ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ στην ΙΤΑΛΙΑ (μέρος 3ο)

 Αναγκαστικά σταματήσαμε την δημοσίευση "λόγω εκλογών" . Τώρα συνεχίζουμε στο τρίτο μέρος. Ελπίζουμε να το τελειώσω με ένα ακόμη κείμενο. Γιατί τα γράφω;. Μα για όσους ενδιαφέρονται και σε τελευταία ανάλυση για να τα θυμάμαι όταν δεν θα μπορώ να ταξιδεύω...

Πάντοβα, Ωδή στον Giotto… Μάντοβα, Dynasty Gonzaga… Πάρμα. Περνάμε καλά για καφέ στη Μόντενα…

Συνήθως οι περισσότεροι ταξιδιώτες της βόρειας Ιταλίας, αρκούνται στη Βενετία, στη Φλωρεντία, στο Μιλάνο και αν περισσεύει χρόνος άντε και καμιά Πίζα ή Σιένα. Οι πόλεις του τίτλου περνάνε απαρατήρητες. Θα πέρναγαν και από εμένα αν δεν φρόντιζε η Ουνέσκο να εντάξει κάποιες από αυτές στα  μνημεία παγκόσμιας Κληρονομιάς. Αλήθεια πόσα αγνοούμε!

 Μάντοβα και Πάντοβα. Διαμαντάκια στη περιοχή πέριξ Βενετίας Μιλάνου Μπολόνιας. Πάρμα γαστριμαργικός παράδεισος, Μοντένα η πόλη των FERRARI.

Στο περίφημο παρεκκλήσι Σκροβένι στην Πάντοβα, είχαμε κλείσει να επισκεφτούμε ημέρα Σάββατο στις 8 το βράδυ για ένα και μόνο τέταρτο της ώρας!!!

Το παρεκκλήσι δικαίως είναι διάσημο καθώς το έχει διακοσμήσει ο GIOTTO. Η επίσκεψη γίνεται μετά από κράτηση, μέσα από μικρά γκρουπ, και  πριν την είσοδο στο ναό γίνεται ενημέρωση σχετικά με την ιστορία του χώρου και τις συνθήκες συντήρησης.

Ο Τζιόττο είναι ο πρώτος των μεγάλων καλλιτεχνών που όρισαν την ιταλική Αναγέννηση. «Άλλαξε την τέχνη της ζωγραφικής» φέρνοντας την κοντά στην πραγματικότητα. «…έκανε μια αποφασιστική ρήξη με το …βυζαντινό ύφος κ έφερε στη ζωή τη μεγάλη τέχνη της ζωγραφικής …εισάγοντας την τεχνική του να σχεδιάζει κανείς με ακρίβεια από τη ζωή, που είχε παραμεληθεί για πάνω από 200 χρόνια» (G. Vasari).

 Η διακόσμηση του ναού ολοκληρώθηκε το 1305 απεικονίζει δε τις ζωές της Παναγίας κ του Χριστού. Το παρεκκλήσι περιλαμβάνει ένα κύκλο 39 τοιχογραφιών, ένα τοίχο με την καθολική κρίση και ένα διακοσμητικό που «παίζει» με τις κακίες και τις αρετές, που φαίνονται σαν γλυπτά σε μάρμαρο. Ανάμεσα στα παραπάνω ξεχωριστή θέση κατέχει το διάσημο φιλί του Ιούδα στο Χριστό. Το 2021 το Scrovegni ανακηρύχτηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Το Παλάτσο ντέλα Ρατζόνε ένα ακόμη στολίδι στη Πάντοβα. Η αναπαράσταση του εκκρεμούς του Φουκώ, το ξύλινο άλογο αντίγραφο του Ντονατέλλο, η πέτρα της ντροπής, η ξύλινη οροφή σαν ένα αναποδογυρισμένο κύτος πλοίου,  η σκεπαστή αγορά, οι τοιχογραφίες, αντίγραφα έργων του Giotto. Όσο για το μέγεθος της κεντρικής αίθουσας;. Η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Στη μονή της Αγίας Ιουστίνης θα βρούμε εικόνα της Παναγίας από Κων/λη και τον τάφο του ευαγγελιστή Λουκά.

Ο ναός του Αγ. Αντωνίου του 1232 με 8 τρούλους και 2 καμπαναριά.

Αυτός ο άγιος είναι διαφορετικός από τον Αντώνιο των ορθοδόξων. Πρόκειται για πορτογάλο Φραγκισκανό μοναχό που γεννήθηκε το 1195. Είναι πολύ αγαπητός άγιος και προστάτης της Πάντοβα. Στην όμορφη εκκλησία «του» υπάρχει ο τάφος του, κομμάτια του μανδύα του και αν έχετε τον Θεό σας, η γλώσσα του που ανακαλύφθηκε 100 κοντά χρόνια μετά το θάνατο του (!) καθώς και τρίχες(!), λίγο δέρμα(!) και μέρος της γνάθου του. Όλα αυτά σε θήκες πνιγμένες στο χρυσό!

 Θεωρείται θαυματουργός αλλά κάποιοι μαφιόζοι έκλεψαν πριν 30 χρόνια περίπου τη γλώσσα και ζήτησαν λύτρα. Φυσικά μετά από παρέμβαση των Καπο  της ΚΟΖΑ ΝΟΣΤΡΑ επεστράφη η άγια γλώσσα χαρητι θεια?

Θα σταματήσουμε στην ελλειπτική πλατεία των 89 στρεμμάτων!!! που χαρακτηρίζεται από το νησάκι Isola Memmia, το κανάλι τα 78 αγάλματα τις μικρές γέφυρες και την ημέρα της δικής επίσκεψης από τους ατέλειωτους πάγκους ρούχων πέριξ της πλατείας. Πόσα ακόμη; Πολλά. Μα πόσα ο επισκέπτης των λίγων ωρών; Πάντως η συγκέντρωση και πορεία για την Παλαιστίνη ήταν ικανοποιητική.

Η σκεπαστή αγορά προσφέρεται για όμορφο γεύμα, η τζελατερία La Romana φημίζεται για το παγωτό κρέμα και ότι άλλο, οι δρόμοι δε γύρω από την πλατεία όπου το παλάτσο ξαφνικά θύμισαν περασμένες εποχές. Ομάδα ατόμων με παραδοσιακά εργαλεία και ανάλογη αμφίεση, με κέφι θύμισαν παλιά ξεπερασμένα επαγγέλματα όπως ράφτης, γαλατάς, παγοπώλης κτλ. Μια όμορφη εικόνα νοσταλγική, ντυμένη με ανάλογη παραδοσιακή μουσική.

Η Πάντοβα δεν τελειώνει αλλά εμείς ταξιδεύουμε για  ΜΑΝΤΟΒΑ.

Μέσα από τα 2 ποιο γνωστά μνημεία της πόλης μπορείς αν θέλεις να συνειδητοποιήσεις αφενός την αξία αφετέρου την υποκρισία αυτής της τάξης που από τα αρχαία χρόνια νέμεται την εξουσία.

 Η δυναστεία των Gonzaga κυριάρχησε στην περιοχή από το 1328 ως το 1707. Από τα σπλάχνα της ξεπηδούν μια αυτοκράτειρα, μια βασίλισσα, 12 καρδινάλιοι, 14 επίσκοποι και ένας καθολικός Άγιος! ( Hydronetta).

Μα το σπουδαιότερο, συνέδεσαν την παρουσία τους με έργα του διάσημου αναγεννησιακού ζωγράφου Ανδρέα Μαντένια, του αρχιτέκτονα Τζούλιο Ρομάνο και του μεγάλου Μοντεβέλντι (συνθέτης).

Η περιοδεία λοιπόν στα δύο διάσημα συγκροτήματα της Μάντοβα, δηλ. στα Palazzo Ducale  και το Palazzo TE, αναδείχνουν την πραγματική ταυτότητα της άρχουσας τάξης –για μένα- από αρχή μέχρι σήμερα.

Το επίσημο παλάτι ένα τεράστιο συγκρότημα με πάνω από 500 (ναι 500) δωμάτια και τι δωμάτια με ενδιάμεσους κήπους κτλ με τοιχογραφίες που υμνούν την δόξα της οικογένειας των αρχόντων με ένα κάρο μαντόνες και σκηνές θρησκευτικές, και από την άλλη το Palazzo TE, στα απώτερα σημεία της πόλης μια εξοχική υπέρλαμπρη κατοικία, ιδανικό καταφύγιο του Δούκα των υψηλών φιλοξενούμενων του και των φιλενάδων τους. Όσο για την διακόσμηση;

Μπορείτε να την φανταστείτε; Στα όρια της «πορνογραφίας» σύμφωνα με τα χρηστά;(δηλ υποκριτικά) ήθη της εποχής εκείνης αλλά και της σημερινής. Η ελληνική μυθολογία δίνει τα θέματα και η χρωστήρα του Μαντοβάνο, χάρμα οφθαλμών! Λοιπόν Palazzzo TE.  Μια βίλλα της σχολής του αναγεννησιακού Μανιερισμού όπως λένε, του 1500 , «…μια κατοικία Θεών ένα μυθολογικό ερωτικό όνειρο, που απαγορεύεται στα κοινά όντα…». Μια δημιουργία που φέρει την σφραγίδα του G. Romano.

Η υποκρισία λοιπόν στα όρια της; Μήπως είμαστε εθελοντές υποκριτές όλοι μας; Στην άκρη του κήπου υπάρχει και η μυστική σπηλιά… Σταματώ εδώ. Η Μάντοβα μας περιμένει.

Στην Πάρμα φτάσαμε με βροχή. Συνεχή βροχή ευκαιρία για έναν αναζωογονητικό καφέ στη πλατεία. Επίσκεψη στο Βαφτιστήριο, διακοσμημένο θαυμάσια στο μουσείο της πόλης και φυσικά στο ναό της Santa Maria Assunta. Όσο για τα ιδιαίτερα εδέσματα δηλ παρμεζάνες κτλ καλυφθήκαμε πλήρως μετά από επίσκεψη και αγορά σε γνωστό κατάστημα DELICATESSEN της πόλης. (SILVANO ROMANI, θυμηθείτε το όσοι πιστοί πάτε Πάρμα. Τι νομίζετε;).

Δεν υπήρχε χρόνος για πολλά. Η βροχή μας δέσμευσε χρόνο. Περιοδεία στα όμορφα καντούνια τραίνο για ΜΟΝΤΕΝΑ.

Άραγμα στην PIAZZA GRANDE και γλυκό με καφέ στο caffe Concerto. Απέναντι μας ο ναός, Ρωμανικής σχολής, με σχέδια του Λανφρανκο,  Duomo με τα δύο λιοντάρια στην κεντρική πύλη την Porta Regia,

 το καμπαναριό των 87 μέτρων Torre Ghirlandina, αφιερωμένος στον San Geminiano, (εγκαινιάστηκε από τον Πάπα ΠΑΣΧΑΛΗ τον Β !) μνημείο Ουνέσκο από το 1997.

Σήμα κατατεθέν της όμορφης πόλης .

 ΜΟΝΤΕΝΑ. Πόλη του Παβαρότι και του Φερράρι. Το τραίνο φεύγει για Μπολόνια… Τα ξαναλέμε…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΠΟ την Αγία Σοφία στον SAN VITALΕ (RAVENNA)

ΑΠΟ την Αγία Σοφία στον SAN VITALΕ

Η ημερομηνία 29 Μαίου, είναι καρφωμένη στο σύνολο του Ελληνικού λαού. Κορυφαία ημερομηνία αφού το 1453 έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Τώρα αν έχουμε σαν λαός βγάλει τα σωστά συμπεράσματα από όλη αυτή την ιστορία είναι άλλο θέμα.

Στο οδοιπορικό στην Εμίλια Ρομάνα, επέλεξα σήμερα να αναρτήσω κάποιες γραμμές με αρκετές φωτό γύρω από την εκεί πόλη Ραβέννα . Αυτό γιατί τα καλλίτερα διατηρημένα ψηφιδωτά εκτός από την Αγιά Σοφιά, βρίσκονται σε ναούς στην πόλη αυτή, και ειδικά στον ναό  San Vitale.

Δημιουργήθηκαν την ίδια εποχή επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού κ Θεοδώρας και μέσα από την επίσκεψη στη Ραβέννα  θα μας δοθεί η ευκαιρία να ξαναδούμε γνωστές εικόνες από τα βιβλία ιστορίας των γυμνασιακών μας χρόνων.

8 μνημεία που βρίσκονται στη Ραβέννα έχουν ανακηρυχθεί μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO και είναι απαραίτητο σε κάθε επισκέπτη να τα εξερευνήσει.

Το ψιλόβροχο είχε ξεκινήσει καθώς αφήσαμε το σιδηροδρομικό σταθμό, προκειμένου να κατευθυνθούμε στο πανέμορφο RBNB . Ήταν το βράδυ στις 15 Μαΐου. Η αυριανή ημέρα προμηνυόταν δύσκολη με πολύ ποδαρόδρομο καθώς θα αλωνίζαμε την περιοχή. Πολύ κοντά, σχεδόν απέναντι από την κατοικία , έτσι για ζέσταμα, ξεκινήσαμε από την εκκλησία του San Giovani Evangelista  που είναι η παλαιότερη εκκλησία στην πόλη και η οποία βομβαρδίστηκε στον 2ο πόλεμο καταστράφηκε αλλά αποκαταστάθηκε. Όμορφος χώρος κορινθιακά κιονόκρανα, ψηφιδωτά, που δεν αντέχουν σε σύγκριση με όσα ακολούθησαν.

Γρήγορα λοιπόν για την Basilica Di S. Apollinare Nuovo, όπου βγάζεις ενιαίο εισιτήριο με 12,5 Ευρώ για επίσκεψη 5 αξιοθέατων. Όλες σχεδόν οι επισκέψεις έχουν συγκεκριμένη ώρα εισόδου άρα και παραμονής σε κάθε χώρο. (Ο Απολλινάριος είναι ιδρυτής κ μάρτυρας της τοπικής εκκλησίας)

Τι να πρωτοθαυμάσουμε; Τα ψηφιδωτά είναι από τον 6^ο

αιώνα με σκηνές από τον βίο του Χριστού και της Παναγίας. Αποφεύγω τα πολλά πολλά καθώς πιστεύω πως μόνο η επιτόπια ματιά σε αυτό το σκηνικό μπορεί να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να «δούμε» πραγματικά αυτά τα αιώνια έργα τέχνης κ πολιτισμού. Να συμπληρώσω έτσι για την ιστορία ότι την χρονολογία των έργων υπήρξε ισχυρή διαμάχη στην Ορθοδοξία με τον Αρειανισμό. Οι δε αυτοκράτορες του Βυζαντίου από την εποχή του Κωνσταντίνου και μετά δεν είχαν πρόβλημα να ισορροπούν ανάμεσα  στις αιρέσεις και στους «αιρετικούς» ανάλογα τα συμφέροντα, ανεξάρτητα από τις «τελικές κρίσεις»; της ιστορίας.

Το μικρό Βαφτιστήριο  Degli Ariani βρίσκεται κοντά στα προηγούμενα αλλά ιδρώσαμε να το βρούμε. Έχει ξεχωριστό εισιτήριο (3 ευρώ) ήταν των οπαδών του Αρείου , με 8γωνο σχήμα περίπου 2 -2,5 μέτρα βυθισμένο με ψηφιδωτά στο θόλο όπου ο Χριστός χωρίς γένια βαφτίζεται από τον Ιωάννη που φοράει δέρμα λεοπάρδαλης. Ο δε Ιορδάνης ποταμός αναπαρίσταται σαν γέροντας με καβουροδαγκάνες στο κεφάλι. Γύρω γύρω δε οι Απόστολοι.

Όμως το αξιοθέατο που ξεχωρίζει στη Ραβέννα είναι η αριστουργηματική San Vitale. Ψηφιδωτά της συναγωνίζονται τα αντίστοιχα της Αγίας Σοφίας.  Ιστορίες της Παλιάς κ της Νέας Διαθήκης, με κορυφαία τον Χριστό να δίνει το στέμμα στον Βιτάλιο ενώ ο επίσκοπος Ecclesius του παραδίνει το εκκλησιαστικό μοντέλο, (ο Εκλέσιους το 527 μχ ξεκίνησε την οικοδόμηση του ναού). Σε άλλα σημεία εξυμνείται η αυτοκρατορία , ο Ιουστινιανός με την Θεοδώρα , η ενότητα της εκκλησίας με την αυτοκρατορία , η Ιερουσαλήμ η Βηθλεέμ.

Γενικά η υποταγή της εκκλησίας στον Αυτοκράτορα, καθώς η σύνολη ιστορία της βυζαντινής αυτοκρατορίας περικλείει και την δύσκολη ισορροπία, μεταξύ θρησκείας και εξουσίας. Παραδίπλα, το μαυσωλείο της GALLA PLACIDIA, η οποία είναι η κόρη του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α. Μάλιστα σε μία από τις 3 ευρισκόμενες σαρκοφάγους λέγεται ότι είναι τα οστά της. Στην  οροφή παριστάνεται ο ουρανός έχοντας στη μέση χρυσό σταυρό. Ιδιαίτερης προσοχής το μωσαϊκό με τον Χριστό στα χρυσά σαν καλό ποιμένα στο κοπάδι του.

Το Βαφτιστήριο του επίσκοπου Νέωνος διακοσμημένο με λαμπρά ψηφιδωτά και είναι το αρχαιότερο παλαιοχριστιανικό μνημείο στη Ραβέννα. Πλούσιο εσωτερικό με εικόνες προφητών , με τον Χριστό με γένια να τον βαφτίζει ο ποιος άλλος; Ο Ιωάννης Βαπτιστής  

Το μαυσωλείο του Θεοδώριχου,  το Μουσείο e Cappella Arcivescovile.  Στον πρώτο όροφο του μουσείου είναι η εκκλησία του Αγ. Ανδρέα. Κτίστηκε στην εποχή του Θεοδώριχου με τα λείψανα του Αγίου Ανδρέα που έφτασαν στη Ραβέννα από την Κωνσταντινούπολη στα μισά του 6^ου αιώνα. Εδώ και η απεικόνιση του Χριστού σαν πολεμιστής .

Στην πόλη υπάρχει και η σαρκοφάγος του παγκόσμιου Δάντη (κοντά στη Βασιλική San Fracesco). Την θεία κωμωδία την έγραψε στην Ραβέννα.

Να μην αφήσουμε το Πάρκο Rocca Brancaleone με τα βενετσιάνικα τείχη την τάφρο τις γέφυρες επικοινωνίας.

Φυσικά είναι δύσκολη και η φωτογράφιση χωρίς τα κατάλληλα εργαλεία , αλλά ακόμη και η σωστή παρακολούθηση των εικόνων λόγω της απόστασης από το μάτι του παρατηρητή αλλά και λόγω της ηλικίας του ματιού!!! Τι να κάνουμε;.

Μακάρισα δίπλα μου την κυρία με τα αποτελεσματικά μικρά κιάλια με τα οποία εκστασιασμένη παρατηρούσε τα πάντα. Με είδε και μου τα παραχώρησε για λίγη ώρα.

Μάθημα πρώτον λοιπόν. Μικρά κιάλια άκρως απαραίτητα.

 Όσο για τα λοιπά. Ο καφές στην Ιταλία παντού είναι καλός και φτηνός. Τα παγωτά το ίδιο. Αν βρείτε στο δρόμο σκεπαστή αγορά ε, τότε το φαγητό σίγουρα θα ξεπερνάει τις προσδοκίες μας. Ειδικά όταν προσφέρει ένα μαγαζί aperitivo. Πάντως το Passatelli αποδείχτηκε πάρα πολύ καλό στις παραδοσιακές γεύσεις που δοκιμάσαμε.

Στη Ραβέννα δεν πάμε για φαγητό αποκλειστικά. Πάμε πρώτα και κύρια γιατί πρόκειται για «το άλλο» ΒΥΖΑΝΤΙΟ, στην ΙΤΑΛΙΑ.

 

Η πόλη του απόλυτου Έρωτα λέγεται Βερόνα.

                   

ΣΤΗ ΒΕΡΟΝΑ πόλη του απόλυτου έρωτα

Για τον παραπάνω τίτλο της πόλης Βερόνα, φρόντισε αρχικά ο σημαντικότερος Άγγλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.

Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Ουσιαστικά λοιπόν η πόλη είναι «δική του» εδώ και αρκετούς αιώνες. Εκτός από την 18^η Μαΐου που για μία ημέρα έγινε η πόλη του Πάπα Φραγκίσκου. 

Εκεί στη μεγαλόπρεπη Αρένα της Βερόνα που στέκει σαν άλλο Κολοσσαίο από το 30 μχ διοργανώθηκε η ημερίδα «Αρένα της ειρήνης» όπου μπροστά σε 10-12 χιλιάδες ρωμαιοκαθολικούς, ο παλαιστίνιος που είχαν δολοφονήσει τον αδελφό του οι Ισραηλινοί στρατιώτες, αγκαλιάστηκε με τον ισραηλινό που έχασε τους γονείς του στην επίθεση της Χαμάς ( 7 Οκτωβρίου). 

Μα και οι παρεμβάσεις του Πάπα ήταν πολύ μπροστά σε σχέση με όλες τις πολιτικές δυνάμεις εξουσίας της Ευρώπης και όχι μόνο.

Όσο για την Βερόνα;

 

Ο Σαίξπηρ έδωσε την ώθηση με το αριστούργημα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» αλλά είναι ο Δήμαρχος το μακρινό 1937 απότι διάβασα που εμπνεύστηκε όλο το σκηνικό. 

Ο Ουίλιαμ φυσικά ποτέ δεν επισκέφτηκε την περιοχή, αλλά και τα γεγονότα με το ερωτευμένο ζεύγος δεν υπήρξαν. 

Όμως ο δήμαρχος κατάλαβε την αξία και την υπεραξία της υπόθεσης και προσανατολίστηκε στο να δημιουργήσει μια τουριστική «κότα» που γεννάει από τότε συνεχώς χρυσά αυγά. 

Βρήκαν ένα σπίτι παραδοσιακό, αρχοντόσπιτο, πρόσθεσαν και το περίφημο μαρμάρινο μπαλκόνι στόλισαν τον κήπο κάτω από το μπαλκόνι με το άγαλμα της Ιουλιέτας και το καραβάνι πήρε το δρόμο του.  Χιλιάδες καθημερινά επισκέπτονται το μέρος, κάνουν ουρά για να φωτογραφηθούν στο μπαλκόνι αλλά και για κάτι ακόμη.

 Να χουφτώσουν το δεξί στήθος στο άγαλμα κάνοντας συγχρόνως μια ευχή αγάπης η οποία έτσι αποκτά εχέγγυα αλήθειας.  Δεν έχει σημασία τι πιστεύει κανείς.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη και τον μύθο και την ευχή. Άλλωστε αν όλο αυτό το σκηνικό το δούμε σαν μέσο για να έρθουμε στην Βερόνα και να διακτινιστούμε στην λοιπή Εμίλια Ρομάνα, τότε ναι ΑΞΙΖΟΥΝ κ το σκηνικό και ο Μύθος που το περιβάλει. 

Αν ακόμη παρακινηθούμε να γνωρίσουμε τον θεατρικό συγγραφέα καλύτερα, ε, τότε πετύχαμε το τερπνόν μετα του ωφελίμου που μας έλεγαν οι δάσκαλοι μας. (φυσικά παρακάτω από το Casa di Giulietta ανακαλύπτουμε και το αντίστοιχο του Ρωμαίου. Τι όχι;)

Η Βερόνα είναι μια κούκλα. Μια πόλη με παλμό ζωντάνια και πάθος. Πραγματικά πόλη της επικοινωνίας της διασκέδασης της ομορφιάς. Ο Αδίγης (Αντιτζε) από τις Άλπεις παίρνει το νερό και το κυλάει μέσα στη Βερόνα μέχρι την Βενετία καμαρώνοντας γέφυρες και αξιοθέατα δίπλα στις όχθες του. Ιστορικές τοποθεσίες διαδέχονται η μία την άλλη όπως η arena di Verona, η Piazza delle Erbe, piazza dei signori, to Museo Castelvecchio , ο καθεδρικός ναός, ναός San Fermo Maggiore κτλ.

 Το google πλέον δίνει άφθονες πληροφορίες άρα οι δικές σημειώσεις περισσεύουν.

 Αυτό που με εντυπωσίασε είναι το χαρούμενο πλήθος. Οι γελαστές ουρές για παγωτά, η γαστριμαργική πανδαισία σε κάθε μεσαιωνικό και αναγεννησιακό στενό της πόλης, οι παρέες νέων μεγάλων μεγαλύτερων. Το αστείρευτο χαμόγελο όλων.

 Τελειώνοντας επισκεφτείτε όσοι πάτε 2-3 πολύ χαρακτηριστικά σημεία που νομίζω αξίζει να τα τιμήσουμε…

Την Gelateria Ponte Pietra,  το caffe Borsari αλλά κυρίως το μαγικό – για μένα- τo εστιατόριο LA TRADISION, για την ποιότητα και τις τιμές.  

 Αυτά τα λίγα. Για περισσότερα ταξιδεύετε.  Οι δρόμοι είναι ανοιχτοί.

    

 

 

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ κιν/φου κ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

" ...ο κινηματογράφος είναι ο φορέας της κίνησης. Είναι ο καινοτόμος των λογοτεχνιών...Ο κινηματογράφος είναι τόλμη, είναι αθλητής, είναι διαδότης ιδεών..." Έτσι χαρακτήριζε τον κινηματογράφο ο μεγάλος Μαγιακόφσκη πριν έναν αιώνα.

 Αυτόν λοιπόν τον διαδότη ιδεών, τον διαμορφωτή συνειδήσεων, σκέψεων, αποφάσεων υπηρετούν όλα τα σύγχρονα κράτη, όσα τουλάχιστον θέλουν να κρατήσουν την κουλτούρα τους και να την επεκτείνουν. 

Μα το θέαμα γενικότερα στις μέρες μας αναδείκνύεται σε σπουδαία οικονομική δύναμη. Είναι καταλυτική πλέον η συμβολή της εικόνας στην ανάπτυξη μιας περιοχής. Ας αναλογιστούμε πόσοι τόποι έγιναν γνωστοί μετά το γύρισμα μιας ταινίας σε αυτούς ή μετά από μια φωτογραφία. Καλές οι λεγόμενες αναπλάσεις αλλά ο δρόμος αυτός μάλλον είναι αδιέξοδος. 

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι ξένες πρεσβείες στην Ελλάδα διοργανώνουν κινηματογραφικά φεστιβάλ και διανέμουν ταινίες αντιπροσωπευτικές της κουλτούρας της χώρας που εκπροσωπούν.

Αυτές τις μέρες παρακολουθήσαμε δυο Φεστιβάλ. 

Στο Γαλλικό ινστιτούτο στην αίθουσα που φέρει το όνομα του δικού μας σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου και στον κινηματογράφο ΣΤΟΥΝΤΙΟ σουηδικό σύγχρονο κινηματογράφο σε συνεργασία της ΟΚΛΕ και της Σουηδικής πρεσβείας. Και στις δύο παραβρέθηκαν οι αντίστοιχοι μορφωτικοί ακόλουθοι και οι πρέσβεις. Η Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών συμμετείχε ενεργά ήταν δε συνδιοργανωτρια στο Σουιδικό φεστιβάλ.

Σπουδαίες ταινίες όπως τον ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟ και το ΝΤΙΒΕΡΤΙΜΕΝΤΟ για την Γαλλία το σουηδικό ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ελπίζουμε να τις δούμε και από την λέσχη της Ιτέας.

Υστερόγραφο. Σήμερα το διοικητικό συμβούλιο της ΟΚΛΕ συναντήθηκε στο εστιατόριο του Μουσείου της Ακρόπολης με εκπροσώπους των μορφωτικών τμημάτων των Πρεσβειών Γαλλίας, Ιταλίας, Τσεχίας, Σουηδίας, Νορβηγίας, Ισπανίας, Βενεζουέλας και του παλαιστινιακού φεστιβάλ της Αθήνας

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟ ΦΩΣ (Γ. Αρβανίτης)

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

Σαν Υστερόγραφο. Μετά από 2 μήνες αναγκαστικής απόστασης μου από κάθε δημόσιο συμβάν, ευτυχής συγκυρία η επάνοδος με ένα σπουδαίο βιβλίο για έναν μεγάλο δημιουργό.

 «“Από πού θες ν’ αρχίσουμε;” με είχε ρωτήσει ο Αρβανίτης ένα πρωινό του Ιουνίου του 2019, τότε που πάτησα για πρώτη φορά το rec. “Δεν έχω ιδέα” του απάντησα. Τώρα, φτάνοντας στο τέλος, έχω πια μια ιδέα του τι είναι τελικά αυτό το βιβλίο. Δεν είναι η αφήγηση μιας ζωής, είναι η αφήγηση μιας ερμηνείας του να ζεις, ενός προσωπικού βλέμματος στον κόσμο. Είναι ένα “κοίτα” εξομολογείται η συγγραφέας και κινηματογραφίστρια Ελισάβερ Χρονοπούλου στο βιβλίο για τον σπουδαίο διευθυντή φωτογραφίας τον Γιώργο Αρβανίτη. 

Το βιβλίο ξεκινά από τα δύσκολα παιδικά χρόνια του Γιώργου στην Φθιώτιδα το 1941 και βήμα βήμα ανακαλύπτουμαι την μακρά διεθνή πορεία ενός δημιουργού που ξεκίνησε από το ποιο πηχτό σκοτάδι αλλά είχε το χάρισμα να ανακαλύψει το ΦΩΣ.

Ο Γιώργος που δεν γνώρισε πατέρα καθώς σκοτώθηκε από φασίστες, που την μάνα του την έζησε μετα τα 13 του χρόνια καθώς το μετεμφυλιακό καθεστώς την κυνήγησε, την βασάνισε, την φυλάκισε, χωρίς σπουδές έγινε ο άνθρωπος που υπέγραψε ή μάλλον ζωγράφισε με τον φακό του πάνω από 110 ταινίες με σκηνοθέτες και ηθοποιούς βεντέτες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γής.

"...είδα τη σχέση του φωτός με τον άνθρωπο και πόσο μπορεί να τον επηρεάσει. Αρχισα να καταλαβαίνω ότι με το φώς μπορείς να ερμηνεύσεις χαρακτήρες, καταστάσεις και συναισθήματα...

"...για να ζεί κανείς αξιοπρεπώς χρειάζεται την αγάπη και την εκτίμηση των ανθρώπων, να μην κάνειν κακό σε κανέναν και, αν μπορεί να προσφέρει και κάτι..."

Λοιπόν, Στο πατάρι του ΙΑΝΟΥ την Τρίτη 16 Απριλίου στην παρουσίαση της αυτοβιογραφίας του, ξεχείλιζε η αγάπη και η εκτίμηση πλήθους πολιτών που παραβρεθήκαμε. Είμαστε βέβαιοι πως Ο Γιώργος Αρβανίτης φίλος των κινηματογραφικών λεσχών και τακτικός επισκέπτης της Ιτέας και της εκεί λέσχης θα συνεχίσει το σπουδαίο έργο του.

Πάρτε το διαβάστετο. Ομολογώ πως είναι ένα από τα καλύτερα δώρα στον εαυτό σου.  Και το καλοκαίρι τα συζητάμε με τον Γιώργο