Ο Παναγόπουλος και η κορυφή του παγόβουνου

Με τον παραπάνω τίτλο δημοσιεύτηκε στο dnews.gr, άρθρο του Δ. Τεμπονέρα. Με προσοχή οφείλουμε να τοποθετηθούμε όλοι όσοι λέμε και πιστεύουμε πως ανήκουμε στον προοδευτικό χώρο.

 Προσωπικά πιστεύω πως ο παναγόπουλος δεν είναι μια τυχαία περίπτωση που ξέφυγε αλλά δυστυχώς ο κανόνας στα ανώτερα και ανώτατα στρώματα του συνδικαλισμού και ίσως στο σύνολο αντίστοιχων ομαδοποιήσεων. 

Η λύση δεν είναι εύκολη. 

Προφανώς η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί ούτε θέλει να δεί το πρόβλημα και την απάντηση από την μεριά των εργαζομένων. Δυστυχώς πιστεύω πως ΟΛΕΣ οι πολιτικές δυνάμεις απλά με κάποιες εκπτώσεις συνολικά βλέπουν την κατάσταση και την λύση σε παρόμοιο δρόμο. Εκπτώσεις κ δρόμος, που μου θυμίζουν την περίφημη ρήση του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα στο μυθιστόρημα «Ο Γατόπαρδος» (Il Gattopardo) 

Se vogliamo che tutto rimanga come è, bisogna che tutto camb  δηλ.« Να αλλάξουμε τα πάντα, λίγο, για να μείνουν όλα ακριβώς ίδια». 

ιστορικη φωτο 1963

Οι προτάσεις ανασυγκρότησης των συνδικάτων που προτείνει ο Διονύσης είναι πράγματι στο σωστό δρόμο. Οφείλουμε να σκεφτούμε πάνω στην υλοποίηση τους στον τρόπο στο βάθος και με αποφασιστικότητα να τις προωθήσουμε. Όσον αφορά τις ΣΣΕ που αφορούν τους πάντες έχω την άποψη πως πράγματι ούτε τα επιχειρησιακά σωματεία ούτε και τα κλαδικά δεν είναι σήμερα σε θέση να πετύχουν πραγματικές αυξήσεις. Εδώ μόνο μια ΓΣΕΕ προοδευτική στον ένα η στον άλλο βαθμό μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο. Ενώνοντας όλους τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και διεκδικώντας αποδοχές στη βάση εκπαίδευσης οικογενειακών βαρών χρόνου υπηρεσίας και ειδικών συνθηκών. ΟΜΟΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.   

Αν περιμένει κανείς από την κυβέρνηση, τους εργοδότες αλλά και την απαξιωμένη ΓΣΕΕ να θεραπεύσει τις παθογένειες τότε είναι σαν να περιμένει κάποιος το πρόβλημα να …δώσει τη λύση.

Aμέσως μόλις ξέσπασε το «σκάνδαλο Παναγόπουλου» στη ΓΣΕΕ, όλοι έτρεξαν να πάρουν αποστάσεις.Η μεν κυβέρνηση μίλησε για «…σκάνδαλο που αφορά το πρόσωπο αλλά και το ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα, κεντρικό στέλεχος του οποίου υπήρξε ο κ.Παναγόπουλος».

Το ΠΑΣΟΚ τον διέγραψε από τις τάξεις του θέλοντας να μην υποστεί πολιτική φθορά, αλλά παραμιλούσε όταν ρωτήθηκε, αν πρέπει να παραιτηθεί από τη ΓΣΕΕ.Μια σειρά από παρατάξεις μέσα στο ΔΣ της ΓΣΕΕ εξέδωσαν ανακοινώσεις λέγοντας περίπου, ότι ούτε ήξεραν, ούτε γνώριζαν τι συνέβαινε με τα κονδύλια για τα προγράμματα κατάρτισης των εργαζομένων στο ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.Το αποτέλεσμα όλων είναι το εργατικό κίνημα να χρεώνεται συνολικά την υπόθεση, να πλήττεται βάναυσα ο θεσμός της συλλογικής εκπροσώπησης, αλλά και η συλλογική αυτονομία συνολικά και να ωφελούνται εκείνοι που λένε ότι και στο συνδικαλισμό «όλοι ίδιοι είναι».Επειδή ακριβώς σήμερα οι θεσμοί αμφισβητούνται συνολικά και επειδή ορισμένοι θα επιχειρήσουν με αφορμή ένα υπαρκτό σκάνδαλο να βάλουν οριστική ταφόπλακα στα συνδικάτα και στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, οφείλουμε να διατυπώσουμε ορισμένα «δύσκολα» ερωτήματα για την υπόθεση του κ.Παναγόπουλου, που δεν αφορούν μόνο τον ίδιο. Μέσα από τα ερωτήματα ενδεχομένως να προκύψουν και οι «απαντήσεις»:

1.Αφού οι υπουργοί κ.Γεωργιάδης, κα Κεραμέως και κ.Παπαθανάσης ισχυρίζονται, ότι τα εθνικά και κοινοτικά κονδύλια για τα εκπαιδευτικά προγράμματα δόθηκαν «νόμιμα σύμφωνα με το ελληνικό και ενωσιακό δίκαιο», γιατί παραιτήθηκε η αρχιτέκτονας των προγραμμάτων και γενική γραμματέας της περιόδου 2011-2015 και 2019-2024 από την θέση της Αρχής για τον έλεγχο της Αγοράς κα Στρατινάκη, επικαλούμενη δήθεν «οικογενειακούς λόγους»; Γιατί δεν έχει βγει να απαντήσει μέχρι σήμερα για τον σύντροφό της, που φέρεται να λαμβάνει μεγάλα ποσά από το Υπουργείο Εργασίας αλλά και άλλους φορείς του Δημοσίου;2.Για ποιο λόγο ο επικεφαλής της Αρχής για το ξέπλυμα χρήματος και νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες κος Βουρλιώτης εντοπίζει το «σκάνδαλο» την περίοδο 2020-2025, δηλαδή την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ;

3.Για ποιο λόγο η κα Κεραμέως μετέφερε τα κοινοτικά κονδύλια στο Π.Δ.Ε. δηλαδή στον κρατικό προϋπολογισμό, όταν η Κομισιόν προειδοποιούσε για συνθήκες αδιαφάνειας και πιθανότητα κακοδιαχείρισης και κίνδυνο διασπάθισης λόγω της αρχιτεκτονικής των προγραμμάτων, όπερ και τελικά εγένετο;

4.Γιατί δεν έγινε έλεγχος για το που διοχετεύονται οι εθνικοί και ευρωπαϊκοί πόροι από τις ελεγκτικές αρχές του Υπουργείου Εργασίας, την ΑΑΔΕ, την οικονομική αστυνομία και τους λοιπούς φορείς για τουλάχιστον μια 5ετία, ενώ είχαν υπάρξει καταγγελίες από άλλες συνδικαλιστικές παρατάξεις; Γιατί έπρεπε να επέμβει ο κος Βουρλιώτης κατόπιν καταγγελίας ενώ επί χρόνια «βουίζει ο τόπος».5.Γιατί το ΠΑΣΟΚ μέχρι σήμερα επισήμως δεν έχει ζητήσει την παραίτηση Παναγόπουλου από τη ΓΣΕΕ, αλλά στελέχη του ζητούν απλά «να διευκολύνει το χώρο του»;

6.Γιατί η συνδικαλιστική παράταξη που πρόκειται στη ΔΑΚΕ σε προχθεσινή της ανακοίνωσή της αναφέρει ότι ο Παναγόπουλος «μόνο τυπικά ήταν στο ΠΑΣΟΚ, ουσιαστικά ήταν στη ΝΔ» και διευκόλυνε(!) μια σειρά από γαλάζιους υπουργούς επι μακρόν;

7.Ποιοι άλλοι κοινωνικοί εταίροι (π.χ. επιμελητήρια, ΟΤΑ) έχουν λάβει προγράμματα και ποιος ελέγχει που έχουν διοχετευθεί τα χρήματα αυτά;

8.Πώς συνδέεται το «σκάνδαλο Παναγόπουλου» με την υπογραφή της Κοινωνικής Συμφωνίας που «έλυσε» τα χέρια της κυβέρνησης στο θέμα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Ποια στάση κράτησαν οι λοιπές παρατάξεις στο ΔΣ της ΓΣΕΕ όταν συνεδρίασε το συμβούλιο για να αποφασίσει επί του περιεχομένου της συμφωνίας;

9.Γιατί δεν έγινε πρόταση μομφής κατά του Προέδρου της ΓΣΕΕ όλα τα προηγούμενα χρόνια από τις υπόλοιπες συνδικαλιστικές παρατάξεις, που χαρακτήριζαν την ηγεσία της ΓΣΕΕ ως «συνδικαλιστική μαφία»; Τώρα που υπάρχει το πόρισμα Βουρλιώτη θα γίνει μομφή κατά του Παναγόπουλου;

10.Ποιος ελέγχει το πάρτι που γίνεται εδώ και χρόνια με τα γνωστά ιδιωτικά ΚΕΚ που χρηματοδοτούνται από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους;

Η «υπόθεση Παναγόπουλου» είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Αν περιμένει κανείς από την κυβέρνηση, τους εργοδότες αλλά και την απαξιωμένη ΓΣΕΕ να θεραπεύσει τις παθογένειες τότε είναι σαν να περιμένει κάποιος το πρόβλημα να …δώσει τη λύση.

Επειδή πλέον μιλάμε για τέλμα, είναι η ώρα των εργαζομένων και της κοινωνίας των πολιτών αλλά και των πολιτικών δυνάμεων που θέλουν να έχουν αναφορά στην εργασία, να λάβουν πρωτοβουλίες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα είναι, ότι η Αριστερά αντί να αρπάξει την ευκαιρία και να προτείνει παρεμβάσεις για την ανασυγκρότηση και επαναθεμελίωση του συνδικαλισμού κοιτάει αμήχανα δίχως μέχρι σήμερα, να έχει αρθρώσει το παραμικρό.

Η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος απαιτεί συνδικάτα που δεν λειτουργούν γραφειοκρατικά, αλλά ως δίκτυα υποστήριξης και διεκδίκησης, προσβάσιμα σε όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας τους.

Οι προτάσεις ανασυγκρότησης πρέπει να εστιάζουν στον εκδημοκρατισμό, στην ψηφιακή αναβάθμιση και στην προσαρμογή στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων:

1. Ψηφιακός Μετασχηματισμός & Επικοινωνία

• Ηλεκτρονικές διαδικασίες: Καθιέρωση ηλεκτρονικών ψηφοφοριών και συνελεύσεων (e-balloting) για τη συμμετοχή εργαζομένων σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης (τηλεργασία, part-time).
• Ψηφιακά συνδικάτα: Χρήση social media και εξειδικευμένων εφαρμογών για άμεση ενημέρωση, οργάνωση και νομική υποστήριξη.
• Πλατφόρμα ενημέρωσης: Δημιουργία κεντρικής ψηφιακής βάσης δεδομένων για συλλογικές συμβάσεις και δικαιώματα.

2. Διεύρυνση της Εκπροσώπησης (Inclusivity)

• Συνδικαλισμός νέων & ευέλικτων εργαζομένων: Εστίαση στους εργαζόμενους σε πλατφόρμες (gig economy), τον τουρισμό, και τις υπηρεσίες, οι οποίοι συχνά μένουν εκτός παραδοσιακών δομών.
• Ενσωμάτωση γυναικών: Αύξηση της συμμετοχής γυναικών στις ηγεσίες των συνδικάτων.
• Κλαδική ανασυγκρότηση: Μετατόπιση από τα επιχειρησιακά σωματεία (που είναι ευάλωτα) στα κλαδικά σωματεία για ισχυρότερη διαπραγματευτική ισχύ.

3. Εκδημοκρατισμός & Διαφάνεια

• Καταπολέμηση του «εργατοπατερισμού»: Ριζική αλλαγή της ηγεσίας και των διαδικασιών στη ΓΣΕΕ και τις Ομοσπονδίες, αντιμετωπίζοντας φαινόμενα διαφθοράς.
• Διαφάνεια πόρων: Οικονομικός έλεγχος και δημοσιοποίηση των οικονομικών των συνδικάτων.
• Όρια θητειών: Καθιέρωση αυστηρών ορίων θητείας για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, ώστε να ανανεώνονται τα πρόσωπα.

4. Αλλαγή Στρατηγικής & Περιεχομένου

• Σύγχρονα αιτήματα: Πέρα από τους μισθούς, η ατζέντα πρέπει να περιλαμβάνει: δικαίωμα αποσύνδεσης (τηλεργασία), ισορροπία επαγγελματικής/προσωπικής ζωής, προστασία προσωπικών δεδομένων.
• Πράσινος Συνδικαλισμός: Σύνδεση των εργασιακών δικαιωμάτων με την οικολογική μετάβαση (Just Transition).
• Κοινωνικές Συμμαχίες: Συνεργασία με κινήματα της κοινωνίας των πολιτών (π.χ. για τη στέγαση, το περιβάλλον) για την αύξηση της κοινωνικής επιρροής.

5. Νομική Θωράκιση & Συλλογικές Συμβάσεις

• Επαναφορά ΣΣΕ: Διεκδίκηση της ουσιαστικής επαναφοράς των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) έναντι των ατομικών συμβάσεων.
• Ελεύθερη δράση: Προάσπιση του δικαιώματος στην απεργία και τη συνδικαλιστική ελευθερία, καταργώντας αντεργατικές ρυθμίσεις.

Η Αριστερά άραγε ακούει…

Με τους αγρότες στο Σύνταγμα

                               

                        Αγρότες στην Αθήνα

δεκάδες τρακτέρ αλλά και αγροτικά αυτοκίνητα παρατάχτηκαν σήμερα στο Σύνταγμα. 100δες αγρότες αλλά και πολλοί αλληλέγγυοι βρεθήκαμε στην συγκέντρωση της Αθήνας.

Είναι φανερό πως οι 50 περίπου ημέρες που ο αγροτικός κόσμος κάθισε στα μπλόκα, κάνοντας εκεί ακόμη και τις χριστουγεννιάτικες γιορτές δεν στάθηκαν ικανές να δώσουν τις απαραίτητες λύσεις στα οξυμένα προβλήματα του κλάδου.

Άλλωστε παρά τις δυναμικές κινητοποιήσεις των αγροτών τα συνδικάτα τόσο η ΑΔΕΔΥ όσο και η ΓΣΕΕ ακόμη και τα αντίστοιχα συνταξιοδοτικά αλλά και των μικρομεσαίων έμειναν στην πραγματικότητα μακριά από τις ανάγκες μιας κοινής έκφρασης αλληλεγγύης. 

Αρκέστηκαν σε λογοδιάρροια ανακοινώσεων και αυτή με μέτρο και "σεβασμό" στην νομιμότητα; της ανάγκης! ανοικτών δρόμων την ίδια ώρα που η κυβερνητική πολιτική πυρπολεί με κάθε τρόπο την αγροτική παραγωγή και δια μέσου αυτής ΟΛΗ την ύπαιθρο Όλη την κοινωνία Όλη την επαρχία . 

Το ίδιο μοτίβο πάνω κάτω υπηρέτησαν όμως και οι αυτοδιοικητικοί. Εξ ανάγκης ψηφίσματα και πέρα βρέχει. 

Όμως μια πικρή αλήθεια και για τους αγρότες. Δεν ξέρω πόσο υπηρετούν τα συμφέροντα τους η απόλυτη αναφορά μόνο στην διεκδίκηση επιδομάτων. Είναι δυνατόν χωρίς συνεταιρισμούς σήμερα να υπάρξουν αποτελέσματα θετικά; Σήμερα που τα αγροτικά οικογενειακά  χέρια δεν υπάρχουν που η δουλειά βγαίνει με τα μηχανήματα είναι δυνατόν να μην υπάρχει κουλτούρα διαμοίρασης αυτών των μηχανημάτων;

Να μην υπάρχει κοινή προσπάθεια για απευθείας πώλησης στον καταναλωτή; για αγορά λιπασμάτων κτλ εφοδίων από κοινού; Εδώ οι ευθύνες των κυβερνήσεων αλλά και των αγροτών είναι φανερές. Οι συνεταιρισμοί αφέθηκαν να γίνουν παραμάγαζα κάποιων και ψηφοθηρικοί μηχανισμοί. 

Όσο για το κόστος της ενέργειας; Οι ομάδες παραγωγών οι ενεργειακές κοινότητες δεν αξιοποιήθηκαν. Και υπονομεύτηκαν και δεν περπάτησαν στον αγροτικό κλάδο. 

Πριν λίγες ημέρες στην εφημερίδα των συντακτών δημοσιεύτηκε ένα συγκλονιστικό άρθρο σχετικά με το εργοστάσιο ζάχαρης την πλεκτάνη της κυβέρνησης αλλά και την επί 4 χρόνια , αν θυμάμαι καλά, επιδοματική πολιτική για χωράφια που δεν καλλιεργοντουσαν αλλά τα έπιαναν δηλώνονταν και τα έπιαναν κανονικότατα  αγρότες υπό την σκέπη επιφανών αγροτοσυνδικαλιστών. Οι Παναγόπουλοι τελικά είναι πολλοί . Ας μην κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε. 

Τελικά ναι η ύπαιθρος πρέπει να πεθάνει σύμφωνα με τα σχέδια της

κυβέρνησης. Μαζί της να φτωχοποιηθεί η πλειοψηφία, και η εργασία να μετακινηθεί σε λαντζέρηδες γκαρσόνια, πλύστρες υπηρετικό προσωπικό στον τουριστικό τομέα. ΟΛΑ σε ΟΛΟΥΣ ΓΝΩΣΤΑ . Διαλέγουμε και παίρνουμε

Ένας χρόνος χωρίς τον ΗΛΙΑ

                                                  στους Άγιους Πάντες

Βρεθήκαμε σήμερα Κυριακή στη Βίδαβη στην εκκλησία των Αγίων Πάντων, όπου τελεστηκε το ετήσιο μνημόσυνο του ΗΛΙΑ ΚΩΣΤΟΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. 

Μαζί με τους δικούς του, τους στενούς φίλους και συγχωριανούς του στεκόμαστε στη μνήμη του αγαπημένου  γιατρού και πρώτου αριστερού βουλευτή της Φωκίδας, έναν χρόνο μετά την απώλειά του.

Ενός ανθρώπου που τίμησε την ιδεολογία του με το παράδειγμα της ζωής του και την πρακτική του.

Ενός ανθρώπου που αγάπησε την Φωκίδα και τους ανθρώπους της όσο κανείς. Οραματίστηκε μια αναπτυξιακή πορεία για την περιοχή και πάλεψε σε πολύ δύσκολες συνθήκες να υλοποιήσει το όραμα του.

Η απουσία του πολύ μεγάλη,  το έργο και το παράδειγμά του ας μένουν ζωντανά στη μνήμη μας.

Τα μπισκότα της οργής

                     

       ΒΙΟΛΑΝΤΑ . Τέμπη παντού. Μέχρι πότε;                         

Η μάνα της Ελένης Κατσαρού :

"Μυρίζει υγραέριο, το λέγαμε στους υπεύθυνους αλλά δε μας άκουγε κανείς.

Δε γινόντουσαν συντηρήσεις, αυτή είναι η αλήθεια.

Καταλαβαίνετε πώς νιώθω; Εγώ την έβαλα στη δουλειά, εγώ η ίδια, εγώ δουλεύω στο εργοστάσιο αυτό 28 χρόνια πρωινή βάρδια κ η κόρη μου 14 χρόνια νυχτερινή, τώρα το μόνο που θέλω είναι να σταθώ στο εγγόνι μου.

.Υπάρχουν ευθύνες, μας ανατίναξαν, αφήστε με τώρα σας παρακαλώ " .

Αυτές τις ευθύνες ποιος ποιοι και πότε θα αποδοθούν;

Ναι θα περάσουν οι μέρες. Θα προστεθούν και άλλοι νεκροί και άλλο αίμα εργαζομένων στο βωμό του αχαλίνωτου κέρδους μιας πολιτείας παντελώς αδιάφορης αλλά κυρίως τραγικά αποστασιοποιημένη για συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας στην εργασία.

100δες κάθε χρόνο οι εργατικές δολοφονίες. Χιλιάδες οι δηλωμένοι και πόσοι άραγε οι αδήλωτοι τραυματισμοί. Μα η ζωή συνεχίζεται. Μια ανακοίνωση μια επιτροπή μια συνέντευξη με το γνωστό γνωμικό ...το μαχαίρι ως το κόκκαλο... θα λάμψει η αλήθεια ,,, οι ευθύνες θα αποδοθούν... και ας ετοιμαστούμε για τα επόμενα μπισκότα των δακρύων.

Είπαμε μια Ελλάδα παντού ΤΕΜΠΗ.

 

Από την συγκέντρωση στην επέτειο για τον Νίκο Τεμπονέρα

 Μεγάλη συγκέντρωση και πορεία-35 χρόνια μετά συνεχίζουμε στο δρόμο του Νίκου Τεμπονέρα

Αναρτήθηκε από τον/την: eamgr στο 10 Ιανουαρίου, 2026

Μεγάλη συγκέντρωση και δυναμική πορεία στην μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα πραγματοποιήθηκε απόψε στην Πάτρα. Εκατοντάδες  πολίτες, νέες και νέοι έδωσαν  το βροντερό παρόν 35 χρόνια μετά την δολοφονία του αγωνιστή δάσκαλου από την συμμορία Καλαμπόκα προέδρου της ΟΝΝΕΔ.

Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε.

Χαιρετισμούς στην συγκέντρωση απεύθυναν εκ μέρους της Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας το μέλος το ΔΣ Ντάφλος Γιώργος, εκ μέρους της ΟΛΜΕ η Στέλλα Μανουσογιωργάκη, εκ μέρους της ΔΟΕ ο ταμίας Γιώργος Τρούλης, ο εκπρόσωπος της επιτροπής αγώνα του μπλόκου των αγροτών της Εγλυκάδας ο Νεμουτιάνος Αποστόλης, εκ μέρους της ΑΔΕΔΥ ο Αχτύπης Δημήτρης, εκ μέρους της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών ο Παναγιώτης Μπούρδαλας συντονιστής Παραρτήματος Αχαΐας, εκπρόσωπος των Φοιτητικών  Συλλόγων του Πανεπιστημίου Πατρών, εκ μέρους του ΕΑΜ η Βανέσσα Αλιχού.

Στεφάνια κατέθεσαν στο μνημείο η οικογένεια του Νίκου Τεμπονέρα, φορείς, δήμος Πάτρας , συνδικάτα, δημοτικές παρατάξεις, κόμματα και συλλογικότητες.

Η ομιλία της Βανέσσας Αλιχού,  στελέχους του ΕΑΜ

Νίκος Τεμπονέρας ένα ό ν ε ι ρ ο  που αγρυπνά. Που κοιμάται και ξυπνά μαζί μας.

Οι εικόνες του ονείρου μας μάτωσαν νωρίς και βάθυναν την διαχωριστική γραμμή- αυτοί και εμείς.

Αυτοί που έδωσαν το σύνθημα του θάνατου  οι δολοφόνοι του Νίκου Τεμπονέρα, του  Λαμπράκη, του Πέτρουλα, του Γρηγορόπουλου, του Φύσσα, του εγκλήματος στα Τέμπη.

Εμείς που αγαπάμε τη ζωή, την ζωή με ιδανικά, όνειρα.

Αυτοί οι κήρυκες του βάρβαρου νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού  της καταπίεσης, της σιωπής, της εξαθλίωσης, της κλεπτοκρατίας, του φασισμού και του πόλεμου.

Εμείς οι από κάτω που αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη, δημοκρατία, αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία, ελευθερία και κοινωνική απελευθέρωση

Ποιος άραγε που θέλει να λέγεται άνθρωπος μπορεί να αρνηθεί αυτή την ματωμένη διαχωριστική γραμμή  χωρίς να δικαιώνει την βαρβαρότητα και την σαπίλα των εξουσιαστών?

35 χρόνια μετά το Γενάρη του’ 91, η αγωνιστική μνήμη του Νίκου  Τεμπονέρα δεν μπορεί παρά να αποτελεί τη σταθερή αναφορά του προοδευτικού δημοκρατικού κινήματος και των αγώνων του για τις αξίες της εργασίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της γνώσης, της ελευθερίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

35 χρόνια μετά γνωρίζουμε καλά  ότι η ελευθερία, και το δίκιο δεν μπορούν να έρθουν από μόνα τους θα έρθουν μόνο μέσα από συλλογικούς αγώνες.

Σήμερα η υδρόγειος  έχει μεταβληθεί από τους σημερινούς κανίβαλους επικυρίαρχους του δυτικού πολιτισμού σε κρεματόριο των λαών  που αγωνίζονται για λευτεριά και ανεξαρτησία.

 Το διεθνές δίκαιο έγινε κουρελόχαρτο, ο ΟΗΕ οργανισμός εργαλείο των ισχυρών, το δίκαιο του ισχυρού γίνεται η σημαία ωμής βίας στα χέρια των ιμπεριαλιστών.

Μια αμερικάνικη βάση, το Ισραήλ, που της έχουν δοθεί δικαιώματα κράτους,  συνεχίζει να δολοφονεί μαζικά το λαό της ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ .

Ο μανιακός τυχοδιώκτης φασίστας Τραμπ βομβαρδίζει ανήμερα τα Χριστούγεννα την Νιγηρία, εισβάλει  στην Βενεζουέλα και απαγάγει το νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο Νικολά Μαδούρο.

Η επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα δεν έχει να κάνει με τα ναρκωτικά, εξ’αλλου το ομολόγησε και ο ίδιος ο Τραμπ στο επαίσχυντο διάγγελμα του, που απείλησε ανοιχτά την Κούβα και την Κολομβία. Δεν υπάρχει πιο καθαρή δήλωση επιστροφής του δόγματος Μονρόε, σύμφωνα με το οποίο η Αμερικανική ήπειρος αποτελεί την πίσω αυλή των ΗΠΑ που μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον της και τις κυβερνήσεις των κρατών

Όλα γίνονται για το πετρέλαιο και τον σημαντικό ορυκτό της πλούτο που πρέπει να τεθεί υπό τον αμερικανικό έλεγχο, αλλά και γιατί η Βενεζουέλα με τον Τσάβες διάλεξε άλλο δρόμο έξω από τα δόκανα του ιμπεριαλισμού.

Η εμπλοκή της χώρας μας στις πολεμικές συγκρούσεις , με την επικίνδυνη πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση της δεξιάς είναι δεδομένη. Η δήλωση του πρωθυπουργού για την γκανγκστερική εισβολή στη Βενεζουέλα  είναι επικίνδυνη και ντροπιαστική για το λαό μας

Είμαστε τοποτηρητές των αμερικάνικων συμφερόντων στην περιοχή, πιο τραμπικοί και από τον Τραμπ.

Αγκαλιά με τον σφαγέα Νετανιάχου, εν ονόματι της νέας μεγάλης ιδέας περί  ενεργειακού κόμβου καταντήσαμε να είμαστε απλώς και μόνο αγοραστές οπλικών συστημάτων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, τη Γερμανία και υπηρέτες των πολυεθνικών συμφερόντων. , της  ExxonMobil και της Chevron.

Εδώ δεν χωρούν ίσες αποστάσεις, κάθε ελεύθερος άνθρωπος έχει χρέος να σταθεί απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τον μιλιταρισμό και την νεοαποικιοκρατία.

 Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα και το πρόεδρο Ν.Μαδούρο. Αν σήμερα αφήσουμε την Βενεζουέλα μόνη της, αύριο θα έρθει η δική μας η σειρά.

 Συντρόφισσες και σύντροφοι συναγωνιστές και φίλοι

 Η δουλική κυβέρνηση της δεξιάς θέτει σε άμεσο κίνδυνο το λαό μας από έναν γενικευμένο πόλεμο ,ενώ ταυτόχρονα κάθε ατομικό και συλλογικό δικαίωμα στην εργασία, στην παιδεία, στην υγεία  έχει τεθεί εκτός νόμου ουσιαστικά από το καθεστώς  του νεοφιλελεύθερου αστικοκοινοβουλευτικού φασισμού της κυβέρνησης Μητσοτάκη.  Η νεοφιλελεύθερη συμμορία του εγκλήματος των Τεμπών, των χασάπηδων και των φραπέδων  με τη βία, την καταστολή και τον εκβιασμό προσπαθεί να παραμείνει στην εξουσία με κάθε τρόπο

Στην παιδεία μετατρέπουν  σχολεία της γειτονιάς σε Ωνάσεια ή Πειραματικά, αποδομώντας το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Κατηγοριοποιούν σχολεία, μαθητές, καθηγητές. Διαγράψαν χιλιάδες ανενεργούς φοιτητές οι οποίοι δήθεν επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια!! δηλώνοντας ότι όσοι φοιτητές διαγραφούν θα μπορούν να μεταφέρουν τα μαθήματα που έχουν ήδη περάσει και να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ιδιωτικά κολέγια! Θέλουν να ξεχάσουμε ότι η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό και ο μαθητής, ο φοιτητής δεν είναι πελάτης!

Στην εργασία μετέτρεψαν  τις εργασιακές σχέσεις σε νόμιμο Γκουαντάναμο. Μια απέραντη κοιλάδα των Τεμπών οι χώροι εργασίας με ένα νεκρό εργάτη κάθε τρεις εργάσιμες μέρες

Στην υγεία περισσεύουν οι κορδέλες και οι αρπαχτές  υπέρ της ιδιωτικής υγείας και λείπουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές από τα δημόσια νοσοκομεία.

Καταστρέφουν την αγροτική παραγωγή και τους αγρότες με την υπογραφή της συμφωνίας ΕΕ – Mercosur, για χάρη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Προκαλούν με το μεγάλο πλιάτσικο του ΟΠΕΚΕΠΕ που ξεκινά από το Μαξίμου και απειλούν με διώξεις τους αγωνιζόμενους αγρότες και όχι τους κλέφτες.  Είναι μονόδρομος ο μεγάλος αγώνας των αγροτών για την επιβίωση που 44μέρες τώρα βρίσκονται στους δρόμους και έχουμε χρέος να συμπορευτούμε μαζί τους με απεργίες, διαδηλώσεις για να ανατρέψουμε την  κυβέρνηση του πολέμου του φασισμού και της εξαθλίωσης.

Το 1991 και το 2026 τα μέτωπα και στρατόπεδα είναι τα ίδια. Τα συνδέουν και τα συγκροτούν οι ίδιες αξίες και τα ίδια ιδανικά.

Και εμείς άλλο δρόμο από την αισιοδοξία και τον αγώνα δεν έχουμε. Μας τον προσδιορίζουν οι μάρτυρες του κινήματος και το αίμα τους. Μας τον προσδιόρισε και ο Νίκος Τεμπονέρας με τη θυσία του, όπως έλεγε ο σύντροφος μας Μιχάλης Βασιλάκης.

Νίκο Τεμπονέρα οι άνθρωποι απόψε φωνάζουν  τ΄ όνομά σου  και σου υπόσχονται:

Ότι κι αν κάνουν θα νικήσουμε, με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα.

Ο κόσμος μάς ανήκει.

Στο δρόμο του Νίκου Τεμπονέρα

Στο δρόμο του Νίκου Τεμπονέρα για την ανατροπή της κυβέρνησης του πολέμου, του φασισμού και της εξαθλίωσης

Αναρτήθηκε από τον/την: eamgr στο 7 Ιανουαρίου, 2026

Το Γενάρη του 1991 δολοφονήθηκε ο αγωνιστής δάσκαλος Νίκος Τεμπονέρας, από την συμμορία των οννεδιτών του Καλαμπόκα στην πόρτα του σχολείου. Εκείνο το βράδυ ο Νίκος Τεμπονέρας, πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την υπεράσπιση των μαθητών του, των νέων παιδιών, για να υπάρχει ελπίδα.

Σήμερα η υδρόγειος  έχει μεταβληθεί από τους σημερινούς κανίβαλους επικυρίαρχους του δυτικού πολιτισμού σε κρεματόριο των λαών  που αγωνίζονται για λευτεριά και ανεξαρτησία.

 Το διεθνές δίκαιο έγινε κουρελόχαρτο, ο ΟΗΕ οργανισμός εργαλείο των ισχυρών, το δίκαιο του ισχυρού γίνεται η σημαία ωμής βίας στα χέρια των ιμπεριαλιστών.

Μια αμερικάνικη βάση, το Ισραήλ, που της έχουν δοθεί δικαιώματα κράτους,  συνεχίζει να δολοφονεί μαζικά το λαό της Παλαιστίνης.

Ο τυχοδιώκτης φασίστας Τραμπ εισβάλει  στην Βενεζουέλα και απαγάγει το νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο Νικολά Μαδούρο.

Η εμπλοκή της χώρας μας στις πολεμικές συγκρούσεις  με την επικίνδυνη πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση της δεξιάς είναι δεδομένη. Είμαστε τοποτηρητές των αμερικάνικων συμφερόντων στην περιοχή, πιο τραμπικοί και από τον Τράμπ.

Εδώ δεν χωρούν ίσες αποστάσεις, κάθε ελεύθερος άνθρωπος έχει χρέος να σταθεί απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την νεοαποικιοκρατία.

 Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα και το πρόεδρο Ν.Μαδούρο.

Αν σήμερα αφήσουμε την Βενεζουέλα μόνη της, αύριο θα έρθει η δική μας η σειρά.

Η δουλική κυβέρνηση της δεξιάς θέτει σε άμεσο κίνδυνο το λαό μας από έναν γενικευμένο πόλεμο ,ενώ ταυτόχρονα κάθε ατομικό και συλλογικό δικαίωμα στην εργασία, στην παιδεία, στην υγεία  έχει τεθεί εκτός νόμου ουσιαστικά από το καθεστώς  του νεοφιλελεύθερου αστικοκοινοβουλευτικού φασισμού της κυβέρνησης Μητσοτάκη.  Η νεοφιλελεύθερη συμμορία του εγκλήματος των Τεμπών, των χασάπηδων και των φραπέδων  με τη βία, την καταστολή και τον εκβιασμό προσπαθεί να παραμείνει στην εξουσία με κάθε τρόπο.

Χρέος μας είναι να αντισταθούμε στο πόλεμο, στο νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό και την βαρβαρότητα, να ανατρέψουμε τη κυβέρνηση της δεξιάς.

35χρόνια μετά το Γενάρη του’ 91, η αγωνιστική μνήμη του Νίκου  Τεμπονέρα αποτελεί τη σταθερή αναφορά του αριστερού, προοδευτικού, δημοκρατικού κινήματος και των αγώνων του για τις αξίες της ειρήνης, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης της εργασίας, της γνώσης, της ελευθερίας, και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Όλοι στη συγκέντρωση-πορεία την Παρασκευή 9 Γενάρη στις 6μ.μ.στα Σχολεία Τεμπονέρα

Εργατικό  Αντιιμπεριαλιστικό  Μέτωπο   

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ για την δημοκρατία ρε γαμώτο

                                 

     Βενεζουέλα στην εποχή της νεοαποικιοκρατίας

Για το 2026 περίσσεψαν οι ευχές, όπως σε κάθε αλλαγή χρόνου. Ευχές για καλή χρονιά με υγεία ευτυχία δημιουργία και ειρήνη.

Το 2026 όμως σημαδεύτηκε στο πρώτο πρώτο βήμα του από την φασιστική ενέργεια της κυβέρνησης Ταμπ, κατά της Βενεζουέλας ουσιαστικά κατά όλων των λαών, αλλά και από τις ανάλογες διαθέσεις όπως αποτυπώθηκαν από πολιτικούς πρώτης γραμμής Δικαιολόγησης  αυτής της ενέργειας. 

Ακόμη και από όλους όσοι με το λόγο τους καταδικάζουν την Αμερικάνικη επίθεση αλλά στο άλλο ζύγι ρίχνουν τέτοιες ώρες και μερικά κιλά ευθύνης Μαδούρο γιατί δεν ήταν τόσο δημοκράτης, όσο ας πούμε η Ελλάδα των υποκλοπών του ΟΠΕΚΕΠΕ, η Ευρώπη η Ασία και γενικότερα. 

Τέλος πάντων. Πέρα από λεπτομέρειες γίνεται ολοφάνερο πως ο λόγος για τον οποίο έγινε η φασιστική επίθεση από ΗΠΑ στην Βενεζουέλα υπερβαίνουν την οικονομία, τα πετρέλαια το αέριο. Εμπίπτουν στην γεωστρατηγική και για αυτό μας αφορούν άπαντες. 

Οι ευχές λοιπόν για το νέο έτος ας έχουν σαν κατάληξη κατάληξη . ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ.  πόλεμος στην νεοαποικιοκρατία

ΘΕΛΩ να δω τον ΠΑΠΑ (φυσικά στο Νιάρχο)

   

  θέλω θέλω να δω τον Πάπα

 Ήταν πάντα η συλλογιά μου να μπω στο Βατικανό

Να τον έβλεπα μπροστά μου φυσικό και ζωντανό
Λένε πως είναι ωραίος είναι διακριτικός
Και βαρβάτος και μοιραίος και γλυκός πολύ γλυκός

Θέλω να τον δω θέλω να τον δω
Θέλω να δω τον πάπα τον πάπα τον πάπα
Θέλω να δω τον πάπα θέλω να τον δω.....

Ο σπελιασίστας στο είδος μουσικής που λέγεται οπερέτα, δηλ. ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης, πριν από έναν αιώνα και κάτι ψιλά ακόμη , ανέβαζε στην Αθήνα έργο με τον παραπάνω τίτλο. 

Η επιτυχία ήταν μεγάλη καθώς πρόκειται για ένα ευχάριστο έργο βασισμένο στην φάρσα του Γάλλου συγγραφέα Μωρίς Ενεκέν."ΟΙΚΙΑΚΕΣ ΧΑΡΕΣ" του 1894. Για  λογαριάστε! 72 παραστάσεις το μακρινό 1920 και το τραγούδι μεγάλο σουξέ.

Χθες βράδυ βρεθήκαμε θεατές στην Εναλλακτική Σκηνή στο ίδρυμα Νιάρχου όπου γοητευτήκαμε από την συναυλία. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάποια αναφορά στην υπόθεση του έργου. 

Απλά θα συνεχίσει να παίζεται μέχρι και τον Γενάρη. Όσοι λοιπόν θέλουν να περάσουν 2 πολύ ευχάριστες και δημιουργικές  ώρες ας σπεύσουν. 

ZATOPEK κ Κινηματογράφος

                                             

           στο ZATOPEK

Στο βιβλιοκαφέ Ζατοπεκ βρεθήκαμε την Κυριακή όπου παρακολουθήσαμε την προβολή 2 όμορφων ντοκιμαντέρ μικρού μήκους μαζί με τους δημιουργούς τους.

 Η πρώτη ταινία, «Να φοβάσαι τ’ άστρα του Νοτιά» (2025, 26’, Βραβείο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, Βραβείο κοινού Φεστιβάλ Πελοποννήσου) του Χρήστου Καρτέρη, παρουσιάζει τον μαστρο-Κώστα, έναν παλιό μηχανικό που ταξίδεψε για χρόνια στους ωκεανούς, συνεχίζοντας τη ναυτική παράδοση της οικογένειάς του.

Η δεύτερη ταινία είναι η «Κλεονίκη» (29’, βραβείο ντοκιμαντέρ φεστιβάλ Δράμας 2019), σε σκηνοθεσία της Άννας Αντωνοπούλου. Πρόκειται για ένα ευαίσθητο πορτρέτο της υπεραιωνόβιας Κλεονίκης, που ζει στα βουνά της Ευρυτανίας αφηγούμενη ιστορίες από τα παλιά.

Η πλούσια συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ των θεατών και των σκηνοθετών απέδειξε για άλλη μια φορά το ενδιαφέρον των πολιτών της περιοχής και την αναγκαιότητα που καλείται να καλύψει η λέσχη με τις όποιες δυνάμεις της.

Μια εκδήλωση απάντηση στον απομονωτισμό και την ιδιώτευση που παράγει η μεγαλούπολη, αλλά και στην μονομέρεια της πλατφόρμας, που πολιορκεί το κάθε σπιτικό.

Τα ράφια με τα βιβλία η όμορφη διακόσμηση στο βιβλιοπωλείο είναι ένα ακόμη σύν στην επιτυχία των εκεί εκδηλώσεων.

Τσίπρας ΜΕΤΑ την ΙΘΑΚΗ

                                          

  ...δρόσισε τα χείλη/ στα χείλη της πληγής σου... 

 Το βιβλίο του Τσίπρα το αγοράσαμε αλλά δεν ήρθε ακόμη η ώρα μου να το διαβάσω. Στην οικογένεια έχουμε περισσότερους του ενός βιβλιόφιλους. Περιμένοντας λοιπόν στην σειρά, δεν έμεινα άπραγος. Άκουσα την ομιλία στο ΠΑΛΛΑΣ και συγχρόνως διάβασα ότι έχει κυκλοφορήσει από αποσπάσματα του βιβλίου, αλλά κυρίως ότι έχει γραφτεί από εχθρούς φίλους και *φίλους* στο διαδίκτυο και όχι μόνο.  Ομολογώ πως δεν μου έκανε εντύπωση το κουτσομπολίστικο στιλ πολλών που δηλώνουν πούροι αριστεροί, όσο η ταύτιση αρκετών εξ αυτών με τον μέσο όρο των δεξιών επιχειρημάτων έως και της λεγόμενης ομάδας αλήθειας. Τόσος εγωισμός, τόση αναξιοπρέπεια, τόση έλλειψη αυτοσυντήρησης; να προσπαθούν να απαξιώσουν στην αντίθεση με τον Τσίπρα όλη την κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ και το μετά διάστημα της αντιπολίτευσης του. Κύριο επιχείρημα ανάμεσα σε πολλά η μη επαρκής αυτοκριτική του, οι λαθεμένες επιλογές του κτλ. Αλήθεια ποια η δική τους αυτοκριτική; Μάλλον αυτή που ξεπέρασε το *οι καλύτερες προθέσεις ενίοτε οδηγούν στην κόλαση* καθώς την αντικαθιστούν με το ευκολάκι *η κόλαση είναι ο άλλος*.

Εκτός αυτών βλέπουμε μετά από 2,5 χρόνια φαγούρας να πετάνε απλώς τίτλους  πχ μέτωπο κτλ βάζοντας το κάρο μπροστά από το άλογο χωρίς να έχουν στοιχειωδώς μιλήσει για πρόγραμμα, οργάνωση αλλά κυρίως δίχως να έχουν αποδείξει μέχρι τώρα πρακτικά κ κινηματικά η όπως αλλιώς ότι μπορούν και αξίζουν για την αριστερά και την προοδευτική λεγόμενη παράταξη. 

Μετά το ΠΑΛΛΑΣ και την όποια δυσαρέσκεια από την αντιμετώπιση  των κομμάτων που προέκυψαν από την ουσιαστικά διάλυση του όλου ΣΥΡΙΖΑ, η αποδοκιμασία στην Ιθάκη άλλαξε όροφο. Μπήκε σε ασασερ . ΤΗΝ κάνανε ταράτσα που λένε.

Ηρεμίστε παρακαλώ. 

Στο ΠΑΛΛΑΣ ο Τσίπρας απλά προειδοποίηση για κίτρινη κάρτα έδειξε. Κόκκινη κάρτα εδώ και καιρό οι πολίτες έχουν βγάλει αλλά δεν θέλετε να την δείτε και να ασχοληθείτε με αυτό το ζήτημα. Γιατί; Απλά γιατί πριν απαξιωθείτε από την κοινωνία γενικότερα , είχατε απαξιωθεί από τις οργανωμένες δυνάμεις /μέλη/ του ΣΥΡΙΖΑ. Ναι αυτές τις οργανώσεις που περνάγατε όταν περνάγατε για να σας δούν, μιλούσατε περί ανέμων και υδάτων μέσα από πολιτικάντικα copy paste, και εξαφανιζόσασταν χωρίς να ακούσετε τα μέλη. ειδικά τα εκτός ομαδούλας .

 Όσο για την προοδευτικότητα του ΠΑΣΟΚ που νομίζει και αυτό και εμείς; πως εξακολουθεί να είναι ΠΑΣΟΚ ; Προοδευτική ομάδα μπορεί να υπάρχει σαυτό μαζί όμως με την Αδιευκρίνιστη ομάδα που έχει το πάνω χέρι κατά τα γνωστά. Η ενεργοποίηση Τσίπρα  κλείνει τον δρόμο σε αυτοδυναμία αλλά και σε πραγματική διεύρυνση, αν και κάποια ξόμπλια μπορεί να τα μαζέψει με κίνδυνο περαιτέρω πτώση της αξιοπιστίας του χώρου του. 

Τέλος πάντων. Κάθε φορά το δίλλημα παραμένει. 

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ; Τώρα τι ΛΕΜΕ: 

Μια σοβαρή απάντηση στα παραπάνω διάβασα στο άρθρο του Διονύση Τεμπονέρα. Η αλήθεια είναι πως με πολύ ευγένεια αλλά με σοβαρότητα αντιμετωπίζει το όλο ζήτημα. Προτίμησα λοιπόν να καταφύγω στο άρθρο του χωρίς άλλη δική μου παρέμβαση. Ο διάλογος και η πολεμική έχουν αρχίσει. Που θα καταλήξουν; Όποιος νομίζει ας παραφράσει τον Νίκο Καββαδία

...συχάθηκα τον ναυτικό που έμάζεψε λεφτά/ εμούτζωσε την θάλασσα και τηνε κατουράει...

αν και εγώ θα προτιμούσα για την περίπτωση τον Καριωτάκη ... κάνε τον πόνο σου άρπα/ και δρόσισε τα χείλη/ στα χείλη της πληγής σου... 

ΛΟΙΠΟΝ Στο Dnews.gr...ΑΠΟ Δ,. ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ
Ο Τσίπρας η δύσκολη συζήτηση και ο προορισμός... ας διαβαστεί με προσοχή.

Είναι δεδομένο, ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Επιστρέφει, ως παράγοντας αναδιάταξης όλου του πολιτικού και κομματικού συστήματος για δύο λόγους:
Πρώτον, διότι εντοπίζει ένα υπαρκτό πολιτικό κενό αντιπολίτευσης 2,5 ετών.
Και δεύτερον, διότι εκτιμά, ότι σε ένα διαφορετικό περιβάλλον από το 2015 έχει να καταθέσει μια νέα πολιτική πρόταση, όπως την περιέγραψε (ασαφώς) στην βιβλιοπαρουσίαση της «Ιθάκης».
Ερώτημα πρώτο.
Έχει δικαίωμα, να επιθυμεί να επιστρέψει;
Αλήθεια, ποιος μπορεί να αρνηθεί σε έναν πρώην Πρωθυπουργό την πολιτική παρέμβαση, όταν μάλιστα φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, ότι ένα ποσοστό κοντά στο 25% του εκλογικού σώματος τον ακούει με προσοχή;
Ερώτημα δεύτερο.
Όσοι κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα για αυτήν του την «επιθυμία» (και του προσάπτουν ακόμα και το προπατορικό αμάρτημα της Αριστεράς) γιατί δεν απολαμβάνουν αντίστοιχης δημοσκοπικής προσοχής από τους πολίτες;
Ερώτημα τρίτο.
Ο Αλέξης Τσίπρας θα κριθεί για την πρόθεση επιστροφής τελικά ή από το αν έχει να καταθέσει στον δημόσιο πολιτικό διάλογο κάτι για την έξοδο της χώρας από το τέλμα; Υπάρχουν δηλαδή, κάποιοι που για ιδιοτελείς σκοπιμότητες θέλουν να εγκλωβίσουν την συζήτηση στα υφιστάμενα σχήματα, που αντικειμενικά δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται στις αγωνίες των πολιτών; Ποια εναλλακτική πρόταση έχουν να καταθέσουν οι «διαμαρτυρόμενοι» και αν έχουν, γιατί δεν την έχουν καταθέσει ή πείσει τους πολίτες τα τελευταία 2,5 χρόνια;
Τα πράγματα είναι απλά:
Τα υφιστάμενα αριστερά και προοδευτικά κόμματα 18 μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές αδυνατούν να δώσουν λύση και έχουν καταστεί μέρος του προβλήματος. Η συζήτηση αντί να γίνεται για την ταμπακιέρα, για το αν δηλαδή το «πολιτικό σχέδιο Τσίπρα» είναι ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο, αποτελεσματικό, η συζήτηση γίνεται για τις προθέσεις, τους ρόλους, τα οφίτσια και την παραπολιτική.
Το ίδιο άλλωστε συνέβη και με την ανάγνωση του βιβλίου της «Ιθάκης».
Αντί ο διάλογος να επικεντρωθεί στα όρια του ριζοσπαστισμού και του ρεαλισμού, στις εξαρτήσεις της χώρας όπως αποτυπώθηκαν στην διαπραγμάτευση του 2015, αντί να επικεντρωθεί στην ελλιπή (ίσως και απροετοίμαστη) πολιτική πρόταση που είχε η Αριστερά μπροστά στο πολιτικό διακύβευμα του 2015, αντί να επικεντρωθεί στο ιδεολογικό, προγραμματικό και οργανωτικό έλλειμμα της Αριστεράς, εστίασε στις σχέσεις των προσώπων και στο «κουτσομπολιό». Όλα αυτά όμως, είναι δείγματα μιας Αριστεράς που δεν μπορεί και δεν θέλει…
Χρειαζόμαστε μια άλλη Αριστερά του σήμερα.
Ερώτημα τέταρτο…
Εγγυάται κανείς ότι ...μπορεί ο Τσίπρας;
Όχι… Αλλά Τι προτιμούμε; Να ανοίξουμε τη συζήτηση, όχι για το παρελθόν, αλλά για το μέλλον από μηδενική βάση, μακριά από τα μίση, τα πάθη και τις ξεπερασμένες αντιθέσεις του χθες ή να συνεχίσουμε να βαδίζουμε μετά βεβαιότητας σε πολιτικό τοίχο προς το εκλογικό 2027;
Συμπερασματικά, ο Αλέξης Τσίπρας είναι μια ευκαιρία να επιστρέψει η συζήτηση, όχι στο ρόλο του Ανδρουλάκη, του Φάμελλου ή του Χαρίτση, όχι σε ένα αδιέξοδο κομματικό πατριωτισμό και στον αν θα τα βρουν οι γραφειοκρατίες, αλλά στο πως θα αντιμετωπίσουμε τον πόλεμο, την ακρίβεια, την λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος, την απαξίωση του κοινωνικού κράτους και τον ξεπάτωμα των θεσμών από την κυβέρνηση της ΝΔ.
Κάτι τελευταίο για όσους βιάζονται, να κατακεραυνώσουν την κυβερνητική περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019. Ο Αλέξης Τσίπρας δύο φορές ως εν ενεργεία Πρωθυπουργός της Αριστεράς, σε αδιανόητα αντίξοες συνθήκες, αξιολογήθηκε θετικά από τους πολίτες. Η πρώτη τον Σεπτέμβριο του 2015(35%) και η δεύτερη το 2019(31,5%).
Όσοι πυροβολούν αυτήν την παρακαταθήκη είναι εκείνοι που δεν θέλουν να κάνουν την δύσκολη συζήτηση για τις ευθύνες, τις δυνατότητες και την …κατάληξη της Αριστεράς τα τελευταία 35 έτη.
Συνεπώς, αντί ορισμένοι να εκδίδουν «πολιτικό απαγορευτικό» στον Τσίπρα ή σε οποιονδήποτε άλλον, ας απελευθερώσουν την μεγάλη και δύσκολη συζήτηση για το μέλλον της Αριστεράς και ας παραμερίσουν για να αποφασίσει ακηδεμόνευτα ο τελικός κριτής, δηλαδή ο λαός, αφού ακούσει τι έχει να πει ο Τσίπρας ή οποιοσδήποτε άλλος.
Άλλωστε, αν ο Τσίπρας δεν καταφέρει να συμβάλλει πειστικά και ουσιαστικά σε αυτήν την αναγκαία συζήτηση, τότε αντί για την «Ιθάκη» θα καταλήξει στον «Καιάδα» της Ιστορίας.
Δική μας υποχρέωση είναι να εμπλουτίσουμε και να αναβαθμίσουμε τη «μεγάλη συζήτηση» με σημερινούς όρους μακριά από αγωνίες για θέσεις και αξιώματα. Να φέρουμε κοντά τους πολίτες ανεξάρτητα από κομματικές αφετηρίες και να τους πείσουμε ότι οι ιδέες και οι αξίες της Αριστεράς παραμένουν επίκαιρες και αναγκαίες. Να δώσουμε την ευκαιρία στους πολίτες και όχι στα «στελέχη», να μιλήσουν και να εκφραστούν χωρίς προαπαιτούμενα. Να συναντηθούμε με τα κινήματα και τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου και να συν-διαμορφώσουμε ένα νέο προοδευτικό πολιτικό σχέδιο χωρίς ηγεμονισμούς και αποκλεισμούς με βάση τις σημερινές ανάγκες.
Ο Τσίπρας ανοίγει μια δύσκολη συζήτηση και η ιστορία θα τον κρίνει αυστηρά για αυτό.
Εμείς όμως από την πλευρά μας, δεν ψάχνουμε απλά το ταξίδι και τον καπετάνιο.
Ψάχνουμε νέους πολιτικούς προορισμούς…