαίνει γιορτή.

 Ας πιούμε από τις γλυκές συγκινήσεις

που ξυπνάει η αγάπη. Όλα είναι ανόητα στον κόσμο

που δεν είναι ηδονή.

Ας απολαύσουμε τον εαυτό μας, γιατί  φευγαλέα και γρήγορη

η απόλαυση της αγάπης είναι:

είναι ένα λουλούδι που ανθίζει και πεθαίνει

και δεν μπορεί πια να το απολαύσει κανείς. 

Ζωή σημαίνει γιορτή.

Η φωτογράφιση απαγορεύεται και το κείμενο γίνεται φτωχό. Τουλάχιστον μπορούμε από το YouTube να ξαναπολαύσουμε το βαλς.

Κυριακάτικος τελικός χωρίς ντελίβερι ΑΞΙΖΕΙ

 

Τελικά στην σημερινή εποχή υπάρχουν δυο κατηγορίες "σερβιτόρων". 

Οι σερβιτόροι με τα πόδια και οι σερβιτόροι με την ρόδα.

 Όταν λέμε ρόδα το εννοούμε. Εποχούμενοι πάνω σε μία ρόδα, σε δύο ρόδες ποδηλάτου σε πατίνι σε μικρό η μικρότερο μηχανάκι. Μεταφέρουν τα πακέτα με καφέδες μπύρες πίτσες και ότι άλλο παραγγέλνουν οι πολίτες από το τηλέφωνο στο σπίτι τους. Μα οι σερβιτόροι της ρόδας δεν είναι αποκλειστικά για μεταφορά φαγητού. Αντίστοιχα μεταφέρουν ότι μπορούμε να φανταστούμε. Από δέματα που ξεκινούν από Κίνα με λογής λογής καλούδια μέχρι αντίστοιχα από τα τμήματα eshops καταστημάτων στην Ελληνική επικράτεια. Μετά τον εγκλεισμό ελέω κορονοιού οι παραγγελίες τους έχουν εκτοξευτεί. Εταιρεία ακόμη και μικρό συνοικιακό μαγαζί χωρίς συνεργασία με ρόδα δεν γίνεται. Καλά όλα αυτά. Έλα όμως που ο σερβιτόρος με τα πόδια σε ένα μαγαζί θεωρείται κανονικός υπάλληλος, αντίθετα με τον άλλο, που απολαμβάνει τον τίτλο του αυτοαπασχολούμενου;  Και να είναι μόνο αυτό; Στο επάγγελμα δημιουργούνε αφεντικά που κατέχουν την άδεια και την νοικιάζουν σε δεύτερους και τρίτους συνήθως μετανάστες χωρίς χαρτιά. Την άδεια; Ποια άδεια; Του φρούτου τελευταίας εσοδείας που ακούει στο εύηχο όνομα ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ.

Η ψηφιακή εποχή με το πολυβόλο στο χέρι που λέγεται κινητό τηλέφωνο όλα τα ισοπεδώνει. Πηδάει κάθε φράχτη κοινωνικής προστασίας, εργατικού δικαίου, παραμερίζει κατακτήσεις χρόνων, υπογραμμίζοντας πως η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Αντίθετα αποτυπώνει πέρα από τον συσχετισμό δυνάμεων και τις φανερές η κρυφές επιδιώξεις της τάξης εκείνης που έχει το πάνω χέρι.

Όμως όλα έχουν και ένα όριο.  Ο τελευταίος θάνατος εργαζόμενου στην Αγία Παρασκευή τραβάει χειρόφρενο.  

Απεργία σε Efood και Wolt λοιπόν την Κυριακή. Ας δούμε τον τελικό Ισπανίας Αργεντινής χωρίς ντελίβερι.

Εμείς ζούμε. Κάποιοι πεθαίνουν και τραυματίζονται. Ελάχιστη μορφή αλληλεγγύης η όποια συνειδητή αποχή μας  από πλατφόρμες .

Τι σκεφτόμαστε τι λέμε τι κάνουμε;

Μετρώντας από εδώ και μετά...

Κοιτάζοντας τις ειδήσεις δεν γίνεται να μην πέσεις στα τραγελαφικά γραφόμενα γύρω από τον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ. Σχολιάζοντας οι δημοσιογράφοι αναφέρονται στα 2 διαφορετικά σχέδια που και αυτή την ώρα κυκλοφορούν στο πάλαι ποτέ κόμμα της αντιπολίτευσης. ΜΟΝΟ που κάνουν ΟΛΟΙ μια υπέρβαση. Τα τελευταία χρόνια ναι αυτό ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ κυκλοφορούσε στην πολιτική πιάτσα κυριολεκτικά ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ. Πάντοτε όταν τύχαινε να βρισκόμουνα μεταξύ συνδικαλιστών αναρωτιώμουνα πόσο άβολο είναι να γίνεται  συνδικαλισμός μεταξύ συνδικαλιστών!!! Που να δείτε πόσο ανούσιος είναι ο συνδικαλισμός ο φτηνός όταν γίνεται μεταξύ πολιτικών και μάλιστα της ίδιας φάρας!!! Φτηνά επιχειρήματα πίσω από μεγαλοστομίες που κρύβουν τουλάχιστον ανικανότητα, ¨"γράψιμο" των πολιτών, συνθέτοντας γελοιότητα και απογοήτευση .  Φυσικά ξαναλέω δεν είναι φρούτο της τελευταίας βδομάδας. Στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να ανιχνευτή όταν μετά την παραίτηση Τσίπρα αρνήθηκαν να συζητήσουν τα τι τα πώς τα γιατί και πήραν φτυάρι να θάψουν απαξάπαντες πλην Λακεδαιμονίων ΟΤΙ ΠΕΤΑΕΙ κ ΟΤΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ. Η πορεία όλων γνωστή είτε στην κύρια ομάδα είτε σε παραπλήσιες....Ας είναι... 

Παρακάτω ακολουθεί κείμενο του ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΤΣΑΚΑ δημοσιευμένο στην ΕΦΣΥΝ. Περιεκτικό και εύστοχο. Φυσικά αναφέρεται στην περίπτωση της χώρας μας. Το γράφω αυτό για να επισημάνω μια αρχική αντίφαση; στο κείμενο.  Λοιπόν ναι, δις πολίτες παγκόσμια αναστενάζουν στα εργοστάσια ανά τον κόσμο στα χωράφια και στα λιβάδια των παγκόσμιων προϊόντων διατροφής, στα μεταλλεία στις ενεργειακές εγκαταστάσεις στα ναυπηγία στα στρατιωτικά εργαστήρια εργοστάσια κτλ. Φυσικά υπάρχουν και άλλα να πούμε. Αξίζει όμως να σταθούμε στο παρακάτω άρθρο με προσοχή και πάνω απόλα με διάθεση να δούμε τις ευθύνες μας και την όποια συνεισφορά μας στο νέο πολιτικό γίγνεσθαι από εδώ και μετά.

«Ο θαυμαστός (;) καινούργιος κόσμος» και η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα

 Το πλαίσιο. Εμβληματική μορφή εργαζόμενου τον προηγούμενο αιώνα θα ήταν ένας μπρατσωμένος εργάτης, με τραγιάσκα και σφυρί. 

Εμβληματική μορφή στον τωρινό αιώνα ίσως είναι ένας ντελιβεράς με το μηχανάκι του και κράνος ή ένας εργαζόμενος σε τηλεργασία με το λάπτοπ του. 

Μεγάλο μέρος της εργασίας έχει μεταφερθεί από την πραγματική παραγωγή σε δίκτυα στο μάρκετινγκ και γενικά στις υπηρεσίες. Η ρομποτική μπήκε στην παραγωγή επιφέροντας δομικές αλλαγές. Η τεχνητή νοημοσύνη αμφισβητεί εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Ολες αυτές οι ανατροπές δεν έχουν επιπτώσεις μόνο στα εισοδηματικά. Επιδρούν καθοριστικά και διαμορφώνουν τόσο την ταξική δομή της κοινωνίας όσο και το πολιτιστικό και αξιακό εποικοδόμημα. 

Οι όροι του ύστερου καπιταλισμού μετατρέπουν τον εργαζόμενο σε φοβισμένο, αγχωμένο και υποταγμένο. Εχει περιοριστεί η ταυτόχρονη παρουσία σε μεγάλους εργασιακούς χώρους και η τηλεργασία διευρύνεται. Επικρατεί στον χώρο των υπηρεσιών, καθώς και η παρτ τάιμ εργασία. Ποια θα είναι άραγε η δομή του συνδικαλιστικού κινήματος στο μέλλον; 

Β. Η καθ’ ημάς Αριστερά.

 Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, μόνο δύο φορές η ισχυρή κοινωνική αντιπολίτευση βρήκε πολιτική έκφραση. Το ’77-’81 με ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ’12-’15 με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Η Αριστερά είχε προσανατολιστεί από το ’74 στον ταξισμό και τον οικονομισμό. Το ΚΚΕ, έχοντας ισχυρή παρέμβαση στις ομοσπονδίες και στα εργατικά κέντρα, δεν άφηνε χώρο στο ανταγωνιστικό του ΚΚΕ εσωτερικού. Ετσι η ανανεωτική Αριστερά προσανατολίστηκε σε θεματικές πολιτικές. Δικαιώματα, ελευθερίες, περιβάλλον, πολιτισμός κ.λπ. 

Κάπως έτσι διαμορφώθηκε η πολιτική κουλτούρα του χώρου. Το ΠΑΣΟΚ τις περιόδους ’74-’85 είχε έντονα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και λειτούργησε ως κίνημα με μαζικούς όρους. Η γιγάντωση του ΣΥΡΙΖΑ το ’12-’15 οφείλεται κατά κύριο λόγο στα μνημόνια, αλλά και στο γεγονός ότι η ηγετική του ομάδα και ο Αλέξης Τσίπρας έθεσαν έγκαιρα ζήτημα ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών. Το ΚΚΕ, με ιστορία και αγώνες, περιορίστηκε στο δόγμα «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές», περιμένοντας σε ένα απροσδιόριστο μέλλον να υπάρξουν ευνοϊκοί επαναστατικοί όροι. 

Ολη αυτή την περίοδο, υπήρξε ισχυρή κινητικότητα στην εκλογική βάση των κομμάτων. Η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στον πολιτικό φορέα και την κοινωνία λειτούργησε. Το μέλος του ΠΑΣΟΚ το ’77 ήταν ένας αριστερός ριζοσπάστης που δεν είχε κάτι να χάσει. Το ’85 όμως άρχισε να γίνεται βολεμένος μικροαστός. 

Γ. Η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα.

 Εάν κάποιο από τα κόμματα του αριστερού-προοδευτικού χώρου είχε ποσοστά 20%+ ο χώρος θα είχε καλυφθεί. Αναφέρθηκε επανειλημμένα στον δημόσιο διάλογο τα τελευταία χρόνια ότι υπάρχει ισχυρή κοινωνική αντιπολίτευση. Τονίστηκε η ανάγκη να βρει πολιτική έκφραση. Ομως οι ηγετικές ομάδες του χώρου είχαν μικρό ορίζοντα. Η παρέμβαση λοιπόν του Αλέξη είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας των άλλων κομμάτων να αναλύσουν τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας. Στο μικρό χρονικό διάστημα που υφίσταται η ΕΛΑΣ, έχει διανύσει σημαντική απόσταση. Υπό προϋποθέσεις, το εγχείρημα μπορεί να είναι επιτυχές. Βασική προϋπόθεση είναι τα εναλλακτικά χαρακτηριστικά. Δομές, λειτουργίες, αντιλήψεις και στερεότυπα του παρελθόντος πρέπει να περιοριστούν. Πρέπει να είναι κάτι άλλο και όχι μία από τα ίδια. Το σημαντικό επιστημονικό προσωπικό που έχει συγκεντρωθεί μπορεί να επεξεργαστεί θεματικές πολιτικές. Σε αυτές πρέπει να γίνει σύνθεση και σύνδεση. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τη συμμετοχή στελεχών που δρουν στο πεδίο της κάθε θεματικής. Ο,τι έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα -και είναι πολλά- αφορά κυρίως την κορυφή. Είναι προφανές ότι απαιτείται η σύνδεσή του με διεργασίες βάσης. 

Ο Αλέξης και η ΕΛΑΣ δεν πρέπει να είναι μόνο λύση για τη συγκυρία. Χρειάζεται το όραμα και η ελπίδα για το μέλλον. Δεν μπορεί να περιοριστεί σε καλή διαχείριση της κρίσης, πρέπει να επικεντρωθεί σε εναλλακτική διακυβέρνηση. Τα σημεία των καιρών δημιουργούν ελπίδες. Ο Μαμντάνι, ο Σάντερς και η Οκάσιο στις ΗΠΑ διαμορφώνουν μια εναλλακτική Αριστερά. Στην Ευρώπη και στον κόσμο είναι ορατές οι ρωγμές του συστήματος. Ο βουλιμικός νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, των πολυεθνικών διαμορφώνει θετικούς όρους για τους από τα κάτω… Αξίζει να το παλέψουμε για το όραμα και την ελπίδα των επόμενων γενεών.

Ζαχράν Μαμντάνι ενας διαφορετικός δήμαρχος στις ΗΠΑ

Μαμντάνι στα 250 χρόνια των ΗΠΑ

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, συγκεκριμένα στο FB, έπεσε το μάτι μου σε κείμενο του Μαμντάνι αφιερωμένο στα 250 χρόνια της Αμερικανικής Επανάστασης. 

Μου έκανε εντύπωση το όλο στήσιμο του κειμένου, ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα και η διαλεκτική που ξεπήδαγε από αυτό. Το αντέγραψα και το σήκωσα για να μένει στο δικό μου ψηφιακό χώρο. Φυσικά μεταφρασμένο όπως διάβασα και σε πλήρη εκδοχή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ. 

Είναι ελπιδοφόρο για την Αμερική του Τραμπ να υπάρχουν τέτοιες φωνές. Ελπίζοντας πως δεν θα φαλτσάρουν ας προβληματιστούμε διαβάζοντας το.

“...Αν θέλουμε να καταλάβουμε τι είναι αυτή η χώρα, δεν μπορούμε να την αντιμετωπίζουμε σαν κάτι στατικό. Δεν είναι κάτι που ολοκληρώθηκε κάποια στιγμή στο παρελθόν. Είναι κάτι που συνεχώς φτιάχνεται.

Από την αρχή της, η Αμερική ήταν μια ιδέα που συγκρούεται με τον εαυτό της. Μια ιδέα που γεννήθηκε μέσα σε αντιφάσεις: ανάμεσα στην ελευθερία και τη δουλεία, ανάμεσα στη δημοκρατία και τον αποκλεισμό.

Και όμως, αυτή η ένταση δεν την κατέστρεψε. Την έσπρωξε προς τα εμπρός

Γιατί κάθε φορά που η Αμερική διακήρυττε ότι η ελευθερία είναι καθολική, υπήρχαν άνθρωποι που έπρεπε να την αναγκάσουν να το εννοήσει.

Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι έμειναν εκτός των πρώτων ορισμών του «πολίτη» ήταν εκείνοι που αργότερα διεύρυναν τον ορισμό του.

Όσοι κατάργησαν την δουλεία, οι εργάτες, οι σουφραζέτες, οι μετανάστες που έφτασαν χωρίς τίποτα — όλοι τους δεν πρόσθεσαν απλώς φωνές σε μια ήδη υπάρχουσα ιστορία. Άλλαξαν το τι σημαίνει αυτή η ιστορία.

Αυτή η χώρα δεν έγινε ισχυρή επειδή ήταν ομοιογενής. Έγινε ισχυρή επειδή ήταν συνεχώς ανοιχτή σε ανθρώπους που την ξαναέφτιαχναν από την αρχή. Η Νέα Υόρκη είναι ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα ως προς αυτό: μια πόλη που δεν ανήκε ποτέ σε μία μόνο ομάδα, μία γλώσσα ή μία παράδοση.

Κάθε κύμα μετανάστευσης δεν αντικατέστησε το προηγούμενο· προστέθηκε πάνω του, το άλλαξε, το ανακάτεψε, το μετέτρεψε σε κάτι νέο. Κι όμως, κάθε φορά που αυτό συνέβαινε, υπήρχε αντίσταση. Υπήρχε η ιδέα ότι κάποιοι άνθρωποι «δεν ανήκουν εδώ». Ότι κάποιοι είναι προσωρινοί, ανεπιθύμητοι ή επικίνδυνοι.

Αυτή η ιδέα δεν είναι καινούργια. Έχει εμφανιστεί σε κάθε εποχή της αμερικανικής ιστορίας — αλλάζει στόχους, όχι μορφή. Άλλοτε στρεφόταν ενάντια στους Ιρλανδούς και Ιταλούς μετανάστες, άλλοτε στους Εβραίους, στους Κινέζους εργάτες, στους μουσουλμάνους, στους Λατίνους. Και κάθε φορά, η χώρα αναγκαζόταν να επαναδιαπραγματευτεί το ποιοι θεωρούνται μέρος της.

Σήμερα, αυτή η σύγκρουση συνεχίζεται με νέους όρους, αλλά με την ίδια λογική.

Οι μετανάστες και τα παιδιά μεταναστών παρουσιάζονται συχνά όχι ως μέρος της ιστορίας αυτής της χώρας, αλλά ως εξαίρεση από αυτήν. Σαν να μην είναι η ίδια η μετανάστευση ένας από τους βασικούς μηχανισμούς με τους οποίους η Αμερική έγινε αυτό που είναι.

Όμως η πραγματικότητα είναι ότι η εργασία τους, οι κοινότητές τους και η πολιτισμική τους συμβολή δεν βρίσκονται στο περιθώριο της αμερικανικής ζωής — βρίσκονται στο κέντρο της. Και όταν μιλάμε για το ποιοι «ανήκουν εδώ», δεν μιλάμε ποτέ πραγματικά για μια στατική περιγραφή. Μιλάμε για μια πολιτική επιλογή.

Μια επιλογή που έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα στην ιστορία — όχι επειδή άλλαξε η φύση των ανθρώπων, αλλά επειδή άλλαξαν οι αγώνες γύρω από την εξουσία και την αναγνώριση. Η Νέα Υόρκη, περισσότερο από κάθε άλλη πόλη, δείχνει ότι αυτή η επιλογή δεν έχει τελειώσει. Εδώ, η καθημερινή ζωή είναι ήδη μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα στο ποιος είναι ορατός και ποιος παραμένει αόρατος.

Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που γείτονες στέκονται πλάι σε γείτονες — χωρίς να ρωτούν πόσο καιρό ζουν εδώ ή ποια χαρτιά έχουν — όταν η ICE εισβάλλει στις γειτονιές μας.

Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που νέοι και ηλικιωμένοι στέκονται κάτω από καταρρακτώδη βροχή ή αποπνικτική ζέστη για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.

Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που οι εργαζόμενοι άνθρωποι διεκδικούν περισσότερα — όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για τους συμπολίτες τους.

Υπάρχουν κάποιοι που απαντούν σε όσους ζητούν περισσότερα από την Αμερική με ένα απλό σύνθημα: «Αγάπα την ή φύγε», λένε.

Όμως ο πατριωτισμός ποτέ δεν σήμαινε να προσποιούμαστε ότι το έθνος μας δεν έχει ελαττώματα.

Πατριωτισμός είναι κάθε πράξη δίκαιης διαμαρτυρίας.

Είναι κάθε πορεία κάτω από τον καυτό ήλιο.

Είναι κάθε διαδήλωση που πραγματοποιείται μια δεκαετία πριν έρθει η ώρα της.

Ακριβώς επειδή αγαπάμε αυτή τη χώρα, δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουμε.

Άλλωστε, ποιος αγαπά περισσότερο την Αμερική από εκείνους που θυσίασαν τόσα πολλά για να γίνει ελεύθερη;”

via Η Εποχή

40+1 χρόνια Σινέ Παράδεισος

 Κινηματογραφική Λέσχη Κορυδαλλού

Την Κυριακή 28 Ιουνίου βρεθήκαμε στον Κορυδαλλό. 

Η τοπική κινηματογραφική Λέσχη γιόρταζε τα 40 χρόνια δημιουργίας και προσφοράς, στους πολίτες της περιοχής αλλά και στην 7η τέχνη.

 Το 1985, μια μικρή παρέα παίρνει την πρωτοβουλία και ξεκινάει την

Κινηματογραφική Λέσχη στον ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ που μέχρι τότε είναι γνωστός για τις φυλακές του. 

 Η λέσχη στήθηκε σαν άτυπη συλλογικότητα σε συνεργασία με την εκάστοτε Δημοτική αρχή αλλά και με χαρακτηριστική ανεξαρτησία και αυτονομία από αυτή.

Και συνεχίζει 4 δεκαετίες με ομιλίες, παραστάσεις, σεμινάρια και σημαντικές συνεργασίες. 

Την πρώτη ταινία το μακρινό 1985 ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ του Παντελή Βούλγαρη ακολούθησαν 100δες ακόμη μαζί με σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης. 

Ο Β. Ραφαηλίδης και ο Σωτήρης Δημητρίου, οι Θ. Βέγγος, Κ. Βρεττάκος και πόσοι ακόμη. 

Ξεχωριστή η παρουσία στα εγκαίνια του κινηματογράφου της Λέσχης, στην Ζάππα 4 στην Ελευθερίας, πλατεία του Ιταλού σκηνοθέτη G. TORNATORE ο οποίος είχε δημιουργήσει την ταινία. Σινεμά ο Παράδεισος. Φυσικά και η αίθουσα στον Κορυδαλλό λέγεται ΣΙΝΕ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.                                                                               

 Την όλη εκδήλωση άνοιξε ο κ Νάσος Γαλακτερός αντιδήμαρχος και υπεύθυνος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το δημοτικό ωδείο ανέλαβε την ψυχαγωγία μας παίζοντας μουσικά κομμάτια από γνωστά κινηματογραφικά έργα. Συγκινητικές η ομιλίες των ιστορικών πρωτεργατών της Λέσχης καθώς και της νυν Προέδρου της Λέσχης,
μελών αλλά και του Δήμαρχου της περιοχής. Σύντομη ταινία μας ταξίδεψε στη 40χρονη πορεία η οποία θα συνεχιστεί όσο υπάρχουν οι λόγοι για τους οποίους δημιουργήθηκε. Από μέρους της ΟΚΛΕ παραβρέθηκε η Β Μπεμπή.     

                                                                                            Τι να ευχηθούμε; Μα τι άλλο. Να υπάρχουν συνεχώς νέοι εραστές της κινηματογραφικής τέχνης που θα συνεχίζουν το όνειρο στο Σινέ Παράδεισο