μια παρουσίαση Βιβλίου

                                                     Κάτι διαφορετικό και τόσο παρεξηγημένο...

Το Σάββατο 3 Οκτωβρίου βρεθήκαμε γνωστοί φίλοι και συναγωνιστές για μια φορά ακόμη,  στον όμορφο χώρο της Μεσοποταμίας. Μας ένωνε η παρουσίαση του βιβλίου του φίλου Τάκη Γεράρδη με τον ευρηματικό τίτλο "ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ Κ ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ".

Το βιβλίο θα παρουσίαζαν εκτός του συγγραφέα, ο Θωμάς Μπιζάς, γνωστός ακτιβιστής από τον χώρο της αυτοδιοίκησης, και ο Μανώλης Βανδώρος . Δεν θα μπω στην ουσία του περιεχομένου του βιβλίου. Διάβασα και τις 412 σελίδες του, αλλά νομίζω πως πρέπει να ξαναδώ κάποιες αρκετές από αυτές. Το θέμα της μαγείας νομίζω πως αποτελεί πρόβλημα της ανθρωπολογίας και φυσικά συμπλέκεται με την ίδια την ιστορία της κοινωνίας από τις απαρχές της ζωής μέχρι τις μέρες μας. Ποιο παλιά μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση το μένος των επίσημων θρησκευτικών αρχόντων ειδικά στην καθ ημάς δύση κατά των ονοματιζόμενων μάγων και μαγισσών. Η ιερά εξέταση τα βασανιστήρια οι ομολογίες τα κάψιμο και πόσα ακόμη. Και όλα αυτά ενώ αν καταλαβαίνω σωστά η ίδια η θρησκεία και οι ηγέτες της που καταδίκαζαν με περισσή ευκολία κόσμο για μαγεία χρησιμοποιούσαν προωθούσαν και επέβαλλαν παρόμοια πρότυπα λίγο πολύ. Μάλλον πρόκειται για ¨εμπορικό ανταγωνισμό¨; 

Για ναπώ όμως την αλήθεια μου, τα καλύτερα παιδικά παραμύθια που με μεγάλωσαν ήταν αυτά με μάγισσες μάγια και πάντα με όμορφο τέλος. Η πάλη ανάμεσα στην κακιά μάγισσα και στην καλή που στο τέλος νικάει αλλά δεν εξαλείφει ποτέ το κακό αφού το παραμύθι ξανάρχεται στο ίδιο η παρόμοιο μοτίβο. Το άγνωστο μέλλον, η διερεύνηση του από την μια μεριά και το άλυτο πρόβλημα του θανάτου, καθώς ο άνθρωπος αρνείται να αποδεχτεί την φθαρτή ύπαρξη του , ιδού κατά την απλοϊκή γνώμη μου, η ανάγκη που καλύπτει η μαγεία, η θρησκείες και όχι μόνο. 

Για να ξαναγυρίσω στο βιβλίο. 

Στις 412 σελίδες του περνάει με όμορφο τρόπο όλη η ιστορία πρόσωπα καταστάσεις και απόψεις γύρω από το μαγικό την μαγεία. Όσο για την παρουσίαση; 

Αντιγράφω την ανάρτηση του Θωμά Μπιζά που ακολουθεί παρακάτω.

"  Η εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του Τάκη του Γεράρδη ήταν όμορφη . Για το βιβλίο δεν θα γράψω τώρα κάτι. Θα το κάνω την ώρα που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει .

Εγώ χάρηκα που είδα τον Τάκη και την Λίνα γιατί είναι φίλοι παλιοί που τους αγαπώ. Τον Τάκη τον ξέρω από το 1963 και τη Λίνα από το 1974. Είδα και την κόρη τους που την ήξερα από τότε που κλωτσούσε την κοιλιά της Λίνας αλλά δεν την είχα γνωρίσει.

Ο Μανώλης ο Βανδώρος που μίλησε για το βιβλίο είναι από τα παιδιά που χαίρεσαι να τα ακούς και ακόμα πιο πολύ να τα γνωρίζεις. Επειδή μιλήσαμε λίγο στην ταβέρνα θέλω να πω πως τα παιδιά σαν τον Μανώλη πρέπει να είναι το μέλλον της αριστεράς. Τους Μανώληδες και τα μάτια μας…

Αυτό που με έκανε να χαρώ και να στεναχωρηθώ ταυτόχρονα ήταν η γνωριμία μου με τα παιδιά της Μεσοποταμίας . Χάρηκα γιατί νέοι άνθρωποι κρατούν ζωντανό ένα εξαιρετικό χώρο και κάνουν ένα πραγματικά σπουδαίο έργο . Θα μάθω περισσότερα για δραστηριότητα της κίνησης πολιτών στο Μοσχάτο και θα γράψω πιο αναλυτικά .

Με στεναχώρησε που δεν έχουμε και εμείς μια τέτοια συλλογικότητα στο δήμο μας. Αυτή είναι μια ιστορία που με πληγώνει αλλά πρέπει να την αποδεχτώ.

Για τη δική μου παρέμβαση δεν θα μιλήσω. Δεν μπορώ να είμαι κριτής του εαυτού μου.

Εγώ μίλησα για τις σκέψεις και τα ερωτήματα που μου δημιούργησε το βιβλίο και το έκανα για τον Τάκη σαν φίλος όχι σαν ειδικός.

Εύχομαι το βιβλίο να πάει καλά και το συνιστώ σε ανθρώπους που έχουν τέτοια ενδιαφέροντα."