39ο συνέδριο κινηματογραφικών λεσχών
Την Πέμπτη 11 Ιουνίου βρεθήκαμε μετά από πολλά χρόνια στην όμορφη Κάρυστο. Η πρώτη φορά ήταν το μακρινό 1999 και η δεύτερη μάλλον το 2005.
Δύσκολη η πρόσβαση από όπου και αν έρχεσαι. Ακόμη και από την Αθήνα. Λίγα δρομολόγια πλοίων από Ραφήνα με κατάληξη το Μαρμάρι περισσότερα από Αγία Μαρίνα για Νέα Στύρα. . Οσο για την πόλη; Με παραλία που ξεκινάει από τα τελειώματα του λιμανιού και συνεχίζει δεξιά και αριστερά χιλιόμετρα.
Κέφι νάχεις να ανακαλύπτεις.
Ο Ιούνιος είναι ο ιδανικός μήνας αν και ποτέ δεν ξέρεις. Βλέπεις οι όμορφες διακοπές μέσα στην μεγάλη θαλάσσια αγκαλιά εξαρτώνται από δύο παράγοντες τον έξής ένα. Από τις βουλές του καιρού και τις διαθέσεις επίσης του καιρού!
Μα σαν γνήσια παραλιακή πόλη, εκτός από αμμουδιές έχει και την πλούσια σε μαγαζιά παραλιακή οδό. Αυτή που οι λογής λογής τουρίστες αλλά και οι ντόπιοι την τιμούν δεόντως είτε με καφέ είτε με τσίπουρα ούζα και όλα τα συναφή εκτιμώντας ανάλογα και τα προσφερόμενα εδέσματα. Φυσικά υπάρχει και η δεύτερη γραμμή επίθεσης στα πιάτα. Αυτή που κρύβεται επιμελώς σε παράλληλους δρόμους και είναι ποιο πολύ για ψαγμένους και φυσικά ντόπιους.
Ο λόγος που ήρθαμε στην περιοχή δεν ήταν οι διακοπές. ΉΤΑΝ κάτι εξίσου όμορφο και απολαυστικό.
Η τοπική κινηματογραφική Λέσχη είχε αναλάβει την πραγματοποίηση του 39ου Συνεδρίου της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΛΕΣΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ.
Στο εμβληματικό κτίριο του ιδρύματος που έχει το όνομα του δωρητή Νικόλαου Γιόκαλα, επί 3 ημέρες απολαύσαμε ταινίες συζητήσεις, συναντήσαμε φίλους γνωριστήκαμε με μέλη από τις 60 λέσχες που αναφέρονται στο σύνολο σχεδόν των περιοχών της χώρας.
Το κεντρικό θέμα του συνεδρίου " Κινηματογράφος και εικαστικές τέχνες αλληλεπιδράσεις και συσχετίσεις" προσφερόταν σε τομές πέρα από καθιερωμένα κλισέ, για διεισδυτικές ματιές πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων , που όσο και όσους αν ξενίζουν;
είναι η αναγκαία επιβεβαίωση ότι τα όρια της τέχνης είναι στο άπειρο.
Το 3ήμερο πέρασε γρήγορα. Όπως όλα τα ωραία που μας συμβαίνουν . Η συστολή του χρόνου είναι εντυπωσιακή. Λες και ήταν χθες που ξεκινήσαμε το ταξίδι.
Ένα μικρό κάστρο μόλις 4 χιλιόμετρα από την πόλη με τρομερή θέα κάτω στην πόλη και σε όλο τον κόλπο δεξιά και αριστερά. Θαυμάζεις την αρχιτεκτονική μα κυρίως την γνώση σε στατικά προβλήματα που είχαν λύσει πριν 1000 τόσα χρόνια. Χωρίς υπολογιστές βιομηχανίες τσιμέντου , σιδήρου, χωρίς βαριά μεταφορικά και ανυψωτικά μηχανήματα , χωρίς εξελιγμένες τεχνικές, τα έργα στέκονται κόντρα σε σεισμούς σε ανέμους σε κακοκαιρίες λαβωμένα από τις μάχες και τα κανόνια, αλλά όρθια ακόμη και για πάντα.
Ανεβήκαμε σχετικά γρήγορα το ανηφορικό διαμορφωμένο δρομάκι. Βρεθήκαμε στις "επάλξης" και θαυμάσαμε την θέα, σεργιανίζοντας στο πέλαγος μέχρι τα αντικρινά κυκλαδονήσια.
Κατεβήκαμε και σε ελάχιστο χρόνο καθίζαμε στην δροσερή πλατεία
του χωριού Μύλοι . Ένας ζεστός ελληνικός καφές τι απόλαυση!
Το κείμενο είναι μια παρότρυνση για επίσκεψη στην περιοχή. Ξέρω τις ομορφιές της.
Στις δύο προηγούμενες επισκέψεις η πρώτη με το φουσκωτό η δεύτερη με το 4χ4, γνωρίσαμε πολλές γωνιές μοναδικής ομορφιάς που δεν φανταζόμασταν. Μα και η τρίτη στην ναυτική πολιτεία μας ταξίδευσε μοναδικά.
Για να πώ την αλήθεια μου, εδώ και 50 χρόνια ποτέ η Εύβοια δεν μας πρόδωσε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου