ΠΑΡΤΥ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ

 

Γιατί έτσι νομίζω; 

Σήμερα από σπόντα παρακολούθησα την ταινία "Το πάρτυ γενεθλίων" / the birthday party   στο οποίο πρωταγωνιστή ένας καταπληκτικός  Γουίλιαμ Νταφόε, μαζί με πλειάδα ελλήνων ηθοποιών. Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 2 Ιουλίου 2026. 

Απότι έμαθα, η πλοκή του πατάει πάνω σε μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη. Ένας πανίσχυρος μεγιστάνας της θάλασσας και της στεριάς διοργανώνει στο ιδιωτικό του νησί το οποίο παρεμπιπτόντως βρίσκεται στο Ιόνιο πάρτυ γενεθλίων   προς τιμή της κόρης του, στη 10ετία του 70

Μια απίθανη ατμόσφαιρα μια διεθνής παρέα μεγαλοσχήμονων παράσιτων, προϊόντων και μελών της μαφιόζικης άρχουσας τάξης και της γενικευμένης διαφθοράς χωρίς την οποία δεν μπορούν να επιβιώσουν . 

Το όλο σκηνικό παραπέμπει κατά την κρίση μου στον Ωνάση αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο θεωρώ τόσο αξιόλογη την ταινία. Πιστεύω ακράδαντα πως η ηθική και οι κανόνες δράσης και συμπεριφοράς των σημερινών ηγετών επιχειρηματιών δεν είναι διαφορετικές. Αντίθετα σφυρηλατήθηκαν στα ίδια πρότυπα στα ίδια εργαστήρια και οι χαρακτήρες τους έχουν φυτευτεί στα ίδια καλούπια. 

 

Στη θέση των μεγιστάνων και των παρατρεχάμενων του 70 ας βάλουμε τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ και τους δις φίλους αλλά και τους ευρωπαίους και λοιπούς όμοιους. 

Μα ας τολμήσω να αναρωτηθώ.

Σαυτό το κάδρο χωράνε οι αντίστοιχοι της Ελλάδας; Άραγε σε πόση σμίκρυνση σε ποια  μικρογραφία ; 

Ο Μητσοτάκης και λοιποί της παρέας οι οικογένειες των ιδιοκτητών της χώρας , οι σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες μαζί με τους διάφορους χρήσιμους Χατζατζάρηδες όπως θα έλεγε ο δικός μας Μαυρομάτης Καραγκιόζης.!

Αλήθεια θέλουμε όλα αυτά να τα δούμε; Να τα αλλάξουμε ίσως; Δεν είμαι σίγουρος.

Βλέπω καθημερινά την ευκολία με την οποία η διαφορά στην ιδεολογία επικαλύπτεται με την ιδεολογία της διαφοράς, την κυριαρχία του αποθανέτω μετά των αλλοφύλων, όπου αλλόφυλος όποιος δεν ενισχύει το εγώ μας κατά την κρίση μας, και πόσα ακόμη.

Εργαλεία όλα αυτά που συσπειρώνουν στις ομάδες αλήθειας στους στόχους δηλ της αριστείας αριστερούς και δήθεν αριστερούς προκειμένου να μην αλλάξει τίποτε ποτέ στο παραμικρό. 

Μέχρι πότε; Δεν γνωρίζω. Αυτό που καταλαβαίνω μετά από τόσα χρόνια είναι πως και ο αέρας έχει ανάγκη μιας ακόμα ανάσας. Ας μην την στερήσουμε και την στερηθούμε.