Ανακοινώσεις

ΑΓΩΝ.Ε.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΠΕΤ ΟΤΕ

Ζούμε στον αστερισμό ενός σύγχρονου εργατικού ολοκαυτώματος.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται υπό διωγμό. Διώκτες τους η κυβέρνηση, η τρόικα, αλλά και ο παρασιτισμός και ο μαυραγοριτισμός που κούρσεψε, λεηλάτησε και πλούτισε από κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Στο ρόλο του κουκουλοφόρου – συκοφάντη τα Μ.Μ.Ε. που απαιτούν αίμα και δάκρυα από τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, επειδή δήθεν ζούσε με δανεικά. Καθημερινά υποδεικνύουν μέτρα. Απολύσεις για να σωθεί ο επιχειρηματίας, ο βιομήχανος, που κάθε δραστηριότητά τους βασίστηκε στα δανεικά από το κράτος και αγύριστα. Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων & του βασικού μεροκάματου. Μετατροπή των συνδικάτων σε ανοικτά εργοδοτικά. Κοινωνική ασφάλιση – εργασιακές σχέσεις – συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες, υπό περιορισμό και πλήρη κατάργηση. Όλα αυτά χαρακτηρίζει ευτυχία ο Πάγκαλος με την ατάκα του «όλοι μαζί τα φάγαμε». Μόνο που αυτός και το συνάφι του παχύνανε…Αυτοί που τα φάγανε, αυτοί σήμερα ευαγγελίζονται τις αλλαγές και τις ανατροπές του κομματικού πελατειακού κράτους!! Από τον Πάγκαλο μέχρι την Ντόρα. Από Παπανδρέου μέχρι Καρατζαφέρη.

Στο μάτι του κυκλώνα οι ΔΕΚΟ, παρουσιάζονται ως τα «βρώμικα» του συστήματος που πρέπει να εξυγιανθούν χωρίς καθυστέρηση. Προβάλλεται σε γιγαντοοθόνη το κακό σπυρί των ΔΕΚΟ τα ελλείμματα, οι ζημιές και οι μεγάλοι μισθοί. Κρύβεται επιμελώς ότι ήταν: κομματικά παραμάγαζα των εκάστοτε κυβερνήσεων, κέντρα διαπλεκόμενων συμφερόντων και προμηθειών, αμαρτωλών συμβάσεων (Siemens, Intracom, Γερμανός κλπ), πηγή πλουτισμού των κυβερνώντων και των διοικούντων. Κρύβεται όμως κυρίως ο δημόσιος χαρακτήρας των ΔΕΚΟ. Δημόσιες συγκοινωνίες, ΔΕΗ, Τράπεζες, Δημόσια Αμυντική Βιομηχανία, Δημόσιος ΟΤΕ…

Αυτό που προβάλλεται ως κακό σπυρί των ΔΕΚΟ δεν είναι άλλο από την οικο-γενειακή φωτογραφία των κυβερνήσεων και των διοικήσεων των ΔΕΚΟ. Είναι ο Πάγκαλος και ο Τσοχατζόπουλος, ο Μεϊμαράκης και ο Ρέππας , ο Χατζηδάκης, και ο Καραμανλής, ο Σημίτης και ο Παπανδρέου. Αυτοί είναι κατηγορούμενοι, αυτοί είναι υπόλογοι, αυτοί πρέπει να εξυγιανθούν. Η παρουσίαση των ελλειμμάτων και των ζημιών που ορκίζονται ότι θα λυθεί με μείωση μισθών & απολύσεις, δεν είναι παρά απάτη. Επιχειρεί να κρύψει το ξεπούλημα των πιο κερδοφόρων κομματιών στα ιδιωτικά συμφέροντα, τη ληστεία της ακίνητης περιουσίας τους, τις τρελές ανατιμήσεις των υπηρεσιών που προσφέρουν (συγκοινωνίες, ενέργεια, κ.λ.π.), την εγκατάλειψη της εθνικής μας άμυνας και κυριαρχίας.

Κι εδώ τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ έχουν ευθύνη που δεν προσπερνάνε τη ΓΣΕΕ, δημιουργώντας ένα μέτωπο ανάσχεσης στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, στην ολοκληρωτική καταστροφή των εργασιακών σχέσεων. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΔΕΚΟ αυταπατάται πως θα σωθεί καθένας μόνος του σε βάρος των υπόλοιπων!!! Πιστεύουν πως μπορούν να συνεχίσουν στο ρόλο τους μετατρέποντας τους πολίτες σε πελάτες!! Αυταπατώνται. Απλά θα οδηγούν ένα τραίνο από το οποίο οι εργαζόμενοι θα έχουν πηδήξει…

Το μέτωπο των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ αποτελεί ανάγκη και μονόδρομο που θα βάζει στόχους για το σύνολο των εργαζομένων: εργασιακές σχέσεις και Συλλογικές Συμβάσεις, παραγωγική ανάπτυξη της δημόσιας περιουσίας.

Θέλουν να μας φορτώσουν τύψεις και ενοχές, να μας μετατρέψουν σε άλαλα όντα, Που θα αποδέχονται τα πάντα για το καλό μιας ρημαγμένης πατρίδας!! για να σωθεί ίσως η τελευταία παρτίδα! του νεοφιλελευθερισμού. Οι εργαζόμενοι παρά τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, νιώθουν περισσότερο από τον καθένα την ευθύνη για το πού πάμε. Πληρώνουν σε χρήμα, σε ιδρώτα & δάκρυα, μπορεί να πληρώσουν και σε αίμα, αλλά θέλουν τη δική τους διέξοδο. Διέξοδο δημοκρατίας και προόδου.

Οι ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΤΕ

Το συνδικαλιστικό κίνημα να παίξει το ρόλο του. Να προσπεράσει τη ΓΣΕΕ, να ενωθεί με όλες τις ΔΕΚΟ. Η ΟΜΕ ΟΤΕ και τα σωματεία του χώρου μας ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ έχουν αποδεχτεί τις 300 πρώτες απολύσεις (Κοσμοτέ, Γερμανός) σαν δήθεν εθελούσιες αποχωρήσεις. Οι απολύσεις είναι απολύσεις όπως και να τις βαφτίζει η εργοδοσία και είναι κερκόπορτα για τον ΟΤΕ. Όταν η Κοσμοτε με τζίρο 2 δις Ε και μισθολογικό κόστος στο 9% των εξόδων της προχωρά σε απολύσεις τι θα γίνει στον ΟΤΕ? Κάποιοι συνδικαλιστές ετοιμάζονται να δεχτούν μισθολογικές μειώσεις. Κάποιοι κάνουν τα κορόιδα απέναντι στη κυβέρνηση που διαθέτει 5 μέλη στο Δ.Σ του ΟΤΕ ανάμεσα τους και μέλος της ΓΣΕΕ . Δεν βλέπουν; η μπάλα στην εξέδρα;… Κάποιοι βολεύονται ακόμα με συνδικαλιστικές άδειες, αρπαχτές κολητιλίκια, μικρομπαλώματα για ΟΠΑΚΕ, Δάνεια, εύνοια προϊστάμενων. Όλα αυτά κι αυτούς να τα παραμερίσουμε. Οι συνδρομές των μελών να κατευθυνθούν σε ενίσχυση του απεργιακού ταμείου και των αγώνων και όχι στις παρατάξεις και σε «αδιευκρίνιστες (;) παροχές».

Συνάδελφοι,

Το άλλο βαγόνι θα φέρει απολύσεις & στον ΟΤΕ. Θα είναι αργά. Οι ηγεσίες δεν καταλαβαίνουν…ο κόσμος μπορεί αλλά πρέπει να αποδείξουμε τη διάθεση μας. Ο θυμός μας να γίνει δύναμη & συγκροτημένη αυτοοργάνωση. Με αυτή την ανακοίνωση θέλουμε να σηματοδοτήσουμε τη πρόθεση μας να αγωνιστούμε μαζί με όλους όσους αισθάνονται πως μπορούμε να πάμε όσο γίνεται μπροστά. Οι κλασικές παρατάξεις, οι δομές του σωματείου, τα όνειρα του χθες έχουν τελειώσει. Να ξεκινήσουμε με ενότητα και αλληλεγγύη, με στόχους & όραμα. Να σπάσουμε τα παραταξιακά κουτάκια. Να αναδείξουμε το ΣΩΜΑΤΕΙΟ σαν συλλογικότητα όλων των εργαζομένων. Σαυτό το δρόμο βαδίζουμε. Χθες ήταν ήδη αργά, αύριο θάναι άχρηστο, ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

Προχωράμε ενωτικά και αποφασιστικά μέσα από τις μαζικές συλλογικότητες και ό,τι χρειάζεται ν’ αλλάζει στα συνδικάτα ας αλλάζει στην πορεία της πάλης. Κανείς μόνος του δεν σώζεται. Όλοι μαζί μπορούμε να τους σταματήσουμε. Μας φαίνονται μεγάλοι, γιατί ήμαστε σκυφτοί.

Γιάννης Φλώρος (τηλ. 460138) Χρήστος Βανδώρος (τηλ. 439812)

xvandoros@gmail.com

Κουντούρης Χρήστος Λάμπρου Θανάσης Μανωλόπουλος Γιώργος

Μέλη ΠΕΤ ΟΤΕ

Ενημέρωση Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ

Ενημερωτικό σημείωμα

22-1-2011

Συνάδελφε. Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ κρίνει σαν υποχρέωση της μετά από κάθε διοικητικό συμβούλιο του σωματείου να ενημερώνουμε τα μέλη μας. Το Δ.Σ της ΠΕΤ ΟΤΕ έγινε στις 20-1-2011 με θέματα οικονομικά , οργανωτικά, ΣΣΕ, αξιολόγιο, καθώς και το πρόβλημα διόδια που μπήκε από εμάς. Όσον αφορά τα οικονομικά και αυτή τη φορά δώσαμε λευκή ψήφο επειδή δεν ακολουθείτε η διαφάνεια σύμφωνα με τις προτάσεις μας. Συγκεκριμένα είχαμε ζητήσει τα έξοδα ανά τιμολόγιο να αναρτώνται στην ηλεκτρονική σελίδα του σωματείου ακολουθούμενα από 3 τουλάχιστον προσφορές για δαπάνες πάνω από ένα ορισμένο όριο πχ 500 ευρώ. Ανεξάρτητα αν υπάρχουν τιμολόγια ελεγμένα από εξελεκτική επιτροπή, Δεν μπορεί να έρχονται δαπάνες, το μήνα Νοέμβριο πχ χαρτικά 5.119,94 Ε , τη στιγμή μάλιστα που δεν περιλαμβάνεται το κόστος περιοδικού σε αυτά, χωρίς να συνοδεύονται από προσφορές. Στο ζήτημα οργανωτικά πέρα από την εγγραφή νέων μελών έγινε και αντικατάσταση στην εκτελεστική επιτροπή ενός μέλους. Συγκεκριμένα ο αντιπρόεδρος Αλεξανδρίδης (ο οποίος με ανοχή των παρατάξεων δεν πατούσε στην ΠΕΤ ΟΤΕ όλο το πρίν διάστημα αν και είχε εργασιακή απαλλαγή- όπως δυστυχώς συμβαίνει και με άλλα μέλη)παραιτήθηκε και στη θέση του προτάθηκε και ψηφίσθηκε από ΔΑΚΕ ΕΣΚ ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟΥΣ ο Φλέσσας Αντώνης ο οποίος είναι προϊστάμενος σε τεχνική περιοχή της Αττικής. Αυτό έγινε για πρώτη φορά στα χρονικά του σωματείου: Προϊστάμενος να είναι ταυτόχρονα και στην εκτελεστική της ΠΕΤ. Φανταστείτε λοιπόν το συνδικάτο να είναι κατά του αξιολογίου πχ και το μέλος της εκτελεστικής να αξιολογεί. Μας θυμίζει το έργο το πρωί μαθήτρια και το βράδυ πόρνη…Οποία υποκρισία…. Για τη θέση έβαλε υποψηφιότητα και ο Βανδώρος Χρ. Ο οποίος ψηφίσθηκε μόνο από τα δύο μέλη της Ενότητας. Η ΠΑΣΚΕ έριξε λευκό στη διαδικασία και η ΑΣΕ απείχε. Η ΑΣΕ στην αρχή θέλησε να βάλει υποψηφιότητα για τη θέση αντιπροέδρου μετά όμως υπαναχώρησε όταν είδε ότι δεν τις βγαίνουν τα κουκιά. Γενικά η διαδικασία αυτή είναι ενδεικτική του γενικότερου κλίματος που επικρατεί δυστυχώς στο σωματείο. Η ΠΕΤ ΟΤΕ έχει μετατραπεί σε κακέκτυπο μηχανισμού και ίντρικας. Το ψήφισμα υπέρ του κινήματος κατά των διοδίων που βάλαμε, απορρίφθηκε χωρίς καμιά συζήτηση από ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ. Το ζήτημα αξιολόγιο ομοίως και από Ακομμάτιστους. Στη ΣΣΕ πέρα από τυπική κατά τα γνωστά ενημέρωση αποφασίστηκε η μετάβαση μας στο Μαρούσι όπου η διαπραγματευτική ομάδα της ΟΜΕ είχε συνάντηση με τη διοίκηση. Ενημέρωση για τα γεγονότα αυτά υπάρχει στην ηλεκτρονική σελίδα της Αγωνιστικής Συνεργασίας. Η εντύπωση μας είναι ότι η πλειοψηφία των εκλεγμένων μελών των κυρίαρχων παρατάξεων και όχι μόνο, για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά θέλουν να «δώσουν» ότι ζητά η διοίκηση του ΟΤΕ, αλλά δεν έχουν βρεί τον τρόπο να τα περάσουν στο κόσμο. Ίσως ο ΟΜΕΔ να αποτελέσει ένα πολύ καλό άλλοθι για την ΟΜΕ και την ΠΕΤ. Γενικά η τοποθέτηση μας στο θέμα αυτό είναι ότι χωρίς αποφασιστικούς αγώνες και σύμπλευση με τους εργαζόμενους των ΔΕΚΟ και των σωματείων που σήμερα είναι στο δρόμο δεν υπάρχει ελπίδα. Στο μνημόνιο υπάρχει πρόβλεψη για κατάργηση ΣΣΕ, καθώς και κανονισμών προσωπικού συνολικά στις μεγάλες επιχειρήσεις, αρχής γενόμενης από τις Τράπεζες. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πολύ γρήγορα τι θα συμβεί. Ακόμη και ζητήματα όπως λογαριασμός νεότητας, εφάπαξ, επιδόματα θα χτυπηθούν. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι έξω από τη λογική των κυρίαρχων παρατάξεων που ακόμη περιμένουν τη ΓΣΣΕ να εξαγγείλει αγώνες η το ΠΑΜΕ της ΕΣΚ που ενδιαφέρεται για το ψηφοσάκουλο του ΚΚΕ. Το μόνο που μένει είναι η ενεργοποίηση των συναδέλφων. Να διεκδικήσουμε μέσα από συντονισμένη αυτοοργάνωση τη δημιουργία ενός πλατιού κοινωνικού μετώπου. Να απαιτήσουμε σε γενικές συνελεύσεις, τον συντονισμό δράσης εδώ και τώρα. Τη καταγγελία του μνημονίου – λερναία ύδρα- και των κομμάτων που το στηρίζουν. Να αποφασίσουμε αν αυτό το σωματείο όπως λειτουργεί εξυπηρετεί με τον καλλίτερο τρόπο τα συμφέροντα των εργαζομένων. Οι παρατάξεις να καταλάβουν ότι δεν είναι αυτές το κίνημα και το συνδικάτο αλλά η κοινωνία των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι έχουμε κοινά προβλήματα άρα έχουμε συμφέρον και επιδιώκουμε κοινές λύσεις και όχι οι παρατάξεις. Αυτές μπορεί να έχουν και διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετικές επιδιώξεις. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να έχουν χώρο δράσης. Πράγματι ο χώρος δράσης για τις παρατάξεις σήμερα είναι μόνον και αποκλειστικά η προώθηση των αποφάσεων των συναδέλφων. Δηλ. η προώθηση του συντονισμού των αγώνων, το κοινό μέτωπο κατά της ακολουθούμενης πολιτικής. ‘Όχι η υποκατάσταση των εργαζομένων και η μετατροπή τους σε πελάτες. Εμπρός λοιπόν, οι συνάδελφοι να δημιουργήσουν την παράταξη των συναδέλφων. Αλλιώς ο δρόμος θα είναι χωρίς επιστροφή. Τέλος ζητήσαμε άλλη μια φορά να έχουμε πρόσβαση στο περιοδικό της πετ οτε. Ως γνωστό και αυτό το δικαίωμα είναι για εμάς απαγορευμένο…Η δημοκρατία σταματά όταν διαταράσσει ισορροπίες και συμφέροντα.

Υστερόγραφο. Θα εξαντλήσουμε κάθε προσπάθεια ώστε η ενότητα των εργαζομένων στη βάση των προβλημάτων, να γίνει πράξη, χωρίς άλλα προαπαιτούμενα.

Για την ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ Γ. ΦΛΩΡΟΣ Χ. ΒΑΝΔΩΡΟΣ .

Ανακοινώσεις

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ

8-2-2011

Συνάδελφοι

Τρία πράγματα ευδοκιμούν στην Ελλάδα. Τα δύο είναι αυτοφυή το τρίτο εν μέρει εισαγόμενο. Το εισαγόμενο αναφέρεται στο ΔΝΤ στην ΕΟΚ, στο νεοφιλελευθερισμό.

· Όσο για τα αυτοφυή δεν μπορεί να είναι άλλα παρά Η ΑΣΥΛΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ & ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ. Για την υπουργική ασυλία, τα σκάνδαλα ζήμενς, Βατοπέδι, Γερμανός έχουν πολλά να διηγηθούν…. Ας μην επανέλθουμε.

Όσον αφορά τα κλειστά επαγγέλματα ας σταθούμε στα σημαντικότερα, δηλ. στο κλειστό επάγγελμα του πρωθυπουργού (40 χρόνια Καραμανλής Παπανδρέου) και για να μη ξεχνιόμαστε στο κλειστό επάγγελμα πολλών εργατοπατέρων συνδικαλιστών.

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ

Μια απλή ματιά στις ΟΜΕ - ΠΕΤ επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Άραγε τι πιστεύετε; Ενδιαφέρονται τόσο πολύ για το καλό μας ώστε να μη κάνουν σχεδόν τίποτε για όσα συμβαίνουν στον οργανισμό, στους εργαζόμενους, στη χώρα; Έχουν τόση πολύ εργασία & δεν προφτάνουν να ενημερώσουν σαν σωματείο και τους πιάνει ο πόνος της ενημέρωσης μια φορά το χρόνο στις γενικές μας συνελεύσεις; Η μήπως γιατί μόνο αυτές είναι καλοπληρωμένες; Γιατί δεν έχουν το ίδιο ενδιαφέρον και στην Αττική; Τι φοβούνται; Τι υπολογίζουν;

Δεν έχουμε αντίρρηση. Να γίνεται ενημέρωση από το σωματείο βάση των αποφάσεων του. Αντί για αυτό μας σερβίρουν ενημέρωση των παρατάξεων με τα λεφτά τα δικά μας. Από πότε οι παρατάξεις ενημερώνουν με λεφτά συνδρομών; Από πότε είναι δίκαιο συνδικαλιστές που αν και έχουν εργασιακή απαλλαγή, δεν πατούν στο σωματείο στην Αθήνα, κάνουν πασαρέλα σε επαρχιακές συνελεύσεις παραμυθιάζοντας τον κόσμο; Από πότε προϊστάμενοι και απεργοσπάστες βαφτίζονται συνδικαλιστές ; Πότε θα καταλάβουμε πως οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη τις παρατάξεις αλλά αντίθετα οι παρατάξεις έχουν ανάγκη τον κόσμο και αυτό μόνο και αποκλειστικά στο βαθμό που προωθούν τις δικές μας αποφάσεις οι οποίες πρέπει να παίρνονται μέσα από θεματικές συνελεύσεις βάσης? Δεν καταλαβαίνουμε ότι τα «παλιά» τελειώνουν?

Συνάδελφοι.

Η κάθε τοπική διοικούσα π.χ με 50 μέλη καταθέτει κάθε χρόνο στη ΠΕΤ ΟΤΕ 7-8.000 περίπου ευρώ. Για πιο λόγο; Για να τα μοιράζονται οι παρατάξεις; Για να αποκλείονται από το περιοδικό οι συνάδελφοι; Για να καλοπερνούν μερικοί μερικοί;

Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΑΜΕ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ

Όσο πιο γρήγορα αποφασίσουμε να θάψουμε το άταφο πτώμα του τόσο λιγότερο δηλητήριο θα σκορπά στην ατμόσφαιρα. Ο συνδικαλισμός του βολέματος που μετέτρεπε συνειδητά τον πολίτη σε πελάτη, που υποσχόταν μικροβόλεμα έναντι ψήφου, που «αγωνιζόταν» τον έναν μήνα για τις συνδικαλιστικές εκλογές, τον άλλο για τις νομαρχιακές, τον τρίτο για τις πολιτικές πνέει τα λοίσθια. Ας το καταλάβουμε. Στη ΠΕΤ ΟΤΕ οι παρατάξεις πέρα από τίτλους, ανακοινώσεις, και ταρατατζούμ στη πλειονότητα των στελεχών τους, δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα διαφορετικά πρόσωπα του κ Β. Λάμπρου επικεφαλής της ΔΑΚΕ. Αντανακλάσεις υπό διαφορετική γωνία της δικής του πρακτικής, είδωλα αντιγραμμένα. Έτσι βολεύονται όλοι. Το ένα στηρίζει το άλλο…

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

Τα χάνουμε όλα. Ότι έγινε μέχρι τώρα έγινε. Το συνδικαλιστικό κίνημα η αλλάζει πορεία ή δεν χρειάζεται. Εμείς λέμε ότι χρειάζεται. Πρέπει όμως να ξεφύγουμε και να γυρίσουμε στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε ο συνδικαλισμός. Χρειάζεται νέα αρχή μέσα από συγκροτημένη αυτοοργάνωση. Η ευκαιρία είναι στα χέρια μας.

Ας μετατρέψουμε τις συνελεύσεις σε συνελεύσεις για μας και όχι για τις παρατάξεις. Ας πάρουμε πρωτοβουλία για συνελεύσεις στην Αττική. Ας στείλουμε το μήνυμα παντού. Συντονισμός, με όσους αγωνίζονται κανείς μόνος του στη κρίση . Με την ανακοίνωση μας αυτή παίρνοντας τις ευθύνες μας, στέλνουμε πρόσκληση σε κάθε συνάδελφο που προβληματίζεται να βρεθούμε να συντονιστούμε να παλέψουμε. Όχι στους εργατοπατέρες. Αρκετά.

Γ Φλώρος Χ. Βανδώρος.

Εισηγήσεις - Ομιλίες

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ

Προς .

την εκτελεστική επιτροπή ΠΕΤ ΟΤΕ

Τα μέλη του Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

Τ.Δ.Ε ΠΕΤ ΟΤΕ

Συνάδελφοι

Σαν μέλη του Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ αισθανόμαστε την ανάγκη συγχρόνως και την υποχρέωση να σας καταστήσουμε κοινωνούς των σκέψεων μας αλλά και των προτάσεων μας σχετικά με τα συμβαίνοντα στο χώρο μας. Χωρίς να διεκδικούμε κάποιο αλάθητο, νομίζουμε πως η συνεχής ενασχόληση μας με το συνδικάτο -τα τελευταία χρόνια μέλη του ΔΣ της ΠΕΤ ΟΤΕ - μας δίνει το δικαίωμα αυτής της παρέμβασης.

Η σημερινή κατάσταση

Μετά από τον 5^ο ασφαλιστικό νόμο, το 3^ο κατά σειρά επικαιροποιημένο μνημόνιο –λερναία ύδρα- την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για τα εργασιακά με τις επιχειρούμενες αλλαγές στις ΔΕΚΟ, τον εμπαιγμό ένα χρόνο τώρα στη ΣΣΕ, τις εργατικές κινητοποιήσεις και τη μορφή που αυτές πήραν, την ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2011, αλλά και την έκδηλη αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος έχουμε μπει σε νέα περίοδο. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο οι περικοπές και οι μειώσεις, όσο η δραστική αλλαγή του «τρόπου» εργασίας. Το συνολικό καθεστώς προστασίας και δικαιωμάτων του εργαζόμενου ανατρέπεται εκ βάθρων. Ο τελευταίος μετατρέπεται σιγά-σιγά σε «επιχειρηματία» του εαυτού του, της εργατικής του δύναμης, δίχως καμία δυνατότητα συνδικαλιστικής ή άλλης εκπροσώπησης. Η ίδια η εργασιακή σχέση χάνει το ιδιαίτερο καθεστώς που είχε κατακτήσει μέχρι σήμερα για να μεταβληθεί & στην πράξη και σε επίπεδο νομοθεσίας σε μια ακόμη σχέση ιδιωτικού δικαίου-παράρτημα του εμπορικού δικαίου. Η έννοια του μισθού θα χαθεί για να αντικατασταθεί με την έννοια της αμοιβής. Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και οι δεσμευτικές συλλογικές συμβάσεις θα αποτελέσουν παρελθόν για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Έτσι ή αλλιώς αυτό συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα, όπου στην πράξη δεν υπάρχει κανενός είδους κατοχύρωση ή προστασία. Μαζί μ’ αυτές θα χαθούν και τα συνδικάτα. Ολόκληρος ο παραδοσιακός τρόπος συγκρότησης των συνδικάτων στην Ελλάδα χάνει το αντικείμενό του. Οι συνθήκες μόνιμης ανεργίας, η οποία πλησιάζει το 1 εκατομμύριο μαζί με την εκ περιτροπής εργασία, κάνουν ώστε η εργατική τάξη της χώρας να βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Όταν ένας στους τρεις μισθωτούς είναι σε καθεστώς μερικής ή ολικής ανεργίας, και η συνδικαλιστική πυκνότητα δεν υπερβαίνει το 25% είναι μάλλον αστείο να μιλά κανείς για οργανωμένη τάξη. Και είναι σίγουρο ότι με τέτοια ανεργία κανείς εργαζόμενος δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής, ούτε μπορεί στα σοβαρά να διεκδικήσει κάτι καλύτερο για τον εαυτό του και το σύνολο. Με αυτές τις συνθήκες σε καθένα μας η αρχή ο σώζων εαυτόν σωθήτω μετατρέπεται εύκολα σε κανόνα επιβίωσης. Η ανέχεια, η άμεση φυσική και κοινωνική εξαθλίωση τεραστίων μαζών αποτελούν το καθαριστικό στοιχείο για την ανάπτυξη του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου πολιτισμού. Έτσι ενώ προηγουμένως η φτώχεια, ήταν αποτέλεσμα της έλλειψης πολιτισμού, του χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης των παραγωγικών ικανοτήτων της κοινωνίας, τώρα αποτελούν τη βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη του πολιτισμού, για την ανάπτυξη των παραγωγικών ικανοτήτων και των δυνατοτήτων της κοινωνίας. Αποτελεί, δηλαδή, το φυσικό πλαίσιο, το κοινωνικό κίνητρο για την ύπαρξη της περιλάλητης «αγοράς εργασίας» και κατά συνέπεια της ανάπτυξης του αστικού πολιτισμού. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργάτες δίνει την δυνατότητα να επιλέξει το αφεντικό ανάμεσα σε μεγάλο αριθμό εργατών, προτιμώντας αυτόν που δουλεύει με τα λιγότερα. Οι εργάτες επομένως είναι αναγκασμένοι να μειώσουν την τιμή, καθώς βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους. Με άλλα λόγια ο εργαζόμενος δεν μετατρέπεται σε απλά κάποιο εμπόρευμα αλλά σε χρηματιστηριακό προϊόν ενδυόμενος την μορφή –και το περιεχόμενο- μιας μετοχής σε συνεχή διακύμανση. Δεν θα αργήσει η ώρα που η οποιαδήποτε θέση εργασίας θα βγαίνει σε μειοδοτικό πλειστηριασμό.

Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα…

Σαφέστατα όλα τα παραπάνω είτε θέλουμε να τα παραδεχτούμε ανοιχτά είτε όχι αποτελούν κοινό τόπο για όλους και σε όλους. Το ερώτημα όμως αβίαστα έρχεται στα χείλη μας . ΓΙΑΤΙ?

Συνάδελφοι.

Ένας μεγάλος ηγέτης είπε κάποτε πως αξία δεν έχει μόνο να δίνουμε απαντήσεις, αλλά να δημιουργούμε σωστές ερωτήσεις, πιστεύοντας ότι ο κόσμος εν τη σοφία του θα δώσει τις απαντήσεις που έχει ανάγκη, στα προβλήματα που υπάρχουν.

Χρόνια τώρα το συνδικαλιστικό κίνημα, βλέπει τα τρένα να περνούν και μάλιστα, όπως λέει και ο Καζαντζίδης, δίχως γυρισμό. Το ένα τρένο έγράφε-γράφει «ιδιωτικοποιήσεις», το άλλο «ασφαλιστικό», το επόμενο «εργασιακές σχέσεις», το τέταρτο «επιδόματα», το πέμπτο «πάροχοι», το έκτο , το 7μο… βαγόνια και τρένα ων ουκ έστιν αριθμός.

Κι εμείς στις συνεδριάσεις στις συζητήσεις αναρωτιόμαστε: Βρισκόμαστε εδώ για να τα μετράμε; Βρισκόμαστε στα διοικητικά συμβούλια για να αλλάζουμε τα δρομολόγιά τους?. Παίζουμε, μήπως, τους σταθμάρχες;

Σίγουρα κάποιοι είναι επιβάτες και κάποιοι λαθρεπιβάτες. Εμείς, όμως, τι θέλουμε να είμαστε, αγαπητοί συνάδελφοι; Ποιο είναι το όραμα μας, ο στόχος μας? Προβληματιζόμαστε άρραγε αν επιτέλους επιβάλλεται, πρώτα να σκοπεύουμε και μετά να πυροβολούμε?

Πάει καιρός τώρα που τα προβλήματα τα φωτογραφίζουμε, τις διοικήσεις, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα, τις παρατάξεις, τους προϊσταμένους. Τα προβλήματά μας τα φωτογραφίζουμε όλα. Αλλά μάλλον αρνιόμαστε να τυπώσουμε τις φωτογραφίες που τραβήξαμε. Φοβόμαστε μήπως μην καούν τα αρνητικά; Οι κινέζοι λένε «μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις». Εμείς σαν συνδικαλιστικό κίνημα λέμε 999 λόγια, χωρίς να «τυπώνουμε» τη φωτογραφία.

Τα Σωματεία, με επικεφαλής τη Γ.Σ.Ε.Ε. και την ΑΔΕΔΥ, έγιναν – γίνονται γραφεία τύπου, χωρίς να έχουν πρακτική σημασία αυτή τη στιγμή. Η πετ οτε ούτε το σάιτ δεν μπορεί να ενημερώσει?. Στο ημερολόγιο του 2010 βρίσκεται. Ας είναι.

Οι κυβερνήσεις, όμως, προχωράνε. Το κουκούλι του μνημονίου ξετυλίχθηκε, ξεπήδησε μέσα από αυτό η χρυσαλίδα τόσων νομοθετημάτων και σαν πεταλούδα τώρα απειλεί και παίρνει μαζί της κατακτήσεις 100 ετών.

Η μετατροπή του πολίτη σε πελάτη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ολοκληρώνεται στις ημέρες μας με τη μετατροπή του σε εμπόρευμα. Αλλά εμείς πρέπει να απαντήσουμε. Δεν ζητάμε ψίχουλα, ζητάμε το ψωμί μας. Λέμε να μην καταντήσουμε δεσμώτες στη σκέψη τους. Λέμε να μείνουμε παραδοσιακοί, συνάδελφοι, συναγωνιστές, αλληλέγγυοι αμετανόητοι συνδικαλισμένοι.

Λέμε πως αξίζει να συνεχίσουμε να θυμόμαστε πόσο πολύ μας έχουν ταπεινώσει, πόσο πολύ μας έχουν προσβάλει, πόσο πολύ μας έχουν κοροϊδέψει όλοι τους, γιατί όλοι αυτοί είναι μόνο πονηροί και τίποτα άλλο.

Χρειάζεται, επομένως, ένα προσκλητήριο στην κοινωνία. Να μην συνηθίσουμε στη γενική αδιαφορία. Οι Λατίνοι κάποτε έλεγαν vita brevis, που σημαίνει η ζωή είναι βραχεία. Γι' αυτό αξίζει να την μεγαλώσουμε αυτή τη ζωή, αυξάνοντας τους στόχους που βάζουμε σαν άτομα και σαν κίνημα.

Τι σημαίνουν όλα αυτά, συνάδελφοι; Σημαίνουν ότι το 2011 με 2012 θα αντιμετωπίσουμε τεράστια προβλήματα. Πρέπει να βγάλουμε έχουμε αργήσει , τα αναγκαία συμπεράσματα.

Ο κάθε εργαζόμενος κουβαλάει ένα φορτίο στη πλάτη του. Το να το κατεβάζει και να ζητά από κάποιον άλλο να το σηκώσει είναι θεμιτό μέχρι κάποιο βαθμό. Το να καμώνονται όμως πολλοί πως ένας είτε είναι παράταξη είτε συλλογικότητα είναι υποχρεωμένος να σηκώνει όλα τα βάρη είναι αυτοκτονία. Αυτή τη στιγμή κάποια σωματεία αναγκαστικά στη πρωτοπορία σηκώνουν αυτά τα βάρη. Οι άλλες συλλογικότητες που βρίσκονται? Τα ΕΑΣ και οι συγκοινωνίες ματώνουν. Δεν το βλέπουμε? Αν η ΓΣΕΕ η ΑΔΕΔΥ δεν κινητοποιούνται υπάρχουν τα Εργατικά Κέντρα, Οι άλλες Ομοσπονδίες τα πρωτοβάθμια. Δυστυχώς ούτε συμβολική ενίσχυση μιας ανακοίνωσης δεν βλέπουμε. Η ΠΕΤ ΟΤΕ έχει υποχρέωση να πρωτοστατήσει. Έχει και τη δύναμη και την οικονομική επιφάνεια για κάτι τέτοιο. ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΘΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ Μας. Συνάντηση των προεδρείων των σωματείων στην Αθήνα. Αν ορισμένοι το βρίσκουν «βαρύ» ας βγει κάλεσμα στη διοίκηση του ΕΚΑ να το αναλάβει εντός τακτής ημερομηνίας. Αλλιώς προχωράμε.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ και ΑΝ ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ…

Όλο και περισσότερο η κατάσταση μυρίζει και υποχώρηση και αποχώρηση…

Και όμως, συνάδελφοι, ποτέ δεν ήταν πιο καθαρά τα πράγματα στον κόσμο. Αυτό που απέτυχε δεν είναι ο δημόσιος τομέας, αυτό που έχει αποτύχει μέχρι τώρα είναι ο ιδιωτικός τομέας. Ο ιδιωτικός τομέας που δεν έχει να επενδύσει πού αλλού τα κεφάλαιά του, παρά στη Βουλγαρία, στην Κίνα και στην Ινδία. Δεν μπορεί ή μπορεί μόνο να τα επενδύσει στην παρανομία της λευκής σαρκός, στις γυναίκες και τα ναρκωτικά.

Έρχεται, όμως, τώρα στο δημόσιο τομέα παίρνει τα έτοιμα φιλέτα, δρόμους, νοσοκομεία, παιδεία, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, νερό. Η καλλίτερη του επένδυση βέβαια η χρέωση και το κρέμασμα ολόκληρων λαών…

Μειώθηκαν οι φόροι, πήγαν στο 20% για εταιρείες, απαλλάχθηκαν οι κινήσεις στο Χρηματιστήριο και ο δημόσιος προϋπολογισμός μένει συνεχώς στον αέρα. Οι Υπουργοί Οικονομικών, κατά τα άλλα σπουδαγμένοι στα καλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια, άραγε για ποιο λόγο; Για να μάθουν να πουλάνε και να χρεώνονται?

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ

Τα συνδικάτα πρέπει να αλλάξουν. Να δούμε με διαφορετικό μάτι, με διαφορετικές συνιστάμενες, κοινά των εργαζομένων ζητήματα. Περισσότερο από ποτέ υπάρχουν οι προϋποθέσεις όλοι οι εργαζόμενοι να συμπορευτούν. Δεν υπάρχει δημόσιο ιδιωτικό. Υπάρχει επίθεση και χρειάζεται συντονισμός. Υπάρχει ανεργία και χρειάζεται αλληλεγγύη. Υπάρχει μαζικό κλείσιμο μικροκαταστημάτων και χρειάζεται ενότητα. Υπάρχει επίθεση στους μισθούς στις συντάξεις στα ΒΑΕ αύριο και χρειάζεται τώρα η ΠΕΤ ΟΤΕ να ξαναδεί τα ΒΑΕ, στο πνεύμα τις αλληλεγγύης με τους κλάδους που θα θιχτούν.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΠΕΤ ΟΤΕ

Τα Δ.Σ έχουν μόνο διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Στη πραγματικότητα αποφάσεις δεν παίρνονται. Όλη η συζήτηση αρχίζει και τελειώνει στο πρώτο θέμα που επιγράφεται ενημέρωση Προεδρείου δηλ ξεχωριστή ενημέρωση από τη κάθε παράταξη. Τα ΔΣ γίνονται απλά για να ξεφορτώσει ο καθείς εξ ημών το φορτίο του, και όποιος θέλει ας το πάρει. Έχουμε την αίσθηση ότι και η εκτ. Επιτροπή εργάζεται κατά παρόμοιο παράλληλο και ασύμπτωτο τρόπο. Μέλη (πόσα άρραγε?)της εκτελεστικής Επιτροπής αρρακτά αρκεί να απολαμβάνουν τη ματαιοδοξία της θέσης και της όποιας οικονομικής ενίσχυσης. Μέλη μεταφορείς διαφόρων εντολών και διαπλοκών που σκουπίζουν σαν πόντιοι πιλάτοι τα χέρια τους με ανακοινώσεις, πανώ, φωτογραφίες και μεγαλόστομα συνθήματα. Μοναδικός? σκοπός και στόχος το κέρδισμα εντυπώσεων για αντάλλαγμα κουκιών στο ψηφοσάκουλο. Σε μεγάλο βαθμό το σωματείο συντηρείται μετατρέποντας την ενοχή του σε συναδελφική συνενοχή. Παρεμβάσεις για ΟΠΑΚΕ ΔΑΝΕΙΑ μικροσυμφέροντα, μικροεξυπηρετήσεις κτλ. Επιτυχημένη συνταγή αλλά μέχρι χθες. Οποιοδήποτε νέκταρ κερασμένο στο κρανίο των εργατικών κατακτήσεων μετατρέπεται αυτομάτως σε δηλητήριο… Είμαστε σίγουροι πως αν ήταν δυνατόν οι συνάδελφοι να παρακολουθήσουν ένα διοικ. Συμβούλιο θα αναθεωρούνταν πολλά. Μπορούμε εμείς να τα αναθεωρήσουμε τώρα. Οι συνελεύσεις της πετ οτε να μην ξαναπάρουν τυπικό χαρακτήρα. Κοινή εισήγηση δράσης στα σημεία που συμφωνούμε όσοι συμφωνούμε σε όσα συμφωνούμε. Δημιουργία ομάδων εργασίας πάνω σε συγκεκριμένα θέματα ώστε να καταληχτούν θέσεις και απόψεις. Άνοιγμα της ηλεκτρονικής σελίδας της πετ οτε σόλους όσους θέλουν και μπορούν ώστε μέσα από φόρουμ συζητήσεων να καταλήγουμε και να κλείνουμε θέματα. Σε νέα βάση τα οικονομικά του σωματείου, με πραγματική διαφάνεια αλλά κυρίως αποτελεσματικότητα. Κοινές ενημερώσεις στην Αττική όχι μόνο σε χώρους δουλειάς του ΟΤΕ. Δεν κρίνουμε σκόπιμο να επεκταθούμε περισσότερο. Υπάρχουν σκέψεις πάντα στη διάθεση σας.

Αυτή, συνάδελφοι, είναι η κατάσταση που υπάρχει σήμερα. Μπορούμε, επαναλαμβάνουμε, να κάνουμε πολλά. Το ζήτημα είναι γιατί δεν τα έχουμε κάνει…. Ίσως η διάσπαση της κοινωνίας σε πολλές ταχύτητες συμφερόντων και δικαιωμάτων να κάνει ώστε αντί να συγκρουόμαστε μετωπικά με τον αντίπαλο, να τρακάρουμε μεταξύ μας. Ωρομίσθιοι κατά τετράωρο, μόνιμοι, έκτακτοι, συνταξιούχοι ΤΕΒΕ, Ι.Κ.Α., Ο.Γ.Α. κατά κοινής ωφέλειας. Μόνο που κανείς δεν θα γλιτώσει μόνος του..

Μια φαντασιακή δέσμευση της κοινωνίας διαχέεται παντού για να ενοποιηθεί στα παραμάγαζα της TV και να βρει παραπλανητική έκφραση στα παράθυρα του «Ζούγκλα», του Μέγα του Αντέννα. Όμως το συνδικαλιστικό κίνημα, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο παρά μια ορχήστρα χρωμάτων και ήχων, διαφορετικών ήχων και διαφορετικών χρωμάτων.

Υπάρχουν τα μπάσα, υπάρχουν τα βαρύτονα, υπάρχουν τα σεγκόντα, υπάρχουν οι οξείες φωνές. Για όλες αυτές πρέπει να μπει μπροστά ο μαέστρος για να τις ενοποιήσει και να βγει η αρμονία. Ο μαέστρος για το συνδικαλιστικό κίνημα, αγαπητοί συνάδελφοι, ξέρετε πώς λέγεται; Λέγεται «όραμα του συνδικαλιστικού κινήματος». Αν δεν το βρούμε, αν δεν το περιγράψουμε, συνεχώς θα ερχόμαστε εδώ και θα φωτογραφίζουμε χωρίς να τυπώνομε τις φωτογραφίες.

Το συνδικαλιστικό κίνημα στον Ο.Τ.Ε., συνάδελφοι, δεν είναι τίποτα περισσότερο -κι αν πάρουμε και της Π.Ε.Τ.-Ο.Τ.Ε.- από ένα μικρό ρυάκι. Πολύ εύκολα η κάθε κυβέρνηση μπορεί να ρίξει μερικά λιθάρια κι αυτό το μικρό ρυάκι, αυτό το μικρό ποταμάκι να το κάνει λίμνη και βάλτο.

Συνάδελφοι, πρέπει όλα τα ρυάκια του συνδικαλιστικού κινήματος να ενωθούν μεταξύ τους και να φτιάξουμε το μεγάλο ποτάμι του εργατικού κινήματος. Στην αντίθετη περίπτωση ας αφήσουμε τον ποιητή να την περιγράψει.

"Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά. Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς γίνε προδότης, γίνε. Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη. Πέτα την ανθρωπιά σου. Κι απ' τον αφέντη πιάσου. Κι άμα σε φτύσει αυτός, να κάθεσαι σκυφτός. Και θα 'χεις τα πρωτεία στη σάπια πολιτεία.

Με τιμή Γ. Φλώρος και Χρ. Βανδώρος μέλη Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 - ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2010

Στο σκάφος της «ισχυρής» Ελλάδας της Ο.ΝΕ. συνωθούνται σαν πλήρωμα και καπεταναίοι, η φαμίλια των διαρρηκτών των ταμείων της Siemens, η καμόρα των off shores, οι οικότροφοι-μεσίτες της Goldman-Sachs,οι κλεπταποδόχοι χρηματιστηριακοί ντελιβεράδες του «’99»,οι δομημένοι ομολογιούχοι και οι βατοπεδινοί πειρατές.

Μαζί τους οι διπλωματούχοι του δοσιλογισμού στα Μ.Μ.Ε., οι έμποροι της γνώσης και οι κάθε είδους συντεχνίες των προέδρων και των παρακαθήμενων τους που γέννησαν οι κομματικοί σωλήνες της συμμετοχικής διαφθοράς, βρίσκουν λουκούλλεια γεύματα στα αποφάγια των ρωμαϊκών οργίων πάνω στις σάρκες του λαού και της χώρας.

Στα επιδόρπια αυτών των οργίων, ο σεκιουριτάς του συστήματος Κορκονέας, τους προσφέρει το παιδικό αίμα του 15χρονου

ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ως ένδειξη αφοσίωσης στην ασφάλεια του σκάφους, που ήδη κλυδωνίζεται από τα κύματα της κρίσης.

Η εξέγερση των 15χρονων σαρώνει κάθε γωνιά της χώρας που αμφισβητούν, απορρίπτουν, απαιτούν και διεκδικούν τη ζωή που τους έχουν ληστέψει προκαταβολικά φυλακίζοντας την στα τραπεζικά Α.Τ.Μ.

Αναζητούν οδηγούς για μια πραγματική ζωή, αλλά δυστυχώς συναντούν μόνο τις ορδές της εκφασισμένης κοινωνίας του πλαστικού χρήματος, θεατές πόντιους Πιλάτους , πονηρούς πολιτευτές, στρατονόμους των κοινωνικών διαδηλώσεων και «κριτικούς» του εξεγερτικού πρεστίζ!!!

Ο εξεγερτικός Δεκέμβρης του 2008 δεν μπορεί ούτε να κριθεί, ούτε να κατανοηθεί από κανέναν από αυτούς. Κριτής δικαιούται νάναι και είναι μόνο ο ίδιος, για τους Δεκέμβρηδες που πέρασαν αλλά και γι’ αυτούς που ήρθαν και έρχονται!

Είναι η πιο ολοκληρωμένη κριτική αλλά και καθολική αμφισβήτηση-απόρριψη του Δεκέμβρη του 2010 της κατοχής, της εξαθλίωσης, της επέλασης του φασισμού.

Γι’ αυτό και οι προσπάθειες των ασύμμετρων εγκεφάλων να συνδέσουν με ασύμμετρες μεθοδεύσεις τον Δεκέμβρη με τη τρομοκρατία, επιστρατεύοντας την ως πολιτική εφεδρεία του μαύρου μετώπου των κάθε λογής Κουίσλιγκ.

Από την εξεγερτική φλόγα του Δεκέμβρη που ξεπήδησε από το αίμα του 15χρονου Αλέξη, ας αντλούμε αισιοδοξία, ελπίδα και κουράγιο για τους αγώνες και τις μάχες που έρχονται.

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

“ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ”

http://www.politesstoproskinio.wordpress.com

ΔΗΜΟΣ ΔΕΛΦΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο στα προγράμματα που αναφέρονται στην αυτοδιοίκηση κάνουν την εμφάνιση τους οι 2 αυτές λέξεις. Συμμετοχικός προϋπολογισμός. Με αρκετή καθυστέρηση οι Έλληνες πολίτες ξαναανακαλύπτουμε την αξία της συμμετοχής στα κοινά όχι μόνο δια μέσου της αντιπροσώπευσης αλλά και δια μέσου μορφών άμεσης δημοκρατίας.

Δυστυχώς τα φαινόμενα αδιαφάνειας, ρεμούλας, μικροπολιτικής, κομματοκρατίας, έχουν για τα καλά θρονιαστεί στους Δήμους. Αποδείχτηκε πως δεν αρκεί η παρουσία η η καταγγελία της όποιας αντιπολίτευσης, για να σταματήσουν τέτοιες πρακτικές. Αντίθετα. Η αντιπολίτευση συνήθως εξαντλεί τα περιθώρια δράσης της διαχειριζόμενη την κακοδιοίκηση με μοναδικό σκοπό να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη και να συνεχίσει με μικροδιαφορές και μικροδιορθώσεις στο «ίδιο έργο θεατές». Η όπως λέει και ο Λαμπεντούζα στον Γατόπαρδο « να αλλάξουν όλα προκειμένου να μένουν όλα ίδια».

Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός σαν αντίληψη και ενέργεια, έχει τη ρίζα του στην εκκλησία του δήμου. Στην αρχαία Αθήνα τα σημαντικότερα ζητήματα, ακόμη και προβλήματα που είχαν να κάνουν με την εξωτερική πολιτική της Αθηναϊκής δημοκρατίας αποφασίζονταν συλλογικά από τους πολίτες της πόλης. Ήταν δε τέτοια η σημασία που έδιναν οι Αθηναίοι στη συνέλευση του δήμου ώστε θεωρούνταν στίγμα για όποιον πολίτη δεν συμμετείχε.

Σήμερα, 2500 χρόνια μετά, ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός, έρχεται σαν ένα επίκαιρο εγχείρημα που μπορεί να αντιμετωπίσει άμεσα τις κρίσιμες προκλήσεις στη σύγχρονη δημοκρατία, η οποία όλο και περισσότερο ρέπει στην ολιγαρχία. Αν θέλουμε να τον ορίσουμε με σύντομο τρόπο, θα λέγαμε ότι είναι η «μέθοδος» εκείνη που μπορεί να μετατρέψει τη διοίκηση σε αυτοδιοίκηση. Να δώσει αν θέλετε νόημα και περιεχόμενο στο δημοτικό γίγνεσθαι και όχι μόνο.

Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός (Σ.Π) είναι μια διαδικασία συμμετοχής και εμπλοκής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων που έχουν να κάμουν με τους στόχους, την κατανομή, τις προτεραιότητες των επενδύσεων σε τοπικό επίπεδο. Άλλωστε η έντονη καχυποψία, διαπλοκή, και ρεμούλα σε αυτό το τομέα είναι διάχυτη. Η διαδικασία αυτή αναπτύσσεται σε όλη τη διάρκεια ενός έτους ώστε να καταρτιστεί αφενός μια πρόταση προϋπολογισμού βάσει των αιτημάτων των πολιτών, και αφετέρου μια διαδικασία ανοιχτού ελέγχου της ποιότητας και ποσότητας του αποτελέσματος.

Στη πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο Σ.Π. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, διαφορετικά μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση ο Σ.Π δεν είναι μια τελειωμένη κλειστή υπόθεση αλλά μια ανοιχτή διαδικασία , μια συνιστώσα ενός συστήματος συμμετοχής των πολιτών εναρμονισμένο με τις ιδιαιτερότητες την προϊστορία και την ιστορία του τόπου.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μιλά για 2 κατηγορίες Σ.Π.

1. Αυτή που διαμορφώθηκε σε περιοχές της Βραζιλίας, του Περού και γενικά σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και που γενικά προβλέπει μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας στη λήψη αποφάσεων, και

2. Αυτή που επικρατεί στη Β. Ευρώπη και τη Ν. Ζηλανδία αλλά και στις ΗΠΑ & Καναδά, η οποία αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή με μια συμβουλευτική έννοια έχοντας σαν πρωταρχικό στόχο την αύξηση της διαφάνειας και αποτελεσματικότητας στη διαχείριση των δημοσίων πόρων.

Την αρμοδιότητα διαβούλευσης με τους πολίτες έχουν προφανώς ο δήμαρχος και η δημοτική αρχή σε επίπεδο δήμου, καθώς και ο περιφερειάρχης και η περιφερειακή αρχή σε επίπεδο περιφέρειας.

Οι δαπάνες που διαχειρίζεται ο ΣΠ δεν είναι κάτι παγιωμένο. Στο Πόρτο Αλέγκρε οι πολίτες συζητούν για το 100% των δαπανών που αφορούν επενδύσεις σε έργα και υπηρεσίες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 15-25% του συνόλου των ετήσιων δημοτικών δαπανών. Εξαιρούνται συνήθως έξοδα προσωπικού, αν και σε άλλες περιπτώσεις όχι.

Πως λειτουργεί ο Σ.Π

Δεν υπάρχουν κοινοί κανόνες. Οι τρόποι συζήτησης με τους πολίτες μπορεί να είναι είτε άτυποι πχ ανοιχτές συγκεντρώσεις, ερωτηματολόγια, συζητήσεις η περισσότερο θεσμικοί πχ δημοψηφίσματα . Σε κάθε περίπτωση στα πλαίσια του Σ.Π πρέπει να υπάρχουν 2 παράλληλες διαδικασίες. Συζήτηση στις συνοικίες ενός δήμου και συζήτηση φορέων σε θεματική βάση. Άλλες οι προτεραιότητες του εμπορικού κέντρου μιας πόλεως και άλλες σένα χωριό που ερημώνει. Άλλες οι ανάγκες των ανέργων και υποαπασχολούμενων και άλλες των βιοτεχνών μιας περιοχής.

Ο Σ.Π συνδυάζει στοιχεία άμεσης δημοκρατίας και στοιχεία αντιπροσωπευτικής, όπου οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι συζητούν και εγκρίνουν με «δέσμευση εντολής» . Ο Σ.Π είναι μια διαδικασία ενίσχυσης της δημοκρατικής παρέμβασης, τα μοντέλα του συμμετοχικού προϋπολογισμού, απέδειξαν ότι αυτός διαθέτει σημαντική δυνατότητα κινητοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού στη κατεύθυνση διαφάνειας και αποτελεσματικότητας.

Η δημοτική κίνηση «ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ» φέρνει κυριολεκτικά στο προσκήνιο το συμμετοχικό προϋπολογισμό. Για πρώτη φορά στο Δήμο γίνεται συζήτηση για ζητήματα δημοκρατίας, συμμετοχής, συνελεύσεων φορέων κτλ. Φυσικά για εμάς, δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μια δυναμική διαδικασία η οποία μπορεί να εξελίσσεται στο βαθμό που το γενικότερο εργατικό κίνημα ανασυγκροτείται και διευρύνεται η βάση λειτουργίας και διεκδίκησης του. Σε δεύτερη μορφή η αυτοδιαχείριση στη μορφή συγκρότησης συνελεύσεων, λήψης αποφάσεων αλλά και η μη θεσμική λειτουργία πχ συνέλευση γειτονιάς – συνέλευση ανέργων υποαπασχολούμενων περιοχής- ανεξάρτητα από τη θέληση του δημάρχου είναι στις προτεραιότητες μας.

Για τους «ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ» ο συμμετοχικός προϋπολογισμός είναι η μέθοδος να περάσουν από το παρασκήνιο στο προσκήνιο για διεκδίκηση και λύση τα σοβαρά προβλήματα που σχετίζονται με την κοινωνική ανταποδοτικότητα των έργων, τη δημοκρατική ανέλιξη , την προοδευτική στροφή στη διακυβέρνηση του τόπου.

ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ 30-10-2010

ΑΡΘΡΟ

ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ και διαλυτικής χρεοκοπίας

Σε κάθε περίπτωση και με κάθε ανάγνωση, τ’ αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών αποτυπώνουν και πιστοποιούν:

α. Την ύπαρξη ενός τεράστιου πολιτικού κενού πάνω από το 50% που απορρίπτει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα στο σύνολό του με συνειδητή ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ τουλάχιστον την ανεπάρκειά του.

Αυτό θάταν ακόμη μεγαλύτερο αριθμητικά, σε περίπτωση γενικών εκλογών, καθώς οι ιδιαιτερότητες των περιφερειακών εκλογών με τους πάνω από 100.000 υποψήφιους συνέτειναν στη μείωση του άκυρου, λευκού και της αποχής.

β. Την δημιουργία επίσης ενός τεράστιου κενού εξουσίας που εδράζεται στο πολιτικό κενό και τα χαρακτηριστικά του, ενεργητικά ή παθητικά.

Σημασία όμως δεν έχει η απλή διαπίστωση αυτών των γεγονότων. Αυτό μπορεί να κάνει και το κάνει ακόμη και η αγοραία δημοσκοπική δημοσιολογία, όσο και αν το αποφεύγουν οι πλέον αρμόδιοι γι αυτό, που είναι τα πολιτικά κόμματα!!!

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί όροι που οδήγησαν σ΄ αυτή τη πραγματικότητα και την εκλογική καταγραφή, έχουν αξία και για το ποια θάναι η κατεύθυνση των εξελίξεων μέσα στις συνθήκες της ολοένα διευρυνόμενης κρίσης.

Τι βρίσκεται λοιπόν πίσω από τα ποσοστά, τα κέρδη και τις ζημιές των πολιτικών κομμάτων που αποτιμώνται με όρους στατιστικής;

1. Η κοινωνική ηγεμονία των συμφερόντων των κάθε είδους μεσοστρωμάτων που δημιούργησε η πρώτη φάση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης 1996-2004 για την ενσωμάτωση στην Ο.Ν.Ε.

2. Η κοινωνικοταξική ανασφάλεια αυτών των μεσοστρωμάτων που παράγει η κρίση και η δεύτερη φάση αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού μέσω του μνημονίου.

3. Η ήττα του εργατικού και λαϊκού κινήματος και η πολιτική ουδετεροποίηση της εργατικής τάξης και κύρια της μισθωτής παραγωγικής εργασίας.

4. Η πολιτική ουδετεροποίηση της νεολαίας με την ταυτόχρονη επιβολή της αναρχοαυτόνομης πολιτικής ηγεμονίας σ΄ αυτή!!!

Σ΄αυτούς τους όρους μπορεί να διαβάσει κανείς την αντιμνημονιακή ρητορεία του νέου Ροβεσπιέρου Σαμαρά, την ανυπακοή του Κ.Κ.Ε., τον τρίτο γύρο του Αλαβάνου, την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τον Π. Λαφαζάνη, τον αντιεξουσιασμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!!.

Ο στρουθοκαμηλισμός του Παπανδρέου να καμώνεται πως τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών πιστώνουν την πολιτική του και δικαιώνουν το μνημόνιο και την διεθνή αρμοστεία, τους βόλεψε όλους για να χώνουν το κεφάλι τους στην άμμο αρνούμενοι την πραγματικότητα.

Γι αυτό με ανακούφιση και σχεδόν χαμόγελο, η αντιπολίτευση δέχτηκε την θέση του Παπανδρέου για μη εκλογές.

Όμως η κοινωνική και πολιτική γεωγραφία που σκιαγραφήθηκε με τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, περιέχει και την ημερομηνία λήξης της διαχείρισης Παπανδρέου όποιο και νάναι το οξυγόνο που μπορεί να της δοθεί μέσω του 2^ου γύρου των εκλογών.

Τ’ αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών θέτουν ζήτημα κοινωνικής και πολιτικής - άρα και δημοκρατικής – νομιμοποίησης της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Το πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται νάχει καμιά δυνατότητα μέσω της σημερινής βουλής να δώσει έστω και πρόσκαιρα βιώσιμη διαχειριστική λύση. Η κρίση, όπως εξελίσσονται και μόνο τα οικονομικά της μεγέθη, είναι μη διαχειρίσιμη ακόμη και με μοντέλα μνημονίου. Αντίθετα οι εκδηλώσεις των φαινομένων της, θα γίνονται όλο και πιο εκρηκτικές, βάζοντας ουσιαστικά θέμα εξουσίας έξω από τα σημερινά συνταγματικά θεσμικά πλαίσια.

Ο Γ. Καραντζαφέρης επαναφέρει το ζήτημα πιο συγκεκριμένα και πιο προωθημένα!« οι αστικές πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά την ελεύθερη οικονομία να συγκροτήσουν πολιτικό μέτωπο κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης και εξουσιών».

Η περί πατριωτισμού θεωρία του Παπανδρέου που εξέπεμψε στον πρώτο γύρο των εκλογών, προσφέρει απλόχερα πολιτική νομιμοποίηση σε μια τέτοια εξέλιξη ως διαδόχου της δικής του διαχείρισης.

Η σημερινή θέση του για μη εκλογές που διαδέχθηκε τον «εκβιασμό» των γενικών εκλογών, απλώς ωριμάζει και προετοιμάζει τις εξαιρετικά αντιδραστικές εξελίξεις.

Το λόγο έχουν οι προοδευτικές, δημοκρατικές δυνάμεις που δεν χωρούν στο μπλοκ της λύσης Καραντζαφέρη και πρώτιστα οι δυνάμεις της αριστεράς.

Το μήνυμα των εκλογών γι αυτούς είναι:

Στο μαύρο μέτωπο του μνημονίου, ν’ αντιταχθεί με την δική του διέξοδο, το μέτωπο των εθνικοανεξαρτησιακών, προοδευτικών δημοκρατικών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων.

Μιχάλης Βασιλάκης ,Γραμματέας του ΕΑΜ

eamgr.wordpress.com

Πολιτικό Άρθρο του Μιχάλη Βασιλάκη γραμματέα του ΕΑΜ

ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ σε ΠΟΙΟΝ και ΓΙΑΤΙ;

και ΠΟΙΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ

Θάταν το απόλυτο παγκόσμιο πολιτικό και κοινωνικό παράδοξο, αν οι βδομαδιάτικές δημοσκοπήσεις του κ. Πρετεντέρη και των άλλων συστημικών της μιντιακής νομενκλατούρας, νομιμοποιούνταν να καθορίζουν κατευθύνσεις πολιτικών εξελίξεων στη χώρα, ενώ η άμεση και καθολική ψηφοφορία του λαού στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, θάχε αποκλειστικό περιεχόμενο, το διαφοροποιημένο προσωπικό στυλ διαχείρισης των Καλλικρατικών πολιτικών κέντρων εξουσίας! Νάταν δηλαδή αυτές οι εκλογές κάτι σαν καλλιστεία για την ανάδειξη του «ΜΙΣΤΕΡ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»

Μια τέτοια άποψη δεν θα συνιστούσε βέβαια παράδοξο και θάταν συμβατή μάλιστα με την πραγματικότητα, αν ο ταξικά ακραίος αστικοκοινοβουλευτικός στρουκτουραλισμός, προς τον οποίο έχει εκφυλιστεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, συνιστούσε και αναγνωριζόταν απ’ όλες τις πλευρές σαν το ΑΠΟΛΥΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ.

Αν, με άλλα λόγια, η ταξική πάλη είχε εξοβελιστεί όχι μόνο από το εσωτερικό του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, αλλά και από τις διαδικασίες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης!

Θάταν στρουθοκαμηλισμός και πολιτικός φαρισαϊσμός, καθόλου όμως παράδοξο, αν την αποπολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών την επεδίωκε ο Παπανδρέου και η ηγετική του ομάδα ως εκπρόσωποι του μνημόνιου. Η συγκυρία από πολλές απόψεις ήταν ευνοϊκή για μια τέτοια προσπάθεια από πλευράς Παπανδρέου.

Αντί γι αυτό όμως, ο Παπανδρέου όχι απλά πολιτικοποίησε τις δημοτικές εκλογές, αλλά καθόρισε και ως πολιτικό επίδικό τους την ίδια του την εξουσία!! Η αντιπολίτευση αυτόματα και σύσσωμη τον κατάγγειλε για ωμό και απροκάλυπτο εκβιασμό. Την ίδια στιγμή βέβαια η ίδια καθόριζε τις δημοτικές εκλογές ως τη σημαντικότερη πολιτική διαδικασία της μεταπολίτευσης, χωρίς όμως ουσιαστικά πολιτικά επίδικα.

Εκτός του νεοφασιστικού πόλου που διαμέσου του μνημονίου και την στήριξη προς τον Παπανδρέου, διεκδικεί την πολιτική ηγεμονία των εξελίξεων με τη θέση για εξουσία και κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης.

Η παραδοξότητα της αντιστροφής των ρόλων απαιτεί ερμηνεία.

Ποιες αιτίες επέβαλλαν στον Παπανδρέου την πολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών και μάλιστα στο μέγιστο βαθμό! Πόσο είναι εκβιασμός και προς τα πού απευθύνεται η θέση για γενικές εκλογές;

Ένας εκβιασμός δεν μπορεί παρά ν’ απευθύνεται σε όσους έχουν κάτι και απειλούνται να το χάσουν.

Άρα ο εκβιασμός του Παπανδρέου δεν μπορεί ν’ απευθύνεται ούτε στο 1.5000.000 άνεργους, ούτε στο 1.000.000 και πάνω της ανασφαλούς εργασίας, της μαύρης εργασίας, της μερικής απασχόλησης.

Δεν μπορεί ν’ απευθύνεται στους εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους των 500ευρω, στις εκατοντάδες χιλιάδες της υπό περιθωριοποίηση νεολαίας!

Δεν μπορεί ν’ απευθύνεται ούτε και στο μικρομεσαίο παραγωγικό κεφάλαιο που στραγγαλίζεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Για αυτές τις μάζες το μνημόνιο δεν προβλέπει καρότο μόνο μαστίγιο.

Στον εκβιασμό του Παπανδρέου όλοι αυτοί μπορούν κάλλιστα ν΄ απαντήσουν «γαία πυρί μειχθήτω», πράγμα που μπορεί ν’ αντιλαμβάνεται και ο ίδιος και αν όχι το διευθυντήριο των επιτρόπων του οπωσδήποτε.

Πού λοιπόν απευθύνεται ο εκβιασμός;

Η απάντηση είναι φανερή. Στην άρχουσα τάξη, τα μεσαία και ανώτερα παρασιτικά στρώματα και το πολιτικό προσωπικό του συστήματος.

Απευθύνεται στο εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του αλλά και με ειδικό τρόπο, στο ίδιο το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ ως διαμορφωμένο νεοφιλελεύθερο κοινωνικοπολιτικό μπλοκ.

Η απαίτηση του εκβιασμού είναι καθαρή.

Η κλείνουν άμεσα τα ρήγματα τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο του νεοφιλελεύθερου εξουσιαστικού μπλοκ, ή το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του αναλαμβάνει την ευθύνη για συνολική κατάρρευση του συστήματος! Δεν μπορεί για παράδειγμα η Ν.Δ. του Σαμαρά να υπερφαλαγγίζει ακόμη και την ακροαριστερά σε αντιμνημονιακή ρητορεία και ταυτόχρονα να εγκαλεί την κυβέρνηση για βραδυπορία στις διαρθρωτικές αλλαγές υπέρ των αγορών και του μεγάλου κεφαλαίου!

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ισχυρίζεται ο Παπανδρέου, το σημερινό καθεστώς της ελεγχόμενης πτώχευσης και της διεθνούς αρμοστείας, δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί σε ανοικτή πτώχευση και κατοχή μέσα από την δημοκρατική επίφαση των γενικών εκλογών! Αυτό είναι το εκβιαστικό περιεχόμενο της θέσης του Παπανδρέου για προσφυγή σε γενικές εκλογές.

Από την άποψη αυτή αποτελεί και πρόκληση προς την Αριστερά. Ή ν΄ αναλάβει την ευθύνη μιας εναλλακτικής πρότασης διεξόδου, ή να συνεχίσει στον δρόμο του χαοτικού βερμπαλισμού της.

Σ’ αυτό επενδύει διπλά ο Παπανδρέου:

α) Να διασφαλίσει την δραπέτευσή του από την εξουσία με τους δικούς του όρους.

β) Να χρεώσει στην Αριστερά την στρατηγική του, των ανώμαλων δηλ. αντιδραστικών λύσεων.

Αυτό όμως που δεν ομολογεί ο Παπανδρέου, είναι ότι η διαλυτική πτώχευση, η κατοχή και οι ανώμαλες πολιτικές εξελίξεις που διαφαίνονται στον ορίζοντα και προς τις οποίες ραγδαία βαδίζει η χώρα,είναι αποτέλεσμα της στρατηγικής του και του Μνημονίου.

Με τις γενικές εκλογές που απειλεί, επιδιώκει την νομιμοποίησή τους, εκτιμώντας πως δεν υπάρχουν δυνάμεις να ματαιώσουν μια τέτοια εξέλιξη. Σ’ αυτό επενδύει την δικαίωσή του και την υστεροφημία του.

Το σίγουρο είναι ότι κάνει λάθος σ΄ αυτή του την εκτίμηση.

Σε δυο βδομάδες είναι η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου! Μιας εξέγερσης που αποτελεί βασική αναφορά της συγκρότησης και της άνδρωσης του ΠΑΣΟΚ.

Αυτή η αναφορά είναι ικανή να βάλει στο δρόμο της χειραφέτησης από το νεοφιλελεύθερο και διεφθαρμένο ηγεμονικό μπλοκ του ΠΑΣΟΚ, ένα τεράστιο πολιτικό δυναμικό και χιλιάδες στελέχη που αναφέρονται στην εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, την πρόοδο, την κοινωνική απελευθέρωση.

Σ’ αυτό το δυναμικό πρέπει ν’ απευθυνθεί η Αριστερά του Μαρξισμού και της διαλεκτικής για ένα ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ δυνάμεων. Αυτό όχι μόνο θα υπερασπιστεί τα δημοκρατικά δικαιώματα και τα δικαιώματα της εργασίας από κάθε επιβουλή και ανώμαλες αντιδραστικές εξελίξεις που κυοφορούνται, αλλά θα προβάλλει και μια εναλλακτική αντινεοφιλελεύθερη, δημοκρατική και προοδευτική διέξοδο στ’ αδιέξοδα του Μνημονίου!

Στις εθνικές εκλογές – απειλή του Παπανδρέου, πρέπει να υπάρξει η απάντηση:

Κοινό ψηφοδέλτιο των εθνικοανεξηρτησιακών, δημοκρατικών, προοδευτικών δυνάμεων και της αριστεράς, με επικεφαλής έναν κοινής αποδοχής δοκιμασμένο στους λαϊκούς και δημοκρατικούς αγώνες πολιτικό παράγοντα που θα εγγυάται την υλοποίηση του κοινού προγράμματος της δημοκρατικής προοδευτικής αντινεοφιλελεύθερης διεξόδου.

Αυτή την απάντηση πρέπει να πάρει και ο Παπανδρέου αλλά και ο στρατηγικός του εταίρος κ.Καρατζαφέρης.

Μιχάλης Βασιλάκης, γραμματέας του ΕΑΜ

eamgr.wordpress.com 3/11/10

Σε λίγες μέρες εκλογές

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2/11/2010

Σε λίγες μέρες εκλογές

Πάλι τα ίδια.

Λαλίστατοι σωτήρες με καλές μεταγραφές, γυρνούν σπίτι-σπίτι, πόρτα-πόρτα, με τυπωμένα χαμόγελα, όμορφα λόγια, υπόσχονται για μια καλύτερη ζωή, για ποιότητα και ευημερία .

Είναι σχεδόν όλοι τους ανεξάρτητοι, δεν έχουν σχέση με τους κυβερνώντες τη χώρα και τους ενδιαφέρει μόνο το καλό του τόπου τους.

Τελικά όλοι αυτοί οι «ποιητές» που απευθύνονται;

Πέρασε ένας χρόνος με τους καινούργιους σωτήρες να ακολουθούν τα βήματα των προηγούμενων, συνεχιστές του καταστροφικού τους έργου, ώστε να μη μείνει τίποτα όρθιο.

Τα ακούσαμε όλα, ξεκάθαρα: Πρώτα, «υπάρχουν τα λεφτά», μετά «μαζί τα φάγαμε», «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα».

Η λύση απλή: Φόροι, περικοπή μισθών και συντάξεων. Απολύουμε κόσμο καταργούμε κάθε έννοια κοινωνικού κράτους και κάνουμε επενδύσεις με κινέζους, άραβες και γερμανούς.

Η συνταγή γνωστή: Αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, υγεία, πανεπιστήμια και οικοδομικά τετράγωνα με πολυεθνικές ταμπέλες.

Κι εμείς, τα παδιά μας, τι; Ανεργία ή υπάλληλοι. 580,00 € φτάνουν για να ζήσεις. Αυτός είναι ο πρώτος μισθός για ένα εργαζόμενο από το επίσημο κράτος.

Τελικά, το θράσος έχει όριο; Βγήκε ο «ποιητής» στην διακαναλική να ζητήσει τι από τον ελληνικό λαό;

Ο καθένας από μας έχει τη δική του ευθύνη σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Η καμήλα αν δεν σκύψει, δεν μπορείς να τη φορτώσεις.

Δώστε τους την απάντηση που τους αξίζει. Το χρωστάμε στον πολιτισμό μας, στην ιστορία μας, στα παιδιά μας.

Γιάννης Φλώρος μέλος Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

Χρήστος Βανδώρος μέλος Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ