από την 1Μαη στην Αθήνα
¨" ...Οι εργάται να εργάζονται 8 ώρας την ημέραν. Ν απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους΄προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των..." Πρωτομαγιάτικο ψήφισμα στην Αθήνα του 1893!
Την τελευταία ημέρα του Απριλίου την ξεκίνησα στο Ληξούρι και την τέλειωσα στις Τζιτζιφιές. Την 1 Μάη όμως όπως όλα τα τελευταία χρόνια την έβγαλα στο Σύνταγμα.
Η απεργία των μέσων μεταφοράς, πλην των λεωφορείων, που σταματούσαν όμως στου Φιξ, αρκετός δρόμος ακόμη... σίγουρα δυσχεραίνει τις μετακινήσεις προς την κεντρική συγκέντρωση της Αθήνας. Το ίδιο για κάποιους πολίτες και η σημερινή συννεφιά με πιθανότητα βροχής.
Δύσκολοι καιροί, χαμηλές προσδοκίες, σκεπτικισμός, αλλά αρκετός κόσμος στις δύο καθιερωμένες πορείες συγκεντρώσεις . Του ΚΚΕ για να λέμε τα πράγματα με το όνομα και όχι το ψευδώνυμο τους, και των λοιπών κομμάτων μικρών και μεγάλων όπως και των συνδικάτων του
κάθε τομέα που άλλωστε για αυτά και τα μέλη τους, είναι η κορυφαία ιστορικά ημέρα τους.
Κόκκινες σημαίες, συνθήματα, με κυρίαρχο Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, και κάθε μπλόκ με την δική του ανακοίνωση. Μα πόσο όμοιες όλες!
Πόσο ίδιες στην ουσία τους καθώς περιγράφουν τις αντεργατικές πολιτικές και ανατροπές, την επίθεση της κυβέρνησης στο εισόδημα στα δικαιώματα στο μέλλον του τόπου. Τον Αμερικανονατοικό ιμπεριαλισμό τον Σιωνισμό τον πόλεμο στην Μεσόγειο με τα χιλιάδες αθώα θύματα, τις καταστροφές ολόκληρων χωρών,
τα ανείπωτα βάσανα κατοίκων προσφύγων ειδικά παιδιών.. Κοινό αίτημα όλων να φύγει η επικίνδυνη κυβέρνηση να επικρατίσει το δίκιο των από κάτω, η ειρήνη στον κόσμο, αλλά
σκέφτομαι βλέποντας τις ομάδες μία μία να περνάνε μπροστά από το ν άγνωστο στρατιώτη, ότι όλες αυτές δεν θα βρίσκουν ούτε ένα σημείο κοινό η μία με την άλλη έστω, όταν σε λίγο χρόνο θα θελήσουν να κατέβουν στις εκλογές διεκδικώντας μερικές 100δες ψήφους η χιλιάδες; κάθε μία τους.
Ξαναδιαβάζω την παράγραφο από το ψήφισμα της πρώτης πρωτομαγιάς στην Αθήνα. Πόσα να άλλαξαν για να κινδυνεύουμε το 2026 να ξαναγράφουμε και να ξαναζητάμε τα ίδια; Και όμως άλλαξαν πολλά . Μα φαίνεται πως 'Αλλα τόσα έλλειψαν τις κατάλληλες στιγμές και ώρες ώστε να μην αποφεύγουμε τα πισογυρίσματα.
"...Την Κυριακήν να κλείωση τα καταστήματα καθ όλην την ημέραν και οι πολίται να αναπαύονται..."
Μιλάμε σήμερα 2026, για το 13ωρο με νόμο, για χιλιάδες εργαζόμενους τις Κυριακές. Για μια 5μηνη ακατάπαυστη εργασία όπως την επιβάλλει η τουριστική βιομηχανία στην Ελλάδα και για την νόμιμη παράταση του εργασιακού βίου μετά την συνταξιοδότηση, για 100δες χιλιάδες συνταξιούχους των 68 των 69, 70 ετων που εργάζονται νόμιμα και πόσοι ακόμη μη δηλωμένοι λόγω των οικονομικών προβλημάτων, των ελάχιστων εισοδημάτων δηλ. ουσιαστικά για την ενοποίηση του εργασιακού ωραρίου με τον ελεύθερο χρόνο, του συνταξιοδοτικού με τον εργασιακό, την "ένταξη" του 24ωρου στο κανάλι του εργασιακού χρόνου με νόμους και παραγράφους με δημιουργία αναγκών αλλά κυρίως μέσα από την νέα τεχνολογία που ακούει στην εύηχη ονομασία Τεχνητή Νοημοσύνη.
Και οι εργάτες; Οι σκληρά εργαζόμενοι στις προσωπικές μικροεπιχειρήσεις μικρομάγαζα; Στα χωράφια των λίγων στρεμμάτων, των μικρών αποδόσεων, τα άτομα με προβλήματα υγείας που χωρίς φακελάκι πεθαίνουν στα ράντζα του ΕΣΥ; Πως θα ξεσηκωθούν; πως θα αφήσουμε το πληκτρολόγιο να βγούμε στις πλατείες; Ποια τα συνθήματα ποιες οι προτεραιότητες οι αναλύσεις οι επιδιώξεις ενός νέου κινήματος σήμερα;
Απαντήσεις χρειάζονται. Μα ακόμη απότι φαίνεται οι παραδοσιακές οργανώσεις αρνούνται τα ερωτήματα που προηγούνται των απαντήσεων.
