40+1 χρόνια Σινέ Παράδεισος

 Κινηματογραφική Λέσχη Κορυδαλλού

Την Κυριακή 28 Ιουνίου βρεθήκαμε στον Κορυδαλλό. 

Η τοπική κινηματογραφική Λέσχη γιόρταζε τα 40 χρόνια δημιουργίας και προσφοράς, στους πολίτες της περιοχής αλλά και στην 7η τέχνη.

 Το 1985, μια μικρή παρέα παίρνει την πρωτοβουλία και ξεκινάει την

Κινηματογραφική Λέσχη στον ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ που μέχρι τότε είναι γνωστός για τις φυλακές του. 

 Η λέσχη στήθηκε σαν άτυπη συλλογικότητα σε συνεργασία με την εκάστοτε Δημοτική αρχή αλλά και με χαρακτηριστική ανεξαρτησία και αυτονομία από αυτή.

Και συνεχίζει 4 δεκαετίες με ομιλίες, παραστάσεις, σεμινάρια και σημαντικές συνεργασίες. 

Την πρώτη ταινία το μακρινό 1985 ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ του Παντελή Βούλγαρη ακολούθησαν 100δες ακόμη μαζί με σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης. 

Ο Β. Ραφαηλίδης και ο Σωτήρης Δημητρίου, οι Θ. Βέγγος, Κ. Βρεττάκος και πόσοι ακόμη. 

Ξεχωριστή η παρουσία στα εγκαίνια του κινηματογράφου της Λέσχης, στην Ζάππα 4 στην Ελευθερίας, πλατεία του Ιταλού σκηνοθέτη G. TORNATORE ο οποίος είχε δημιουργήσει την ταινία. Σινεμά ο Παράδεισος. Φυσικά και η αίθουσα στον Κορυδαλλό λέγεται ΣΙΝΕ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.                                                                               

 Την όλη εκδήλωση άνοιξε ο κ Νάσος Γαλακτερός αντιδήμαρχος και υπεύθυνος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το δημοτικό ωδείο ανέλαβε την ψυχαγωγία μας παίζοντας μουσικά κομμάτια από γνωστά κινηματογραφικά έργα. Συγκινητικές η ομιλίες των ιστορικών πρωτεργατών της Λέσχης καθώς και της νυν Προέδρου της Λέσχης,
μελών αλλά και του Δήμαρχου της περιοχής. Σύντομη ταινία μας ταξίδεψε στη 40χρονη πορεία η οποία θα συνεχιστεί όσο υπάρχουν οι λόγοι για τους οποίους δημιουργήθηκε. Από μέρους της ΟΚΛΕ παραβρέθηκε η Β Μπεμπή.     

                                                                                            Τι να ευχηθούμε; Μα τι άλλο. Να υπάρχουν συνεχώς νέοι εραστές της κινηματογραφικής τέχνης που θα συνεχίζουν το όνειρο στο Σινέ Παράδεισο

 

 

ΠΑΡΤΥ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ

 

Γιατί έτσι νομίζω; 

Σήμερα από σπόντα παρακολούθησα την ταινία "Το πάρτυ γενεθλίων" / the birthday party   στο οποίο πρωταγωνιστή ένας καταπληκτικός  Γουίλιαμ Νταφόε, μαζί με πλειάδα ελλήνων ηθοποιών. Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 2 Ιουλίου 2026. 

Απότι έμαθα, η πλοκή του πατάει πάνω σε μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη. Ένας πανίσχυρος μεγιστάνας της θάλασσας και της στεριάς διοργανώνει στο ιδιωτικό του νησί το οποίο παρεμπιπτόντως βρίσκεται στο Ιόνιο πάρτυ γενεθλίων   προς τιμή της κόρης του, στη 10ετία του 70

Μια απίθανη ατμόσφαιρα μια διεθνής παρέα μεγαλοσχήμονων παράσιτων, προϊόντων και μελών της μαφιόζικης άρχουσας τάξης και της γενικευμένης διαφθοράς χωρίς την οποία δεν μπορούν να επιβιώσουν . 

Το όλο σκηνικό παραπέμπει κατά την κρίση μου στον Ωνάση αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο θεωρώ τόσο αξιόλογη την ταινία. Πιστεύω ακράδαντα πως η ηθική και οι κανόνες δράσης και συμπεριφοράς των σημερινών ηγετών επιχειρηματιών δεν είναι διαφορετικές. Αντίθετα σφυρηλατήθηκαν στα ίδια πρότυπα στα ίδια εργαστήρια και οι χαρακτήρες τους έχουν φυτευτεί στα ίδια καλούπια. 

 

Στη θέση των μεγιστάνων και των παρατρεχάμενων του 70 ας βάλουμε τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ και τους δις φίλους αλλά και τους ευρωπαίους και λοιπούς όμοιους. 

Μα ας τολμήσω να αναρωτηθώ.

Σαυτό το κάδρο χωράνε οι αντίστοιχοι της Ελλάδας; Άραγε σε πόση σμίκρυνση σε ποια  μικρογραφία ; 

Ο Μητσοτάκης και λοιποί της παρέας οι οικογένειες των ιδιοκτητών της χώρας , οι σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες μαζί με τους διάφορους χρήσιμους Χατζατζάρηδες όπως θα έλεγε ο δικός μας Μαυρομάτης Καραγκιόζης.!

Αλήθεια θέλουμε όλα αυτά να τα δούμε; Να τα αλλάξουμε ίσως; Δεν είμαι σίγουρος.

Βλέπω καθημερινά την ευκολία με την οποία η διαφορά στην ιδεολογία επικαλύπτεται με την ιδεολογία της διαφοράς, την κυριαρχία του αποθανέτω μετά των αλλοφύλων, όπου αλλόφυλος όποιος δεν ενισχύει το εγώ μας κατά την κρίση μας, και πόσα ακόμη.

Εργαλεία όλα αυτά που συσπειρώνουν στις ομάδες αλήθειας στους στόχους δηλ της αριστείας αριστερούς και δήθεν αριστερούς προκειμένου να μην αλλάξει τίποτε ποτέ στο παραμικρό. 

Μέχρι πότε; Δεν γνωρίζω. Αυτό που καταλαβαίνω μετά από τόσα χρόνια είναι πως και ο αέρας έχει ανάγκη μιας ακόμα ανάσας. Ας μην την στερήσουμε και την στερηθούμε.  

 

 

τρίτη φορά στην Κάρυστο

 

39ο συνέδριο κινηματογραφικών λεσχών

Την Πέμπτη 11 Ιουνίου βρεθήκαμε μετά από πολλά χρόνια στην όμορφη Κάρυστο. Η πρώτη φορά ήταν το μακρινό 1999 και η δεύτερη μάλλον το 2005.

Δύσκολη η πρόσβαση από όπου και αν έρχεσαι. Ακόμη και από την Αθήνα. Λίγα δρομολόγια πλοίων από Ραφήνα με κατάληξη το Μαρμάρι περισσότερα από Αγία Μαρίνα για Νέα Στύρα. . Οσο για την πόλη; Με παραλία που ξεκινάει από τα τελειώματα του λιμανιού και συνεχίζει δεξιά και αριστερά χιλιόμετρα. 

Κέφι νάχεις να ανακαλύπτεις. 

Ο Ιούνιος είναι ο ιδανικός μήνας αν και ποτέ δεν ξέρεις. Βλέπεις οι όμορφες διακοπές μέσα στην μεγάλη θαλάσσια αγκαλιά εξαρτώνται από δύο παράγοντες τον έξής ένα. Από τις βουλές του καιρού και τις διαθέσεις επίσης του καιρού! 

Μα σαν γνήσια παραλιακή πόλη, εκτός από αμμουδιές έχει και την πλούσια σε μαγαζιά παραλιακή οδό. Αυτή που οι λογής λογής τουρίστες αλλά και οι ντόπιοι την τιμούν δεόντως είτε με καφέ είτε με τσίπουρα ούζα και όλα τα συναφή εκτιμώντας ανάλογα και τα προσφερόμενα εδέσματα. Φυσικά υπάρχει και η δεύτερη γραμμή επίθεσης στα πιάτα. Αυτή που κρύβεται επιμελώς σε παράλληλους δρόμους και είναι ποιο πολύ για ψαγμένους και φυσικά ντόπιους.

Ο λόγος που ήρθαμε στην περιοχή δεν ήταν οι διακοπές. ΉΤΑΝ κάτι εξίσου όμορφο και απολαυστικό. 

Η τοπική κινηματογραφική Λέσχη είχε αναλάβει την πραγματοποίηση του 39ου Συνεδρίου της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΛΕΣΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Στο εμβληματικό κτίριο του ιδρύματος που έχει το όνομα του δωρητή Νικόλαου Γιόκαλα, επί 3 ημέρες απολαύσαμε ταινίες συζητήσεις, συναντήσαμε φίλους γνωριστήκαμε με μέλη από τις 60 λέσχες που αναφέρονται στο σύνολο σχεδόν των περιοχών της χώρας. 

Το κεντρικό θέμα του συνεδρίου " Κινηματογράφος και εικαστικές τέχνες αλληλεπιδράσεις και συσχετίσεις" προσφερόταν σε τομές πέρα από καθιερωμένα κλισέ, για διεισδυτικές ματιές πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων , που όσο και όσους αν ξενίζουν; 

είναι η αναγκαία επιβεβαίωση ότι τα όρια της  τέχνης είναι στο άπειρο.

Το 3ήμερο πέρασε γρήγορα. Όπως όλα τα ωραία που μας συμβαίνουν . Η συστολή του χρόνου είναι εντυπωσιακή. Λες και ήταν χθες που ξεκινήσαμε το ταξίδι. 

Φυσικά επισκεφτήκαμε και το κόκκινο κάστρο. 

Ένα μικρό κάστρο μόλις 4 χιλιόμετρα από την πόλη με τρομερή θέα κάτω στην πόλη και σε όλο τον κόλπο δεξιά και αριστερά. Θαυμάζεις την αρχιτεκτονική μα κυρίως την γνώση σε στατικά προβλήματα που είχαν λύσει πριν 1000 τόσα χρόνια. Χωρίς υπολογιστές βιομηχανίες τσιμέντου , σιδήρου, χωρίς βαριά μεταφορικά και ανυψωτικά μηχανήματα , χωρίς εξελιγμένες τεχνικές, τα έργα στέκονται κόντρα σε σεισμούς σε ανέμους σε κακοκαιρίες λαβωμένα από τις μάχες και τα κανόνια, αλλά όρθια ακόμη και για πάντα. 

Ανεβήκαμε σχετικά γρήγορα το ανηφορικό διαμορφωμένο δρομάκι. Βρεθήκαμε στις "επάλξης"  και θαυμάσαμε την θέα, σεργιανίζοντας στο πέλαγος μέχρι τα αντικρινά κυκλαδονήσια. 

Κατεβήκαμε και σε ελάχιστο χρόνο καθίζαμε στην δροσερή πλατεία

του χωριού Μύλοι . Ένας ζεστός ελληνικός καφές τι απόλαυση!

Το κείμενο είναι μια παρότρυνση για επίσκεψη στην περιοχή. Ξέρω τις ομορφιές  της.

 Στις δύο προηγούμενες επισκέψεις η πρώτη με το φουσκωτό η δεύτερη με το 4χ4, γνωρίσαμε πολλές γωνιές  μοναδικής ομορφιάς που δεν φανταζόμασταν. Μα και η τρίτη στην ναυτική πολιτεία μας ταξίδευσε μοναδικά.

 Για να πώ την αλήθεια μου, εδώ και 50 χρόνια ποτέ η Εύβοια δεν μας πρόδωσε... 

μια ΤΣΕΡΕΠΑ Κυριακάτικα

     

 Για να θυμηθούν οι παλιοί κ να μάθουν οι νέοι

Εδώ και αρκετό καιρό έψαχνα στο διαδίκτυο τις τιμές και τις λίγες περιοχές που πουλούσαν Τσερέπες. Με είχε πιάσει μια νοσταλγία να ξαναζωντανέψω το παλιό, παραδοσιακό κυριακάτικο κοτόπουλο  μαγειρεμένο με αυτό το σκεύος.  Τότε στην Κεφαλονιά ειδικά στην Έρυσσο απότι μούλεγε η νόνα Μαρία οι πήλινες τσερέπες ήταν στην ημερήσια διάταξη. 'Όπως μαθαίνω στην Ιθάκη υπάρχει μαγαζί που μαγειρεύει με αυτό τον τρόπο. Ίσως και λίγα ακόμη μέρη. 

Μα τι είναι η Τσερέπα;

Κάτι μεταξύ κινητού ξυλόφουρνου και γάστρας. Μάλλον ένα σκεύος που συνδυάζει με απλό αλλά έξυπνο τρόπο και τα δύο. Ένα ταψί και ένα σκέπαστρο το οποίο στο πάνω μέρος έχει διαμορφωθεί ώστε να μπορεί να δεχτεί στάχτη και κάρβουνα. Όσο για το υλικό κατασκευής του; Από κατάλληλο πηλό ενισχυμένο με τραγόμαλλο , από μαντέμι η από λαμαρίνα. Για τους μετακινούμενους πληθυσμούς ήταν μια άριστη λύση. Ελαφριά και αποδοτική. Όπου ευρισκόσουν ανάβεις φωτιά κάνεις κάρβουνα βάζεις το ταψί συνήθως κατευθείαν στη θράκα αφού σταχτώσεις , κλείνεις με την τσερέπα και βάζεις στο πάνω μέρος αρκετό κάρβουνο και ζεστή στάχτη. 

Κανονικά το πάνω χείλος του ταψιού πρέπει να εφαρμόζει στην περιφέρεια της τσερέπας για τούτο παλιά οι μερακλήδες βάζανε ζυμάρι ώστε να σφραγίσει το ταψί με την τσερέπα. Οι ατμοί έτσι μένανε στο χώρο το φαγητό μέλωνε με την ώρα χωρίς να χρειάζεται πρόσθετη φωτιά και φροντίδα. Η νοικοκυρά το ετοίμαζε τράβαγε στην εργασία της και όταν γύριζαν το φαγητό ήταν ζεστό καλομαγειρεμένο νόστιμο λαχταριστό. 

Σταμάτησα στο Σκαραμαγκά, ανεβαίνοντας για Φωκίδα. Αγόρασα μια μεταλλική τσερέπα. Δύο μέρες πριν την χρήση έπρεπε να την κάψω ώστε να προστατευθεί κατά το δυνατόν από σκουριά. Το λεγόμενο seasoning . Μ ε άλλα λόγια πλύσιμο του σκεύους στέγνωμα λάδωμα και στη φωτιά. Μετά ξανά σκούπισμα και ελαφρή λάδωμα και βλέπουμε... 

Την Κυριακή άναψα την φωτιά στην πέτρινη ψησταριά. Τοποθέτησα το ταψί με το φαγητό πάνω σε πυροστιά γιατί έτσι και η φωτιά και η στεγανότητα ήταν εξασφαλισμένα, και περίμενα το αποτέλεσμα . Πόσα χρόνια περάσανε. Στις 2 ώρες ήταν έτοιμο. Το άφησα όμως μέχρι να έρθει η παρέα. Ζεστό το σερβίραμε κρύο το μοσχάτο στα ποτήρια ... Εις υγείαν στα επόμενα αλλά στα Μανιά...

ΨΥΧΗ ΒΑΘΕΙΑ. προσπαθώ να καταλάβω

 

ΕΛΑ και ΠΑΡΕ Παλιατζή

 Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα γίνεται άνω κάτω, και πούσε ακόμη.

Νέα κόμματα, παλιά και νέα άτομα στην πολιτική κονίστρα, δημοσκοπήσεις που αναδιατάσσουν τις κομματικές επετηρίδες, και όλα αυτά πασπαλισμένα με παλιές παμπάλαιες συνταγές σπίλωσης αντιμετώπισης πρώην φίλων συντρόφων και αντιπάλων. 

Μέτωπα που αλλάζουν την προβιά αλλά διατηρούν γνωστές συνταγές, προσπαθώντας εναγωνίως να αποδείξουν όχι την υπεροχή τους, αλλά τον ιδεολογικό δοσιλογισμό του αντιπάλου τους. Και αυτό που μένει τελικά; Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης. Αυτή την φορά στο ρόλο του Μανώλη ο Α. Τσίπρας.

Η χώρα σε κατάσταση σοκ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχει χάσει την κοινωνική νομιμοποίηση αλλά τι παράδοξο να διατηρεί την πολιτική ! Και το παράδοξο αυτό ολοκληρώνεται από την κατάντια των αντιπολιτευόμενων, λεγόμενων προοδευτικών σχηματισμών, τα οποία αντί να σκεφτούν το πως και το γιατί, ενοποιούνται κάτω από την παλιά ταμπέλα, που εν συντομία ανταποκρίνεται στο σύνθημα ¨" Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα" !!!

Οι διασπάσεις των διασπάσεων του πάλε ποτέ ΣΥΡΙΖΑ είναι κατοχυρωμένες εξ ανέκαθεν αλλά τώρα μάλλον πάνε για ρεκόρ Γκίνες . 

Το ωραίο είναι πως όλοι προσκυνούν δήθεν σε προγράμματα την ίδια ώρα που θυμιατίζουν σε ιδεολογικές αρχές που αμφιβάλλω αν ποτέ έχουν στοχαστεί αν υπάρχουν. Τέλος πάντων 

Έτσι. Ας  έχουμε να λέμε. 

Η λεγόμενη ομάδα των 6 συν 6 , απέδειξε άλλη μια φορά πως μάλλον 6 μείον 6 δηλ 0 "μηδέν πολιτικά" έπρεπε να χαρακτηρίζεται.  Διαφώνησαν με αυτούς που πάντα διαφωνούσαν αλλά διαφωνώντας και φεύγοντας από ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησαν να κάνουν λέει μέτωπο για να μας σώσουν, αφού κατά τα γραφόμενα από Α Τσίπρα είχαν αρνηθεί να αναλάβουν το καράβι... Οι λοιποί της ομάδας λοξοκοιτάνε προς ΜΕΡΑ πλην όμως ο εκεί σταρ βάζει όρους. Ποιους ; 

Χμουμ. Καθάρισε εγκαίρως πρωταρχικά την ομάδα ΛΑΕ συν, φοβούμενος πως σε μια επόμενη διεύρυνση με άτομα  αποχωρήσαντες εκ ΣΥΡΙΖΑ "οι υπόγειες διαδρομές από καιρό δεν κρυβόντουσαν" και προσκολλώμενους στο ΜΕΡΑ, θα έχανε τον έλεγχο  της Κεντρικής Επιτροπής και αφού καθάρισε τον χώρο του ξανανοίγει προσεκτικά την πόρτα. Θέλεται ναρθείται; Καλοδεχούμενοι αλλά πρώτα απεταξάτω τον σατανά. Απλά πράγματα. Παραδεχτείτε τα λάθη σας μετά τον Σεπτέμβριο του 2015. Τουλάχιστον κάποια από αυτά και ελάτε να συζητήσουμε για τα μάτια του κόσμου. Τι θα κάμουν; Ο χρόνος είναι ο οδηγός. Την δουλειά που έχουν μάθει θα συνεχίσουν. 

Όσο για το δράμα του ΠΑΣΟΚ; Τι να πούμε. Όλα ξεκινούν από το ότι το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ακόμη πως είναι ΠΑΣΟΚ του 80. Αμ δε! ΠΑΣΟΚ του Γ. Παναγόπουλου είναι, όσο και αν καμώνεται πως είναι του Ανδρέα. Ούτε καν ΠΑΣΟΚ του Σημίτη! καθόσον αυτό παίζει μπάλα στο Μητσοτακιστάν. Ο Ανδρουλάκης έκανε το μοιραίο λάθος υπολογίζοντας σωστά μεν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα άντεχε τον Στέφανο και θα φυλλορροούσε. Άρα περίμενε να πάρει το αίμα του πίσω από αιτήσεις προσέγγισης στο κόμμα του. Τελικά πήρε κατά το γνωστό ρεφρέν " μας πήρατε μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο"! Αντί λοιπόν όταν έγινε αντιπολίτευση να αλλάξει την ταχτική του και να προχωρήσει σε μέτωπο πλήρως ελεγχόμενο από το κόμμα του συνέχισε τους μικρομεγαλισμούς του. Τώρα ο Δούκας του την βγαίνει κανονικότατα.   Αντιθεσμικά; και λοιπόν; Τοποθετήται σε Υπαρκτό πρόβλημα. Είτε μας αρέσει είτε όχι. Όσο για την πορεία του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα; Φαίνεται πως αυτή την φορά το παλιό αντισύριζα μέτωπο μετασχηματισμένο με τα ίδια παλιά επιχειρήματα και υλικά σε αντιτσίπρα μέτωπο δεν έχει την ίδια αποτελεσματικότητα. 

Ο λόγος; Μα το είπαμε στην αρχή. Η κυβέρνηση έχει χάσει την κοινωνική αποδοχή και η σύνολη αντιπολίτευση την πολιτική. Τα νέα κόμματα λοιπόν έχουν μέλλον. Ειδικά η ΕΛΑΣ με 2 προϋποθέσεις. Μπροστά μόνο και αποκλειστικά νέα πρόσωπα και δεύτερο 3 με 4 σαφείς, απλούς άξονες . Τα νέα πρόσωπα απεμπλοκάρουν το αντισύριζα αφήγημα στο θυμικό των πολιτών και η σαφήνεια μαζί με την απλότητα θέσεων σε ταυτίζει με την κοινωνία. Από εκεί και πέρα τα δύσκολα. Ποια οργάνωση με ποια ιδεολογία ποια συνέχεια. Ίδωμεν