Μάχη του ένα ψήφου

Ρε που καταντήσαμε!!!

Η ΕΛΑΣ σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ κάνει ολομέτωπο κ μονομέτωπο κατά Ανδρουλάκη και  του κόμματος του!!! 

Και όλα αυτά προφανώς προσπαθώντας να κόψει τουλάχιστον εκείνον τον ένα ψήφο από την διαγραφόμενη πρωτιά του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τις αποφάσεις των συνεδρίων των επιτροπών κτλ. Το οποίο ΠΑΣΟΚ έχει και πρόγραμμα και στελέχη διεύρυνσης, διευρυνόμενα με αναμένοντα  άλλα διευρυμένα στελέχη τα οποία μπορεί να προσθέσουν στο ένα και άλλο ένα και άλλο ένα...και βλέπουμε.

Όλος περιέργως τα στελέχη που πάνε από αριστερά σε Ανδρουλάκη είναι της διεύρυνσης  αλλά αντιστρόφως από το ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ είναι της αποστασίας και της γυρολογιάς. Καλά και οι πολίτες μπορεί να φεύγουν  και αυτοί της αποστασίας;

Αυτά μόνο;. 

Διαβάζω πως ο γνωστός πρώην βουλευτής Κωνσταντόπουλος που καταχέριασε την Παπαδοπούλου, ήταν στυλοβάτης κολλητός και υπαρχηγός του διευρυμένου στη ΝΔ Ανδρέα Λοβέρδου. Για την διεύρυνση του οποίου τσιμουδιά. Ενώ η Παπαδοπούλου καλά να πάθει αφού ανήκει στην αποστασία!

Το άλλο όμως είναι το εξωφρενικό για μένα.

Το οποίο δεν το απαντά κανείς η το απαντούν με μισόλογα καμουφλαρισμένα.

Ο Τσίπρας λοιπόν που έφερε το χειρότερο μνημόνιο που συνεργάστηκε με ακροδεξιούς που πούλησε την Μακεδονία που που που.

Λοιπόν για μένα . 

Κανένα μνημόνιο δεν έφερε ο Τσίπρας. ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΦΕΡΑΝΕ ΝΔ κ ΠΑΣΟΚ. Τελεία και παύλα. Η πολιτική  η δική τους  κατέστρεψε την οικονομία την βιομηχανία την γεωργική παραγωγή. 

Μαζί με αυτά ισοπέδωσαν την εκπαίδευση, την υγεία, τις συντάξεις, το εργατικό δίκαιο, ξεκίνησαν και αποτελείωσαν τον κρατικό τομέα της οικονομίας μα πάνω απόλα που δεν τολμούν οι πολιτικοί να το πούνε καθαρά και ξάστερα, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διαχειριστούν την περηφάνια και εξεγερτική διάθεση του Ελληνικού λαού, ώστε να τον οδηγήσουν στην συναλλαγή στην εξαχρείωση στη διαφθορά σύμφωνα με το γνωστό δόγμα "Δούλεψε να φας και κλέψε νάχεις" .

Ναι δουλέψανε επιστημονικά οι κυβερνήσεις τους, προκειμένου να διαφθείρουν κόσμο.  Εχω το παράδειγμα του ΟΤΕ. Αν δεν δήλωνες υποταγή στους κομματοσυνδικαλιστικούς φορείς είσουν από κάτω, ανεξάρτητα από το επίπεδο προσφοράς και ικανοτήτων σου. Οι θέσεις δε σε κάθε πόστο σήμαιναν χρήμα πράγμα που οδηγούσε μαθηματικά στην υποταγή. Στην Αμερική διέφθηραν το αντιπολεμικό κίνημα μέσα από τα ναρκωτικά στην Ελλάδα το προσπάθησαν με τα επιδόματα πάσης φύσεως . Αν στα παραπάνω μεγαλούργησε και εξακολουθεί η ΝΔ , το ΠΑΣΟΚ δεν πήγε και πολύ πίσω ειδικά την 10ετία μετά το 1995. 

Εχει πλάκα η επιλεκτική μνήμη που αναδείχνουν. Καλά τα ρουσφέτια και τις εργολαβίες τα ξεχνούν, την συγκυβέρνηση με ΛΑΟΣ, την καραμπινάτη συνταγματική εκτροπή με τον Παπαδήμα και σαυτά λήθη και ανοσία; Μα είναι ακριβώς εκείνη η κυβέρνηση, οι αποφάσεις της, που προσπάθησαν και εν μέρη έβαλαν ταφόπλακα στον  κοινωνικό ιστό. Το πείραμα, ανάλογο σε άλλη κλίμακα , Ευρωπαϊκή; που έγινε στην Χιλή, εδώ με δόσεις πολιτικής ολιγαρχίας με τους λεγόμενους κρατικούς θεσμούς σε κυρίαρχο ρόλο. 

Τώρα θα μου πείτε και ποιος ωφελείται απόλα αυτά τα μονομέτωπα . Ε γνωστό. Αν υπάρχουν αμφιβολίες ρωτάτε την Αννα... 

 

μια παρουσίαση Βιβλίου

                                                     Κάτι διαφορετικό και τόσο παρεξηγημένο...

Το Σάββατο 3 Οκτωβρίου βρεθήκαμε γνωστοί φίλοι και συναγωνιστές για μια φορά ακόμη,  στον όμορφο χώρο της Μεσοποταμίας. Μας ένωνε η παρουσίαση του βιβλίου του φίλου Τάκη Γεράρδη με τον ευρηματικό τίτλο "ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ Κ ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ".

Το βιβλίο θα παρουσίαζαν εκτός του συγγραφέα, ο Θωμάς Μπιζάς, γνωστός ακτιβιστής από τον χώρο της αυτοδιοίκησης, και ο Μανώλης Βανδώρος . Δεν θα μπω στην ουσία του περιεχομένου του βιβλίου. Διάβασα και τις 412 σελίδες του, αλλά νομίζω πως πρέπει να ξαναδώ κάποιες αρκετές από αυτές. Το θέμα της μαγείας νομίζω πως αποτελεί πρόβλημα της ανθρωπολογίας και φυσικά συμπλέκεται με την ίδια την ιστορία της κοινωνίας από τις απαρχές της ζωής μέχρι τις μέρες μας. Ποιο παλιά μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση το μένος των επίσημων θρησκευτικών αρχόντων ειδικά στην καθ ημάς δύση κατά των ονοματιζόμενων μάγων και μαγισσών. Η ιερά εξέταση τα βασανιστήρια οι ομολογίες τα κάψιμο και πόσα ακόμη. Και όλα αυτά ενώ αν καταλαβαίνω σωστά η ίδια η θρησκεία και οι ηγέτες της που καταδίκαζαν με περισσή ευκολία κόσμο για μαγεία χρησιμοποιούσαν προωθούσαν και επέβαλλαν παρόμοια πρότυπα λίγο πολύ. Μάλλον πρόκειται για ¨εμπορικό ανταγωνισμό¨; 

Για ναπώ όμως την αλήθεια μου, τα καλύτερα παιδικά παραμύθια που με μεγάλωσαν ήταν αυτά με μάγισσες μάγια και πάντα με όμορφο τέλος. Η πάλη ανάμεσα στην κακιά μάγισσα και στην καλή που στο τέλος νικάει αλλά δεν εξαλείφει ποτέ το κακό αφού το παραμύθι ξανάρχεται στο ίδιο η παρόμοιο μοτίβο. Το άγνωστο μέλλον, η διερεύνηση του από την μια μεριά και το άλυτο πρόβλημα του θανάτου, καθώς ο άνθρωπος αρνείται να αποδεχτεί την φθαρτή ύπαρξη του , ιδού κατά την απλοϊκή γνώμη μου, η ανάγκη που καλύπτει η μαγεία, η θρησκείες και όχι μόνο. 

Για να ξαναγυρίσω στο βιβλίο. 

Στις 412 σελίδες του περνάει με όμορφο τρόπο όλη η ιστορία πρόσωπα καταστάσεις και απόψεις γύρω από το μαγικό την μαγεία. Όσο για την παρουσίαση; 

Αντιγράφω την ανάρτηση του Θωμά Μπιζά που ακολουθεί παρακάτω.

"  Η εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του Τάκη του Γεράρδη ήταν όμορφη . Για το βιβλίο δεν θα γράψω τώρα κάτι. Θα το κάνω την ώρα που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει .

Εγώ χάρηκα που είδα τον Τάκη και την Λίνα γιατί είναι φίλοι παλιοί που τους αγαπώ. Τον Τάκη τον ξέρω από το 1963 και τη Λίνα από το 1974. Είδα και την κόρη τους που την ήξερα από τότε που κλωτσούσε την κοιλιά της Λίνας αλλά δεν την είχα γνωρίσει.

Ο Μανώλης ο Βανδώρος που μίλησε για το βιβλίο είναι από τα παιδιά που χαίρεσαι να τα ακούς και ακόμα πιο πολύ να τα γνωρίζεις. Επειδή μιλήσαμε λίγο στην ταβέρνα θέλω να πω πως τα παιδιά σαν τον Μανώλη πρέπει να είναι το μέλλον της αριστεράς. Τους Μανώληδες και τα μάτια μας…

Αυτό που με έκανε να χαρώ και να στεναχωρηθώ ταυτόχρονα ήταν η γνωριμία μου με τα παιδιά της Μεσοποταμίας . Χάρηκα γιατί νέοι άνθρωποι κρατούν ζωντανό ένα εξαιρετικό χώρο και κάνουν ένα πραγματικά σπουδαίο έργο . Θα μάθω περισσότερα για δραστηριότητα της κίνησης πολιτών στο Μοσχάτο και θα γράψω πιο αναλυτικά .

Με στεναχώρησε που δεν έχουμε και εμείς μια τέτοια συλλογικότητα στο δήμο μας. Αυτή είναι μια ιστορία που με πληγώνει αλλά πρέπει να την αποδεχτώ.

Για τη δική μου παρέμβαση δεν θα μιλήσω. Δεν μπορώ να είμαι κριτής του εαυτού μου.

Εγώ μίλησα για τις σκέψεις και τα ερωτήματα που μου δημιούργησε το βιβλίο και το έκανα για τον Τάκη σαν φίλος όχι σαν ειδικός.

Εύχομαι το βιβλίο να πάει καλά και το συνιστώ σε ανθρώπους που έχουν τέτοια ενδιαφέροντα." 

                       

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ την ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ στα συνδικάτα κ όχι μόνο

Αναδημοσιεύω την ανακοίνωσή της ΔΗ.ΚΙ.ΣΥ ΟΤΕ. Η ΔΗΚΙΣΥ είναι παράταξη στο σύλλογο Συνταξιούχων του πάλαι ποτέ ΟΤΕ . 

Γιατί την αναδημοσιεύω. Απλούστατα επειδή μου κάνει εντύπωση εν έτη 2026 να  αρνούνται σωματεία και διοικήσεις σωματείων να ενισχύσουν απλές ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ. Τα συνδικάτα γενικά δεν βρίσκονται στην καλύτερη τους κατάσταση. Η επίθεση του φιλελευθερισμού η υποχώρηση των ταξικών απόψεων η ιδεολογική γύμνια της αριστεράς είναι μερικοί από τους λόγους που εχουν οδηγήσει εργαζόμενους και συνταξιούχους στις συμπληγάδες της υποχώρησης. 

Μα η απλή αναλογική ρε παιδιά; ΕΛΕΟΣ.! μάλιστα όταν υπάρχει σχετικός νόμος; ΓΙΑΤΙ; 

Θα μου  πείτε...Εδώ αποδεχόμαστε ΑΚΟΜΗ για Πρόεδρο τον 73άρη διευθυντή κ Γ. Παναγόπουλο! και τώρα τι ψάχνεις να βρεις!; Όσο για τον τίτλο;

ΝΑΙ φοβούνται και την απλή αναλογική και την συμμετοχή των μελών σε όλες τις διαδικασίες και την άποψη κάθε μέλους πέρα από την ¨"γραμμή" τους και τις μαζικές μαχητικές εκδηλώσεις. Δυστυχώς εδώ και χρόνια και από πολλούς... 

Δημοκρατική Κίνηση Συνταξιούχων ΟΤΕ 

ΔΗ.ΚΙ.ΣΥ. – ΟΤΕ

Αθήνα 25/9/2026 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ

Συνάδελφισσες, συνάδελφοι

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 24/9/2026 η εκδίκαση της αγωγής που είχε καταθέσει η παράταξή μας για την αποκατάσταση της νομιμότητας και την εφαρμογή της απλής αναλογικής στις εκλογικές διαδικασίες του Συλλόγου μας.

Η υπόθεση εκδικάστηκε χωρίς ακροαματική διαδικασία. Γι' αυτό εύλογη απορία προκαλεί, η διχαστική προσπάθεια της πλειοψηφίας της Διοίκησης του Συλλόγου (Ενωτική), για συγκέντρωση στελεχών στο Δικαστήριο, μια κινητοποίηση στην οποία ανταποκρίθηκαν τελικά ελάχιστοι συνάδελφοι, μετρημένοι στα δάκτυλα.

Ακόμη σημαντικότερο όμως είναι το εξής: Ποιο πρόβλημα προκάλεσε μέχρι σήμερα η αγωγή στη λειτουργία του Συλλόγου; Ποια δράση ή διεκδίκηση εμπόδισε; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ.

Μάλιστα την επόμενη μέρα της δίκης, ένα λεωφορείο με συναδέλφους της Αθήνας πήγαν τριήμερη εκδρομή στην Θεσ/νίκη, με τη μεγάλη πλειονότητα τους να είναι μέλη ή φίλοι της Ενωτικής. Σε τόσο μεγάλη ομηρία τους είχαμε υποβάλει!!!

Η παράταξή μας πάντως, είχε ζητήσει να βάλει ο Σύλλογος ένα με δυο λεωφορεία και να πάνε στη Θεσ/νίκη όσοι συνάδελφοι επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στο μεγάλο συλλαλητήριο για τη Διεθνή Έκθεση, αλλά απ’ ότι φαίνεται προτεραιότητα της Διοίκησης ήταν η εκδρομή και όχι η αγωνιστική παρουσία μας.

Με τέτοιες πρακτικές και λογικές που περισσεύει η υποκρισία ας μην απορεί κανείς, γιατί τα μέλη του Συλλόγου μειώνονται και οι νεότερες γενιές δεν γράφονται στον Σύλλογο.

Στην τελευταία ανακοίνωσή της δε, η πλειοψηφία της Διοίκησης (Ενωτική) αμέσως μετά την εκδίκαση της αγωγής της ΔΗ.ΚΙ.ΣΥ.-ΟΤΕ, αντί να ενημερώσει υπεύθυνα τους συναδέλφους, κατέφυγε σε νέους απίθανους χαρακτηρισμούς περί «φιλοδοξιών», «κομματικών σχεδιασμών», «φίμωσης», «ομηρίας» και «υπονόμευσης». 

Γιατί τόση ένταση απέναντι σε ένα τόσο απλό δημοκρατικό αίτημα; Την απλή αναλογική και την ισότιμη εκπροσώπηση όλων των μελών του Συλλόγου;

Ας θυμίσουμε λοιπόν τα γεγονότα. Η ΔΗ.ΚΙ.ΣΥ.-ΟΤΕ είχε θέσει πριν από τις εκλογές, δημόσια και θεσμικά το ζήτημα της απλής αναλογικής. Με βάση το Ν.4331/2015, ζητήσαμε την αντικατάσταση του απαράδεκτου διπλού εκλογικού συστήματος που δεν εξασφαλίζει την αναλογική εκπροσώπηση όλων των δυνάμεων στα όργανα του Συλλόγου.

Επομένως, ο ισχυρισμός ότι προσφύγαμε στη Δικαιοσύνη επειδή «δεν μας άρεσε το αποτέλεσμα» απλώς δεν ανταποκρίνεται στα γεγονότα.

Όταν οι προσπάθειες θεσμικής συνεννόησης δεν απέδωσαν, ασκήσαμε το νόμιμο δικαίωμά μας και προσφύγαμε στη Δικαιοσύνη.

Οι αναφορές λοιπόν σε «ομηρία», «αδράνεια» και «υπονόμευση των διεκδικήσεων» δεν επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα. 

Και ενώ η ίδια η ΕΝΩΤΙΚΗ αναγνωρίζει ότι η απόφαση του Δικαστηρίου προφανώς αναμένεται, έχουν ήδη αποφανθεί ότι η αγωγή είναι «αβάσιμη». Εμείς πάντως λέμε ότι ο σπόρος που έχουμε φυτέψει, αργά ή γρήγορα θα βγάλει καρπούς!

Σε κάθε περίπτωση, ας αφήσουμε το Δικαστήριο να κρίνει.

Και ας απαντήσει επιτέλους η ΕΝΩΤΙΚΗ στο πραγματικό ερώτημα: Γιατί αρνείται την απλή αναλογική που ισχύει σε όλους τους Συλλόγους και την ΑΓΣΣΕ; Γιατί η ψήφος κάθε συναδέλφου δεν πρέπει να έχει την ίδια αξία; Γιατί όλες οι παρατάξεις δεν πρέπει να εκπροσωπούνται αναλογικά σε όλα τα όργανα του Συλλόγου;

Σε αυτά δεν απαντούν ούτε οι χαρακτηρισμοί, ούτε οι προσωπικές επιθέσεις.

Η ΔΗ.ΚΙ.ΣΥ.-ΟΤΕ είναι εδώ και θα συνεχίσει να υπερασπίζεται έναν Σύλλογο δημοκρατικό, αντιπροσωπευτικό, συμμετοχικό και πραγματικά ενωτικό. Και φυσικά ενότητα δεν σημαίνει μονομέρεια, σιωπή, ή τυφλή υποταγή στην πλειοψηφία. Σημαίνει σαφώς σεβασμό στη διαφορετική άποψη, ισοτιμία και κανόνες που ισχύουν για όλους.

Η δημοκρατία δεν φοβάται τη διαφορετική άποψη. Δεν φοβάται την ισότιμη εκπροσώπηση. Δεν φοβάται την απλή αναλογική.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ καθιερώσαμε και υπηρετήσαμε την απλή αναλογική στους Συλλόγους των Εργαζομένων του ΟΤΕ και την ΟΜΕ-ΟΤΕ, τώρα εσείς γιατί τη φοβάστε;

Για τη ΔΗ.ΚΙ.ΣΥ.-ΟΤΕ

Ο Πρόεδρος                  Ο Γραμματέας

                                          ΔΗΜ. ΚΑΡΝΑΡΟΣ             ΠΑΝ. ΚΟΥΤΡΑΣ

ΝΑ μάθουμε από την ΧΙΡΟΣΙΜΑ

 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ . Συνέβη στη Χιροσίμα.

Δεν ξέρω πλέον πόσοι γνωρίζουν σχετικά με Χιροσίμα Ναγκασάκι και την αδίστακτη φύση κ θέση του ιμπεριαλισμού. Λοιπόν όλες οι 6 Αυγούστου, μετά την  6 Αυγούστου του 1945 είναι το πραγματικό αποτύπωμα του.

Τον μακρινό Αύγουστο του 1987 βρέθηκα στην Ιαπωνία. Ξεκίνησα σόλο από Αθήνα τον Ιούλιο *μαζί με την γυναίκα * μετά από μια καλή προσφορά που βρήκαμε στην αεροπορική εταιρεία της Σιγκαπούρης. 120.000 δρχ για Σιγκαπούρη με επιστροφή έκαστος και επιπλέον με 2.000 δρχ από Σιγκαπούρη για οποιαδήποτε αεροδρόμιο είχε δρομολόγιο η εταιρεία. Απαράβατος όρος κάθε φορά θα γυρίζαμε και θα ξαναξεκινούσαμε από Σιγκαπούρη. Άρα 4.000 την φορά. Τότε δεν υπήρχε ιντερνετ κινητά τηλ κτλ. Ριχτήκαμε στο διάβασμα και τελικά κάναμε το πλάνο της εξόρμησης. Σιγκαπούρη Ταϊλάνδη και Ιαπωνία. Εκτός από αεροπλάνο χρησιμοποιήσαμε τα τοπικά μαζικά μέσα και ειδικά για Ταϊλάνδη έγινε ενοικίαση μοτο 

 αφού τραβήξαμε μετά το Τσιανγκ Μαι στα σύνορα στο λεγόμενο χρυσό τρίγωνο . Μα από την αρχή η επιθυμία μας ήταν να βρεθούμε στην τελετή στην Χιροσίμα. Φροντίσαμε λοιπόν να πετάξουμε εγκαίρως για Οσάκα ώ 

 στε το βράδυ στις 5 Αυγούστου να ξενυχτήσουμε στην Χιροσίμα και να ζήσουμε τον παλμό των εκεί εκδηλώσεων . Ναγκασάκι δεν πήγαμε. Γυρίσαμε το Κιότο και την Νάρα όπως και την Οσάκα. Επιστρέψαμε μετά τον 15Αυγουστο, μετά από 22 ημέρες αν θυμάμαι καλά. Από τότε κάθε χρονιά την 5 κ 6 Αυγούστου ξαναζώ την Χιροσίμα μέσα από τις 40χρονες πλέον φωτό.


Η νύχτα δεν σταματάει ποτέ στην Χιροσίμα... 

Κάθε χρόνο την 6η Αυγούστου την ώρα που η ατομική βόμβα έπεσε στη Χιροσίμα, χτυπά η Καμπάνα και χιλιάδες κάτοικοι της σημερινής πόλης και πολίτες του κόσμου, συγκεντρώνονται στο πάρκο Ειρήνης να προσευχηθούν για τα θύματα και να βροντοφωνάξουν “ΠΟΤΕ ΠΙΑ”. 

Το ίδιο και φέτος 81 χρόνια από τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα (6 και Ναγκασάκι 9 Αυγούστου 1945) από τις Η.Π.Α.

Η ρίψη των ατομικών βόμβών , έγιναν με απόφαση του Προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. «Αν και η ήττα της ήταν βεβαία» ( Τσώρτσιλ) καθώς Η Ιαπωνία δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει τον πόλεμο, μάλιστα επεδίωκε συμβιβασμό με τους Συμμάχους, Όμως. 

Στις 16 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε η δοκιμαστική έκρηξη της νέας ατομικής βόμβας στο Αλαμογκόρντο, και ο Τρούμαν στο Πότσνταμ, έλαβε μήνυμα που έλεγε: “Ευτυχής η έκβαση του τοκετού» . Η αμερικανική ηγεσία ήθελε να κάνει χρήση του τρομερού αυτού νέου όπλου , επιθυμώντας αφενός να περιορίσει τις απαιτήσεις της Σοβιετικής Ένωσης στη μεταπολεμική Ευρώπη και αφετέρου να ελαχιστοποιήσει τις συνέπειες από την εμπλοκή της στο μέτωπο του Ειρηνικού. 

 Σε καμία περίπτωση οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν ανάμιξη του Στάλιν στην Ιαπωνία. φοβόνταν πως ο Κόκκινος Στρατός θα κέρδιζε τμήμα του νησιού και ο Στάλιν θα ζητούσε ζώνη κατοχής και στην Ιαπωνία. .

 Οι δύο αμερικανικες βόμβες , έδωσαν το έναυσμα στον Ψυχρό Πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.

Για όλα αυτά, ο Τρούμαν έπρεπε να λυγίσει την Ιαπωνία το συντομότερο . 

Στις 3 Αυγούστου ο Τρούμαν υπογραφη τη ρίψη των βομβών..

Στις 2.45′ απογειώθηκε το βομβαρδιστικό Β-29 «Enola Gay», που κουβαλούσε την ατομική βόμβα, κατασκευασμένη μ’ ένα ισότοπο του ουρανίου, το 235∙ η βόμβα είχε βαφτιστεί ειρωνικά από τους Αμερικάνους «Little Boy» , «Pika-don» την ονόμασαν οι «hibakusha» , που σημαίνει φως και θόρυβος. 

Στις 8.15′, η βόμβα εγκαταλείπει το Β-29.

Στις οκτώ και δεκαέξι λεπτά η Χιροσίμα έσβηνε από την επιφάνεια της γης.

Η Χιροσίμα, γεμάτη από απεριόριστους σωρούς από τέφρα. 

...Εσείς που κλαίτε αν και δεν έχετε μάτια

Που θρηνείτε αν και δεν έχετε χείλη

Που επιθυμείτε να αγκαλιάσετε σφικτά αν και δεν έχετε καθόλου

δέρμα για να αγγίξετε...

sankich επιζησας

Η λέξη κόλαση δεν είναι αρκετή… , ο Κεϊσούκε Χιρόκι, διοικητής ναυτικής βάσης, δίνει λεπτομέρειες: “… Ο αριθμός των νεκρών είναι απίθανος, εκατό χιλιάδες, διακόσιες χιλιάδες… Δεν υπάρχει ελπίδα... Πεθαίνουν σαν μύγες, με τις σάρκες τους διαλυμένες… 

Ο ποιητής μπορεί να συνθέσει την φρίκη. Μόνο αυτός... 

Τα χέρια μου και τα πόδια μου τα ’χω ξεθάψει απ’ τη Χιροσίμα.

Τα χείλη μου γίνηκαν σκόνη και πέσανε.

Μόνο το στόμα μου έμεινε ν’ ανοιγοκλείνει.

Τ’ άσπρο μου σαν ασβεστωμένο πρόσωπο,

δε μπορεί πια να κλάψει, να γελάσει, να ’χει ένα όνομα.

Ο Χιροχίτο, η κυβέρνηση και το πολεμικό συμβούλιο στις 8 του Αυγούστου διατύπωσε τέσσερις προϋποθέσεις για την παράδοση της Ιαπωνίας: τη διατήρηση της kokutai (του αυτοκρατορικού δηλαδή θεσμού ), την ανάληψη από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις της ευθύνης για τον αφοπλισμό και την αποστράτευση, καμία κατάληψη των μητροπολιτικών ιαπωνικών Νήσων, της Κορέας ή της Φορμόζας και εξουσιοδότηση στην ιαπωνική κυβέρνηση για την εκδίκαση και τιμωρία των υποθέσεων που αφορούσαν στους εγκληματίες πολέμου .


Το ίδιο βράδυ, Η Σοβιετική Ένωση κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, και αμέσως μετά η Λ.Δ. της Μογγολίας και στις 11 του μηνός, ο λαϊκός στρατός της Κίνας. Η Αμερική έπρεπε να επισπεύσει φοβούμενοι ότι η Ιαπωνία θα γίνει νέα Γερμανία για τα σοβιετικά στρατεύματα.

στις 9 Αυγούστου 1945, Στις 3.49 το πρωί, απογειώθηκε το «Bocks’ Car», που μετέφερε μια ατομική βόμβα .

στις 11.1′ π.μ. της 9ης του Αυγούστου 1945 ο «Fat man» απελευθερώθηκε από την κοιλιά του βομβαρδιστικού αεροσκάφους.


Το Ναγκασάκι ακολούθησε την Χιροσίμα.

«Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.

Σήμερα, έπεσε η Ατομική…

Σήμερα, στα λιμάνια,

οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες

μπορούν να περηφανεύονται

που δεν έγιναν εφευρέτες…

Σήμερα, θα μπορούσε να λέει την προσευχή της,

μια πόρνη:

«Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ,

που δε γέννησα…» θα γράψει ο Φώτης Αγγουλες δίνοντας την κοινωνική και πολιτική διάσταση με τον καλλίτερο τρόπο.

Στις 10, η Ιαπωνία γνωστοποίησε ότι δεχόταν την άνευ όρων παράδοση στους Αμερικάνους. Ο Χιροχίτο διατήρησε τον θρόνο του, όπως και λοιποί εγκληματίες πολέμου...όλοι αυτοί αδιάφοροι για το δράμα του λαού τους, των παιδιών σαν Το κοριτσάκι της Χιροσίμα που μας θυμίζει μέσα από την πένα του μεγάλου Ναζίμ Χικμέτ



...στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε

κι είμαι παιδί τα εφτά δεν τα καλόκλεισα

μα τα νεκρά παιδιά δεν μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου

μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια

Όλη όλη μια χουφτίτσα στάχτη απόμεινα

την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ ένα ουρανό συννεφιασμένο.

Την ίδια ώρα η κραυγή των «hibakusha» κλείνει το μάτι στη ζωή

..Έρχεται τo μωρό! ακούστηκε.

Στο υπόγειο της κόλασης επί γης.

Μια νέα γυναίκα άρχισε να γεννά....


ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Βρέθηκα στην πόλη σε μια επέτειο του θανάτου της. Πάνε 39 χρόνια από τότε. Μα οι μνήμες είναι ζωντανές.

Στο πάρκο της Χιροσίμα, το λεγόμενο πάρκο της ειρήνης με πολλές χιλιάδες άτομα από κάθε φυλή και χρώμα, Ξενύχτησα 5 προς 6 Αυγούστου …. Οι βουδιστές μοναχοί έδιναν τον τόνο με τις τελετουργίες, τους ύμνους, με τα κίτρινα ρούχα τα ράσα τους. Άναβαν φαναράκια και τα έριχναν στο ποτάμι. Συμβόλιζαν τις ψυχές των αδικοχαμένων κατοίκων.


Παραπέρα οι γκέισες μοίραζαν το κλασικό τσάι. Ύμνοι πάθος ομιλίες από τον δήμαρχο της πόλης κτλ. . Προτροπές για παγκόσμια ειρήνη, ποτέ πια Χιροσίμα κ περιστέρια, πολλά περιστέρια, σύμβολα ειρήνης, να πετούν απελευθερωμένα στον ουρανό. Μετά ξεκίνησε η πορεία ειρήνης.

Ναι. Η νύχτα δεν σταματάει ποτέ στην Χιροσίμα.

Μετράω ακόμη το πόσα είδα και πόσα έμαθα στη Χιροσίμα.

Μα μια Χιροσίμα είναι σήμερα η Μέση Ανατολή, η Παλαιστίνη, η μαύρη ήπειρος. Και ο φασισμός που σηκώνει κεφάλι στην Ευρώπη. Ας μας προβληματίσει η τακτική των κυρίαρχων όπου γης.

Ας μάθουμε λοιπόν από την Χιροσίμα....καθώς δεν είδαμε τίποτε ακόμη...

( τις φωτό πήρα το μακρινό 1987)

στη φωτό καιόμενοι κάτοικοι...

Εχει η Αθήνα ομορφιές...

 Ζωή σημαίνει γιορτή

Ο τίτλος όπως καταλαβαίνουμε είναι στίχος από το γνωστό ποίημα του Τίμου Μωραιτίνη, ¨"στης πλάκας της ανηφοριές" που κάθε τόσο βάζω στο youTube και το απολαμβάνω από την πάλαι ποτέ χορωδία του Νίκου Τσιλίφη.

Αυτή την φορά όμως δεν αναφέρομαι στα πράγματι πανέμορφα σοκάκια κάτω από τον ιερό βράχο. Αλλά σε κάτι δίπλα στο σπίτι που μένουμε στην Αθήνα. Στις Τζιτζιφιές.

Μα τέλη Ιουλίου και είσαι Αθήνα; Θα ρωτήσει κάποιος που με γνωρίζει. 

Ε λοιπόν ΝΑΙ. Φέτος έσπασα όλα τα ρεκόρ διαμονής στην πρωτεύουσα. Κάτι παρόμοιο δεν θυμάμαι να έχει ξανασυμβεί τα τελευταία 50 χρόνια πέρα από 1 φορά; το 1973.! Ανάγκας και θεοί πείθονται. 

Καιρός λοιπόν να ανακαλύψω τις καλοκαιρινές ομορφιές στην περιοχή. Οι εκδηλώσεις του Δήμου Καλλιθέας αλλά και των κοντινών Δήμων είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Οι καλοκαιρινοί κινηματογράφοι πλήθυναν κοντά μας. Και στον Ταύρο το σινέ Μασκότ και στην κεντρική πλατεία Μοσχάτου η λειτουργία από το Cinobo του εκεί Δημοτικού, μαζί με το σινέ Διονυσία και σινέ Φλερύ, έχουν ανεβάσει κατά πολύ το επίπεδο. 

Μα εδώ έρχεται και το πάρκο Νιάρχου να καλύψει κάθε ανάγκη κάθε στιγμή της ημέρας. Το δροσερό αναγνωστήριο στην βιβλιοθήκη είναι μια από τις ωραιότερες για μένα ασχολίες . Ψηλά στο Νιάρχο πάνω στον λεγόμενο Φάρο, η κάτω στην τεχνητή λίμνη, στα καφέ η αντίστοιχα στα μαγαζιά πέριξ απολαμβάνεις τον καφέ η το φαγητό. Όρεξη νάχεις. Μα υπάρχει κάτι ακόμη που ανεβάζει τον πήχη. Αναφέρομαι στην λυρική σκηνή.

Την Πέμπτη λοιπόν απολαύσαμε ΤΡΑΒΙΑΤΑ του Βέρντι. Η La Traviata / που μεταφράζεται "η παραστρατημένη" .  όπερα σε τρείς πράξεις πρωτανέβηκε  το 1853 στην Βενετία. Το έργο μεταφράσθηκε και στα Γαλλικά και ανεβηκε με εξαιρετική επιτυχία  υπό τον τίτλο Βιολέτα. Βιολέτα είναι το όνομα της πρωταγωνίστριας .Πρόκειται για τολμηρό ειδικά στην εποχή του έργο καθώς αναφέρεται στον έρωτα ενός νεου αρχοντόπουλου με μια εταίρα.

«Libiamo ne' lieti calici» "Ας πιούμε από τα χαρούμενα ποτήρια" λοιπόν και οι ήχοι του βαλς στο πρώτο μέρος μετά από 50; χρόνια μου θυμίζουν την ανάλογη μελωδία  που παίζαμε στην φιλαρμονική στο Ληξούρι. Μόνο που τότε δεν ξέραμε το σκηνικό. Η Βιολέτα και οι καλεσμένοι της σηκώνουν τα ποτήρια χορεύουν και υμνούν την ζωή την χαρά τον έρωτα.

Ζωή σημαίνει γιορτή.

 Ας πιούμε από τις γλυκές συγκινήσεις

που ξυπνάει η αγάπη. Όλα είναι ανόητα στον κόσμο

που δεν είναι ηδονή.

Ας απολαύσουμε τον εαυτό μας, γιατί  φευγαλέα και γρήγορη

η απόλαυση της αγάπης είναι:

είναι ένα λουλούδι που ανθίζει και πεθαίνει

και δεν μπορεί πια να το απολαύσει κανείς. 

Ζωή σημαίνει γιορτή.

Η φωτογράφιση απαγορεύεται και το κείμενο γίνεται φτωχό. Τουλάχιστον μπορούμε από το YouTube να ξαναπολαύσουμε το βαλς.

Κυριακάτικος τελικός χωρίς ντελίβερι ΑΞΙΖΕΙ

 

Τελικά στην σημερινή εποχή υπάρχουν δυο κατηγορίες "σερβιτόρων". 

Οι σερβιτόροι με τα πόδια και οι σερβιτόροι με την ρόδα.

 Όταν λέμε ρόδα το εννοούμε. Εποχούμενοι πάνω σε μία ρόδα, σε δύο ρόδες ποδηλάτου σε πατίνι σε μικρό η μικρότερο μηχανάκι. Μεταφέρουν τα πακέτα με καφέδες μπύρες πίτσες και ότι άλλο παραγγέλνουν οι πολίτες από το τηλέφωνο στο σπίτι τους. Μα οι σερβιτόροι της ρόδας δεν είναι αποκλειστικά για μεταφορά φαγητού. Αντίστοιχα μεταφέρουν ότι μπορούμε να φανταστούμε. Από δέματα που ξεκινούν από Κίνα με λογής λογής καλούδια μέχρι αντίστοιχα από τα τμήματα eshops καταστημάτων στην Ελληνική επικράτεια. Μετά τον εγκλεισμό ελέω κορονοιού οι παραγγελίες τους έχουν εκτοξευτεί. Εταιρεία ακόμη και μικρό συνοικιακό μαγαζί χωρίς συνεργασία με ρόδα δεν γίνεται. Καλά όλα αυτά. Έλα όμως που ο σερβιτόρος με τα πόδια σε ένα μαγαζί θεωρείται κανονικός υπάλληλος, αντίθετα με τον άλλο, που απολαμβάνει τον τίτλο του αυτοαπασχολούμενου;  Και να είναι μόνο αυτό; Στο επάγγελμα δημιουργούνε αφεντικά που κατέχουν την άδεια και την νοικιάζουν σε δεύτερους και τρίτους συνήθως μετανάστες χωρίς χαρτιά. Την άδεια; Ποια άδεια; Του φρούτου τελευταίας εσοδείας που ακούει στο εύηχο όνομα ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ.

Η ψηφιακή εποχή με το πολυβόλο στο χέρι που λέγεται κινητό τηλέφωνο όλα τα ισοπεδώνει. Πηδάει κάθε φράχτη κοινωνικής προστασίας, εργατικού δικαίου, παραμερίζει κατακτήσεις χρόνων, υπογραμμίζοντας πως η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Αντίθετα αποτυπώνει πέρα από τον συσχετισμό δυνάμεων και τις φανερές η κρυφές επιδιώξεις της τάξης εκείνης που έχει το πάνω χέρι.

Όμως όλα έχουν και ένα όριο.  Ο τελευταίος θάνατος εργαζόμενου στην Αγία Παρασκευή τραβάει χειρόφρενο.  

Απεργία σε Efood και Wolt λοιπόν την Κυριακή. Ας δούμε τον τελικό Ισπανίας Αργεντινής χωρίς ντελίβερι.

Εμείς ζούμε. Κάποιοι πεθαίνουν και τραυματίζονται. Ελάχιστη μορφή αλληλεγγύης η όποια συνειδητή αποχή μας  από πλατφόρμες .