μια ΤΣΕΡΕΠΑ Κυριακάτικα

     

 Για να θυμηθούν οι παλιοί κ να μάθουν οι νέοι

Εδώ και αρκετό καιρό έψαχνα στο διαδίκτυο τις τιμές και τις λίγες περιοχές που πουλούσαν Τσερέπες. Με είχε πιάσει μια νοσταλγία να ξαναζωντανέψω το παλιό, παραδοσιακό κυριακάτικο κοτόπουλο  μαγειρεμένο με αυτό το σκεύος.  Τότε στην Κεφαλονιά ειδικά στην Έρυσσο απότι μούλεγε η νόνα Μαρία οι πήλινες τσερέπες ήταν στην ημερήσια διάταξη. 'Όπως μαθαίνω στην Ιθάκη υπάρχει μαγαζί που μαγειρεύει με αυτό τον τρόπο. Ίσως και λίγα ακόμη μέρη. 

Μα τι είναι η Τσερέπα;

Κάτι μεταξύ κινητού ξυλόφουρνου και γάστρας. Μάλλον ένα σκεύος που συνδυάζει με απλό αλλά έξυπνο τρόπο και τα δύο. Ένα ταψί και ένα σκέπαστρο το οποίο στο πάνω μέρος έχει διαμορφωθεί ώστε να μπορεί να δεχτεί στάχτη και κάρβουνα. Όσο για το υλικό κατασκευής του; Από κατάλληλο πηλό ενισχυμένο με τραγόμαλλο , από μαντέμι η από λαμαρίνα. Για τους μετακινούμενους πληθυσμούς ήταν μια άριστη λύση. Ελαφριά και αποδοτική. Όπου ευρισκόσουν ανάβεις φωτιά κάνεις κάρβουνα βάζεις το ταψί συνήθως κατευθείαν στη θράκα αφού σταχτώσεις , κλείνεις με την τσερέπα και βάζεις στο πάνω μέρος αρκετό κάρβουνο και ζεστή στάχτη. 

Κανονικά το πάνω χείλος του ταψιού πρέπει να εφαρμόζει στην περιφέρεια της τσερέπας για τούτο παλιά οι μερακλήδες βάζανε ζυμάρι ώστε να σφραγίσει το ταψί με την τσερέπα. Οι ατμοί έτσι μένανε στο χώρο το φαγητό μέλωνε με την ώρα χωρίς να χρειάζεται πρόσθετη φωτιά και φροντίδα. Η νοικοκυρά το ετοίμαζε τράβαγε στην εργασία της και όταν γύριζαν το φαγητό ήταν ζεστό καλομαγειρεμένο νόστιμο λαχταριστό. 

Σταμάτησα στο Σκαραμαγκά, ανεβαίνοντας για Φωκίδα. Αγόρασα μια μεταλλική τσερέπα. Δύο μέρες πριν την χρήση έπρεπε να την κάψω ώστε να προστατευθεί κατά το δυνατόν από σκουριά. Το λεγόμενο seasoning . Μ ε άλλα λόγια πλύσιμο του σκεύους στέγνωμα λάδωμα και στη φωτιά. Μετά ξανά σκούπισμα και ελαφρή λάδωμα και βλέπουμε... 

Την Κυριακή άναψα την φωτιά στην πέτρινη ψησταριά. Τοποθέτησα το ταψί με το φαγητό πάνω σε πυροστιά γιατί έτσι και η φωτιά και η στεγανότητα ήταν εξασφαλισμένα, και περίμενα το αποτέλεσμα . Πόσα χρόνια περάσανε. Στις 2 ώρες ήταν έτοιμο. Το άφησα όμως μέχρι να έρθει η παρέα. Ζεστό το σερβίραμε κρύο το μοσχάτο στα ποτήρια ... Εις υγείαν στα επόμενα αλλά στα Μανιά...

ΨΥΧΗ ΒΑΘΕΙΑ. προσπαθώ να καταλάβω

 

ΕΛΑ και ΠΑΡΕ Παλιατζή

 Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα γίνεται άνω κάτω, και πούσε ακόμη.

Νέα κόμματα, παλιά και νέα άτομα στην πολιτική κονίστρα, δημοσκοπήσεις που αναδιατάσσουν τις κομματικές επετηρίδες, και όλα αυτά πασπαλισμένα με παλιές παμπάλαιες συνταγές σπίλωσης αντιμετώπισης πρώην φίλων συντρόφων και αντιπάλων. 

Μέτωπα που αλλάζουν την προβιά αλλά διατηρούν γνωστές συνταγές, προσπαθώντας εναγωνίως να αποδείξουν όχι την υπεροχή τους, αλλά τον ιδεολογικό δοσιλογισμό του αντιπάλου τους. Και αυτό που μένει τελικά; Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης. Αυτή την φορά στο ρόλο του Μανώλη ο Α. Τσίπρας.

Η χώρα σε κατάσταση σοκ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχει χάσει την κοινωνική νομιμοποίηση αλλά τι παράδοξο να διατηρεί την πολιτική ! Και το παράδοξο αυτό ολοκληρώνεται από την κατάντια των αντιπολιτευόμενων, λεγόμενων προοδευτικών σχηματισμών, τα οποία αντί να σκεφτούν το πως και το γιατί, ενοποιούνται κάτω από την παλιά ταμπέλα, που εν συντομία ανταποκρίνεται στο σύνθημα ¨" Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα" !!!

Οι διασπάσεις των διασπάσεων του πάλε ποτέ ΣΥΡΙΖΑ είναι κατοχυρωμένες εξ ανέκαθεν αλλά τώρα μάλλον πάνε για ρεκόρ Γκίνες . 

Το ωραίο είναι πως όλοι προσκυνούν δήθεν σε προγράμματα την ίδια ώρα που θυμιατίζουν σε ιδεολογικές αρχές που αμφιβάλλω αν ποτέ έχουν στοχαστεί αν υπάρχουν. Τέλος πάντων 

Έτσι. Ας  έχουμε να λέμε. 

Η λεγόμενη ομάδα των 6 συν 6 , απέδειξε άλλη μια φορά πως μάλλον 6 μείον 6 δηλ 0 "μηδέν πολιτικά" έπρεπε να χαρακτηρίζεται.  Διαφώνησαν με αυτούς που πάντα διαφωνούσαν αλλά διαφωνώντας και φεύγοντας από ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησαν να κάνουν λέει μέτωπο για να μας σώσουν, αφού κατά τα γραφόμενα από Α Τσίπρα είχαν αρνηθεί να αναλάβουν το καράβι... Οι λοιποί της ομάδας λοξοκοιτάνε προς ΜΕΡΑ πλην όμως ο εκεί σταρ βάζει όρους. Ποιους ; 

Χμουμ. Καθάρισε εγκαίρως πρωταρχικά την ομάδα ΛΑΕ συν, φοβούμενος πως σε μια επόμενη διεύρυνση με άτομα  αποχωρήσαντες εκ ΣΥΡΙΖΑ "οι υπόγειες διαδρομές από καιρό δεν κρυβόντουσαν" και προσκολλώμενους στο ΜΕΡΑ, θα έχανε τον έλεγχο  της Κεντρικής Επιτροπής και αφού καθάρισε τον χώρο του ξανανοίγει προσεκτικά την πόρτα. Θέλεται ναρθείται; Καλοδεχούμενοι αλλά πρώτα απεταξάτω τον σατανά. Απλά πράγματα. Παραδεχτείτε τα λάθη σας μετά τον Σεπτέμβριο του 2015. Τουλάχιστον κάποια από αυτά και ελάτε να συζητήσουμε για τα μάτια του κόσμου. Τι θα κάμουν; Ο χρόνος είναι ο οδηγός. Την δουλειά που έχουν μάθει θα συνεχίσουν. 

Όσο για το δράμα του ΠΑΣΟΚ; Τι να πούμε. Όλα ξεκινούν από το ότι το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ακόμη πως είναι ΠΑΣΟΚ του 80. Αμ δε! ΠΑΣΟΚ του Γ. Παναγόπουλου είναι, όσο και αν καμώνεται πως είναι του Ανδρέα. Ούτε καν ΠΑΣΟΚ του Σημίτη! καθόσον αυτό παίζει μπάλα στο Μητσοτακιστάν. Ο Ανδρουλάκης έκανε το μοιραίο λάθος υπολογίζοντας σωστά μεν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα άντεχε τον Στέφανο και θα φυλλορροούσε. Άρα περίμενε να πάρει το αίμα του πίσω από αιτήσεις προσέγγισης στο κόμμα του. Τελικά πήρε κατά το γνωστό ρεφρέν " μας πήρατε μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο"! Αντί λοιπόν όταν έγινε αντιπολίτευση να αλλάξει την ταχτική του και να προχωρήσει σε μέτωπο πλήρως ελεγχόμενο από το κόμμα του συνέχισε τους μικρομεγαλισμούς του. Τώρα ο Δούκας του την βγαίνει κανονικότατα.   Αντιθεσμικά; και λοιπόν; Τοποθετήται σε Υπαρκτό πρόβλημα. Είτε μας αρέσει είτε όχι. Όσο για την πορεία του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα; Φαίνεται πως αυτή την φορά το παλιό αντισύριζα μέτωπο μετασχηματισμένο με τα ίδια παλιά επιχειρήματα και υλικά σε αντιτσίπρα μέτωπο δεν έχει την ίδια αποτελεσματικότητα. 

Ο λόγος; Μα το είπαμε στην αρχή. Η κυβέρνηση έχει χάσει την κοινωνική αποδοχή και η σύνολη αντιπολίτευση την πολιτική. Τα νέα κόμματα λοιπόν έχουν μέλλον. Ειδικά η ΕΛΑΣ με 2 προϋποθέσεις. Μπροστά μόνο και αποκλειστικά νέα πρόσωπα και δεύτερο 3 με 4 σαφείς, απλούς άξονες . Τα νέα πρόσωπα απεμπλοκάρουν το αντισύριζα αφήγημα στο θυμικό των πολιτών και η σαφήνεια μαζί με την απλότητα θέσεων σε ταυτίζει με την κοινωνία. Από εκεί και πέρα τα δύσκολα. Ποια οργάνωση με ποια ιδεολογία ποια συνέχεια. Ίδωμεν

Το τελευταίο σημείωμα

   

  Οι 200 με τον  Ναπολέοντα Σουκατζίδη

Την Τετάρτη 27 Μάϊου, στο δημοτικό θέατρο Καλλιθέας ξαναζήσαμε μέσα από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη μια ακόμη τραγικά ηρωική σελίδα της νεότερης κοινωνικής ιστορίας της Ελλάδας . Την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 44. 

Τα γνωστά ιστορικά γεγονότα, ήρθαν ξανά στην επιφάνεια των συζητήσεων και ειδήσεων, μετά από την αποκάλυψη των φωτογραφικών ντοκουμέντων τα οποία απέκτησε τελικά από Βέλγο συλλέκτη το υπουργείο Πολιτισμού . 

'Οσο για την ηρωική μορφή του Σουκατζίδη, κεντρικό πρόσωπο στην ταινία ; Δεν έχω παρά να παραθέσω  όσα έγραψε ο Νάσος Βαγενάς: 

«Ο Σουκατζίδης είναι μια ιδιάζουσα μορφή τραγικού ήρωα. Δεν υπήρξε άθυρμα ανώτερων δυνάμεων, όπως οι τυπικοί τραγικοί ήρωες, γιατί, διαφορετικά από τους άλλους 199, μπορούσε να σώσει τη ζωή του. Με την απόφασή του να τη θυσιάσει στον βωμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποδείχτηκε νικητής στον αγώνα του με τη μοίρα. Με τον θάνατό του οδήγησε την έννοια του σιλερικού ύψους (του μεγαλόπνοου αισθήματος που γεννά η νίκη του ηθικού νόμου επί του φυσικού) στην υψηλότερη μορφή του».

Πριν την προβολή της ταινίας είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε την ιστορικό Τασούλα Βερβενιώτη, η οποία αναφέρθηκε στην περίοδο που διαδραματίζεται η ιστορία και ανέλυσε απλά και κατανοητά ζητήματα της περιόδου αυτής. 

Πριν κλείσουμε το σύντομο κείμενο να τονίσουμε πως ο απάνθρωπος Ναζί διοικητής του στρατόπεδου Χαϊδαρίου ο υπολοχαγός Καρλ Φίσερ ουδέποτε βρέθηκε δικάστηκε η καταδικάστηκε για τις δολοφονικές πράξεις του. Όπως και χιλιάδων τέτοιων ναζί Γερμανών και όχι μόνο τα ίχνη εξαφανίστηκαν. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Φασισμός επανακάμπτει μέσα από την ανοχή την ατιμωρησία αλλά κυρίως την συνολική διαστρέβλωση, που συνειδητά επέβαλαν οι άρχουσες τάξεις στο κοινωνικό σώμα χωρίς το τελευταίο να μπορέσει να αντισταθεί .

Οι πολίτες οι περισσότεροι των οποίων βλέπαμε την ταινία δεύτερη φορά, αφού πρωτοβγήκε το 2017, δεν μπορέσαμε να κρύψουμε την συγκίνηση μας και να στοχαστούμε πόσα ακόμη πρέπει να γίνουν ώστε η δικαιοσύνη να συναντήσει την δημοκρατία και οι δύο μαζί να οδηγήσουν στην πραγματική παγκόσμια ειρήνη.

ΝΑ αποχαιρετήσουμε την απογοήτευση

 

26 Μάϊου στο Θησείο

Εχθές βράδυ, Τρίτη 26 Μάϊου, με χιλιάδες πολίτες συναντήθηκαν οι δρόμοι μας στο Θησείο στον εμβληματικό πεζόδρομο που κυκλώνει την Ακρόπολη. 

Αιτία; Η πρώτη του νέου πολιτικού σχηματισμού υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Άτομα κάθε ηλικίας και απασχόλησης. Πρωτόγνωρη η συμμετοχή αυτό τον καιρό της πολιτικής ξηρασίας. Καλοδεχούμενη φυσικά στους υπεύθυνους του εγχειρήματος, που απότι φάνηκε δεν περίμεναν τόσο πλήθος. Απόδειξη οι φωνές "δεν ακούμε¨" όταν ο Αλέξης μιλούσε στο βήμα, καθώς δεν είχαν τοποθετηθεί ηχεία σε τόση μεγάλη απόσταση όση έφτανε ο κόσμος. 

Οι πολίτες παρακολουθήσαμε την όλη εκδήλωση μα το μυαλό όλων ήταν σταματημένο στο σημείο αναγγελίας του ονόματος. Στο τέλος δόθηκε η απάντηση.

Το όνομα αυτού; ΕΛ.Α.Σ . Ητοι Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη.

Ο πόλεμος αρχίζει. Τα πληκτρολόγια παίρνουν φωτιά. Τρολ διαφόρων κατευθύνσεων, απογοητευμένοι, μισαλλόδοξοι, αυστηροί μαρξιστές ιδεολόγοι, φίλοι και συμπαθούντες άλλοι ενθουσιώδεις, άλλοι σκεπτικιστές σε όλη την κλίμακα βρίσκουν δουλειά. Τι ρόλο να παίζουν άραγε σε τέτοιες συνθήκες τα επιχειρήματα; Δεν τόχω βρει αλλά δεν γνωρίζω πόσοι και ποιοι το έχουν. 

Μα μερικές σκέψεις προβάλουν στην οθόνη του μυαλού μου.

Με όλη την κατρακύλα ηθική πολιτική οικονομική της ΝΔ, αυτή εξακολουθεί δημοσκοπικά να έρχεται πρώτη, την ίδια ώρα που όλη ναι ΟΛΗ η λεγόμενη προοδευτική αντιπολίτευση δημοσκοπικά πάλι δεν πιάνει ούτε το ποσοστό του 25%. Το χειρότερο;. Νομίζει τον εαυτό της για δικαιωμένο.

Πως; Έλα μου ντε. Εδώ ζαλίζεσαι. Τα χάνεις τελείως και πας για ούζα. Δικαιώνονται λένε αφού ο κόσμος ψήφισε πιο δεξιά !!! Δηλ απέτυχε ο Τσίπρας, ο κόσμος ήθελε ματαίως αριστερές πολιτικές προφανώς όπως το δικό τους κάθε κόμμα τις καταθέτει, αλλά κατά μαγικό και αδιευκρίνιστο τρόπο αντί να ψηφιστούν αυτοί και αυτές οι πολιτικές ψηφίζονται οι ποιο ακραίες νεοφιλελέ με μπόλικο αντιδημοκρατικό μανδύα; Ναι κάπως έτσι αρκεί να μην παραδεχτούν ποτέ των ποτών πως κάποιο λάκκο έχει του καθενός ο δρόμος. Να τον ψάξουν, να δοκιμάσουν λύσεις, απαντήσεις και ότι άλλο διευρύνοντας την ιδεολογία . Μα η ιδεολογική οκνηρία πάνω απόλα. Άλλωστε τι καλύτερο; Η κόλαση είναι ο άλλος. 

Άβυσσος η ψυχή .

Άκουσα την ομιλία. Τα γνωστά. Η πράξη από εδώ και πέρα θα δικαιώσει μέσα από πολυυυ προσπάθεια τα λόγια .  Η οργάνωση και οι διέξοδοι που θα αφήσει ανοιχτές σε πολίτες ώστε η βάση να παρεμβαίνει δίνοντας τον κοινωνικό προσανατολισμό θα είναι κομβική. Ελπίζουμε η τραυματική οργανωτική εμπειρία από τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνει παρελθόν. Προσωπικά κρατάω μια κουβέντα από τον λόγο του Αλέξη. 

... η δημοκρατία εκφυλίζεται χωρίς δικαιοσύνη και η δικαιοσύνη πραγματώνεται μόνο με δημοκρατία...

Δεν γνωρίζω το πως σε μια χώρα εξαρτημένη, μια χώρα που σημαδεύτηκε από εμφύλιο η λήξη του οποίου για την άρχουσα τάξη δεν έχει σημάνει ποτέ,  μέσα από ποιους σύνθετους δρόμους υποχωρήσεις και προωθήσεις θα αλλάξει κοινωνικά η κατάσταση. Τουλάχιστον μετά την νέα προσπάθεια αρχίζει να διαγράφεται ξανά στο σύνολο των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων ένα σαφώς καλύτερο ισοζύγιο ποσοστών Αυτό είναι το άμεσο κέρδος .

Συγχρόνως το στήσιμο ενός νέου αντισύριζα, τώρα αντι Τσίπρα μπλοκ, με χορηγό και καθοδηγητή την δεξιά αλλά με συμμετοχή με πλήρη εξάρτηση τις θιγόμενες εκλογικά; και μη, αριστερές ομάδες Ήδη σήκωσε μπαϊράκι στα ΜΜΕ.

 Τι να κάμουμε; Όσοι θέλουν παραμένουν στρατηγοί σε στρατιά νεκρών.

Αλέκος Παναγούλης. Ένας ελεύθερος άνθρωπος

             ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
 Ήταν 1 Μάϊου του 1976. Βρισκόμασταν στην συγκέντρωση την πρωτομαγιάτικη στο Σύνταγμα όταν το μαύρο σύννεφο μας σκέπασε όλους. ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ο ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ. Γρήγορα η είδηση του θανάτου πήρε την πραγματικό της όνομα. 

ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ !!! Οργή μαζί με πόνο αφάνταστο. Θυμάμαι την κηδεία του. Ωρες ακίνητοι κάπου κοντά στην λεωφόρο Αμαλίας. Κοντά ένα εκατομμύριο πολίτες. Θυμάμαι την νεολαία της Ένωσης Κέντρου να βαδίζει με υψωμένες γροθιές και με οργή να φωνάζουν ¨'Αβέρωφ φασίστα παρετήσου¨".

Δίπλα στο σημείο που έγινε η δολοφονία υπάρχει το άγαλμα του και κάθε χρόνο με πρωτοβουλία του δήμου Αγ. Δημητρίου γίνεται τελετή στη μνήμη του. Κόκκινα γαρύφαλλά στο άγαλμα. 

Για άλλη μια χρονιά βρεθήκαμε χθες Σάββατο 16 Μάϊου μερικές 100δες πολίτες. 

Σίγουρα η ανοιξιάτικη βροχή αποσυντόνισε το πρόγραμμα της εκδήλωσης.  Καλύτερα. 

  Λιγότερα τα " κέρδη " για τους λεγόμενους επίσημους! 

Οι συνηθισμένοι λόγοι των επετείων, έγιναν μάλλον μετά όταν ξάνοιξε ο καιρός.  Συνήθως ποτέ δεν προσέχω τι λέγεται και αν λέγεται. 

Μάνα Αθηνά, Οριάνα Φαλάτσι, Σπύρος Μουστακλής, Στάθης Παναγούλης

Μα νομίζω πως αυτό είναι ο γενικός κανόνας. Πήγα όμως διαβασμένος.  Ο λόγος; Το ένθετο της σαββατιάτικης εφημερίδας των συντακτών ήταν αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Παναγούλη.

Ναι μου έκαναν εντύπωση 2 απαντήσεις σε ερωτήσεις από συνέντευξη του Αλέξανδρου. Τις αναφέρω αντιγράφοντας.

- Ποιο ήταν το πολυτιμότερο πράγμα που στερήθηκες στη φυλακή τόσα χρόνια; - Δεν μπόρεσαν να μου στερήσουν τίποτα γιατί είχα τη δύναμη να αρνηθώ τα πάντα,

Τι σήμαιναν τα λόγια σου μόλις βγήκες από το κελί" Τώρα μεγάλωσε ο χώρος της φυλακής μου¨'.;  ...θέλω να πω ότι ο ελεύθερος άνθρωπος είναι ελεύθερος και στη φυλακή, ενώ ο μη ελεύθερος είναι δεσμώτης και έξω. "από συνέντευξη Γ. Λιάνη" .

Αλέξανδρος Παναγούλης . Πέντε ναι 5 απόπειρες δραπέτευσης αφάνταστα βασανιστήρια ασυμβίβαστος πάντα ελεύθερος. 

Δολοφονήθηκε πρωτομαγιά του 1976 στα 37 του χρόνια ακολουθώντας την πορεία του αδελφού του Γεώργιου αξιωματικός του Ελληνικού στρατού που χάθηκε και αυτός μυστηριωδώς επτά μήνες μετά την επιβολή του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, κατά τη μεταφορά του στην Ελλάδα με πλοίο από το Ισραήλ....

Κορυφαίος αγωνιστής σύμβολο ενός λαού ενάντια στην αμερικανονατοική δικτατορία.

 

Ο έρωτας είναι ελεύθερο πουλί...

 

ΚΑΡΜΕΝ και Παγωμένος χρόνος

Γυρίζοντας από Κεφαλονιά δηλ Ληξούρι, πριν λίγες ημέρες, έπεσα πάνω στο ανέβασμα της αριστουργηματικής ΚΑΡΜΕΝ του Ζωρζ Μπιζέ στο Νιάρχο. 

Τα εισιτήρια εξαντλημένα εκτός από 2 στο τρίτο διάζωμα στις θέσεις 1 και το 2. Μα η μουσική δεν έχει σύνορα και η ακουστική του χώρου είναι θαυμάσια παντού. Όσο για την θέαση ε με κάποιες υποχωρήσεις στη στάση του σώματος μπορούσες να δεις όλα όσα διαδραματίζονταν στην σκηνή. 

Η παράσταση πατούσε πάνω στην πρώτη ιστορική παρουσίαση του 1875 που δόθηκε στο θέατρο Κορμίκ του Παρισιού. Οι παραστάσεις ξεκίνησαν στις 30 Απριλίου και συνεχίζονται έως 4 Ιουνίου. Άρα υπάρχουν ακόμη ημερομηνίες για ενδιαφερόμενους. Σπεύσατε. Υπερθέαμα.

Σκηνικά κουστούμια μουσικά σύνολα. Στο ρόλο της Κάρμεν στην παράσταση που παρακολούθησα η Γκαέλ Αρκέζ.

Η τσιγγάνα Κάρμεν προσωποποίηση της απόλυτης ελευθερίας του έρωτα, της αντισυμβατικότητας που προτιμάει τον θάνατο από την υποταγή.

Ο έρωτας είναι ελεύθερο πουλί 

 μάταια τον καλεί κανείς 

όταν εκείνος θέλει ναρνηθεί

 ευχή δεν πιάνει ούτε φοβέρα/ πότε γλυκόλογα πότε σιωπή. 

 

ΜΑΓΚΝΤΑΛΕΝΑ ΧΑΟΥΖΕΝ Παγωμένος χρόνος.

Τα ωραία συνεχίστηκαν. Την Κυριακή 10 Μαίου, στο φιλόξενο και τόσο όμορφο χώρο του καφεβιβλιοπωλείου ΖΑΤΟΠΕΚ η κινηματογραφική Λέσχη Καλλιθέας παρουσίασε την μικρού μήκους ταινία με τον παραπάνω τίτλο. Μια ταινία ποιητική που η παρουσία του σκηνοθέτη Γιάννη Καρπούζη και του διευθυντή φωτογραφίας Γιώργου Φρέντζου της έδωσαν μια ακόμη διάσταση στην πλούσια συζήτηση που μετά το πέρας της θέασης συντόνισε ο συγγραφέας και σεναριογράφος Βαγγέλης Μπέκας. 

Η φωνή της ταινίας της διάσυμης Χάνα Συγκούλα "κυλούσε"

κυριολεκτικά " πάνω στο πανί μαγνήτιζε τις αισθήσεις των θεατών, δημιουργούσε μαζί με την εξαιρετική φωτογράφιση μια άλλη αίσθηση του εναλλασσόμενου χρόνου και χώρου όπως ο σκηνοθέτης εκμεταλλευόταν το σενάριο. 

Πάντα τέτοια

Κρουαζιέρα, τοπική οικονομία 1- 0 κ τα λάικ ...

Το θέμα της κρουαζιέρας είχε απασχολήσει σοβαρά και το λιμ ταμείο στην Ιτέα κατά την προεδρία του κ Ν Καιμάρα. Πέρα από φανφάρες και μεγαλοστομίες είχαμε διαγνώσει τα προβλήματα με τον τρόπο που η κρουαζιέρα αναπτύσσεται; στην χώρα και υπήρχε σοβαρή συζήτηση με το υπουργείο σχετική με το θέμα. Το συμπέρασμα μας ήταν πως μόνο τα μικρά κρουαζιερόπλοια και τα γιοτ ειδικά τα μεγαγιότ θα μπορούσαν να βοηθήσουν πραγματικά οικονομικά την περιοχή. Σε αυτή την κατεύθυνση είχαμε εργαστεί. Φυσικά στο λίγο χρόνο δεν μπορείς να πετύχεις πολλά πράγματα. Όσο για τα μετά; Τα γνωστά υδροπλάνα σύνδεση Αγ Νικολάου με απέναντι γεφύρια κτίρια και αν δεν έχεται παιδιά και αυτά θα σας κάνουμε... και τα λάικ καλά κρατούν... Τώρα το ρεπορτάζ του κ Λεκατσά επαναθέτει το θέμα στην σωστή του βάση.
το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στο Kefalonia Focus από τον δημοσιογράφο ΜΑΚΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ ο οποίος τράβηξε και τις φωτό.

 Αργοστόλι: Χιλιάδες τουρίστες, άδεια ταμεία — και μια αλήθεια που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε.

Το Αργοστόλι σήμερα γέμισε από κόσμο. Το κρουαζιερόπλοιο AIDAblu αποβίβασε 2.174 επιβάτες, ενώ στο νησί βρίσκονται και οι 1.500 σύνεδροι του 53ου Πανελλήνιου Νοσηλευτικού Συνεδρίου. Οι εικόνες πολυκοσμίας ήταν εντυπωσιακές: γεμάτο λιθόστρωτο, κίνηση στην παραλιακή, τουρίστες να φωτογραφίζουν, να περπατούν, να περιηγούνται.

Κι όμως, η τοπική αγορά δεν είδε την παραμικρή διαφορά. Οι καταστηματάρχες μιλούν για ελάχιστες αγορές, για μια μέρα που «είχε κόσμο αλλά όχι δουλειά». Το λιθόστρωτο, εδώ και χρόνια μεταμορφωμένο σε μια πασαρέλα φθηνών τουριστικών ειδών, δεν καταφέρνει να λειτουργήσει ως πραγματικός εμπορικός προορισμός.

Και εδώ έρχεται η πιο ρεαλιστική — αλλά και πιο σκληρή — διαπίστωση:

Αυτές είναι οι δυνατότητες των τουριστών που έρχονται στην Κεφαλονιά.

Οι περισσότεροι επιβάτες κρουαζιέρας έχουν περιορισμένο budget, ταξιδεύουν με πακέτα all inclusive, κάνουν βόλτα, βγάζουν φωτογραφίες και επιστρέφουν στο πλοίο. Δεν είναι το κοινό που θα αφήσει σημαντικό οικονομικό αποτύπωμα στην πόλη. Το ίδιο ισχύει και για μεγάλο μέρος των συνέδρων, που κινούνται οργανωμένα και με συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Η αντίφαση είναι εμφανής:

Η πόλη γεμίζει κόσμο, αλλά η οικονομία δεν γεμίζει ανάσα.

Και όσο η τοπική αγορά παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα μοντέλο χαμηλής αξίας, χωρίς διαφοροποίηση, χωρίς στρατηγική και χωρίς προϊόντα που να απευθύνονται σε κοινό με μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη, το πρόβλημα θα επαναλαμβάνεται.

Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση

   

 από την 1Μαη στην Αθήνα

¨" ...Οι εργάται να εργάζονται 8 ώρας την ημέραν. Ν απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους΄προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των..."  Πρωτομαγιάτικο ψήφισμα στην Αθήνα του 1893!

Την τελευταία ημέρα του Απριλίου την ξεκίνησα στο Ληξούρι και την τέλειωσα στις Τζιτζιφιές. Την 1 Μάη όμως όπως όλα τα τελευταία χρόνια την έβγαλα στο Σύνταγμα. 

Η απεργία των μέσων μεταφοράς, πλην των λεωφορείων, που σταματούσαν όμως στου Φιξ, αρκετός δρόμος ακόμη... σίγουρα δυσχεραίνει τις μετακινήσεις προς την κεντρική συγκέντρωση της Αθήνας. Το ίδιο για κάποιους πολίτες και η σημερινή συννεφιά με πιθανότητα βροχής. 

Δύσκολοι καιροί, χαμηλές προσδοκίες, σκεπτικισμός, αλλά αρκετός κόσμος στις δύο καθιερωμένες πορείες συγκεντρώσεις . Του ΚΚΕ για να λέμε τα πράγματα με το όνομα και όχι το ψευδώνυμο  τους, και των λοιπών κομμάτων μικρών και μεγάλων όπως και των συνδικάτων του

κάθε τομέα που άλλωστε για αυτά και τα μέλη τους, είναι η κορυφαία ιστορικά ημέρα τους.

Κόκκινες σημαίες, συνθήματα, με κυρίαρχο Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, και κάθε μπλόκ με την δική του ανακοίνωση. Μα πόσο όμοιες όλες! 

Πόσο ίδιες στην ουσία τους καθώς περιγράφουν τις αντεργατικές πολιτικές και ανατροπές, την επίθεση της κυβέρνησης στο εισόδημα στα δικαιώματα στο μέλλον του τόπου. Τον Αμερικανονατοικό ιμπεριαλισμό τον Σιωνισμό τον πόλεμο στην Μεσόγειο με τα χιλιάδες αθώα θύματα, τις καταστροφές ολόκληρων χωρών,

τα ανείπωτα βάσανα κατοίκων προσφύγων ειδικά παιδιών.. Κοινό αίτημα όλων να φύγει η επικίνδυνη κυβέρνηση να επικρατίσει το δίκιο των από κάτω, η ειρήνη στον κόσμο, αλλά

σκέφτομαι βλέποντας τις ομάδες μία μία να περνάνε μπροστά από το ν άγνωστο στρατιώτη, ότι όλες αυτές δεν θα βρίσκουν ούτε ένα σημείο κοινό η μία με την άλλη έστω, όταν σε λίγο χρόνο θα θελήσουν να κατέβουν στις εκλογές διεκδικώντας μερικές 100δες ψήφους η χιλιάδες; κάθε μία τους.

Ξαναδιαβάζω την παράγραφο από το ψήφισμα της πρώτης πρωτομαγιάς στην Αθήνα. Πόσα να άλλαξαν για να κινδυνεύουμε το 2026 να ξαναγράφουμε και να ξαναζητάμε τα ίδια; Και όμως άλλαξαν πολλά . Μα φαίνεται πως 'Αλλα τόσα έλλειψαν τις κατάλληλες στιγμές και ώρες, ώστε να μην αποφεύγουμε τα πισογυρίσματα.

"...Την Κυριακήν να κλείωση τα καταστήματα καθ όλην την ημέραν και οι πολίται να αναπαύονται..."

Μιλάμε σήμερα 2026, για το 13ωρο με νόμο, για χιλιάδες εργαζόμενους τις Κυριακές. Για μια 5μηνη ακατάπαυστη εργασία όπως την επιβάλλει η τουριστική βιομηχανία στην Ελλάδα και για την νόμιμη παράταση του εργασιακού βίου μετά την συνταξιοδότηση, για 100δες χιλιάδες συνταξιούχους των 68 των 69, 70 ετων που εργάζονται νόμιμα και πόσοι ακόμη μη δηλωμένοι  λόγω των οικονομικών προβλημάτων, των ελάχιστων εισοδημάτων  δηλ.  ουσιαστικά για την ενοποίηση του εργασιακού ωραρίου με τον ελεύθερο χρόνο, του συνταξιοδοτικού με τον εργασιακό, την "ένταξη" του 24ωρου στο κανάλι του εργασιακού χρόνου με νόμους και παραγράφους με δημιουργία αναγκών αλλά κυρίως μέσα από την νέα τεχνολογία που ακούει στην εύηχη ονομασία Τεχνητή Νοημοσύνη.

Και οι εργάτες; Οι σκληρά εργαζόμενοι στις προσωπικές μικροεπιχειρήσεις μικρομάγαζα; Στα χωράφια των λίγων στρεμμάτων, των μικρών αποδόσεων, τα άτομα με προβλήματα υγείας που χωρίς φακελάκι πεθαίνουν στα ράντζα του ΕΣΥ; Πως θα ξεσηκωθούν; πως θα αφήσουμε το πληκτρολόγιο να βγούμε στις πλατείες; Ποια τα συνθήματα ποιες οι προτεραιότητες οι αναλύσεις οι επιδιώξεις ενός νέου κινήματος σήμερα;

Απαντήσεις χρειάζονται. Μα ακόμη απότι φαίνεται οι παραδοσιακές οργανώσεις αρνούνται τα ερωτήματα που προηγούνται των απαντήσεων. 

Ελπίζω η κίνηση του λαού να διαψεύσει τις χαμηλές προσδοκίες μας. Μέχρι τότε οποιαδήποτε εκδήλωση, συζήτηση, συγκέντρωση, ας τυχαίνει της υποστήριξης μας όσο μπορούμε, γιατί πρόοδος σημαίνει αλληλεγγύη ενσυναίσθηση, μεταφορά του αγώνα από το πληκτρολόγιο στο δρόμο.  

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

                                   

Για ποια Ενότητα;

Στο αμφιθέατρο του Δημοτικού πολυχώρου ΓΑΛΑΞΙΑΣ στην Νέα Σμύρνη παρακολούθησα μαζί με αρκετές 10δες πολίτες εκδήλωση διοργανωμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ Νότιου Τομέα σχετικά με το πρόβλημα της ακρίβειας με ομιλητές τους Χάρη Μαμουλάκη, βουλευτής Ηρακλείου ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. και τομεάρχης Οικονομικών & Ανάπτυξης,  τον Διονύση Τεμπονέρα, και τον δημοσιογράφο της «Αυγής» Σπύρος Σουρμελίδη. 

Στη συζήτηση είχε προσκληθεί και η βουλευτής της ΝΕΑΡ Σία Αναγνωστοπούλου η οποία αν και είχε ανακοινωθεί προφανώς για δικούς της λόγους, ¨τίμησε" την εκδήλωση με την απουσία της...

Το ζήτημα της ακρίβειας το οποίο ταλαιπωρεί πράγματι πολύ μεγάλο κομμάτι των πολιτών και ειδικά τους νέους και τους χαμηλοσυνταξιούχους των πόλεων και της υπαίθρου, 'εχει αποκτήσει κομβικό χαρακτήρα στον αντιπολιτευτικό λόγο των κομμάτων της σύνολης αντιπολίτευσης. 

Χωρίς διάθεση κριτικής  στις προτάσεις αλλά με αρκετό ομολογώ σκεπτικισμό πάνω σε αυτές ένα έχω να σημειώσω. 

Είτε θέλουμε είτε όχι δια χειρός Λάουρας Κοβέσι οδηγούμαστε στην προεκλογική περίοδο με ζητούμενο για την πλειοψηφία των πολιτών μια νέα αλλαγή ένα νέο ξεκίνημα. Από αυτό το σημείο θα ξεκινήσουν όλα και όποιος προσπαθήσει να αγνοείσει τις διαθέσεις του κόσμου μαζί με την καχυποψία σε μισές προτάσεις και όμοιες "προσφορές"απλά θα σπάσει τα μούτρα του. Στον παρακάτω σύνδεσμο ένα απόσπασμα από τοποθέτηση του Διονύση Τεμπονέρα σε σχετική ερώτηση για διαδικασίες κτλ που αφορούν την ενότητα της αριστεράς.

 https://youtu.be/qYNJTL0FHMs

Πρόκειται κατά την γνώμη μου για το καλύτερο σημείο που δικαίωσε την όλη εκδήλωση, καθώς ανοίγει παράθυρο στην ιδεολογική νωθρότητα και αυταρέσκεια της αριστεράς

Στην πλατεία στην Ν. Σμύρνη

               

                                   ΠΗΓΑΜΕ ΠΛΑΤΕΙΑ

Στην πλατεία της Ν. Σμύρνης στήθηκαν περίπτερα γεμάτα βιβλία από εκδότες. Η παγκόσμια ημέρα βιβλίου που γιορτάζεται αυτές τις ημέρες είναι μια καλή πρόκληση και πρόσκληση να επισκεφτούμε τους ανάλογους χώρους.  ΄Να αγοράσουμε να ψάξουμε να συζητήσουμε και φυσικά να διαβάσουμε. 

Νέοι καιροί Νέα ήθη. 

Το κινητό τηλέφωνο, έχει γίνει το απαραίτητο αξεσουάρ ειδικά στους νέους που με καταπληκτική ταχύτητα τους βλέπουμε να <εξασκούν> ; τα ακροδάχτυλα τους στο πληκτρολόγιο των Smartphones, όπως παλιά οι γραμματείς στις γραφομηχανές και στα τέλεξ. Εναλλακτικά, συνδεδεμένοι με τα σχεδόν αόρατα ακουστικά η τα ασύρματα κεφαλής, απομονώνονται σε κάθε στιγμή είτε οδηγούν είτε ταξιδεύουν στα ΜΜΜ είτε περπατούν. 

Το βιβλίο είναι σταθερή αξία, είναι συντροφιά αλλά γίνεται ακόμη καλύτερο όταν μπορείς να το συζητάς . Το βιβλίο όπως και η κινηματογραφική ταινία θέλουν παρέα. Αν οι συνθήκες επιτρέψουν και εμπλουτιστούν στο τέλος με καλό καφέ η καλύτερα με οίνο τότε ακόμη ποιο όμορφα. Χθές λοιπόν η πλατεία της Ν. Σμύρνης τα είχε όλα επι τόπου. 

Μετρήσαμε 40 περίπτερα εκδοτών και πολύ κόσμο να περιεργάζεται βιβλία. Η ανοιξιάτικη βραδιά προσφερόταν για βόλτα για συζήτηση για καφέ. 

Η πρωτομαγιά είναι κοντά και η έκθεση βιβλίου μας περιμένει στην Ν Σμύρνη

ΕΛΕΓΧΟΣ κ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

         

      " τεχνολογικές εξελίξεις" και κοινωνία

Το κείμενο που ακολουθεί το αλίευσα από το FB <Elias Bitsanis> και χωρίς δικά μου σχόλια το αντιγράφω.

 Κυριολεκτικά δεν προλαβαίνεις πια να τις παρακολουθήσεις, όση καλή θέληση και αν έχεις να βρεις χρόνο για κάτι τέτοιο.

Το να συμβαδίσεις με τις τεχνολογικές εξελίξεις είναι πέρα από τις δυνατότητες του φυσιολογικού ανθρώπου.

Δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις σε ποιο επίτευγμα έχουν φτάσει οι κβαντικοί υπολογιστές (των οποίων η δυνητική υπολογιστική ισχύς είναι εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του ισχυρότερου υπάρχοντος υπερυπολογιστή) και ήδη εμφανίζονται τα πρώτα πρωτότυπα βιοϋπολογιστών (wet computing) που, αντί για τα παραδοσιακά πυριτικά τσιπ για την επεξεργασία των πληροφοριών, χρησιμοποιούν πραγματικούς νευρώνες, προερχόμενους από βλαστοκύτταρα, ικανούς να αποθηκεύουν δεδομένα σε βακτήρια που αναπαράγονται επ’ άπειρον.

Δεν προλαβαίνεις να κοιτάξεις αποσβολωμένος τις χορογραφίες που εκτελούν - σχεδόν πανομοιότυπα με τους ανθρώπους - τα ανθρωποειδή ρομπότ την κινεζική Πρωτοχρονιά και ανακαλύπτεις, ότι στις ΗΠΑ δουλεύουν πάνω στο πώς να αναπαραχθεί ο άνθρωπος στο διάστημα και στο πώς να δημιουργηθεί ένα καθολικό σύστημα αναγνώρισης (ένα είδος διαβατηρίου) βασισμένο στο DNA ή στην ίριδα.

Δεν έχεις ακόμη καταλάβει τί στο καλό είναι η τεχνητή νοημοσύνη και ήδη μαθαίνεις ότι προσπαθούν να την εμφυτεύσουν στο ανθρώπινο κρανίο. Και μάλλον διαφεύγει, ότι η ΤΝ που χρησιμοποιούμε (και που πλέον χρησιμοποιείται παντού), τεχνικά, είναι ακόμα "πειραματική", δηλαδή δεν είναι μια ώριμη και εδραιωμένη τεχνολογία. Βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη και η σταθεροποίησή της, σε αντίθεση με άλλες τεχνολογίες (σκεφτείτε το ψυγείο, μια τεχνολογία που έχει μείνει σχεδόν ίδια εδώ και εκατό χρόνια), είναι πρακτικά αδύνατη, επειδή είναι σχεδιασμένη να εξελίσσεται. Δηλαδή να μην σταθεροποιείται ποτέ.

Δεν είναι πια μόνο θέμα χρόνου προσαρμογής σε εποχές όπου η ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής επιταχύνεται στο μέγιστο δυνατό (κάτι που από μόνο του αρκεί για να σε καταστήσει αυτομάτως "απροσάρμοστο").

Το ζήτημα είναι ακόμη πιο βασικό: δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να καταλάβεις τί ακριβώς συμβαίνει.

Ποιος κάνει τί, πώς, με ποιο σκοπό, για λογαριασμό ποιου, σε πόσο χρόνο και με ποια αποτελέσματα: πρόκειται κυριολεκτικά για έναν λαβύρινθο που σε καταπίνει.

Είναι μια συνεχής εξέλιξη, πολύ γρήγορη, ασταμάτητη, εκθετική.

Και δεν είναι μόνο οι "boomers" που δεν καταφέρνουν να συγχρονιστούν για να καταλάβουν τί συμβαίνει. Οι λεγόμενοι "ψηφιακοί αυτόχθονες" βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση (και το λέω αυτό από προσωπική εμπειρία). Διότι η εξοικείωσή τους με τα ψηφιακά μέσα είναι, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, εξοικείωση τελικού χρήστη. Συνήθως καταλαβαίνουν από τεχνολογία (και ενδιαφέρονται για το πώς λειτουργεί κάτι) ελάχιστα. Δεν κάνουν πια ερωτήσεις. Δεν μπορούν να διαμορφώσουν κριτική σκέψη απέναντι σε τίποτα που δεν τους επηρεάζει άμεσα. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι, ότι αυτοί οι λίγοι που θα κατανοήσουν ορισμένους μηχανισμούς (και στη συνέχεια θα σχεδιάσουν άλλους), απορροφώνται γρήγορα από το ίδιο το Σύστημα με χίλιους τρόπους, καταλήγοντας συνήθως κατευθείαν μέσα στην "κολασμένη μηχανή" που παράγει αυτό το χάος.

Ενώ συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε ποια ταινία να διαλέξουμε σε μία από τις πολλές πλατφόρμες στις οποίες είμαστε συνδρομητές, υπάρχουν άνθρωποι (όχι πολλοί και συγκεντρωμένοι κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας) που εργάζονται πάνω σε κάτι που θα σε κάνει όλο και περισσότερο "απροσάρμοστο" και, τελικά, όλο και πιο εξαρτημένο και ελέγξιμο.

Διότι ο έλεγχος των ανθρώπινων μαζών είναι ο τελικός στόχος εκείνων που βρίσκονται πίσω από αυτή την άνθηση των τεχνολογιών (οι διάφοροι Thiel, Altman, Musk & Co, για να μείνουμε μόνο στη δική μας αγαπημένη Δύση). Ένας έλεγχος από μια ελίτ που διακατέχεται από πεποιθήσεις πλήρους ανωτερότητας έναντι όλων των άλλων. Κάτι που, σε σύγκριση μαζί του, θα έκανε το ναζισμό να φαντάζει με μανιφέστο ισότητας.

Για κάποιους όλη αυτή η εξέλιξη είναι εφιαλτική. Για άλλους είναι συναρπαστική. Κάποιοι πάλι, δεν είναι ούτε ενθουσιασμένοι, ούτε ανήσυχοι. Απλώς δεν ενδιαφέρονται. Και πιστεύω ότι αποτελούν την πλειοψηφία.

Και η δύναμη αυτού του Συστήματος είναι οι αριθμοί. Αν η πλειοψηφία δεν ενδιαφέρεται για κάτι, είναι σαν ένα είδος "πράσινου φωτός", όσο και το να υπάρχει πλειοψηφία υπέρ.

Το ερώτημα δεν είναι, αν πριν από μισό αιώνα τα πράγματα ήταν καλύτερα. Γιατί πριν από 50 χρόνια ήταν καλύτερα απ’ ό,τι πριν από 100 και η απάντηση που θα πάρεις - τώρα, όπως και τότε - είναι ότι σε πενήντα χρόνια από σήμερα τα πράγματα θα είναι καλύτερα και ότι όλες οι βιομηχανικές επαναστάσεις προκαλούν "προσωρινές" δυσκολίες που μετά το σύστημα "διορθώνει".

Το σύστημα όμως, είναι αυτό που σχηματίζεται από το δίπολο κεφάλαιο/τεχνολογία, το οποίο παράγει μια όλο και πιο γρήγορη και όλο και λιγότερο ελέγξιμη αυτοενίσχυση. Ούτε το ένα ούτε το άλλο, θεωρητικά, είναι ανεξέλεγκτα. Συνδυασμένα όμως, είναι.

Αυτή η δύναμη, απέναντι στην οποία θα μπορούσε και θα έπρεπε να υπάρξει κάποια αντίσταση (το να πολεμηθεί είναι πέρα από τις δυνατότητες οποιουδήποτε) είναι τόσο ισχυρή, τόσο αόρατη (αυτό που φαίνεται είναι μόνο ένα ελάχιστο μέρος αυτού που πραγματικά υπάρχει), τόσο διαπεραστική, που είτε θα πρέπει - δεν ξέρω πώς - να δημιουργηθεί μια αντίρροπη δύναμη (με άλλους στόχους, άλλα σχέδια, άλλες ουτοπίες), είτε το μόνο που απομένει, είναι να ελπίζουμε σε μια πλήρη κατάρρευση των πηγών ενέργειας που τροφοδοτούν όλη αυτή την τεχνολογική "πρόοδο".

Αλλά, όπως ξέρουμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία - γιατί είναι το λιγότερο επικίνδυνο πράγμα από όλα.

Vlassis Vasilopoulos