Το κείμενο που ακολουθεί το αλίευσα από το FB <Elias Bitsanis> και χωρίς δικά μου σχόλια το αντιγράφω.
Κυριολεκτικά δεν προλαβαίνεις πια να τις παρακολουθήσεις, όση καλή θέληση και αν έχεις να βρεις χρόνο για κάτι τέτοιο.
Το να συμβαδίσεις με τις τεχνολογικές εξελίξεις είναι πέρα από τις δυνατότητες του φυσιολογικού ανθρώπου.
Δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις σε ποιο επίτευγμα έχουν φτάσει οι κβαντικοί υπολογιστές (των οποίων η δυνητική υπολογιστική ισχύς είναι εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του ισχυρότερου υπάρχοντος υπερυπολογιστή) και ήδη εμφανίζονται τα πρώτα πρωτότυπα βιοϋπολογιστών (wet computing) που, αντί για τα παραδοσιακά πυριτικά τσιπ για την επεξεργασία των πληροφοριών, χρησιμοποιούν πραγματικούς νευρώνες, προερχόμενους από βλαστοκύτταρα, ικανούς να αποθηκεύουν δεδομένα σε βακτήρια που αναπαράγονται επ’ άπειρον.
Δεν προλαβαίνεις να κοιτάξεις αποσβολωμένος τις χορογραφίες που εκτελούν - σχεδόν πανομοιότυπα με τους ανθρώπους - τα ανθρωποειδή ρομπότ την κινεζική Πρωτοχρονιά και ανακαλύπτεις, ότι στις ΗΠΑ δουλεύουν πάνω στο πώς να αναπαραχθεί ο άνθρωπος στο διάστημα και στο πώς να δημιουργηθεί ένα καθολικό σύστημα αναγνώρισης (ένα είδος διαβατηρίου) βασισμένο στο DNA ή στην ίριδα.
Δεν έχεις ακόμη καταλάβει τί στο καλό είναι η τεχνητή νοημοσύνη και ήδη μαθαίνεις ότι προσπαθούν να την εμφυτεύσουν στο ανθρώπινο κρανίο. Και μάλλον διαφεύγει, ότι η ΤΝ που χρησιμοποιούμε (και που πλέον χρησιμοποιείται παντού), τεχνικά, είναι ακόμα "πειραματική", δηλαδή δεν είναι μια ώριμη και εδραιωμένη τεχνολογία. Βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη και η σταθεροποίησή της, σε αντίθεση με άλλες τεχνολογίες (σκεφτείτε το ψυγείο, μια τεχνολογία που έχει μείνει σχεδόν ίδια εδώ και εκατό χρόνια), είναι πρακτικά αδύνατη, επειδή είναι σχεδιασμένη να εξελίσσεται. Δηλαδή να μην σταθεροποιείται ποτέ.
Δεν είναι πια μόνο θέμα χρόνου προσαρμογής σε εποχές όπου η ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής επιταχύνεται στο μέγιστο δυνατό (κάτι που από μόνο του αρκεί για να σε καταστήσει αυτομάτως "απροσάρμοστο").
Το ζήτημα είναι ακόμη πιο βασικό: δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να καταλάβεις τί ακριβώς συμβαίνει.
Ποιος κάνει τί, πώς, με ποιο σκοπό, για λογαριασμό ποιου, σε πόσο χρόνο και με ποια αποτελέσματα: πρόκειται κυριολεκτικά για έναν λαβύρινθο που σε καταπίνει.
Είναι μια συνεχής εξέλιξη, πολύ γρήγορη, ασταμάτητη, εκθετική.
Και δεν είναι μόνο οι "boomers" που δεν καταφέρνουν να συγχρονιστούν για να καταλάβουν τί συμβαίνει. Οι λεγόμενοι "ψηφιακοί αυτόχθονες" βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση (και το λέω αυτό από προσωπική εμπειρία). Διότι η εξοικείωσή τους με τα ψηφιακά μέσα είναι, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, εξοικείωση τελικού χρήστη. Συνήθως καταλαβαίνουν από τεχνολογία (και ενδιαφέρονται για το πώς λειτουργεί κάτι) ελάχιστα. Δεν κάνουν πια ερωτήσεις. Δεν μπορούν να διαμορφώσουν κριτική σκέψη απέναντι σε τίποτα που δεν τους επηρεάζει άμεσα. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι, ότι αυτοί οι λίγοι που θα κατανοήσουν ορισμένους μηχανισμούς (και στη συνέχεια θα σχεδιάσουν άλλους), απορροφώνται γρήγορα από το ίδιο το Σύστημα με χίλιους τρόπους, καταλήγοντας συνήθως κατευθείαν μέσα στην "κολασμένη μηχανή" που παράγει αυτό το χάος.
Ενώ συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε ποια ταινία να διαλέξουμε σε μία από τις πολλές πλατφόρμες στις οποίες είμαστε συνδρομητές, υπάρχουν άνθρωποι (όχι πολλοί και συγκεντρωμένοι κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας) που εργάζονται πάνω σε κάτι που θα σε κάνει όλο και περισσότερο "απροσάρμοστο" και, τελικά, όλο και πιο εξαρτημένο και ελέγξιμο.
Διότι ο έλεγχος των ανθρώπινων μαζών είναι ο τελικός στόχος εκείνων που βρίσκονται πίσω από αυτή την άνθηση των τεχνολογιών (οι διάφοροι Thiel, Altman, Musk & Co, για να μείνουμε μόνο στη δική μας αγαπημένη Δύση). Ένας έλεγχος από μια ελίτ που διακατέχεται από πεποιθήσεις πλήρους ανωτερότητας έναντι όλων των άλλων. Κάτι που, σε σύγκριση μαζί του, θα έκανε το ναζισμό να φαντάζει με μανιφέστο ισότητας.
Για κάποιους όλη αυτή η εξέλιξη είναι εφιαλτική. Για άλλους είναι συναρπαστική. Κάποιοι πάλι, δεν είναι ούτε ενθουσιασμένοι, ούτε ανήσυχοι. Απλώς δεν ενδιαφέρονται. Και πιστεύω ότι αποτελούν την πλειοψηφία.
Και η δύναμη αυτού του Συστήματος είναι οι αριθμοί. Αν η πλειοψηφία δεν ενδιαφέρεται για κάτι, είναι σαν ένα είδος "πράσινου φωτός", όσο και το να υπάρχει πλειοψηφία υπέρ.
Το ερώτημα δεν είναι, αν πριν από μισό αιώνα τα πράγματα ήταν καλύτερα. Γιατί πριν από 50 χρόνια ήταν καλύτερα απ’ ό,τι πριν από 100 και η απάντηση που θα πάρεις - τώρα, όπως και τότε - είναι ότι σε πενήντα χρόνια από σήμερα τα πράγματα θα είναι καλύτερα και ότι όλες οι βιομηχανικές επαναστάσεις προκαλούν "προσωρινές" δυσκολίες που μετά το σύστημα "διορθώνει".
Το σύστημα όμως, είναι αυτό που σχηματίζεται από το δίπολο κεφάλαιο/τεχνολογία, το οποίο παράγει μια όλο και πιο γρήγορη και όλο και λιγότερο ελέγξιμη αυτοενίσχυση. Ούτε το ένα ούτε το άλλο, θεωρητικά, είναι ανεξέλεγκτα. Συνδυασμένα όμως, είναι.
Αυτή η δύναμη, απέναντι στην οποία θα μπορούσε και θα έπρεπε να υπάρξει κάποια αντίσταση (το να πολεμηθεί είναι πέρα από τις δυνατότητες οποιουδήποτε) είναι τόσο ισχυρή, τόσο αόρατη (αυτό που φαίνεται είναι μόνο ένα ελάχιστο μέρος αυτού που πραγματικά υπάρχει), τόσο διαπεραστική, που είτε θα πρέπει - δεν ξέρω πώς - να δημιουργηθεί μια αντίρροπη δύναμη (με άλλους στόχους, άλλα σχέδια, άλλες ουτοπίες), είτε το μόνο που απομένει, είναι να ελπίζουμε σε μια πλήρη κατάρρευση των πηγών ενέργειας που τροφοδοτούν όλη αυτή την τεχνολογική "πρόοδο".
Αλλά, όπως ξέρουμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία - γιατί είναι το λιγότερο επικίνδυνο πράγμα από όλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου