ποια "πραγματικότητα" μας ωθεί να συμπεριφερόμαστε με τρόπους που είναι κυριολεχτικά τρελοί

 

ποια "πραγματικότητα"  μας ωθεί σαν κοινωνία να συμπεριφερόμαστε με τρόπους που είναι κυριολεχτικά τρελοί

Το παρακάτω άρθρο(από indymedia.org) του David Graeber μεταφράστηκε από: https://theanarchistlibrary.org/library/david-graeber-to-save-the-world-we-re-going-to-have-to-stop-working

Η κοινωνία μας είναι εθισμένη στην εργασία. Εάν υπάρχει κάτι που η αριστερά και η δεξιά συμφωνούν είναι ότι οι δουλειές είναι καλές. Όλοι πρέπει να έχουν κάποια απασχόληση. Η εργασία είναι το σήμα κατατεθέν ενός ηθικού πολίτη. Φαίνεται να έχουμε πείσει τους εαυτούς μας πως όποιος δεν εργάζεται σκληρότερα απ' όσο θα ήθελε σε μια θέση στην οποία δεν του αρέσει, είναι ένας κακός και ανάξιος άνθρωπος. Το αποτέλεσμα είναι η εργασία να απορροφάει όλο και μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας και του χρόνου μας.

Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς αυτής είναι εντελώς άχρηστο. Ολόκληρες βιομηχανίες (πχ τηλεδιαφήμιση, εταιρικό δίκαιο, μετοχικά κεφάλαια), ολόκληροι κλάδοι εργασίας (διοίκηση επιχειρήσεων ή εταιριών, υψηλόβαθμοι διευθυντές νοσοκομείων ή σχολείων, εκδότες περιοδικών εσωτερικής κατανάλωσης μιας εταιρίας ή ενός ομίλου) υπάρχουν μόνο και μόνο για να μας πείσουν πως έχουν λόγο ύπαρξης. Άχρηστες δουλειές επίσης επιβαρύνουν χρήσιμα επαγγέλματα (πχ καθηγητές και διαχειριστές που έχουν να κάνουν με ατελείωτη γραφειοκρατία). Όπως είδαμε και στο lockdown, όσο πιο χρήσιμη είναι η εργασία σου στην κοινωνία, τόσο λιγότερο πληρώνεσαι.

Το σύστημα δεν βγάζει νόημα. Καταστρέφει επίσης τον πλανήτη. Εάν δεν εγκαταλείψουμε γρήγορα τον εθισμό αυτό, θα φορτώσουμε στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας ένα μέλλον με καταστροφές τέτοιας κλίμακας που θα κάνουν την τρέχουσα πανδημία να φαίνεται ασήμαντη.

Εαν αυτό δεν είναι προφανές, ο κύριος λόγος είναι πως μας ενθαρρύνουν να εξετάζουμε κάθε κοινωνικό πρόβλημα λες και είναι ζήτημα προσωπικής ηθικής. Όλη αυτή η δουλειά, όλος ο άνθρακας που απελευθερώνουμε στην ατμόσφαιρα, πρέπει κάπως να είναι αποτέλεσμα του καταναλωτισμού μας, συνεπώς η λύση βρίσκεται στο να κόψουμε το κρέας ή να σταματήσουμε να πετάμε το αεροπλάνο όταν πηγαίνουμε διακοπές. Αλλά αυτό είναι λάθος. Δεν είναι οι απολαύσεις μας αυτές που καταστρέφουν τον κόσμο. Είναι ο πουριτανισμός μας, η αίσθηση πως πρέπει να υποφέρουμε για να αξίζουμε τις απολαύσεις αυτές. Αν πραγματικά θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο, θα πρέπει να σταματήσουμε να δουλεύουμε.

Το 70 τοις εκατό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως προέρχεται από τις υποδομές: ενέργεια, μεταφορές, κατασκευές. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα παράγονται από τη βιομηχανία. Εν τω μεταξύ, 37 τοις εκατό των Βρετανών εργαζομένων, αισθάνονται πως η εργασία τους είναι εντελώς περιττή. Αν αύριο η απασχόλησή τους σταματούσε να υπάρχει, ο κόσμος δεν θα ήταν χειρότερος. Κάντε τις πράξεις. Εάν αυτοί οι εργαζόμενοι έχουν δίκιο, θα μπορούσαμε να μειώσουμε μαζικά την αλλαγή του κλίματος απλώς εξαλείφοντας τις άχρηστες θέσεις εργασίας.

Αυτή είναι η πρώτη πρόταση.

Δεύτερη πρόταση: Αλόγιστες κατασκευές. Ένας τεράστιος αριθμός κατασκευών σήμερα έχει σκοπό μόνο κερδοσκοπικό: σε όλο το κόσμο κυβερνήσεις συνεργάζονται με τον χρηματοπιστωτικό τομέα για να χτίσουν λαμπερούς πύργους που δεν θα γεμίσουν ποτέ, γεμάτους άδεια γραφεία ή αεροδρόμια που δεν χρησιμοποιούνται. Να σταματήσουν αυτές οι κατασκευές, δεν θα λείψουν σε κανέναν.

Τρίτη πρόταση: Προγραμματισμένη απαρχαίωση. Ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους έχουμε τόσο υψηλά επίπεδα βιομηχανικής παραγωγής είναι ότι σχεδιάζουμε με συγκεκριμένο τρόπο τα προϊόντα για να χαλάνε ή να ξεπερνιούνται και να είναι άχρηστα μέσα σε λίγα χρόνια. Εάν φτιάξεις ένα iPhone έτσι ώστε για να σπάσει σε 3 χρόνια μπορείς να πουλήσεις πέντε φορές περισσότερα από να το έκανες να διαρκεί 15 - ενώ παράγεις και πέντε φορές περισσότερη ρύπανση. Οι κατασκευαστικές εταιρίες είναι απόλυτα ικανές για να φτιάξουν τηλέφωνα (ή κάλτσες, ή λάμπες) που δεν θα χαλάσουν. Στην πραγματικότητα όντως φτιάχνουν, τα λένε "προϊόντα στρατιωτικού βαθμού (Military Grade)". Να τα αναγκάσουμε να κατασκευάσουν τέτοια προϊόντα για όλους. Θα μπορούσαμε έτσι να μειώσουμε μαζικά την παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου και να βελτιώσουμε την ποιότητα των ζωών μας.

Αυτές οι τρείς προτάσεις είναι μόνο για την αρχή. Αν το σκεφτείτε, είναι κοινή λογική. Γιατί να καταστρέψεις τον κόσμο αν δεν χρειάζεται να το κάνεις;

Εάν το να τις αναφέρουμε φαίνεται μη-πραγματοποιήσιμο, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε καλά ποια "πραγματικότητα" είναι αυτή που μας ωθεί σαν κοινωνία να συμπεριφερόμαστε με τρόπους που είναι κυριολεχτικά τρελοί.

 

Οι Δασικοί Χάρτες παραδίδουν τη Γη στους επενδυτές

 

Οι Δασικοί Χάρτες παραδίδουν τη Γη στους επενδυτές

Πίσω από την αρπαγή της γης μας από το κράτος με τους “δασικούς χάρτες”, κρύβεται το σχέδιο λεηλασίας των τόπων μας, από τους κάθε λογής επενδυτές. Με την πρόφαση της αναγκαιότητας για την εκπόνηση των δασικών χαρτών, το «κράτος των επενδυτών» προχωράει εν μέσω πανδημίας, τα σχέδια για την λεηλασία των τόπων μας.

Μέσα από αυτούς τους χάρτες που βγήκαν στη δημοσιότητα, γίνεται ξεκάθαρο, πως στόχος τους είναι να βάλουν χέρι στην περιουσία, που κατέχουν αγρότες και κτηνοτρόφοι για βιοποριστικούς λόγους, βαφτίζοντας τα πάντα “δασικές εκτάσεις” (ακόμα και τμήμα του ΒΟΑΚ που περιλαμβάνουν οι χάρτες!!), για να περιέλθουν στην κυριότητα τους και να μπορούν μετά, με όλη τους την άνεση, να τις παραχωρήσουν στα επιχειρηματικά, “επενδυτικά και αναπτυξιακά” συμφέροντα, που περιμένουν στη γωνία, τρίβοντας τα χέρια τους με προσμονή…

Ήδη μια σειρά από νόμοι (που επίσης πέρασαν νύχτα με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες, εν μέσω πανδημίας και με μια κοινωνία σε εγκλεισμό, όπως πχ. ο αντιπεριβαλλοντικός νόμος Χατζηδάκη) έχουν προετοιμάσει το έδαφος, για την επερχόμενη λεηλασία κάθε σπιθαμής γης, νερού και αέρα! Βιομηχανικά πάρκα ανεμογεννητριών, τεράστιες εκτάσεις σπαρμένες με φωτοβολταϊκά, παραλίες και πλαγιές που γίνονται προέκταση ξενοδοχείων, γήπεδα γκολφ και υποδομές στη στεριά για τις επικείμενες εξορύξεις υδρογονανθράκων στα “θαλάσσια οικόπεδα”, που έχουν ήδη παραχωρηθεί με νόμο, στις πολυεθνικές του πετρελαίου, είναι τα στοιχεία που συνθέτουν τη νέα μακέτα του τόπου. Είναι προφανές, πως για όλους αυτούς δουλεύει το κράτος και γι’ αυτό χρησιμοποιούμε τον όρο «κράτος των επενδυτών».

Οπότε, η πρεμούρα να τελειώνουν, έτσι γρήγορα και βιαστικά, με το κόλπο που ονομάζεται “δασικοί χάρτες”, είναι γιατί αποτελεί γι’ αυτούς, την τελευταία λεπτομέρεια, πριν ανοίξουν τις σαμπάνιες με τους κολλητούς τους, στην υγειά των κορόιδων, που νομίζουν πως έπιασαν στον ύπνο. Υποτιμούν την νοημοσύνη μας όμως και θα φάνε τα μούτρα τους!

Φαίνεται πως ξεχνάνε, ότι σε αυτά τα χώματα έχει χυθεί αίμα για τη γη και την ελευθερία, ενάντια σε τσιφλικάδες και πασάδες, ενάντια σε χαράτσια και νόμους, ενάντια σε κατακτητές και στρατούς κατοχής. Αυτό που ονειρεύονται, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ πραγματικότητα, γιατί θα σκοντάψει και πάλι, πάνω στις αντιστάσεις ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας, που επιδεικτικά αγνοούν και αποφασίζουν πάντοτε, ερήμην και εναντίον της. Γι’ αυτό και εμείς με τις όποιες δυνάμεις μας, θα συνταχθούμε στο πλευρό των συντοπιτών μας, που αγωνίζονται για να σώσουν τους τόπους που τους επιτρέπουν ακόμα, να βγάζουν με αξιοπρέπεια το ψωμί τους. Δίπλα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, που κατέχουν έναν μικρό κλήρο για τον βιοπορισμό τους, και βλέπουν αυτούς που έχουν κατασπαράξει τα πάντα, να τους απειλούν ανοιχτά με την αρπαγή του. Θα βγούμε στο δρόμο για να πούμε ένα: «Φτάνει πια! Ξεχάστε το!» , προς όλους αυτούς, που θέλουν το νησί μας να γίνει μια ενεργειακή αποικία, μια μπαταρία για ολόκληρη την Ευρώπη, ένα νησί κρανίου τόπος, όπου τα βουνά θα ‘ναι γεμάτα θεόρατους σβούρους, η ενδοχώρα κατειλημμένη από καθρέφτες που θα συλλέγουν τον ήλιο, οι πεδιάδες με φαραωνικού τύπου αεροδρόμια, οι παραλίες ένα απέραντο ξενοδοχείο και οι θάλασσες εργοτάξιο για την εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου…

Με αυτό το πλευρό να κοιμούνται! Οι “δασικοί χάρτες” και τα σχέδια τους θα μείνουν στα χαρτιά! Έχουνε το νόμο, έχουμε το δίκιο! Θα νικήσουμε! Ραντεβού στο δρόμο

Ενάντια στης Φύσης την λεηλασία, Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία!

Αλληλεγγύη – Αντίσταση – Αξιοπρέπεια!

 

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μιας και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα ‘λεγαν…

 η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας μετά την  συνέντευξη Μητσοτάκη το βράδυ της Τετάρτης στο Star δημοσίευσαν σχετική ανακοίνωση την οποία διαβάζουμε παρακάτω.

 ανακοίνωση της Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας

 

«Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μιας και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα ‘λεγαν.» ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Χθες σε ζωντανή τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης δήλωσε μεταξύ άλλων (σύμφωνα με τον σχετικό υπότιτλο του ίδιου του καναλιού) «δεν υπάρχουν πολίτες που χρειάζονται ΜΕΘ και δεν βρίσκουν».

Λίγο πριν την τηλεοπτική συνέντευξη, χθες το βράδυ7/4/21, στην επίσημη λίστα αναμονής για διακομιδή σε ΜΕΘ υπήρχαν στα νοσοκομεία της Αττικής και των γύρω περιοχών 113 βαρέως πάσχοντες διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ.

Οι 82 από αυτούς ασθενείς πάσχοντες από Covid – 19, εκ των οποίων οι 37 περιμένουν διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ σε κοινούς θαλάμους και πρόχειρους αναπνευστήρες, για χρονικό διάστημα τριών ημερών και πάνω.

Αυτή άλλωστε είναι η καθημερινή εικόνα όλες τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι απαράδεκτο ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας να παραπληροφορεί τόσο αδίστακτα τον ελληνικό λαό.

Η κυβέρνηση έστω και τώρα πρέπει να αναλογιστεί τις τεράστιες ευθύνες της, να αφήσει τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και να ανταποκριθεί στα αιτήματα που έχει διατυπώσει η ΟΕΝΓΕ εδώ και πολλούς μήνες για άνευ όρων επίταξη των ιδιωτικών θεραπευτηρίων και για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας με μόνιμες προσλήψεις, εξοπλισμό και υποδομές».

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΙ;

 

Η πανδημία θα περάσει. και Μετά ;

 Θα επιστρέψουμε ξανά σε μια πραγματικότητα στην οποία θεωρείται λογικό η κοινωνία  να είναι οργανωμένη ώστε να εξυπηρετεί την κάθε ιδιοτροπία μιας μικρής χούφτας πλούσιων, ενώ απαξιώνει και ταπεινώνει εμάς, τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας;  

Ο Ντέιβιντ Κρέμπερ, ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες, Ανθρωπολόγος και ακτιβιστής, συγγραφέας με αρκετές μεταφράσεις και στην πατρίδα μας, μας άφησε το παρακάτω δοκίμιο λίγο πριν τον ξαφνικό θάνατο του ( Σεπτέμβριος του 2020), στα  59 χρόνια του. Το κείμενο από το https://voidnetwork.gr/

Μετά την πανδημία, μην πέσουμε ξανά για ύπνο

Του David Graeber Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής

«Κάποια στιγμή τους επόμενους μήνες, θα κηρυχθεί η λήξη της κρίσης και θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε στις “ασήμαντες” δουλείες μας. Για πολλούς από εμάς , αυτό θα μοιάζει σαν να ξυπνάνε από ένα όνειρο.

Τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικές τάξεις σίγουρα θα μας ενθαρρύνουν να σκεφτούμε με αυτόν τον τρόπο. Αυτό είναι που συνέβη και μετά την οικονομική κατάρρευση του 2008. Υπήρξε μια σύντομη στιγμή προβληματισμού και αμφισβήτησης. Τι είναι η “οικονομία”, τέλος πάντων; Δεν είναι απλώς τα χρέη των άλλων; Τι είναι το χρήμα; Είναι κι αυτό οτιδήποτε άλλο εκτός από χρέος; Τι είναι το χρέος; Δεν είναι απλά μια υπόσχεση; Αν το χρήμα και το χρέος είναι απλά μια συλλογή υποσχέσεων που δίνουμε ο ένας στον άλλο, τότε δεν θα μπορούσαμε εξίσου εύκολα να αλλάξουμε αυτές τις υποσχέσεις; Το παράθυρο που ανοίχτηκε στο να σκεφτούμε με νέους τρόπους όλα αυτά τα ζητήματα έκλεισε σχεδόν αμέσως από εκείνους που επέμεναν να το βουλώσουμε, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε και να επιστρέψουμε στις δουλειές μας, ή τουλάχιστον να αρχίσουμε να ψάχνουμε για μια δουλειά.

Την τελευταία φορά, οι περισσότεροι από εμάς το έχαψαν. Αυτή τη φορά, είναι κρίσιμο να μην πάθουμε το ίδιο.

Γιατί, στην πραγματικότητα, η κρίση που βιώσαμε ήταν το ξύπνημα από έναν ύπνο. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την αντικειμενική πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής, το γεγονός πως είμαστε ένα σύνολο από εύθραυστα όντα που φροντίζουν το ένα το άλλο. Καταλάβαμε πως εκείνοι που έχουν την τεράστια ευθύνη της φροντίδας που μας κρατά ζωντανούς είναι υπέρ-φορολογημένοι, ανεπαρκώς αμειβόμενοι και ταπεινώνονται καθημερινά, ενώ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κλωθογυρίζουν φαντασιώσεις και αυταπάτες, να εισπράττουν ενοίκια και, κατά βάση, να εμποδίζουν εκείνους που κατασκευάζουν, επιδιορθώνουν, μετακινούν και μεταφέρουν πράγματα ή εργάζονται για την κάλυψη των απαραίτητων αναγκών άλλων ζωντανών όντων. Είναι επιτακτική η ανάγκη να μην γλιστρήσουμε πίσω σε μια πραγματικότητα όπου όλα αυτά δημιουργούν κάποιο είδος ανεξήγητης αίσθησης, όπως συχνά νοιώθουμε με όσα δεν βγάζουν νόημα μέσα στον ύπνο μας.

Τι λέτε για αυτό: Γιατί δεν σταματάμε επιτέλους να αντιμετωπίζουμε ως απολύτως φυσιολογικό, το γεγονός ότι όσο πιο προφανές είναι πως η δουλειά κάποιου ωφελεί τους άλλους, κατά πάσα πιθανότητα τόσο λιγότερο πληρώνεται για αυτήν. Ή να σταματήσουμε να επιμένουμε ότι η λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφασίζονται οι μακροπρόθεσμες επενδύσεις, ακόμη και όταν αυτές επιταχύνουν την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρος της ζωής πάνω στη Γη;

Εν αντιθέσει με όλα αυτά, μόλις λήξει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καλύτερα να θυμηθούμε όσα πλέον πραγματικά έχουμε καταλάβει: ότι εάν αυτό που ονομάζουμε «οικονομία» σημαίνει το οτιδήποτε, αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο παρέχουμε ο ένας στον άλλο όσα έχουμε ανάγκη για να ζούμε (με κάθε έννοια του όρου). Ότι, αυτό που αποκαλούμε σήμερα «αγορά», είναι σε μεγάλο βαθμό απλώς ένας τρόπος καταγραφής του συνόλου των επιθυμιών των πλούσιων ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι τουλάχιστον ελαφρώς διαταραγμένοι, ενώ οι πιο ισχυροί ανάμεσα τους ήδη ολοκληρώνουν την κατασκευή καταφυγίων μέσα στα οποία σχεδιάζουν να κρυφτούν, όσο εμείς συνεχίζουμε να είμαστε αρκετά ανόητοι ώστε να πιστεύουμε τους υπηρέτες τους που διακηρύσσουν, πως όλοι μας, συλλογικά, στερούμαστε της βασικής κοινής λογικής για να κάνουμε το οτιδήποτε ώστε να αποτρέψουμε τις επερχόμενες καταστροφές.

Αυτή τη φορά όμως, μήπως μπορούμε να τους αγνοήσουμε εντελώς;

Το μεγαλύτερο μέρος από όσα κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι ένα dreamwork, παράγουμε και ελέγχουμε τα όνειρα. Όσα όμως ονειρευόμαστε, όλα αυτά που κάνουμε, υπάρχουν για να αισθάνονται οι πλούσιοι καλά με τον εαυτό τους και για να κάνουν τους φτωχούς να νιώθουν απελπισία. Αν απλώς σταματούσαμε τα πάντα, ίσως θα ήταν δυνατόν να δώσουμε στους εαυτούς μας ένα πολύ πιο λογικό σύνολο υποσχέσεων: για παράδειγμα, τουλάχιστον, να δημιουργήσουμε μια «οικονομία» που θα μας επιτρέπει να φροντίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους που μας φροντίζουν.