ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΡΘΙΑ

 Το παρακάτω κείμενο του Στρατή Βογιατζή αλιεύθηκε από τον ιστότοπο ΑΣΣΟΔΥΟ. Νομίζω πως μέσα από τις γραφή του, περνάει η σκληρότητα της Αυγουστιάτικης κατάστροφής στην πατρίδα μας αλλά και ΟΛΕΣ οι παρόμοιες - ανάλογες καταστάσεις εδώ και χρόνια. Όσοι αντέχουν ας το διαβάσουν...

Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια

Κανείς δεν φορά μαύρα όταν χάνεται ένα δέντρο

 

Θρηνούμε τους ανθρώπους αλλά όχι τα δέντρα.

Μετά από κάθε πυρκαγιά άλλωστε η φράση που ακολουθεί

είναι ότι ευτυχώς που δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές.

Κανείς δεν φορά μαύρα όταν χάνεται ένα δέντρο.

Κανείς δεν μνημονεύει το όνομα ενός δέντρου όταν πεθαίνει.

Το πένθος είναι μια γλωσσική κατασκευή.

Κανένα φιλοσοφικό ρεύμα δεν ερμήνευσε ένα δέντρο.

Καμιά παράδοση δεν μας δίδαξε να θρηνούμε τα δέντρα.

Μόνο κάτι άγριοι παλιότερα λάτρευαν τα δέντρα σαν θεούς

αλλά ευτυχώς η θρησκεία μας αντικατέστησε αυτούς τους

ψεύτικους θεούς με το ένα και μοναδικό, πανάγιο Θεό μας.

Και αν όπως λένε η δευτέρα παρουσία είναι κοντά

γιατί να πρέπει να ανησυχούμε για τα δέντρα.

Θρηνούμε τους ανθρώπους αλλά όχι τα δέντρα.

Δεν ξέρεις τι να πεις όταν ένα δάσος καίγεται.

Δεν είναι σαν τον άνθρωπο που πεθαίνει

σε αυτόν τουλάχιστον κάνεις ένα μνημόσυνο.

Το πένθος είναι ο τρόπος να βιώνεις την απώλεια.

Σε κανέναν δεν λείπουν πραγματικά τα δέντρα που καίγονται.

Άσε που αν πενθούσαμε τα δέντρα θα πρεπε να θρηνούμε μια ζωή.

Τι ζωή είναι αυτή που το πένθος είναι συνυφασμένο με τη ζωή;

Ευτυχώς ο πολιτισμός μας είναι προσανατολισμένος στη πρόοδο και την ευτυχία

δεν υπάρχει καιρός για θάνατο και δυστυχία.

Θρηνούμε τους ανθρώπους αλλά όχι τα δέντρα.

Ίσως γιατί δεν τα καταλαβαίνουμε.

Τα δέντρα είναι βουβά,

ζουν σε ένα χρόνο έξω από εμάς.

Μας την δίνει που τα κάνουν όλα αργά ενώ εμείς όλα γρήγορα

Πενθείς αυτό που κινείται.

Τα δέντρα είναι στατικά πλάσματα, ακίνητα σαν τους βράχους.

Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια.

Κάποτε ένας παππούς διαισθάνθηκε το τέλος του.

Και πήγε και αγκάλιασε τα δέντρα του χωριού, να τα αποχαιρετίσει

Ήταν ο τρελός του χωριού.

Οι συγγενείς τον είχαν αποκηρύξει γιατί μιλούσε στα δέντρα.

Και κάθονταν πάνω στα κλαδιά τους όπως τα πουλιά.

Ένας σαλεμένος τύπος, σχολιάζανε στο μνημόσυνό του

όταν τον άγγιζες λέγανε, ήταν σαν ένα ακούμπαγες ένα δέντρο

είχε μια αλλόκοτη ηρεμία που τρόμαζε τον κόσμο.

Θρηνούμε τους ανθρώπους αλλά όχι τα δέντρα

γιατί τα φθονούμε τα δέντρα.

Είναι κάπως αντιπαθητικά τα δέντρα.

Ζουν για 500 χρόνια ενώ εμείς πεθαίνουμε νωρίς,

τα κυκλώνει μια άχρονη γαλήνη βγάζουν ρίζες ενώ εμείς πάμε πέρα δώθε.

ενώ εμάς μια γνώριμη νεύρωση

φωτοσυνθέτουν στο φως ενώ εμάς

μας κυκλώνουν τα σκοτάδια μας.

Δεν ανησυχούν, καθώς τα πάντα έχουν επιτευχθεί.

Χρησιμοποιούν το ελάχιστο ενώ εμάς μας απασχολεί το περιττό.

Μοιάζουν να γνωρίζουν το λόγο που βρίσκονται εδώ ενώ εμείς ακόμα τον ψάχνουμε.

Προστατεύουμε τους ανθρώπους όχι τα δέντρα.

Γιατί το κράτος δεν μπορεί να ασκήσει εξουσία πάνω στα δέντρα.

Μπορεί να τα ξυλεύσει, να τα κάψει όχι όμως να υποτάξει.

Και δεν έχει πλάκα αν το άλλο δεν χειραγωγείται.

Για αυτό προσλαμβάνουμε αστυνόμους και όχι πυροσβέστες.

Για αυτό πριμοδοτούμε τα ΜΜΕ και όχι τα δασαρχεία.

Για αυτό δεν μιλάμε για κλιματική αλλαγή.

Ασε που η καμμένη γη είναι ο τόπος που βρίσκουν

παρηγοριά οι ψυχές μας.

Θρηνούμε τους ανθρώπους

αλλά όχι τα ζώα που καίγονται σε ένα δάσος.

Ένα οικοσύστημα ακατανόητων όντων που όλα ενώνονται και αλληλοεξαρτώνται σε ένα παράξενο ιστό συνδεσιμότητας:

ξεφτέρια, πετρίτες, βραχοκιρκίνεζα, μπούφοι, χουχουριστές,

αλαζοπαπαδίτσες, χρυσοβασιλίσκους, φανέτα, λούγαρα, μαυρομυγοχάφτες, σταχτοπετρόκληδες, φοινίκουρους, μαυροσκούφηδες, γιδοβύζια, γραικοβάτραχοι, αβλέφαρους, κονάκια, τρανόσαυρες, κυρτοδάκτυλους, σαμιαμίδια, σπιτόφιδα, σαΐτες, σαπίτες, δεντρογαλιές, καήκαν όλα μαζί με το δάσος.

Άλλα πως μπορείς να τα θρηνήσεις αυτά τα αλλόκοτα πλάσματα

που ούτε το όνομα τους δεν μπορείς καλά καλά να προφέρεις;

Θρηνούμε αυτό που συσχετιζόμαστε

δηλαδή αυτό που εξουσιάζουμε.

Ρετσινάδες, μελισσοκόμοι, ρυτινοσυλέκτες, δασοκόποι

παλιότερα ζούσαν στα δάση και τα προστάτευαν.

Σήμερα κανείς δεν συγχρωτίζεται με το δάσος.

Ένα μουσείο της φύσης που το κοιτάμε όταν περνάμε με το αμάξι.

Δε λέω ωραίο είναι να το κοιτάς.

Όμως δεν δαπανάς χρήματα για να προστατέψεις κάτι που δεν θα σου φέρει χρήμα.

Είναι ενάντια στη λογική του πολιτισμού μας …που μας έχει κάνει ανθρώπους.

Το δάσος κατοικεί έξω από τον ανθρώπινο κόσμο.

Ένας κόσμος ετερότητας χωρίς ιεραρχημένες σχέσεις.

Στο δάσος όλα είναι κρυμμένα και αινιγματικά.

Στη κοινωνία των ανθρώπων όλα εκτίθενται για να υπάρχουν.

Τα δέντρα λένε είναι ιερά και κατοικούν σε αυτά ανιμιστικές δυνάμεις.

Πως είναι δυνατό εμείς οι άνθρωποι να προσκυνάμε ένα δέντρο;

Τα έχει λύσει προ πολλού ο διαφωτισμός αυτά.

Μέσα στο δάσος το μυαλό του λογικού σαλεύει

και βλέπει ξαφνικά επικίνδυνα οράματα.

Μες στις πόλεις το μυαλό μας ησυχάζει

καθώς όλα είναι ταξινομημένα και εμπορεύσιμα.

Θρηνούμε τους ανθρώπους αλλά όχι τα δέντρα.

Ίσως γιατί πάντα καίγονται μέσα στο καλοκαίρι,

όταν απολαμβάνουμε λίγο ήλιο και θάλασσα.

Το καμένο δάσος είναι αποκρουστικό θέαμα:

μας μαυρίζει τη ψυχή.

Μας θυμίζει το πένθος για …τον άνθρωπο.

ΥΓ: Μόλις διάβασα για ένα νέο επιστημονικό κλάδο τη φυτική νευροβιολογία:

Λέει ότι τα δέντρα μοιράζονται μια εξελιγμένη σιωπηλή γλώσσα:

επικοινωνούν σύνθετες πληροφορίες μέσω οσμών,

γεύσεων και ηλεκτρικών ερεθισμάτων

μέσα από τεράστιο μυκηλιακό, νευρολογικό δίκτυο

που ενώνει τα δέντρα μέσα από τις ρίζες τους.

Είναι κοινωνικά πλάσματα και η ευημερία τους εξαρτάται από τη κοινότητα τους.

Κάθε δάσος είναι ένα οικοσύστημα ασύλληπτων συνάψεων και επαφών που ξεπερνούν ακόμα και τις δις συνάψεις του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Τα δέντρα λέει αισθάνονται και είναι φορές που είναι χαρούμενα

και άλλες φορές που κραυγάζουν από πόνο.

Από τότε, φαντάζομαι τις βουβές κραυγές των δέντρων

όταν καίγονταν το δάσος και δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδυα.

Νομίζω εφεξής αυτές οι κραυγές θα στοιχειώνουν για πάντα τα όνειρα μας.

 

Από την πανδημία στον καύσωνα

 

Τελικά οι έκτακτες συνθήκες υπάρχουν για να περνά η κυβέρνηση του Σαββατοκύριακου Μητσοτάκη την πολιτική της διάλυσης της κοινωνίας. Η πανδημία αποτελειώνει το σύστημα υγείας, βρήκε την ευκαιρία να κλείσει πανεπιστημιακές σχολές, να αποκλείσει υποψήφιους στα ΑΕΙ φυσικά για να ενισχυθούν τα κολέγια. Να πριμοδοτήσει τις ανεμογεννήτριες και την εισαγωγή αερίου σε βάρος του φτηνού εγχώριου λιγνίτη, να δυναμιτίσει τις εργασιακές σχέσεις κα το ασφαλιστικό. Η δε απάντηση σε όλα είναι μία και μοναδική. Η ΚΟΛΑΣΗ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ, ο απλός πολίτης...Το παρακάτω άρθρο του Σωτήρη Σιδέρη είναι από το ΩΜΕΓΑ PRESS.

Από την πανδημία στον καύσωνα: η ευθύνη είναι πάντα ατομική, η αθλιότητα πάντα κυβερνητική ..

                                                                                 Του Σωτήρη Σιδέρη

Όσο εξοργιστικό και αν ακούγεται, η επίσημη συμβουλή –προτροπή του πρωθυπουργού προς τους πολίτες είναι να περιορίσουν την κατανάλωση ρεύματος τις ώρες αιχμής. Δηλαδή τις ώρες που δεν μπορούν να ανασάνουν και πρέπει να βρίσκονται σε χώρο με κλιματισμό. Έτσι λοιπόν, αν συμβεί κάτι δυσάρεστο σε ασθενείς ηλικιωμένους ή γενικότερα σε ανθρώπους με προβλήματα υγείας, η ευθύνη είναι δική τους. Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση ξεμπλέκουν με τις συμβουλές και όχι με την πολιτική ευθύνη που οφείλουν να αναλαμβάνουν. Δίνουν έτσι ταυτόχρονα την εντύπωση ότι η κυβέρνηση τα έχει κάνει όλα σωστά, οπότε οτιδήποτε συμβεί η ευθύνη ανήκει στους πολίτες.  Η στάση του πρωθυπουργού δεν διαφέρει ουσιαστικά από μια άθλια , όσο και τραγελαφική εκστρατεία του πατέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος ήθελε να αυξήσει την τιμή του νερού και να ιδιωτικοποιήσει στην συνέχεια την ΕΥΔΑΠ. Οπότε  καθημερινά , με αφορμή μια περίοδο ξηρασίας ζητούσε από τους πολίτες να βάλουν τούβλα στο καζανάκι για περιοριστεί υποτίθεται η σπατάλη νερού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητά να κλείνουμε τα φώτα και τα πάντα στο σπίτι μας. Όπως κάνει ο ίδιος στο σπίτι του… Δεν πρόκειται όμως για παράδοξο. Η ωμότητα της πολιτικής ανισοτήτων είναι η ιδεολογία του….

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετά από σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε  στο Εθνικό Κέντρο Ελέγχου Ενέργειας στο Κρυονέρι ζήτησε την βοήθεια των καταναλωτών  για να περιοριστεί η ζήτηση κυρίως τις ώρες αιχμής και πρόσθεσε: «Ποιες είναι οι ώρες αιχμής: Οι μεσημεριανές ώρες από τη 1 μέχρι τις 3, αλλά κυρίως οι βραδινές ώρες από τις 6 - 7 το απόγευμα μέχρι τις 10 - 11 το βράδυ. Αν έπρεπε να το εξηγήσουμε με απλά λόγια είναι εκείνες οι ώρες όπου δυστυχώς, επειδή έχει δύσει ο ήλιος δεν έχουμε στη διάθεσή μας τη σημαντική ενέργεια η οποία παράγεται από τα φωτοβολταϊκά τα οποία έχουμε εγκατεστημένα στη χώρα»  και ιδιαίτερα το βράδυ , 7-10 να κλείνουμε τα φώτα . Ακριβώς όπως κάνει ο ίδιος στο σπίτι του. Δεν το είπε γιατί δεν το κάνει, τα μέτρα αφορούν τους άλλους όπως πάντα.

Εκ των προτέρων να διευκρινίσουμε ότι δεν είναι αρνητικό να δίνονται συμβουλές στους καταναλωτές για οικονομία. Είναι όμως διαφορετικό πράγμα αυτό και διαφορετικό πράγμα διάφορες έκτακτες συνθήκες να γίνονται αφορμή και ευκαιρία για να περνά ο Μητσοτάκης τις πολιτικές που θέλει . Την πανδημία την έκανε εργαλείο για να αποδυναμώσει το ΕΣΥ, τις Πανελλαδικές Εξετάσεις ευκαιρία για να στηρίξει τα κολλέγια, την ανεργία για να περάσει αντεργατικές πολιτικές και να στηρίξει τους εργοδότες. Σε όλα αυτά να προσθέσουμε και την σχεδόν βίαιη απολιγνιτοποίηση , τις αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τον διπλασιασμό  ή και περισσότερο των απολαβών των στελεχών της ΔΕΗ, την στήριξη με κρατικό χρήμα των εργολάβων των ΑΠΕ, την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, την προβληματική συντήρηση του δικτύου, σκόπιμα για πολλούς . Επιπρόσθετα να σημειωθεί ότι όλοι οι αναλυτές περί τα ενεργειακά τονίζουν ότι τα επόμενα χρόνια θα εμφανιστεί και μια νέα τάξη, των ενεργειακά φτωχών , αυτών δηλαδή που δεν θα μπορούν να πληρώνουν το πανάκριβο ρεύμα , καθώς οι ιδιώτες έχουν εξασφαλισμένα κέρδη , που σε συνδυασμό με την πολιτική ανισοτήτων δε θα μπορούν να ανταποκριθούν στα στοιχειώδη που απαιτεί το αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο.    

Φτώχεια που τρομάζει

Το πρόβλημα αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Στην Ευρώπη η φτώχεια τρομάζει , οι ανισότητες οξύνονται η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολοι. Τελευταίο παράδειγμα είναι η μελέτη της Eυρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC), σύμφωνα με την οποία  «οι εργαζόμενοι που λαμβάνουν αμοιβές σε επίπεδο φτώχειας είναι μεταξύ των 35 εκατομμυρίων φτωχότερων Ευρωπαίων που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε διακοπές το καλοκαίρι».
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη μελέτη της ETUC, η οποία βασίζεται σε στοιχεία της Eurostat, το 28% των πολιτών της ΕΕ δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά διακοπές μιας εβδομάδας εκτός σπιτιού. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται σε 59,5% για τα άτομα με εισόδημα κάτω από το όριο κινδύνου φτώχειας (60% του μέσου όρου).
Η χειρότερη κατάσταση καταγράφεται στην Ελλάδα με το 88,9% (ή 1,38 εκατομμύρια) των ανθρώπων που ζουν σε κίνδυνο φτώχειας να μην μπορούν να αντέξουν οικονομικά ένα διάλειμμα. Ακολουθούν η Ρουμανία (86,8%), η Κροατία (84,7%), η Κύπρος (79,2%) και η Σλοβακία (76,1%).
Η Ιταλία καταγράφει τον μεγαλύτερο αριθμό ατόμων σε αυτήν την κατηγορία με 7 εκατομμύρια, ακολουθούμενη από την Ισπανία (4,7 εκατομμύρια), τη Γερμανία (4,3 εκατομμύρια), τη Γαλλία (3,6 εκατομμύρια) και την Πολωνία (3,1 εκατομμύρια).  Όλα αυτά δεν είναι συνέπεια της ατομικής ευθύνης των Ευρωπαίων πολιτών. Είναι συγκεκριμένες πολιτικές , είναι νόμοι, είναι η επιβολή μιας νέας τάξης πραγμάτων στην Ευρώπη, από την οποία επωφελούνται οι ελάχιστοι εις βάρος των πολλών.
Αυτή η νοοτροπία διακατέχει και τη ελληνική κυβέρνηση. Όλοι οι νόμοι που έχουν ψηφιστεί με γνώμονα τα συμφέροντα των λίγων, οδηγούν τον ελληνικό λαό , όλο και περισσότερο σε μια κρίση διαρκείας που θα αλλάξει μόνο με πολιτική αλλαγή και ανατροπές. Ο διαρκής τονισμός της ατομικής ευθύνης , στόχο έχει να αποσιωπηθεί το κύριο ζήτημα που είναι η στήριξη του κεφαλαίου  άνευ όρων και να μεταφέρει την συζήτηση και το πρόβλημα στο πεδίο της κοινωνίας και όχι στην κριτική προς τα μεγάλα συμφέροντα.

Άλλωστε είναι πλέον φανερό, ότι στην Ευρώπη, φυσικά και στην Ελλάδα, ταξικούς αγώνες δεν κάνει η Αριστερά και τα Κομμουνιστικά Κόμματα, που δεν υπάρχουν πλέον, αλλά ο καπιταλισμός. Και μάλιστα κάνει ακραίο ταξικό αγώνα, γιατί η κλιματική αλλαγή και η πανδημία δείχνουν και το ποιοι απειλούνται περισσότερο.

Από την άλλη όμως και η ψήφος….. ατομική ευθύνη είναι.  
 

ΔΕΗ SOS

 

Η τωρινή κλιματολογική κατάσταση, βάζει επί τάπητος το θέμα της λεγόμενης στροφή στην πράσινη ενέργεια. 

Τα 45 άρια της θερμοκρασίας συγχρόνως με την επικρατούσα άπνοια ΑΧΡΗΣΤΕΥΟΥΝ τις ανεμογεννήτριες για μεγάλο χρονικό διάστημα, που υπάρχει αυξημένη ανάγκη ηλεκτρικής ενέργειας. Τα φωτοβολταικά από την άλλη έτσι κι αλλιώς έχουν περιορισμένες δυνατότητες.

Ακόμη και τα υδροηλεκτρικά φυσιολογικά, λόγω ξηρασίας αποδίδουν λιγότερο ενώ οι ανάγκες για άρδευση και ύδρευση αυξάνονται.

Έτσι, όλη η φιλολογία και η παραφιλολογία για την πράσινη μετάβαση και  την πλήρη απαξίωση των εγχώριων πηγών ενέργειας, δηλαδή τον λιγνίτη, αποδείχνονται λανθασμένες και επικίνδυνες. Για άλλη μια φορά οι ενεργειακές πολιτικές Χατζηδάκη και Μητσοτάκη αποβαίνουν καταστροφικές. 

Μα και τα λοιπά κόμματα ας ξαναδούν υπό το πρίσμα των σημερινών δεδομένων τις πολιτικές τους αλλά κυρίως την δυναμική απάντηση τους πέρα από τσιτάτα και ευχολόγια.

Μαθαίνουμε ότι εσπευσμένα η ΔΕΗ εκτός από αύξηση εισαγωγής ενέργειας, ανοίγει  ξανά 6 μονάδες, λιγνίτη, αυτές που μας λένε πώς φταίνε για όλα τα κακά της γής!

Μα πάλι να υπογραμμίσουμε πως το κύριο δεν είναι απλά η διαφορά μεταξύ λιγνίτη και ανεμογεννητριών, όσο σοβαρό κι αν φαίνεται.

Το κύριο είναι πως χωρίς ενέργεια δηλ. ηλεκτρικό ρεύμα και νερό ΥΠΟ ΙΣΧΥΡΟ δημοσιο έλεγχο, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ανάπτυξης έστω και οριακής όσα πακέτα Ευρωπαϊκά και αν επενδυθούν. Το ακριβώς αντίθετο. Το κύριο είναι πως η πράσινη ενέργεια όπως προωθείται σήμερα πιθανότατα και αύριο δεν θα είναι τίποτε άλλο από μια απάτη τα αποτελέσματα της οποίας θα τα πληρώσουμε ακριβά.

Η τεχνολογία «έχει ιδεολογία» και η ιδεολογία δεν είναι ποτέ ουδέτερη ως προς τα συμφέροντα.

Άλλα τα συμφέροντα των βιομηχάνων της Γερμανίας άλλα των Ελλήνων πολιτών συνολικά και ειδικά.

Τελικά, πιστεύω, η εκμετάλλευση των τωρινών περιβαλλοντικών αδιεξόδων και η στροφή στην πράσινη ενέργεια με τον τρόπο που θέλουν τα λόμπυ οδηγεί σε μνημόνια διαρκείας και μνημόσυνα της πραγματικής ανάπτυξης.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ;

 

Πρώτη Αυγούστου σήμερα, οπότε ξεκινάμε με το "καλό μήνα". Συνήθως η ευχή μπαίνει και λεζάντα σε φωτό με παραλία κτλ. Προβληματίστηκα διαφορετικά. Για καλό μήνα διάλεξα αυτό το άρθρο του Κ. Μπαξεβάνη. αλλάζοντας τον τίτλο σε 

                                 ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ;

Το ερώτηµα «υπάρχει ένας εισαγγελέας;» δεν είναι ερώτηµα καφενείου και αγωνία λαϊκίστικης κατανάλωσης. Ακόµη και όταν εκφέρεται από κάποιους µε αφορµή προσωπικούς λόγους εκφράζει µια πραγµατικότητα. Η δικαιοσύνη στη χώρα δεν αποδίδεται και αυτό έχει δύο ακάνθινες πλευρές. Η µία αφορά το νοµοθετικό έργο. Αυτοί που νοµοθετούν φροντίζουν ώστε οι νόµοι να µην αποδίδουν δικαιοσύνη αλλά να εκπροσωπούν συµφέροντα. Τα δύο µόλις χρόνια διακυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη απάλλαξαν εκατοντάδες υπεύθυνους για την κατάντια της χώρας από τις ποινικές τους ευθύνες. ∆ηµιουργήθηκε ακαταδίωκτο για τραπεζίτες, για βρόµικους δανειολήπτες και εγκληµατίες του λευκού κολάρου. Οι κλέφτες δεν µπήκαν φυλακή, απλώς προετοιµάζουν τα επόµενα εγκλήµατά τους.

Η δεύτερη πλευρά του προβλήµατος απονοµής δικαιοσύνης αφορά τους ανθρώπους και τη λειτουργία της ∆ικαιοσύνης ως θεσµικού οργάνου. Μπορούµε να αναλύσουµε το πρόβληµα επικαλούµενοι διάφορα θέµατα δυσλειτουργίας, ωραρίων, επάρκειας προσωπικού και άλλα που εξυπηρετούν ένα συνδικαλιστικό αφήγηµα. Ας µη γελιόµαστε όµως, ουσιαστικά και κυρίαρχα το πρόβληµα απονοµής της δικαιοσύνης σχετίζεται µε τη στάση των ανθρώπων της απέναντι σε όσα εξελίσσονται στη χώρα, µε την απόφασή τους (την έλλειψη δηλαδή) να σταθούν ως ανεξάρτητη εξουσία στο ύψος τους και κυρίως στον ελεγκτικό τους ρόλο.

Η ∆ικαιοσύνη δεν χωλαίνει γιατί οι εισαγγελείς ή οι δικαστές είναι τεµπέληδες ή αδόµητοι νοµικά. Είναι προβληµατική γιατί κατά καιρούς τα µέτρα και τα σταθµά της επηρεάζουν µε πρόθεση (για να χρησιµοποιήσω έναν νοµικού τύπου όρο) το ζύγι της ανεξαρτησίας και της ισονοµίας. Η ∆ικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αντιθέτως φαίνεται να κλείνει το µάτι στους ισχυρούς. Λίγη σηµασία έχει δυστυχώς το δεδοµένο ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι της ∆ικαιοσύνης άτιµοι ή διεφθαρµένοι. Οσοι είναι προσκολληµένοι στην εξουσία και στις παραλειτουργίες της, αντλώντας επιπλέον δύναµη από το πλέγµα αυτής της διαπλοκής, καταφέρνουν να ορίζουν τα της ∆ικαιοσύνης.

Σκοπός δεν είναι η θεωρητική ανάλυση, ειδικά αυτήν τη στιγµή. Για τέσσερις βδοµάδες στην πολιτική ζωή κυριαρχούν οι αποκαλύψεις για το πόθεν έσχες του πρωθυπουργού. Τέσσερις βδοµάδες δηµοσιεύονται επίσηµα έγγραφα του γαλλικού κράτους που διαψεύδουν το πόθεν έσχες του Κυριάκου Μητσοτάκη και της συζύγου του και θέτουν σοβαρά ερωτήµατα για την ειλικρίνεια και την τιµιότητά του(ς). Η αξιωµατική αντιπολίτευση, ο ίδιος ο πρόεδρός της Αλέξης Τσίπρας, αλλά και πολιτικά πρόσωπα από όλους του πολιτικούς χώρους καλούν τον πρωθυπουργό να δώσει εξηγήσεις.

Το θέµα έχει τη δηµοσιογραφική και την πολιτική του πλευρά αλλά έχει και την ποινική. Τις µέρες αυτές που είναι σε εξέλιξη οι αποκαλύψεις η εισαγγελία έχει ανακοινώσει πως προχωρά αυτεπάγγελτα σε διάφορες έρευνες, έχοντας δείξει ιδιαίτερο ζήλο σε υποθέσεις δηµοσιογράφων που διώκονται από πολιτικούς. Μπράβο στην εισαγγελία που κάνει τη δουλειά της. ∆εν την απασχολεί όµως αν ψεύδεται και πολύ περισσότερο αν έκλεψε ο πρωθυπουργός ώστε να ψεύδεται; ∆εν είναι ρόλος της να ερευνήσει ό,τι σκανδαλίζει την κοινή γνώµη σε ό,τι αφορά τη νοµιµότητα; ∆εν έχει υποχρέωση να σταθεί µε θάρρος και να υψώσει το θεσµικό της ανάστηµα απέναντι σε όσους έχουν την εξουσία και είναι πρακτικά ανεξέλεγκτοι;

Οφείλει να το κάνει όχι για να τιµωρήσει απαραίτητα τον πρωθυπουργό, αλλά για να αφαιρέσει κάθε σκιά που υπάρχει γύρω από το πρόσωπό του και τον ρόλο του. Μου έρχεται στο µυαλό εκείνη η ανεκδιήγητη εντολή έρευνας που είχε διατάξει η εισαγγελία (όχι ο εισαγγελέας, η εισαγγελία είναι ο θεσµός) µετά τη δήλωση του βουλευτή της Ν∆ Μπάµπη Παπαδηµητρίου ότι επί ΣΥΡΙΖΑ οι ξένοι δηµοσιογράφοι κάπνιζαν µπάφους στο Μέγαρο Μαξίµου. Εκανε τα δέοντα η εισαγγελία, όσο και αν εµείς γελάσαµε, βασιζόµενη σε µια αόριστη κατηγορία.

Εδώ σήµερα δεν έχουµε ούτε αόριστες καταγγελίες ούτε «άκουσα γιατί µου είπε κάποιος». Εχουµε έγγραφα κρατικών Αρχών, αντιδράσεις πολιτικών και καµιά εκατοστή δηµοσιεύµατα. Πού είναι λοιπόν η εισαγγελία; Υπάρχει εισαγγελέας να εκπροσωπήσει τον θεσµό ή οφείλουµε να κάνουµε τη σιωπηλή παραδοχή πως σε αυτά τα πράγµατα η εισαγγελία παύει να είναι εισαγγελία ή ακόµη χειρότερα πως κόρακας δεν βγάζει κοράκου µάτι;

Ισχύει άραγε ότι κανένας εισαγγελέας δεν θα ανοίξει θέµα πόθεν έσχες για µέλος της κυβέρνησης γιατί και οι ίδιοι οι εισαγγελείς δεν επιθυµούν τον έλεγχο του πόθεν έσχες για τον εαυτό τους και άρα είναι πιεζόµενοι και εκβιαζόµενοι από την πολιτική ηγεσία; Σηµασία δεν έχει τι πιστεύει ή τι θέλει να πιστέψει κανείς αλλά τι συµβαίνει. Και αυτό που συµβαίνει είναι προκλητικό. Ούτε για τα µάτια του κόσµου και την τιµή των (νοµικών) όπλων η εισαγγελία δεν έχει διατάξει αυτεπάγγελτη έρευνα για τα δηµοσιεύµατα. Εκτός εάν η ∆ικαιοσύνη, τυφλή και η ίδια όπως ο Τειρεσίας, θεωρεί πως έχει µαντικές ικανότητες, ώστε να κατέχει συµπεράσµατα χωρίς έρευνα και να βγάζει αποφάσεις χωρίς στοιχεία.

Η απονοµή δικαιοσύνης στην Ελλάδα εδώ και δύο χρόνια είναι ένα θέµα που απασχολεί τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς οργανισµούς. Την προβληµατική απονοµή δικαιοσύνης δεν την εντοπίζει πλέον ο µέσος Ελληνας πολίτης ή ο ενοχλητικός δηµοσιογράφος. Η χώρα είναι υπόλογη και για το νοµοθετικό έργο που παράγει και για τον τρόπο που αποδίδεται η δικαιοσύνη. Αν αύριο η ελληνική ∆ικαιοσύνη ερωτηθεί (που θα ερωτηθεί) στα διεθνή φόρουµ γιατί δεν διέταξε έρευνα για το πόθεν έσχες του νυν πρωθυπουργού, τι θα κάνει; Θα φορέσει συνολάκι Zeus+Dione και θα εµφανιστεί για να απαντήσει µε το αφήγηµα της Μαρέβας Γκραµπόφσκι-Μητσοτάκη πως το πόθεν έσχες έχει κριθεί; Ποιο πόθεν έσχες; Αυτό που αµφισβητούν τα σηµερινά επίσηµα έγγραφα; Να καταργήσουµε το πόθεν έσχες και να θεσπίσουµε ακαταδίωκτο για τον πρωθυπουργό. Το ακαταδίωκτο µάλιστα είναι και της µόδας.

ΥΓ.: Κύριε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, όπως καλά γνωρίζετε από διάφορα πειθαρχικά του Αρείου Πάγου (αρχειοθετήθηκαν µεν αλλά καταγράφουν την πραγµατικότητα), υπάρχουν προκάτοχοί σας που δεν άνοιγαν ντουλάπες γιατί έκρυβαν σκελετούς. Εσείς, από όσο γνωρίζουµε, στις ντουλάπες σας έχετε µόνο ποινικούς κώδικες. Γιατί δεν δίνετε την εντολή που θα αποκαταστήσει την τιµή της ∆ικαιοσύνης;

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ στην ΙΤΕΑ

 

Στην ΙΤΕΑ. Παρασκευή 30/7 9,30μμ 

Ο Λευτέρης Χαρίτος, σκηνοθέτης  του σήριαλ ΑΓΡΙΕΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ μαζί μας, στην Ιτέα

Μια ακόμη επιτυχημένη εκδήλωση της λέσχης της πόλης μας,  ετοιμαζόμαστε  να παρακολουθήσουμε.

Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε τυχαίο, κορυφαίοι δημιουργοί, πνευματικοί ταγοί, σκηνοθέτες, λογοτέχνες, επιστήμονες, μουσικοί, να επισκέπτονται την περιοχή, να συζητάμε μαζί τους, να μαθαίνουμε, να αλληλεπιδρούμε.

Με αξιοπρέπεια, χωρίς περικοκλάδες και ευχαριστήρια σε ποικιλώνυμους και επώνυμους «χορηγούς», αλλά με εφόδιο την αγάπη και την συμπαράσταση όλων όσων ενδιαφέρονται να πάει μπροστά ο τόπος, με ταπεινότητα, γνώση και επιμονή μπορούν και προσφέρουν πολλαπλά, όντας μέλη  του ΔΣ της κινηματογραφικής Λέσχης. 

Τα συμπεράσματα έχουν βγει από χρόνια.  Όσοι μπορούν ας τα θυμηθούν. Σίγουρα θα μας δοθεί άλλη μια ευκαιρία να τα ξαναφρεσκάρουμε το βράδυ της Παρασκευής στο γνωστό μέρος προβολών στην Μαρίνα. Μέχρι τότε ας διαβάσουμε το παρακάτω κείμενο – κάλεσμα της Λέσχης και ας ετοιμαστούμε για την Παρασκευή.

«Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΙΤΕΑΣ έχει τη χαρά να φιλοξενεί για δεύτερη φορά στην Ιτέα τον σκηνοθέτη Λευτέρη Χαρίτο:

η πρώτη ήταν πριν τρία χρόνια όταν μας μάγεψε με την ταινία του «Dolphin man» που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.

Η τηλεοπτική σειρά «ΑΓΡΙΕΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ» που ξεκίνησε το 2019 ήταν η μεγάλη έκπληξη: έφερε και πάλι την ελληνική μυθοπλασία σε πρώτο πλάνο καθηλώνοντας σε κάθε επεισόδιο πάνω από 1.500.000 τηλεθεατές.

Πού οφείλεται η επιτυχία της σειράς;

Τι είναι αυτό που συγκινεί στις «ΑΓΡΙΕΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ»;

Πώς καταφέρνει μια καθημερινή σειρά να έχει τέτοια αρτιότητα; Να φέρνει στην μικρή οθόνη την αισθητική και την ατμόσφαιρα του κινηματογράφου;

Τι ρόλο έπαιξε το σενάριο που προκάλεσε έντονα συναισθήματα με τη δυνατή πλοκή του;

Πώς επιλέχθηκαν οι ηθοποιοί που καθήλωσαν με τις συγκλονιστικές ερμηνείες τους;

Πώς κατάφερε όλα αυτά να τα ενορχηστρώσει ο σκηνοθέτης Λευτέρης Χαρίτος;

Και τέλος, μιας και τα γυρίσματα του 3ου κύκλου έχουν ήδη ξεκινήσει, ποια θα είναι η εξέλιξη της σειράς που θα προβληθεί από τον Σεπτέμβρη;

Αυτά και άλλα πολλά θα συζητήσουμε με τον Λευτέρη Χαρίτο, ενώ παράλληλα θα προβληθούν αποσπάσματα από τη σειρά. 

Σας καλούμε την Παρασκευή 30/7 στη μαρίνα Ιτέας δίπλα στη δροσιά της θάλασσας να γνωρίσουμε και να συζητήσουμε με τον άνθρωπο που πίσω από τις κάμερες συντονίζει τις προσπάθειες όλων των συντελεστών της σειράς.»