Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

ΤΑ 7 PROJECT ΤΗΣ D.T ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΤΕ(με άλλα λόγια ΟΙ 7 ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ…….)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
16/6/2010


Τα δύσκολα πέρασαν….έρχονται τα χειρότερα….
Στη τελευταία συνεδρίαση το Δ.Σ της ΠΕΤ ΟΤΕ συζήτησε τα λεγόμενα 7 project. Η συζήτηση περιορίστηκε κυρίως στο 7ο με το οποίο η ελληνόφωνη διοίκηση της D.T. προωθεί απολύσεις, γενικευμένα 4ωρα, εκ περιτροπής εργασία, γενικά εργασιακό μεσαίωνα. Ουσιαστικά προσπαθεί να περάσει τις εργασιακές ρυθμίσεις που η κυβέρνηση νομοθετεί.
Όμως, συνάδελφοι, κατά την άποψη μου, το 7ο project είναι αποτέλεσμα των προηγούμενων 6. Μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα:
••Μιλάνε για αύξηση κερδοφορίας και παραγωγικότητας μέσα στην οικονομική κρίση, με την κατανάλωση σε ελεύθερη πτώση!! Αυτό σημαίνει μειώσεις μισθών και θέσεων εργασίας।
••Μιλάνε για ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και προτείνουν τη πλήρη μετατροπή του ΟΤΕ σε εμπορική επιχείρηση προώθησης των προϊόντων & συμφερόντων της D.T, της miesens, της Mercedes. Αυτό σημαίνει τεχνολογική & οικονομική υποδούλωση της χώρας προκειμένου να παραμείνει η Γερμανία το αστέρι του βορρά.
••Μιλάνε για μείωση κτιρίων ώστε ο ΟΤΕ να πληρώνει λιγότερα ενοίκια στην ΟΤΕ estate για τα δικά του τα κτίρια. Αυτό σημαίνει κλείσιμο εμπορικών καταστημάτων και όχι μόνο…..
••Τα μόνα που δε μπαίνουν σε αμφισβήτηση είναι τα μπόνους και οι μισθοί πρόκληση των διάφορων διευθυντών γιατί πιστεύουν πως το βάρος του τηλεφωνικού καλωδίου είναι μικρότερο από το βάρος του πληκτρολογίου τους και η γραβάτα τους ανώτερη από τα εργαλεία μας।
Συνάδελφοι,
Τα 7 προγράμματα είναι το ίδιο επικίνδυνα. Πρόκειται για ένα ακόμη κρίκο στην υποβάθμιση της χώρας εντός του ευρωπαϊκού καταμερισμού εργασίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να αγωνιστεί για ένα άλλο ΟΤΕ όχι καταναλωτή τεχνολογίας αλλά παραγωγό. Ανάπτυξη για μας είναι ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος του ΟΤΕ. Ανάπτυξη είναι η συνεργασία με τις δημόσιες τεχνολογικές πανεπιστημιακές σχολές, ο διπλασιασμός του προσωπικού και όχι η απαξίωση πχ των εργαστηρίων ώστε να πληρώνουμε μια κωλοπλακέτα 100αδες Ευρώ, τα έργα να γίνονται από τους εργαζόμενους και όχι αρπακολατζήδες. Να παραμεριστούν οι διάφοροι εγκάθετοι και η συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις να γίνει το ξεκίνημα για μια δημοκρατική στροφή.
Άμεσα χρειάζεται ουσιαστική ενημέρωση και συζήτηση με δημοκρατικά χαρακτηριστικά σε αγωνιστική κατεύθυνση.
Δεν επαιτούμε διεκδικούμε.
Από δώ και πέρα υπάρχουν μόνο 2 κόμματα στην Ελλάδα. Αυτοί κι Εμείς. «Aυτοί» αποτύχανε. Εμείς πρέπει να πετύχουμε.

Χ. Βανδώρος________ μέλος Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ
τηλ. 6974656539 ________ xvand@otenet.gr

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Το Υποτιθέμενο και το Πραγματικό Πρόβλημα του Ασφαλιστικού Συστήματος

Το Υποτιθέμενο και το Πραγματικό Πρόβλημα του Ασφαλιστικού Συστήματος

Θεόδωρος Μαριόλης*

1. Εισαγωγή
Εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια υποστηρίζεται, από έγκυρες πηγές (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Τράπεζα της Ελλάδος κ.ά.) και σε όλους τους «τόνους», ότι το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση «βιωσιμότητας και επάρκειας». Όμως, δεν αποτελεί μυστικό ότι η μεταβλητή-κλειδί κάθε ασφαλιστικού συστήματος είναι ο λόγος των μη εργαζομένων προς τους εργαζόμενους, γνωστός και ως «Λόγος Οικονομικής Εξάρτησης». Εάν η τρέχουσα τιμή αυτού του λόγου υπερβαίνει αυτήν που δύναται να ανθέξει το οικονομικό σύστημα, τότε το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται όντως σε κρίση, η οποία διαχέεται στο σύνολο οικονομικό σύστημα, με τη μία ή την άλλη μορφή: αναγκαιότητα μείωσης μισθών ή/και συντάξεων ή/και επιδομάτων ή/και κρατικών δαπανών ή/και επενδύσεων ή/και αναγκαιότητα δημιουργίας ελλειμμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο. Συνεπώς, η ποσοτική εκτίμηση του «Λόγου Οικονομικής Εξάρτησης», που δύναται να ανθέξει η ελληνική οικονομία, συνιστά αναγκαία προϋπόθεση κάθε βάσιμης συζήτησης περί «βιωσιμότητας και επάρκειας» του ασφαλιστικού συστήματος. Ατυχώς, και σύμφωνα με ό,τι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, κανείς από όλους όσοι συμμετέχουν, θεσμικά ή όχι, στη συζήτηση δεν έχει προσφέρει μία τέτοια εκτίμηση.
Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να παρουσιάσει, πολύ περιληπτικά, τα σχετικά ευρήματα μίας μελέτης του «Study Group on Sraffian Economics» του Παντείου Πανεπιστημίου, η οποία ολοκληρώθηκε πρόσφατα και εκπονήθηκε από τον Γιώργο Σώκλη (Υποψ. διδάκτορα του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου), την Ελένη Γκρόζα (Πτυχιούχο του ΠΜΣ στην «Οικονομική Επιστήμη» του ιδίου Τμήματος) και τον γράφοντα.

2. ¥ποθέσεις̭ αραδοχές̍

2. Υποθέσεις-Παραδοχές
Η μελέτη βασίζεται σε ένα κατάλληλα κατασκευασμένο υπόδειγμα εισροών-εκροών και στις ακόλουθες (όχι εξωπραγματικές) υποθέσεις-παραδοχές:
(1) το συνολικό εισόδημα της οικονομίας κατανέμεται σε μισθούς των εργαζομένων και σε ακαθάριστα κέρδη,
(2) η αποταμίευση από μισθούς είναι μηδενική (δηλ. το σύνολο των μισθών καταναλώνεται),
(3) τα ακαθάριστα κέρδη διασπώνται, μέσω άμεσης φορολόγησης, σε εισόδημα των κεφαλαιούχων (καθαρά κέρδη) και εισόδημα των μη εργαζομένων (το οποίο συνιστά, λοιπόν, μεταβιβαστική πληρωμή του δημοσίου),
(4) οι εργαζόμενοι και οι μη εργαζόμενοι καταναλώνουν ακριβώς το ίδιο «καλάθι» αγαθών,
(5) οι κεφαλαιούχοι αποταμιεύουν το σύνολο του προερχόμενου από τα καθαρά κέρδη εισοδήματός των (και, άρα, δεν το καταναλώνουν), ενώ οι μη εργαζόμενοι καταναλώνουν το σύνολο του εισοδήματός των,
(6) οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου τομέα (πλην μισθών των δημοσίων υπαλλήλων) είναι μηδενικές, και
(7) η οικονομία μεγεθύνεται με τον τρέχοντα ρυθμό της.

3. Ευρήματα
Το κύριο εύρημα της μελέτης είναι ότι, στην ελληνική οικονομία, 1 εργαζόμενος δύναται να συντηρήσει 2 μη εργαζόμενους. Επομένως, δεδομένου ότι οι εργαζόμενοι είναι περί τα 4.5 εκατομ., δύνανται να συντηρηθούν περί τα 9 εκατομ. μη εργαζόμενοι. Θα πρέπει δε να υπογραμμισθεί ότι αυτός ο λόγος δεν αφορά σε όλους γενικά τους μη εργαζόμενους (π.χ. προστατευόμενα μέλη), αλλά μόνον σε εκείνους οι οποίοι λαμβάνουν μεταβιβαστικές πληρωμές (επιδόματα, συντάξεις κ.λπ.) και μάλιστα σε ύψος ίσο (εξ υποθέσεως) με το μισθό του μέσου εργαζομένου. Η περαιτέρω ανάλυση δείχνει ότι αυτός ο μάλλον εντυπωσιακός λόγος, δηλ. 2/1, δεν οφείλεται στην υψηλή παραγωγική ικανότητα της ελληνικής οικονομίας αλλά, πρωτίστως, στο πολύ χαμηλό επίπεδο του μέσου μισθού της. Διότι βρέθηκε, επίσης, ότι εάν π.χ. στην γερμανική ή στην φινλανδική (όπως και στην ισπανική) οικονομία ίσχυε ο ελληνικός μέσος μισθός, τότε 1 εργαζόμενος θα μπορούσε να συντηρήσει περί τους 20 (!) ή τους 7 (!) μη εργαζόμενους, αντιστοίχως. Αντιστρόφως, εάν στην ελληνική οικονομία ίσχυε ο μέσος γερμανικός μισθός (ο οποίος εκτιμήθηκε σημαντικά υψηλότερος από τον ελληνικό, δηλ. κατά 29%),
τότε τα ακαθάριστα κέρδη της θα ήταν αρνητικά (!) και, άρα, το ζήτημα της συντήρησης των μη εργαζομένων δεν θα μπορούσε καν να τεθεί.

4. Συμπεράσματα
Σε αυτή τη βάση μπορούμε να συμπεράνουμε τα ακόλουθα:
(1) Δεν υπάρχουν αμφιβολίες ότι λόγος 2/1, που χαρακτηρίζει, ως δυνατότητα, την ελληνική οικονομία, οφείλεται στο πολύ χαμηλό επίπεδο του μέσου μισθού της (το οποίο θα μειωθεί περαιτέρω, στη βάση των τελευταίων μέτρων μονόπλευρης εισοδηματικής πολιτικής που εξήγγειλε, προσφάτως, η κυβέρνηση).
(2) Επομένως, υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες γύρω από την ύπαρξη της λεγόμενης «κρίσης του ασφαλιστικού συστήματος»: τα όποια προβλήματά του θα πρέπει να θεωρούνται, καταρχήν, ταμειακά ή, αλλιώς, ρευστότητας (εισφοροδιαφυγή, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.). Μάλιστα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, στην ελληνική οικονομία, ο τρέχων λόγος ανέργων και συνταξιούχων ανά εργαζόμενο είναι της τάξης του 0.63, δηλ. αφενός, αισθητά μικρότερος από 2 και, αφετέρου, απολύτως αντίστοιχος με αυτόν που ισχύει σε άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες (π.χ. Γερμανία, Ισπανία, Φινλανδία, όπου κυμαίνεται ανάμεσα στο 0.57 και το 0.67).
(3) Αυτά τα ταμειακά προβλήματα δεν δικαιολογούν την – εκ νέου – φημολογούμενη αναδόμηση του ασφαλιστικού συστήματος προς την κατεύθυνση της – μερικής, έστω – ιδιωτικοποίησης.
(4) Ωστόσο, δεν δύναται να αποκλεισθεί, χωρίς πρώτα να διερευνηθεί αναλυτικά, το ενδεχόμενο ορισμένα προβλήματά του να απορρέουν από το ύψος της κατανάλωσης από καθαρά κέρδη ή/και των μη μισθολογικών δαπανών του δημοσίου, ύψη τα οποία θέσαμε ίσα με το μηδέν, προκειμένου να προσδιορίσουμε τα όρια αντοχής του συστήματος. Στην κατά σειρά πρώτη περίπτωση ενδείκνυται η αύξηση της φορολόγησης των ακαθάριστων κερδών, ενώ στη δεύτερη η επανεξέταση της αναγκαιότητας τμήματος αυτών των δαπανών. Το να απορρέουν τα προβλήματα από την υψηλή κατανάλωση των μη εργαζομένων δεν θα πρέπει να θεωρείται πιθανό, δεδομένων των ευτελών (μέσων) συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας.
Τέλος, θα ήταν λάθος να υποτιμηθεί (και) ένα «παράπλευρο» εύρημα της μελέτης: πριν από μία δεκαετία, είχα υποστηρίξει (βλ. π.χ. Ο Νέος Διεθνής Καταμερισμός Εργασίας, «Τετράδια της Οικονομίας», 27-28/11/1999, εφημ. «Ημερησία») ότι το κύριο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, στην «εντός-ΟΝΕ εποχή», έγκειται στο ότι είναι αναγκασμένη να ανταγωνίζεται σε άμεσους (ή, ακριβέστερα, απόλυτους) όρους οικονομίες, οι οποίες είναι πολύ περισσότερο προηγμένες παραγωγικά, πράγμα που θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην παραγωγική βάση της. Πρόσφατα, ο Μίνωας Ζομπανάκης, σε συνέντευξή του στην εφημ. «Καθημερινή» (14/2/2010), τόνισε: «Τι εννοούν όταν μιλούν περί πτώχευσης; Δεν είμαι από αυτούς που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο το δημοσιονομικό. Έστω και με κόπο θα διορθωθεί. Το πρόβλημα είναι ότι καταστράφηκε η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Σε έναν κόσμο όπου ουσιαστικά δεν υπάρχουν σύνορα, πώς θα ξαναφτιάξουμε μια ανταγωνιστική οικονομία;». Πράγματι, πώς είναι δυνατόν η ελληνική οικονομία να ανταγωνισθεί π.χ. τη γερμανική, της οποίας η μέση ικανότητα παραγωγής πλεονάσματος ανά εργαζόμενο πρέπει να θεωρείται, όπως εκτίμησε η παρούσα μελέτη, περίπου δεκαπλάσια (20/2);

* Αν. Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμ. Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

ΤΑ 3 ΚΑΚΑ ΤΗΣ «ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 2η 24/5/2010

ΤΑ 3 ΚΑΚΑ ΤΗΣ «ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ»

1. Ασφαλιστικό νομοσχέδιο (προσχέδιο)
2. Μνημόνιο ΔΝΤ – Κυβέρνησης - Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3. Πρόγραμμα στρατηγικού σχεδιασμού ΟΤΕ - ανθρώπινο δυναμικό.
Συνάδελφε
Δεν θέλουμε να σε τρομάξουμε αλλά να σε ενημερώσουμε σχετικά με τις 3 λαβίδες που προσπαθούν να πνίξουν κάθε κατάκτηση και δικαίωμα το επόμενο διάστημα.
Έχουμε λοιπόν.
1-2) α. Όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη.
1-2) β. αύξηση από 35 σε 37 και τελικά σε 40 χρόνια για πλήρη σύνταξη
1-2) γ. Μέση ανταποδοτικότητα για κάθε χρόνο εργασίας 1,2% από 2% σήμερα.
1-2) δ. Από το 2020 αύξηση των ορίων ηλικίας με αύξηση του προσδόκιμου ζωής.
1-2) ε. Υπολογισμός της σύνταξης βάση όλου του εργάσιμου βίου και όχι της τελευταίας 5ετίας όπως τώρα.
1-2) ζ. Κόψιμο των δώρων συνταξιούχων και πρόσθετη φορολογία έως 11% στη σύνταξη μέσα από τον ΛΑΦΚΑ.
1-2) η. Η επικουρική σύνταξη δεν είναι δεδομένη αλλά κυμαινόμενη βάση συνεχών αναλογιστικών μελετών.
1-2) θ. Τα κίνητρα αποχώρησης για συνταξιοδότηση, φορολογούνται με αυξημένο φορολογικό συντελεστή.
1-2) ι. Κατώτατο όριο ηλικίας με ποινές 6% ανά έτος τα 60 χρόνια.
Ο προϋπολογισμός καλύπτει μόνο τη προνοιακή σύνταξη, άρα γρήγορα δεν θα έχουμε συντάξεις.
3). Το πρόγραμμα ανθρώπινου δυναμικού του ΟΤΕ αναφέρει
3)α. Μείωση προσλήψεων.
3)β. Μείωση ετήσιων αυξήσεων, υπερωριών και επιδομάτων.
3)γ. Ευέλικτες μορφές εργασίας δηλ. 4ωρα για όλους καθώς και μερική απασχόληση δηλ. απομάκρυνση από την εργασία χωρίς μισθό για 1,2,3,…μήνες και βλέπουμε.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ
Ή αγωνιζόμαστε ή χανόμαστε εμείς τα παιδιά μας η εργασία μας τα δικαιώματα μας.
Ή κατακτούμε ένα επίπεδο συνεννόησης & αγώνα εμείς , οι εκπρόσωποι μας, τα συνδικάτα, συνολικά όλοι οι εργαζόμενοι με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ή χάνουμε
Ο αγώνας μας δεν θα είναι 100άρης αλλά μαραθώνιος.
Αντιστεκόμαστε ενωμένοι.
…Τους βλέπουμε μεγάλους γιατί είμαστε σκυφτοί.
Σηκώνουμε κεφάλι θα σκύψουνε αυτοί.
.
Σημείωση: Πλήρη στοιχεία για ασφαλιστικό, στη μελέτη του μέλους της ΕΕ ΟΜΕ-OTE Γ. Δούκα.

Χ. Βανδώρος μέλος Δ.Σ ΠΕΤ-ΟΤΕ
τηλ. 6974656539 – VPN 439812 - email: xvand@otenet.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ & ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ & ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

Για άλλη μία φορά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ρυθμίσει τη ρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης η οποία ρύθμισε της προηγούμενης και όλες μαζί έσωσαν και σώζουν την ασφαλιστική κοκκινοσκουφίτσα από το κακό λύκο. Ο οποίος κακός λύκος ετοιμάζεται να κατασπαράξει το κράτος πρόνοιας τέρας, και στη θέση του να βάλει το κράτος πρόνοιας Μαλλ. Έτσι θα μπορούμε να ψωνίζουμε ασφάλεια όση θέλουμε, ευελιξία άλλη τόση, άνεση και εργασία κατά το δοκούν, αλλά το σπουδαιότερο, από δώ και πέρα θα ρυθμιστούν ριζικά και δια παντός όλα τα κακά.
Γενικά η τελευταία ανακάλυψη στην οικονομία και στη πολιτική είναι για βραβείο Νόμπελ. ΟΛΑ ΑΝΑΒΑΙΝΟΥΝ ΑΝ ΑΝΕΒΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
Θέλουμε νανέβει πχ ο δείκτης εργαζόμενοι προς συνταξιούχοι? Απλό . Θα επηρεαστεί η λίμπιντο των εργαζομένων και με εφόπλου λόγχη σύντομα η σχέση αυτή αλλά και νέων -συνταξιούχων θαλλάξει. Άσε. το σήκωμα στο χρηματιστήριο είναι σκέτο βιάγκρα. Άμα σηκωθεί το άτιμο τότε τι συνταξιούχοι, τι υπερήλικες όλοι θα πάνε για δουλειά. Φτάνει να το θέλουν. Πάει ο καναπές. Τι να τις κάνουμε τις λίστες φαρμάκων, τα όρια ηλικίας τα ποσοστά αναπλήρωσης και λοιπά αποφθέγματα του περασμένου αιώνα ?
Ανεβαίνει το χρηματιστήριο? Αυτό είναι το ζητούμενο.
Οι άνθρωποι μας, αυτοί που νυχθημερόν άλλο δε κάνουν παρά να στύβουν το κεφάλι τους, για να βρούμε το δρόμο να σηκωθούμε λίγο ψιλότερα (όπως λέει και το τραγούδι) μας δίνουν τώρα τι συνταγή της επιτυχίας.
Προφανώς αφιλοκερδώς, λόγο αλτρουισμού, αγάπης, αλληλεγγύης, σεβασμό στα κεκτημένα, φωτίζουν την οδό της ευτυχίας (μας) (τους).
ΕΠΕΝΔΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ – ΜΕΣΑ και κυρίως ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ
Τελικά τόσοι αγώνες πήγαν χαμένοι γιατί ήταν άδικοι.. Και ο Σιούφας και ο Σπράος και ο Γιανίτσης και ο Ρέπας και… και… και… είχαν δίκιο.
Όχι μόνο πήγαν χαμένοι αλλά τώρα πρέπει να χτυπήσουμε το κεφάλι μας στο τοίχο. Μόνο έτσι ίσως εξιλεωθούμε όλοι εμείς που ήμασταν αντίθετοι στη λύση του ασφαλιστικού. Και όταν λέμε να χτυπήσουμε το κεφάλι εννοούμε να το σπάσουμε ώστε οι λοιποί να κερδίσουν τουλάχιστον από τη μη σύνταξη μας.
Ρε πως δε το σκεφτήκαμε? Πιο έξυπνος ήταν ο Πινοσέτ που το εφήρμοσε στη Χιλή? Θα μου πείτε πως εξαίρεσε τους στρατιωτικούς, τους χωροφύλακες (μερικοί κακώς τους λένε στρατοχωροφύλακες) και τον εαυτό του από τη ρύθμιση. Μα τόκανε ξεπίτηδες. Από αλτρουισμό. Πάρτε και φάτε εσείς. Εμένα μου φτάνουν τα λίγα. Χορταίνω που θα σας βλέπω πλούσιους – προφανώς – σκέφτηκε. Η γυνή του Καίσαρος πρέπει και να είναι και να φαίνεται… Όσο για κείνο τον συνδικαλιστή τον πρόεδρο της συνομοσπονδίας Χιλής που είχε το θράσος να πει πως «…το σύστημα μας έχει εξαθλιώσει, οι συνταξιούχοι δεν είναι σε θέση να πληρώσουν ούτε την ιατρική φροντίδα…» τι να πεις. Πάντα υπάρχουν οι αντιρρησίες, οι απροσάρμοστοι, οι σαμποτέρ της κοινωνικής γαλήνης των νοικοκυραίων. Ας μη μας επηρεάζουν. Άκουσε κανείς οι του ΣΕΒ να έχουν ασφαλιστικό ταμείο? Αυτοί ξέρουν. Επενδύουν στο χρηματιστήριο. Αυτοί, οι επιτυχημένοι, οι τηλαυγείς φάροι της κοινωνίας. Ναι δεν έχουν ταμείο ασφαλιστικό. Αρκούνται στην ιδιωτική ασφάλιση. Αυτούς να ακολουθήσουμε, ώστε να βάλουμε έστω και αργά τις βάσεις να γίνουμε κεμείς επιχειρηματίες στη θέση των επιχειρηματιών. Τι ωραίο!!!
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο θα φτωχύνει η γλώσσα μας το λεξιλόγιο μας.
Αν υπάρχουν μόνο επιχειρηματίες πως θα ξεχωρίσουν οι εργαζόμενοι?. Αν δεν υπάρχουν φτωχοί πως θα ξεχωρίσουν οι πλούσιοι.? Νέα κοινωνικά προβλήματα ανακύπτουν. Από την άλλη και ο παράδεισος έτσι δουλεύει. Όλοι οι άγγελοι είναι ίσοι, ούτε ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Συμπέρασμα. Μας στέλνουν στο παράδεισο. Η μόνιμη λύση στο ασφαλιστικό. Να υπάρχουν ταμεία χωρίς συνταξιούχους μόνο εργαζόμενοι επενδυτές στο χρηματιστήριο «μας». Τι ήθελε ο μπάρμπα Κάρολος και είπε πως το πορνείο του καπιταλισμού είναι το χρηματιστήριο? Το διάβασαν οι καθηγητάδες στη σχολή του Σικάγου και των διάφορων Λόντον σκούλ, το πήραν σοβαρά – αυτοί πάντα παίρνουν τον Κάρολο σοβαρά, οι δικοί του μη τα ρωτάς- και βάλθηκαν να διορθώσουν την κατάσταση. Πορνείο αυτός? Νταβατζή του καπιταλισμού θα το κάνουμε εμείς. Τόπαν και τόκαναν. Όσο για τις πόρνες? Να μη χρησιμοποιήσουν τους εργαζόμενους άντε και τους συμπαθείς μικρομεσαίους? Οι οποίοι συμπαθείς έβγαιναν και έκλαιγαν στα κανάλια πως με την απεργία στο λιμάνι πέφτει ο τζίρος τους κατά 20%. Τώρα όμως που η απεργία σταμάτησε ανακάλυψαν πως πρέπει να ξανακλαίνε γιατί ο τζίρος τους πέφτει 30%. Και κλάμα η αριστερά μαζί τους. Αντί να προτείνει –η αριστερά- καμιά κινητοποίηση για να σηκωθεί ο τζίρος τους τουλάχιστον 10% προτείνει δάνεια φτηνά και διάφορα τέτοια-προφανώς έχει υπόψη της το χρηματιστήριο-. Όσο για τους διαλόγους των κοινωνικών εταίρων? Είπαμε. Όλοι να γίνουμε εταίρ(ες) και συνεταίροι. Μεγάλη η τιμή. Δε στήνεται διάλογος για ψύλλου πήδημα. Φέρει πείν. Για να αυξηθούν οι φόροι, τα διόδια, να πέσουν προμήθειες, να δουλέψει το Φαγανιστάν να μαρσάρει ο αχόρταγος να.να..να.. γίνεται διάλογος? Είπαμε . Μεγάλη η τιμή μας. Ακριβοπληρωμένες πόρνες. Έχω όμως μια απορία. Στο πορνείο ποιος βγάζει υπεραξία. Ο πελάτης εργαζόμενοςη η πόρνη εργαζόμενη. Μάλλον θα καταλήξω πως πρόκειται για ταυτοπροσωπία. Αν δεν κάνω λάθος, αυτό λέγεται αυνανισμός…
Υστερόγραφο. να μη ξεχάσουμε. Σόλους ειδικά τους αριθμομάνατζερ των συνδικάτων , τους συνδικαλιστές που προτιμούν και τιμούν τη ταξική πάλη διά της αταξικής αφλογιστίας να τους αφιερώσουμε το δίστιχο του Μαραμπού
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά
εμουτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει

Χ. Βανδώρος.

ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΗΡΘΕ ΑΠΟΨΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

  Ένας φίλος ήρθε απόψε από τα παλιά Φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε γεύμα εργασίας με τον πρωθυπουρ...