Κριση και συνδικάτα

Η σημερινή φάση της καπιταλιστικής κρίσης εξελίσσεται ραγδαία και επικίνδυνα για τις κοινωνίες της Ν. Ευρώπης και όλου του κόσμου.
‘Ένας ανεξέλεγκτος παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος με υποκείμενο και αντικείμενο το νόμισμα οδηγό, δολάριο - ευρώ, εξελίσσεται στις χώρες της Ευρώπης. Τα συμφέροντα γύρω από το δολάριο, μαζί με την αγγλική στερλίνα, βρίσκονται σε μια διαρκεί κατάσταση «αγάπης» και «μίσους» με το Γερμανικό Ευρώ στη προσπάθεια τους να επιβληθούν, αφαιρώντας χώρο από τη κινέζικη οντότητα, η οποία κινδυνεύει λιγότερο από τη κρίση λόγω και της ιδιομορφίας του κράτους της. Η κρίση αναδεικνύεται σαν μια από τις μεγαλύτερες καταγραμμένες στα παγκόσμια χρονικά (1870, 1929 , 2008).
Στη πραγματικότητα όταν μιλάμε για κρίση , μιλάμε για 3 αλληλοκαλυπτόμενες και αλληλοτροφοδοτούμενες παραμέτρους.
Α) Κρίση κεφαλαίου δηλ. υποαπασχόληση παραγωγικού κεφαλαίου και εγκαταστάσεων, μείωση κερδών. (περίπου 30% παραγωγικού κεφαλαίου είναι εκτός παραγωγής)
Β) Δημοσιονομική κρίση , κρίση κρατικού χρέους και ελλειμμάτων.
Γ) Κρίση στο επίπεδο της εργασίας(ανεργία-μείωση εισοδημάτων-διάλυση κοινωνικού κράτους).
Το συνδ. Κίνημα, ενδιαφέρεται και αναφέρεται στη τρίτη παράμετρο γιατί ξεκινώντας από αυτή μπορεί να διεκδικήσει προοδευτική διέξοδο επηρεάζοντας αποφασιστικά και τις άλλες παράμετρες.
Το ιδιαίτερο όμως αυτής της κρίσης είναι η συσσώρευση και άλλων παραγόντων όπως η περιβαλλοντική κρίση, η κρίση στην ενέργεια, η κρίση τροφίμων & νερού. Πρόκειται επομένως για μια συστημική κρίση, πάνω και πέρα από την οικονομία, η οποία αν δεν μπορέσει το δημοκρατικό κίνημα να την ανατρέψει, θα δηλητηριάσει βαθύτατα κάθε πτυχή της κοινωνίας.

«το μόνο κομμάτι του κράτους που ανήκει στο λαό είναι το εθνικό χρέος».

Η τακτοποίηση των οικονομικών του κράτους για τις κυβερνήσεις – & τη δική μας – είναι το φαινομενικά υπερταξικό εργαλείο προκειμένου να αποδοθούν τα βάρη στον εργαζόμενο να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση της κοινωνίας οι ακραίες κάθε φορά παρεμβάσεις στα λεγόμενα κεκτημένα. Στην υπηρεσία αυτού του σκοπού καλείται να πάρει θέση και ο κοινωνικός αυτοματισμός. Φυσικοί σύμμαχοι των κυβερνώντων προστρέχουν τα ΜΜΕ και οι πληρωμένες πένες τους.
Βοήθεια!!! οι τράπεζες…
Μετά την αποκάλυψη της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008 οι κυβερνήσεις αποφάσισαν τη στήριξη των τραπεζών διαθέτοντας τεράστια ποσά. Αυτό γιατί οι τράπεζες στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού είναι τα λειτουργικά κέντρα-παράκεντρα του. Η καρδιά και το αίμα του, (μόνο στις ΗΠΑ το 40% των κερδών «παράγονται» στις τράπεζες.
28 δις Ε διέθεσε η Ελλάδα από τα οποία 7 δις ζεστό χρήμα. Με αυτό το ποσό το κράτος ήταν σε θέση να ελέγξει άμεσα τις κυριότερες τράπεζες (εθνική, αλφα, γιούρομπανκ) παίρνοντας κοινές μετοχές έναντι των προνομιούχων που δεν συμμετέχουν στη διοίκηση. Προκρίθηκε όμως το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, το οποίο θεωρεί ιεροσυλία την ανάμιξη του κράτους στη διοίκηση επιχειρήσεων. Η κρίση τραπεζών αποσοβήθηκε σε βάρος των κρατών και των δημοσιονομικών τους.
Αρκεί μόνο αυτό?
Από μόνο του δεν ήταν αρκετό να οδηγήσει με τέτοια ένταση τα πράγματα στο σημείο που σήμερα βρισκόμαστε. Η συνολική νεοφιλελεύθερη διαχείριση των τελευταίων 25 χρόνων Κυβερνήσεων και Ε.Ε αντάμα, οδήγησαν σε κατάρρευση τα δημ. Οικονομικά.
Μερικά στοιχεία
Το 1980 το χρέος ήταν στο 20% του ΑΕΠ. Το 1990 στο 80% , το 1993 στο 120% και σταθεροποιημένο σε ποσοστό 100-120 % έκτοτε.
Αντίστοιχα ο φορολογικός συντελεστής το 1981 για τις επιχειρήσεις ήταν στο 40-45% για να βρεθεί στα 2001 στο 35%, το 2010 στο 25% με δέσμευση να πάει στο 20% τα επόμενα 5 χρόνια.
Τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού η κυβέρνηση της ΝΔ τα πήγε από 41% του ΑΕΠ στο 34% ,ενώ αντίστοιχα τις δαπάνες στο 46% του ΑΕΠ και όλα αυτά χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα, καθώς μεγάλο μέρος ανταποκρινόταν σε δαπάνες για αστυνομία –στρατό-φρεγάτες-υποβρύχια, και αμαρτωλές συμβάσεις.
Ο ελληνικός προϋπολογισμός για 30 περίπου χρόνια είναι ελλειμματικός. Η νόμιμη φοροαπαλλαγή και η νόμιμη φοροδιαφυγή δίνουν και παίρνουν.
Παράδειγμα
έχουμε τεράστιο εμπορικό στόλο-σε σχέση με τον πληθυσμό μας . Οι εφοπλιστές κατέχουν το 15% της παγκόσμιας χωρητικότητας και σε 2 κατηγορίες πλοίων (πετρελαιοφόρα – χύδην φορτίο) περίπου το 22%. ΟΜΩΣ πληρώνουν λιγότερο φόρο από όσο ένας μετανάστης προκειμένου να νομιμοποιηθεί. Έχουν 56 φοροαπαλλαγές. Μία από αυτές? Η επιστροφή ΦΠΑ στα προϊόντα που αγοράζουν από Ελλάδα! Η ίδια φοροαπαλλαγή ισχύει στα ιδιωτικά σχολεία, τα ιδιωτικά νοσοκομεία και τα …καζίνο!! Μόνο από την κατάργηση αυτού του μέτρου, θα είχαμε 5 δις Ε έσοδα. Όσα δηλ, παίρνει η κυβέρνηση με τα μέτρα της ενάντια στην εργασία.
Δε θα φύγουν σε άλλες χώρες?
Όσο για το αντεπιχείρημα πως το εφοπλ. Κεφάλαιο θα μετανάστευε σε χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, αυτό το έχει κάνει. Κάτι ξέρει η Κύπρος από αυτά. Η ανάγκη όμως να ελέγχει τον πρόεδρο στο Ι.Μ.Ο στα πλαίσια του ΟΗΕ δεν του επιτρέπουν να φύγει από Ελλάδα. Άρα πρόκειται για εξυπηρέτηση.
Νάταν μόνο αυτό
Μια τράπεζα φορολογείται λιγότερο από ένα μισθωτό των 2000 Ε το μήνα, καθώς τα κέρδη από χρηματιστηριακά προϊόντα και εργασίες ουσιαστικά δεν φορολογούνται. Μη ξεχάσουμε και τα άγια των αγίων. Καλά η εκκλησία της χρωστάμε ακόμη τη κόκκινη μηλιά και την Αγιά Σοφιά. Που να φορολογηθεί.
Παρόλα αυτά τη 10ετία 1997-2007 είχαμε ανάπτυξη 4% κατά έτος. Άρα το ΑΕΠ αυξήθηκε 40-45%. Αν το χρέος το 1997 ήταν στο 100% και δεν αυξανόταν σαν ποσότητα χρήματος το 2007 πρέπει να ήταν στο 60% καθώς το ποσοστό χρέους είναι στον αριθμητή του κλάσματος (χρέος / ΑΕΠ).
Έγινε κάτι τέτοιο? Θεός φυλάξει!!
Οι γενναίες φοροαπαλλαγές στο Κεφάλαιο Είναι από τις βασικές αιτίες αύξησης του χρέους. Όσο για την αυξημένη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή? Πρόκειται για πολιτική επιλογή των κυβερνώντων διαχρονικά. Στην Ελλάδα έχουμε διευρυμένα στρώματα μικρομεσαίων και ελευθεροεπαγγελματιών, (περίπου 800.000) που αποτελούν την εκλογική βάση αλλά και την ιδεολογική δύναμη των κομμάτων εξουσίας. Η ευνοϊκή μεταχείριση τους, ουσιαστικά η αναγκαστική διαφθορά τους από την εκάστοτε κυβέρνηση μαζί με την παρασιτική λειτουργία των εισπρακτικών μηχανισμών και λειτουργών (εφοριακοί-ΙΚΑ κτλ και αυτό πολιτική επιλογή) δρούν , ώστε να κυβερνούν ανενόχλητοι οι κρατούντες, να δημιουργούνται δεσμοί συμμαχίας μεσαίων μεγάλου κεφαλαίου, ώστε να καθυποτάζεται και ο εργαζόμενος.
Η αριθμητική των φόρων
Οι φόροι προέρχονται κατά 66% περίπου από τη κατανάλωση.(έμμεσοι φόροι). Αυτό και αν είναι βάσανο για τον μισθωτό. Οι άμεσοι φόροι, κατά 12% από μισθωτούς, κατά 10% από επιχειρήσεις και 12% από μικρομεσαίους. Το ΙΝΕ ΓΣΣΕ σε σχετική μελέτη διαπιστώνει πως η φορολόγηση της εργασίας στην Ελλάδα είναι στο 35,5% έναντι 36,5% στην ΕΕ-25 ενώ η φορολόγηση κερδών στο 15,9%, έναντι 33% στην ΕΕ-25.Οι άμεσοι φόροι στην Ελλάδα την ίδια χρονιά ήταν στο 7,7% ΑΕΠ έναντι του 12,2% στην ΕΕ-15. Ο νοών νοείτο. Σημαντική απόκλιση με υπεύθυνες τις κυβερνήσεις διαχρονικά.
Αφού το ανώτερο εισοδηματικά στρώμα του 20-30% που ελέγχει το 50% του ΑΕΠ δεν πληρώνει ανάλογους φόρους πως θα αυξηθούν τα έσοδα?
Φταίνε οι μισθοί?
Σε αντίθεση με το ευρέως διαδεδομένο -δεν παράγουμε τίποτα- η ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι στο 95% περίπου της Ευρωζώνης με τους μισθούς στο 70% Ανοιγμένη ψαλίδα η οποία μεγαλώνει με τα τελευταία μέτρα. Βέβαια το 95% κρύβει τη πραγματικότητα καθώς η ποιοτική σύνθεση, η κοινωνική αποτελεσματικότητα δεν φαίνονται, δεν προσμετρώνται.
Όσο για το αν φταίνε οι μισθοί δημοσίου, πέρα από την παρασιτική λειτουργία σημαντικού όγκου-επιτροπές- κτλ. που πάλι είναι επιλογή ενός πελατειακού συστήματος, το 2008 οι δαπάνες προσωπικού δημοσίου ανήλθαν σε 11,5% ΑΕΠ έναντι 10,1% ΕΕ-27. Άρα δεν είναι διογκωμένες όπως παπαγαλίζουν.
Δανεισμός και τράπεζες . ρέκβιεμ στο ιδιωτικό
Εντός της ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κυβερνήσεις καλύπτουν τις διαφορές εσόδων εξόδων με δάνεια από ιδιωτικές τράπεζες. Να διευκρινίσουμε. Η κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα είναι και αυτή ιδιωτική δηλ. ανεξέλεγχτη από αποφάσεις κοινοβουλίων. Στηρίζει βέβαια τις πολιτικές αποφάσεις της Ε.Ε σύμφωνα πάντα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, και είναι ο σημαντικότερος ρυθμιστής της ρευστότητας του χρηματοοικονομικού τομέα. Στο διοικητικό συμβούλιο της μετέχουν οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών των χωρών μελών, οι οποίες όντας ιδιωτικές ελέγχονται από άγνωστα κεφάλαια.- Στη τράπεζα της Ελλάδας μόνο 6,5% έχει το Ελληνικό κράτος. Σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, η κεντρική τράπεζα δανείζει μόνο ιδιωτικές και μάλιστα με 1% έναντι κρατικών τίτλων, για να δανείσουν αυτές το κράτος με 5%! Νόμιμη τοκογλυφία.
Σαν αντιστάθμισμα στα παραπάνω να αναφέρουμε ότι η Ιαπωνία με χρέος 200% ΑΕΠ , εκδίδοντας ομόλογα που αγοράζει η κεντρική τράπεζα της με επιτόκιο μέχρι 1% τα διαθέτει στο κοινό σαν λαϊκό ομόλογο και χρηματοδοτεί το χρέος της. Στην Ελλάδα το ύψος των καταθέσεων είναι περίπου στα 300 δις Ε όσο δηλ. και το χρέος. Μπορούσε επομένως να επιδιωχθεί τέτοια ρύθμιση , παρόλο που και αυτή η λύση θέλει συζήτηση.
Μέσα η έξω από την ΟΝΕ και την Ε.Ε?
Να ξεκαθαρίσουμε πως κανένα από τα δύο δεν μπορούν να αποτελέσουν το άγιο δισκοπότηρο για το εργ. Κίνημα. Κόκκινη γραμμή για εμάς είναι η χρυσή τομή, η ακολουθούμενη διαδικασία μέσα από την οποία θα πάμε στην έξοδο από την κρίση προασπίζοντας τα συμφέροντα των εργαζομένων. Άλλωστε την απόφαση εισόδου στο Ε την επέβαλλαν οι τραπεζίτες... Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, οδήγησε στην αδυναμία άσκησης αυτόνομης οικονομικής πολιτικής ανατρέποντας τον υφιστάμενο Ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας ωφελώντας τις περισσότερο ανεπτυγμένες οικονομίες (όπως λέμε Γερμανία). Οι τράπεζες λοιπόν στην Ελλάδα ωφελήθηκαν…από τον καταμερισμό εντός της ζώνης. δανείζοντας και δανειζόμενες επεκτάθηκαν στη βαλκανική και στη Τουρκία την ίδια ώρα που η παραγωγική δομή μας άλλαζε μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα υπηρεσιών. Πάνω από 1900 υποκαταστήματα Ελληνικών τραπεζών είναι στη Βαλκανική καθώς
στο τραπεζικό τομέα έπεσε ο κλήρος να προσαρμόσει στα νεοφιλελεύθερα πρότυπα τα καθεστώτα της Βαλκανικής.
Τα 30κοντα αργύρια
Η αποβιομηχάνιση, το κτύπημα της αγροτικής παραγωγής, πήγε πλάι πλάι με τις επιδοτήσεις στους αγρότες για παραγωγή 4% του ΑΕΠ με χτύπημα παραδοσιακών καλλιεργειών καθώς και της κτηνοτροφίας, παράλληλα με την προσπάθεια εξαγοράς των εργαζομένων στις λεγόμενες προβληματικές επιχειρήσεις μέσα από συνέδρια και σχολές επανακατάρτισης που πλούτιζαν μαυραγορίτες. Διαδικασίες συνειδητής αλλοίωσης της συλλογικής συνείδησης, την ίδια ώρα που σήμερα οδηγούν στην απόγνωση. Όλα αυτά είναι τα 30 αργύρια έναντι της παραγωγικής αποδιάρθρωσης .
Και φτάνουμε στο σήμερα
Σύμφωνα με τελευταία στοιχεία το 2010 το ΑΕΠ θα υποστεί μείωση έως 8%, ενώ το 2014 θα είναι –5% του 2009!! Το δημόσιο χρέος θα εκτιναχθεί στο 150-170% ΑΕΠ-2014 και οι τόκοι που θα πληρώνουμε θα αντιστοιχούν στο 7,2% -8% του ΑΕΠ από 5% που είναι σήμερα.
Στη θέση που ήμασταν το Φλεβάρη έρχονται οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, σύντομα το σύνολο των χωρών. Με τα καινούργια δάνεια την επόμενη 5ετία πρέπει να πληρώσουμε 200 δις Ε. Αυτό όταν από το 2000-2009 δώσαμε σε τοκοχρεωλύσια 300 δις για να χρωστάμε το 2010 πάλι 300 δις!! Για δε τον βραχυπρόθεσμο δανεισμό έχουμε δώσει άλλα 150 δις. Ο παραλογισμός στο μεγαλείο του.
Ο εμπρηστής γίνεται πυροσβέστης?
Στο γενικότερο κάδρο πρέπει να φωτιστούν αρκετά σημεία. Η διεθνής κρίση βρίσκει ανέτοιμες τις κυβερνήσεις , τα κόμματα , τα συνδικάτα . ΓΙΑΤΙ?
Ίσως μια ακόμη εξήγηση
Για αρκετά χρόνια και μέχρι το 1980 μπορούμε να ισχυριστούμε πως ο εργατικός μισθός, η παραγωγικότητα της εργασίας και η αύξηση της κερδοφορίας βρίσκονταν γενικά σε αυξητική τροχιά. Στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού κερδίζαμε κατακτήσεις με αποτέλεσμα την αύξηση της καταναλωτικής μας δύναμης.
Χοντρικά από το 1980 με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, του Ρηγκανισμού Θατσερισμού αλλά κυρίως με τη προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στα νεοφιλελεύθερα δόγματα, την υποχώρηση της αριστεράς σαν θεωρία και πράξη έχουμε αντιστροφή των πραγμάτων. Δηλαδή με αυξημένη παραγωγικότητα και κερδοφορία μετράμε σταθεροποίηση των μισθών έως ελαφρά μείωσή τους,- σαν ονομαστικοί μισθοί –αλλά συνολικά σαν εισόδημα δραστική μείωσή τους μέσα από το χτύπημα στένεμα των νεκρών εργασιακών χρόνων (επιλογή ωρομίσθιου, 4ωρων, 3ωρων, έλεγχο ανεργίας μέσα από περιορισμό ποσοστού εργασίας στο σύνολο του ετήσιου κλπ). Η κατάσταση αυτή συνέβαλε αποφασιστικά ώστε η μη παραγωγικά αξιοποιούμενη μάζα χρήματος να κατευθυνθεί και στους εργαζόμενους δια μέσου ατομικού δανεισμού. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως η κερδοφορία του κεφαλαίου προερχόταν όλο και περισσότερο όχι από επενδύσεις αλλά από χρηματοοικονομικά προϊόντα προκρίνοντας μια χρηματιστηριακοποίηση της κοινωνίας και του κράτους . Έχοντας οι εργαζόμενοι κατακτήσει ένα συγκεκριμένο καταναλωτικό επίπεδο, υποβλήθηκαν στην ανάγκη διατήρησης του καταφεύγοντας στο τραπεζικό δανεισμό. Οι τράπεζες δουλεύοντας βάση του κλασματικού αποθεματικού συστήματος δηλ 1 Ε κατάθεση 10 Ε δανειοδότηση (και αυτό τυπικό) δημιουργούσαν χρήμα από το χρέος αυτονομώντας το από τη παραγωγή. Έπρεπε βέβαια και οι καταθέσεις των εργαζομένων να ελαττωθούν.
Η βίαιη καταστροφή των καταθέσεών μέσα από τη χρηματιστηριακή φούσκα του 1999-2001 έκανε μονόδρομο τη διατήρηση του επιπέδου διαβίωσης με χρήση δανείων και καρτών , καθώς υπήρχε άρνηση επενδύσεων ανάλογης της μάζας χρήματος και ισχυρή αντίσταση για αυξήσεις μισθών.
Η ανάπτυξη προκρίθηκε μέσα από μια γενική ασύμμετρη κατανάλωση την ίδια ώρα που οι συμβιβασμοί τάξεων εντός της κάθε κοινωνίας διόγκωναν το χρέος και τα ελλείμματα. Οι χρηματοοικονομικές πυραμίδες στήνονταν γρήγορα και αποτελεσματικά. Το βιομηχανικό κεφάλαιο μπορούσε ταχύτερα να κερδίσει από αυτές παρά από τη παραγωγική του επέκταση. Όλο και μεγαλύτερη μάζα χρήματος, κατευθυνόταν στην εξυπηρέτηση της κατανάλωσης των ανωτέρων αστικών στρωμάτων περιορίζοντας δραστικά κάθε ίχνος ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ των επενδυτικών κεφαλαίων. Συγχρόνως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, εγκλωβίζονταν σε μια καταναλωτική κατεύθυνση μέσω δανεισμού η οποία τους δημιουργούσε συνθήκες συνενοχής άρα και υποτέλειας απέναντι στην αστική τάξη. Έτσι αντί να διεκδικούν μισθό και κοινωνικές παροχές τις οποίες αυτά παρήγαγαν και τους οφείλονταν, συμπλήρωναν μέσα από τραπεζικές κάρτες και δάνεια το επίπεδο διαβίωσης τους. Παράλληλα καταστρατηγήθηκε το 8ωρο 40ωρο και γενικά ο χρόνος εργασίας έγινε λάστιχο προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις δόσεις των δανείων.

Η χρηματιστηκοποίηση πάνω απόλα

Η χρηματιστηριακοποίηση δεν είναι μια σημαία ευκαιρίας για το κεφάλαιο αλλά μια συνολική κίνηση ανοίγματος και καθιέρωσης ενός δρόμου που θα χαρακτηρίζει από δω και πέρα τον καπιταλισμό και την κοινωνία. Οι όποιοι συμβιβασμοί μεταξύ πολιτικών-διαχειριστών- χρηματιστών θα γίνονται στα πλαίσια αυτού του δρόμου ανεξάρτητα από τα «τροχαία» ατυχήματα που θα προκαλούνται καθώς στον ίδιο δρόμο θα κινούνται νταλίκες-συρόμενα- βαγόνια και ΙΧ. Η ατομικοποιημένη κοινωνία μετατρέπεται σε χρηματιστηριακό προϊόν και το άτομο, ο μισθός, η σύνταξη μία ακόμη ιδιόμορφη μετοχή. Οι κοινωνικές σχέσεις διαλύονται και ανασυνθέτονται μέσα από τον φετιχισμό του παράγωγου, του ομόλογου, της μετοχής. Όπως ανεβοκατεβαίνει η τιμή του πετρελαίου, έτσι θα γίνεται με τη σύνταξη, το μισθό, αλλά και το χρόνο εργασίας και ζωής. Αυτή η σκελετοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, η αλλοίωση της συνείδησης, είναι που ο νεοφιλελευθερισμός προωθεί σήμερα. Το ίδιο το κράτος γίνεται χρηματιστηριακό προϊόν, κατατμίζεται σε «μετοχές» πουλιέται και αγοράζεται μέσα στα πλαίσια μιας νέας μορφής αποικιοκρατίας και πολιτικού νεοφασισμού.

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο.

Ουσιαστικά οι άρχουσες τάξεις και τα παρασιτικά ανώτερα μεσοστρώματα διαμορφώθηκαν σε μια ειδική τάξη ραντιέρηδων μαυραγοριτών που –για την Ελλάδα σήμερα- επενδύουν τα συμφέροντα τους στην ελεγχόμενη χρεοκοπία πτώχευση της χώρας και του λαού. Η κυβέρνηση ΠαπαΚαρατζαφέρη με κεντρικό σύνθημα «σωτηρία της πατρίδας» διαχειρίζεται τη κατάσταση ώστε να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ντόπιου και διεθνούς μαυραγοριτισμού, τα συμφέροντα των ελβετικών καταθέσεων (250 δις Ε από Έλληνες), των τραπεζιτών. Στρατηγική την οποία ο εργαζόμενος λαός οφείλει να αποκρούσει. Μα για να αποκρουστεί η επίθεση –σε πρώτο στάδιο η μείωση μισθών- το ασφαλιστικό, η ανεργία πρέπει να δούμε βασικά ζητήματα.

Μέτωπο αγώνα

Οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από τους συνδικαλιστές και τα σωματεία. Χωρίς να θέλουμε να αποσείσουμε τις ευθύνες των τελευταίων, ειδικά των ανώτερων και ανώτατων οργάνων μπορούμε και να τα υπερβούμε αλλά κύρια να τα αιχμαλωτίσουμε σε μια άλλη κατεύθυνση.
Δεν είναι δυνατόν να αρκούμαστε είτε στην καταγγελία είτε στην «αγωνιστική ενημέρωση» μέσω φαξ, είτε στο άλλοθι –κυρίως αυτό- του δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων.
Έχουμε αποδεχτεί και μεταφέρει το δικομματικό αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα στο συνδικαλιστικό στίβο. Τα σωματεία που ελέγχονται από τις κυβερνητικές παρατάξεις σε ελάχιστα διαφέρουν από τα αντίστοιχα των αριστερών παρατάξεων. Ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς ανακοινώσεων καταγγελίας. Χωρίς ανάληψη ενωτικής αλληλέγγυας δράσης –προϋπόθεση της οποίας θα είναι η αλήθεια, η διαφάνεια σκοπών- στόχων- προοπτικών η ύπαρξη τους καταντάει άλλοθι, παγίωση θέσεων νομής εξουσίας, καταμέτρησης μερικών ψήφων σε ένα ανούσιο κοινοβουλευτικό παιχνίδι .
Ένα πλατύ Ενωτικό Αντινεοφιλελευθερο Μέτωπο είναι αναγκαίο όσο ποτέ. Με διάρκεια και αποφασιστικότητα. Το οποίο βέβαια θα αφήνει ανοιχτούς τους δρόμους σε παραπέρα πορεία κοινωνικής ανάτασης. Εδώ είναι ο ρόλος μας. Γιατί ζητάμε από τους άλλους να κάμουν αυτά που θέλουμε και πιστεύουμε εμείς? Την ίδια στιγμή που καταγγέλλουμε τα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα σαν ξεπουλημένα γιατί ζητάμε από αυτά να οδηγήσουν τους εργαζόμενους στη κοινωνική απελευθέρωση? Ειδικά γιατί η εξωκοινοβουλευτική αριστερά τα αναγάγει όλα σε αριθμητική απεργιών?
Οι απεργίες διαμαρτυρίας είτε κρατάνε 2 ώρες είτε 2 μέρες είτε 2 βδομάδες καταλήγουν τουφεκιές στον αέρα όσο δεν αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου το οποίο πρέπει να υπάρξει.

Το εργατικό κίνημα αλλά…

Εξ ανάγκης γινόμαστε το στοίχημα για την επίθεση-πειθάρχηση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην Ε.Ε.
Τα υποζύγια πάνω στα οποία στήνουν τα σαμάρια προκειμένου να μπουν θριαμβευτές στη Νέα Ιερουσαλήμ, στη Νέα Μέκκα οι κεφαλαιοκράτες. Σίγουρα θα αντιδράσουμε. ΑΛΛΑ. Η μισθωτή εργασία πολιτικά κοινωνικά και ιδεολογικά ξεκινάει από ήττα. Η αποδιάρθρωση της παλιάς φρουράς μέσα από τη συναινετική πολιτική διαπραγμάτευσης προνομίων, μέσα από την ιδιότυπη εκμετάλλευση της νέας φρουράς (μετανάστες-επισφαλής εργασία) είναι το πιο σημαντικό στοιχείο αυτής της ήττας. Κάτι ανάλογο με τη «διαφθορά» των εργατικών Τάξεων στην Ευρώπη σε σχέση με τις αποικίες.
Η νέα φρουρά γενικά νιώθει μια αποστροφή για ότι είναι οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά κατακτημένο και θεσμοθετημένο από τη παλιά φρουρά. Ρέπει στην αναρχοαυτονομία όπου δύσκολα μπορεί να συγκροτηθεί και να αναπτυχθεί σαν ενιαίο κίνημα, τη στιγμή που η παλιά φρουρά όσα ανοιγοκλεισίματα και να κάνει στα σαθρά πλέον συρματοπλέγματα της δεν μπορεί να την εκφράσει. Απαιτείται σοβαρή προσπάθεια μέσα από ενότητα, αλληλεγγύη, στη βάση των νέων κοινωνικών αναγκών με όπλο τους κοινωνικούς αγώνες, με διάρκεια.
Τολμώ να πώ πως ακόμη και η απεργία δεν λέει αυτή τη στιγμή πολλά στο νέο εργαζόμενο. Ειδικά σαυτόν που εργάζεται περιστασιακά, χωρίς σταθερή σχέση εργασίας, τόπου, εργοδότη, στο μπλοκάκι κτλ.

Να επαναπροσδιορίσουμε τον συνδικαλισμό
\
Να επαναπροσδιορίσουμε τις κοινωνικές ανάγκες αλλά και την κατανάλωση. Να καταλάβουμε πως ο συνδικαλισμός και η πολιτική δεν είναι πλέυ στέισον ώστε να ξαναγυρίζουμε και να ρυθμίζουμε καταστάσεις κατά το δοκούν. Ένα συνεκτικό πρόγραμμα αγώνων, πάλης και στόχων μέσα από ανοιχτό συνέδριο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με εκπροσώπηση της ανεργίας των μεταναστών της ανασφάλιστης εργασίας μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο. Σαυτές τις ώρες δεν είναι σωστό η απομάκρυνση της ΓΣΕΕ ( έτσι θα βολευτεί καλλίτερα) όσο δυσκοίλιος και αν είναι ο ρόλος της αλλά η περικύκλωση της, η αιχμαλωσία της στη κατεύθυνση των αγώνων. Η αυτόνομη δράση πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικών. Κέντρων συλλογικοτήτων πολλά μπορεί να προσφέρει εφόσον καταλάβουμε πως δεν είναι η πιο κατάλληλη ώρα προκειμένου να επιλύσουμε τις μεταξύ μας διαφορές.
Να υψωθούμε πάνω από τις μικροκομματικές διαφορές έχοντας κατά νου πως αυτή τη στιγμή υπάρχουν 2 κόμματα στην Ελλάδα. Αυτοί και εμείς. Άρα και ένα μόνο συνδικάτο. Το συνδικάτο του αγώνα .

Δεν πληρώνω δεν πληρώνω

Δεν πληρώνουμε τη κρίση
Δεν πληρωνόμαστε από αυτήν.
Η ανεργία οι απολύσεις επηρεάζουν αρνητικά κάθε εργαζόμενο. Είναι ανάγκη να ψάξουμε για να καταλήξουμε σεκείνες τις κοινωνικές συγκροτήσεις που θα καταλήγουν δημιουργικά σε συνεκτικές και αποτελεσματικές θέσεις. Άνοιγμα στο χώρο της γειτονιάς για να πορευτούμε με τον άνεργο τον 3ωρο…Άνοιγμα των Εργατικών Κέντρων στη συνοικία. Ειδικά το Εργ. Κέντρο της Αθήνας πνιγμένο στην Ομόνοια από τα δευτεροβάθμια τι άλλο ρόλο μπορεί να παίξει παρά μόνο να γίνει το συνδικάτο ενοποίησης των κινημάτων σε επίπεδο γειτονιάς? Η αλληλεγγύη να γίνει το όπλο μας. Τα εκατομμύρια των ανέργων και νεόπτωχων δε θα ζήσουν με συνθήματα ούτε θα χορτάσουν με ανακοινώσεις. Διεκδίκηση Κάρτας ανεργίας με την οποία κάθε άνεργος θα έχει όχι μόνο δωρεάν μετακίνηση στα δημόσια μεταφορικά Μέσα αλλά και ένα ελάχιστο καταναλωτικό όριο στα βασικά δημόσια κοινωνικά καταναλωτικά προϊόντα, όπως σε ρεύμα, σταθερό τηλέφωνο, Νερό, δημοτικά τέλη, επιδότηση ενοικίου, φαγητού. Τα λιμνάζοντα κεφάλαια των σωματείων ειδικά της κοινής ωφέλειας να κατευθυνθούν στη δημιουργία ενίσχυσης αγώνων, καταλήψεις κλειστών εργοστασίων και μιας αλληλέγγυας αποεμπορευματοποιημένης οικονομίας .
Παράλληλα να διεκδικήσουμε το άνοιγμα όλων των δημόσιων συμβάσεων των τελευταίων χρόνων, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, να υψώσουμε τοίχος στη παραπέρα ιδιωτικοποίηση εθνικής περιουσίας. Η κοινωνικοποίηση της εργασίας επιβάλλει να κατακτήσουμε Δημοκρατικό Κοινωνικό έλεγχο σόλες τις επιχειρήσεις ανεξάρτητα αν ανήκουν στο δημόσιο η στον ιδιωτικό τομέα πχ στο κλάδο υγείας. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα πρέπει βέβαια να αλλάξει ριζικά.
Άνοιγμα στον ευρωπαίο εργαζόμενο. Να καταλάβουμε πως για να διατηρήσουμε το βιοτικό μας επίπεδο πρέπει να διατηρήσει και να διευρύνει το δικό του ο γερμανός ο αλβανός ο βούλγαρος εργαζόμενος. Για να αντιμετωπίσουμε το φτηνό κινέζο , ινδό και πακιστανό εργαζόμενο πρέπει να πληρωθεί κανονικά ο μετανάστης στην Ελλάδα αλλά και στη χώρα του. Η όλοι οι εργαζόμενοι θα υποτιμηθούμε η όλοι θα σωθούμε.
Η διεύρυνση της δημοκρατίας είναι απαραίτητη προκειμένου να βγούμε από τη κρίση. Η συμμετοχή των εργαζομένων στο κοινωνικό γίγνεσθαι μέσα από διευρυμένα συνδικάτα είναι όρος γιαυτό. Η διεύρυνση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας τουλάχιστον στα ζητήματα που άμεσα αφορούν εργαζόμενους πχ εργασιακά νομοσχέδια μπορεί να διεκδικηθεί.
Δύσκολα? Ναι αλλά…τους βλέπουμε μεγάλους γιατί είμαστε σκυφτοί. .Σηκώνουμε κεφάλι θα σκύψουνε αυτοί.

Χ. ΒΑΝΔΩΡΟΣ
Στοιχεία για το άρθρο από Ιός ελευθεροτυπίας – Γ.Μηλιός και εφημερίδες.

ΤΑ 7 PROJECT ΤΗΣ D.T ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΤΕ(με άλλα λόγια ΟΙ 7 ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ…….)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

16/6/2010

Τα δύσκολα πέρασαν….έρχονται τα χειρότερα….
Στη τελευταία συνεδρίαση το Δ.Σ της ΠΕΤ ΟΤΕ συζήτησε τα λεγόμενα 7 project. Η συζήτηση περιορίστηκε κυρίως στο 7ο με το οποίο η ελληνόφωνη διοίκηση της D.T. προωθεί απολύσεις, γενικευμένα 4ωρα, εκ περιτροπής εργασία, γενικά εργασιακό μεσαίωνα. Ουσιαστικά προσπαθεί να περάσει τις εργασιακές ρυθμίσεις που η κυβέρνηση νομοθετεί.
Όμως, συνάδελφοι, κατά την άποψη μου, το 7ο project είναι αποτέλεσμα των προηγούμενων 6. Μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα:
••Μιλάνε για αύξηση κερδοφορίας και παραγωγικότητας μέσα στην οικονομική κρίση, με την κατανάλωση σε ελεύθερη πτώση!! Αυτό σημαίνει μειώσεις μισθών και θέσεων εργασίας।
••Μιλάνε για ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και προτείνουν τη πλήρη μετατροπή του ΟΤΕ σε εμπορική επιχείρηση προώθησης των προϊόντων & συμφερόντων της D.T, της miesens, της Mercedes. Αυτό σημαίνει τεχνολογική & οικονομική υποδούλωση της χώρας προκειμένου να παραμείνει η Γερμανία το αστέρι του βορρά.
••Μιλάνε για μείωση κτιρίων ώστε ο ΟΤΕ να πληρώνει λιγότερα ενοίκια στην ΟΤΕ estate για τα δικά του τα κτίρια. Αυτό σημαίνει κλείσιμο εμπορικών καταστημάτων και όχι μόνο…..
••Τα μόνα που δε μπαίνουν σε αμφισβήτηση είναι τα μπόνους και οι μισθοί πρόκληση των διάφορων διευθυντών γιατί πιστεύουν πως το βάρος του τηλεφωνικού καλωδίου είναι μικρότερο από το βάρος του πληκτρολογίου τους και η γραβάτα τους ανώτερη από τα εργαλεία μας।
Συνάδελφοι,
Τα 7 προγράμματα είναι το ίδιο επικίνδυνα. Πρόκειται για ένα ακόμη κρίκο στην υποβάθμιση της χώρας εντός του ευρωπαϊκού καταμερισμού εργασίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να αγωνιστεί για ένα άλλο ΟΤΕ όχι καταναλωτή τεχνολογίας αλλά παραγωγό. Ανάπτυξη για μας είναι ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος του ΟΤΕ. Ανάπτυξη είναι η συνεργασία με τις δημόσιες τεχνολογικές πανεπιστημιακές σχολές, ο διπλασιασμός του προσωπικού και όχι η απαξίωση πχ των εργαστηρίων ώστε να πληρώνουμε μια κωλοπλακέτα 100αδες Ευρώ, τα έργα να γίνονται από τους εργαζόμενους και όχι αρπακολατζήδες. Να παραμεριστούν οι διάφοροι εγκάθετοι και η συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις να γίνει το ξεκίνημα για μια δημοκρατική στροφή.
Άμεσα χρειάζεται ουσιαστική ενημέρωση και συζήτηση με δημοκρατικά χαρακτηριστικά σε αγωνιστική κατεύθυνση.
Δεν επαιτούμε διεκδικούμε.
Από δώ και πέρα υπάρχουν μόνο 2 κόμματα στην Ελλάδα. Αυτοί κι Εμείς. «Aυτοί» αποτύχανε. Εμείς πρέπει να πετύχουμε.

Χ. Βανδώρος________ μέλος Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ
τηλ. 6974656539 ________ xvand@otenet.gr

Το Υποτιθέμενο και το Πραγματικό Πρόβλημα του Ασφαλιστικού Συστήματος

Το Υποτιθέμενο και το Πραγματικό Πρόβλημα του Ασφαλιστικού Συστήματος

Θεόδωρος Μαριόλης*

1. Εισαγωγή
Εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια υποστηρίζεται, από έγκυρες πηγές (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Τράπεζα της Ελλάδος κ.ά.) και σε όλους τους «τόνους», ότι το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση «βιωσιμότητας και επάρκειας». Όμως, δεν αποτελεί μυστικό ότι η μεταβλητή-κλειδί κάθε ασφαλιστικού συστήματος είναι ο λόγος των μη εργαζομένων προς τους εργαζόμενους, γνωστός και ως «Λόγος Οικονομικής Εξάρτησης». Εάν η τρέχουσα τιμή αυτού του λόγου υπερβαίνει αυτήν που δύναται να ανθέξει το οικονομικό σύστημα, τότε το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται όντως σε κρίση, η οποία διαχέεται στο σύνολο οικονομικό σύστημα, με τη μία ή την άλλη μορφή: αναγκαιότητα μείωσης μισθών ή/και συντάξεων ή/και επιδομάτων ή/και κρατικών δαπανών ή/και επενδύσεων ή/και αναγκαιότητα δημιουργίας ελλειμμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο. Συνεπώς, η ποσοτική εκτίμηση του «Λόγου Οικονομικής Εξάρτησης», που δύναται να ανθέξει η ελληνική οικονομία, συνιστά αναγκαία προϋπόθεση κάθε βάσιμης συζήτησης περί «βιωσιμότητας και επάρκειας» του ασφαλιστικού συστήματος. Ατυχώς, και σύμφωνα με ό,τι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, κανείς από όλους όσοι συμμετέχουν, θεσμικά ή όχι, στη συζήτηση δεν έχει προσφέρει μία τέτοια εκτίμηση.
Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να παρουσιάσει, πολύ περιληπτικά, τα σχετικά ευρήματα μίας μελέτης του «Study Group on Sraffian Economics» του Παντείου Πανεπιστημίου, η οποία ολοκληρώθηκε πρόσφατα και εκπονήθηκε από τον Γιώργο Σώκλη (Υποψ. διδάκτορα του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου), την Ελένη Γκρόζα (Πτυχιούχο του ΠΜΣ στην «Οικονομική Επιστήμη» του ιδίου Τμήματος) και τον γράφοντα.

2. ¥ποθέσεις̭ αραδοχές̍

2. Υποθέσεις-Παραδοχές
Η μελέτη βασίζεται σε ένα κατάλληλα κατασκευασμένο υπόδειγμα εισροών-εκροών και στις ακόλουθες (όχι εξωπραγματικές) υποθέσεις-παραδοχές:
(1) το συνολικό εισόδημα της οικονομίας κατανέμεται σε μισθούς των εργαζομένων και σε ακαθάριστα κέρδη,
(2) η αποταμίευση από μισθούς είναι μηδενική (δηλ. το σύνολο των μισθών καταναλώνεται),
(3) τα ακαθάριστα κέρδη διασπώνται, μέσω άμεσης φορολόγησης, σε εισόδημα των κεφαλαιούχων (καθαρά κέρδη) και εισόδημα των μη εργαζομένων (το οποίο συνιστά, λοιπόν, μεταβιβαστική πληρωμή του δημοσίου),
(4) οι εργαζόμενοι και οι μη εργαζόμενοι καταναλώνουν ακριβώς το ίδιο «καλάθι» αγαθών,
(5) οι κεφαλαιούχοι αποταμιεύουν το σύνολο του προερχόμενου από τα καθαρά κέρδη εισοδήματός των (και, άρα, δεν το καταναλώνουν), ενώ οι μη εργαζόμενοι καταναλώνουν το σύνολο του εισοδήματός των,
(6) οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου τομέα (πλην μισθών των δημοσίων υπαλλήλων) είναι μηδενικές, και
(7) η οικονομία μεγεθύνεται με τον τρέχοντα ρυθμό της.

3. Ευρήματα
Το κύριο εύρημα της μελέτης είναι ότι, στην ελληνική οικονομία, 1 εργαζόμενος δύναται να συντηρήσει 2 μη εργαζόμενους. Επομένως, δεδομένου ότι οι εργαζόμενοι είναι περί τα 4.5 εκατομ., δύνανται να συντηρηθούν περί τα 9 εκατομ. μη εργαζόμενοι. Θα πρέπει δε να υπογραμμισθεί ότι αυτός ο λόγος δεν αφορά σε όλους γενικά τους μη εργαζόμενους (π.χ. προστατευόμενα μέλη), αλλά μόνον σε εκείνους οι οποίοι λαμβάνουν μεταβιβαστικές πληρωμές (επιδόματα, συντάξεις κ.λπ.) και μάλιστα σε ύψος ίσο (εξ υποθέσεως) με το μισθό του μέσου εργαζομένου. Η περαιτέρω ανάλυση δείχνει ότι αυτός ο μάλλον εντυπωσιακός λόγος, δηλ. 2/1, δεν οφείλεται στην υψηλή παραγωγική ικανότητα της ελληνικής οικονομίας αλλά, πρωτίστως, στο πολύ χαμηλό επίπεδο του μέσου μισθού της. Διότι βρέθηκε, επίσης, ότι εάν π.χ. στην γερμανική ή στην φινλανδική (όπως και στην ισπανική) οικονομία ίσχυε ο ελληνικός μέσος μισθός, τότε 1 εργαζόμενος θα μπορούσε να συντηρήσει περί τους 20 (!) ή τους 7 (!) μη εργαζόμενους, αντιστοίχως. Αντιστρόφως, εάν στην ελληνική οικονομία ίσχυε ο μέσος γερμανικός μισθός (ο οποίος εκτιμήθηκε σημαντικά υψηλότερος από τον ελληνικό, δηλ. κατά 29%),
τότε τα ακαθάριστα κέρδη της θα ήταν αρνητικά (!) και, άρα, το ζήτημα της συντήρησης των μη εργαζομένων δεν θα μπορούσε καν να τεθεί.

4. Συμπεράσματα
Σε αυτή τη βάση μπορούμε να συμπεράνουμε τα ακόλουθα:
(1) Δεν υπάρχουν αμφιβολίες ότι λόγος 2/1, που χαρακτηρίζει, ως δυνατότητα, την ελληνική οικονομία, οφείλεται στο πολύ χαμηλό επίπεδο του μέσου μισθού της (το οποίο θα μειωθεί περαιτέρω, στη βάση των τελευταίων μέτρων μονόπλευρης εισοδηματικής πολιτικής που εξήγγειλε, προσφάτως, η κυβέρνηση).
(2) Επομένως, υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες γύρω από την ύπαρξη της λεγόμενης «κρίσης του ασφαλιστικού συστήματος»: τα όποια προβλήματά του θα πρέπει να θεωρούνται, καταρχήν, ταμειακά ή, αλλιώς, ρευστότητας (εισφοροδιαφυγή, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.). Μάλιστα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, στην ελληνική οικονομία, ο τρέχων λόγος ανέργων και συνταξιούχων ανά εργαζόμενο είναι της τάξης του 0.63, δηλ. αφενός, αισθητά μικρότερος από 2 και, αφετέρου, απολύτως αντίστοιχος με αυτόν που ισχύει σε άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες (π.χ. Γερμανία, Ισπανία, Φινλανδία, όπου κυμαίνεται ανάμεσα στο 0.57 και το 0.67).
(3) Αυτά τα ταμειακά προβλήματα δεν δικαιολογούν την – εκ νέου – φημολογούμενη αναδόμηση του ασφαλιστικού συστήματος προς την κατεύθυνση της – μερικής, έστω – ιδιωτικοποίησης.
(4) Ωστόσο, δεν δύναται να αποκλεισθεί, χωρίς πρώτα να διερευνηθεί αναλυτικά, το ενδεχόμενο ορισμένα προβλήματά του να απορρέουν από το ύψος της κατανάλωσης από καθαρά κέρδη ή/και των μη μισθολογικών δαπανών του δημοσίου, ύψη τα οποία θέσαμε ίσα με το μηδέν, προκειμένου να προσδιορίσουμε τα όρια αντοχής του συστήματος. Στην κατά σειρά πρώτη περίπτωση ενδείκνυται η αύξηση της φορολόγησης των ακαθάριστων κερδών, ενώ στη δεύτερη η επανεξέταση της αναγκαιότητας τμήματος αυτών των δαπανών. Το να απορρέουν τα προβλήματα από την υψηλή κατανάλωση των μη εργαζομένων δεν θα πρέπει να θεωρείται πιθανό, δεδομένων των ευτελών (μέσων) συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας.
Τέλος, θα ήταν λάθος να υποτιμηθεί (και) ένα «παράπλευρο» εύρημα της μελέτης: πριν από μία δεκαετία, είχα υποστηρίξει (βλ. π.χ. Ο Νέος Διεθνής Καταμερισμός Εργασίας, «Τετράδια της Οικονομίας», 27-28/11/1999, εφημ. «Ημερησία») ότι το κύριο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, στην «εντός-ΟΝΕ εποχή», έγκειται στο ότι είναι αναγκασμένη να ανταγωνίζεται σε άμεσους (ή, ακριβέστερα, απόλυτους) όρους οικονομίες, οι οποίες είναι πολύ περισσότερο προηγμένες παραγωγικά, πράγμα που θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην παραγωγική βάση της. Πρόσφατα, ο Μίνωας Ζομπανάκης, σε συνέντευξή του στην εφημ. «Καθημερινή» (14/2/2010), τόνισε: «Τι εννοούν όταν μιλούν περί πτώχευσης; Δεν είμαι από αυτούς που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο το δημοσιονομικό. Έστω και με κόπο θα διορθωθεί. Το πρόβλημα είναι ότι καταστράφηκε η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Σε έναν κόσμο όπου ουσιαστικά δεν υπάρχουν σύνορα, πώς θα ξαναφτιάξουμε μια ανταγωνιστική οικονομία;». Πράγματι, πώς είναι δυνατόν η ελληνική οικονομία να ανταγωνισθεί π.χ. τη γερμανική, της οποίας η μέση ικανότητα παραγωγής πλεονάσματος ανά εργαζόμενο πρέπει να θεωρείται, όπως εκτίμησε η παρούσα μελέτη, περίπου δεκαπλάσια (20/2);

* Αν. Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμ. Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

ΤΑ 3 ΚΑΚΑ ΤΗΣ «ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 2η 24/5/2010

ΤΑ 3 ΚΑΚΑ ΤΗΣ «ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ»

1. Ασφαλιστικό νομοσχέδιο (προσχέδιο)
2. Μνημόνιο ΔΝΤ – Κυβέρνησης - Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3. Πρόγραμμα στρατηγικού σχεδιασμού ΟΤΕ - ανθρώπινο δυναμικό.
Συνάδελφε
Δεν θέλουμε να σε τρομάξουμε αλλά να σε ενημερώσουμε σχετικά με τις 3 λαβίδες που προσπαθούν να πνίξουν κάθε κατάκτηση και δικαίωμα το επόμενο διάστημα.
Έχουμε λοιπόν.
1-2) α. Όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη.
1-2) β. αύξηση από 35 σε 37 και τελικά σε 40 χρόνια για πλήρη σύνταξη
1-2) γ. Μέση ανταποδοτικότητα για κάθε χρόνο εργασίας 1,2% από 2% σήμερα.
1-2) δ. Από το 2020 αύξηση των ορίων ηλικίας με αύξηση του προσδόκιμου ζωής.
1-2) ε. Υπολογισμός της σύνταξης βάση όλου του εργάσιμου βίου και όχι της τελευταίας 5ετίας όπως τώρα.
1-2) ζ. Κόψιμο των δώρων συνταξιούχων και πρόσθετη φορολογία έως 11% στη σύνταξη μέσα από τον ΛΑΦΚΑ.
1-2) η. Η επικουρική σύνταξη δεν είναι δεδομένη αλλά κυμαινόμενη βάση συνεχών αναλογιστικών μελετών.
1-2) θ. Τα κίνητρα αποχώρησης για συνταξιοδότηση, φορολογούνται με αυξημένο φορολογικό συντελεστή.
1-2) ι. Κατώτατο όριο ηλικίας με ποινές 6% ανά έτος τα 60 χρόνια.
Ο προϋπολογισμός καλύπτει μόνο τη προνοιακή σύνταξη, άρα γρήγορα δεν θα έχουμε συντάξεις.
3). Το πρόγραμμα ανθρώπινου δυναμικού του ΟΤΕ αναφέρει
3)α. Μείωση προσλήψεων.
3)β. Μείωση ετήσιων αυξήσεων, υπερωριών και επιδομάτων.
3)γ. Ευέλικτες μορφές εργασίας δηλ. 4ωρα για όλους καθώς και μερική απασχόληση δηλ. απομάκρυνση από την εργασία χωρίς μισθό για 1,2,3,…μήνες και βλέπουμε.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ
Ή αγωνιζόμαστε ή χανόμαστε εμείς τα παιδιά μας η εργασία μας τα δικαιώματα μας.
Ή κατακτούμε ένα επίπεδο συνεννόησης & αγώνα εμείς , οι εκπρόσωποι μας, τα συνδικάτα, συνολικά όλοι οι εργαζόμενοι με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ή χάνουμε
Ο αγώνας μας δεν θα είναι 100άρης αλλά μαραθώνιος.
Αντιστεκόμαστε ενωμένοι.
…Τους βλέπουμε μεγάλους γιατί είμαστε σκυφτοί.
Σηκώνουμε κεφάλι θα σκύψουνε αυτοί.
.
Σημείωση: Πλήρη στοιχεία για ασφαλιστικό, στη μελέτη του μέλους της ΕΕ ΟΜΕ-OTE Γ. Δούκα.

Χ. Βανδώρος μέλος Δ.Σ ΠΕΤ-ΟΤΕ
τηλ. 6974656539 – VPN 439812 - email: xvand@otenet.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ & ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ & ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

Για άλλη μία φορά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ρυθμίσει τη ρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης η οποία ρύθμισε της προηγούμενης και όλες μαζί έσωσαν και σώζουν την ασφαλιστική κοκκινοσκουφίτσα από το κακό λύκο. Ο οποίος κακός λύκος ετοιμάζεται να κατασπαράξει το κράτος πρόνοιας τέρας, και στη θέση του να βάλει το κράτος πρόνοιας Μαλλ. Έτσι θα μπορούμε να ψωνίζουμε ασφάλεια όση θέλουμε, ευελιξία άλλη τόση, άνεση και εργασία κατά το δοκούν, αλλά το σπουδαιότερο, από δώ και πέρα θα ρυθμιστούν ριζικά και δια παντός όλα τα κακά.
Γενικά η τελευταία ανακάλυψη στην οικονομία και στη πολιτική είναι για βραβείο Νόμπελ. ΟΛΑ ΑΝΑΒΑΙΝΟΥΝ ΑΝ ΑΝΕΒΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
Θέλουμε νανέβει πχ ο δείκτης εργαζόμενοι προς συνταξιούχοι? Απλό . Θα επηρεαστεί η λίμπιντο των εργαζομένων και με εφόπλου λόγχη σύντομα η σχέση αυτή αλλά και νέων -συνταξιούχων θαλλάξει. Άσε. το σήκωμα στο χρηματιστήριο είναι σκέτο βιάγκρα. Άμα σηκωθεί το άτιμο τότε τι συνταξιούχοι, τι υπερήλικες όλοι θα πάνε για δουλειά. Φτάνει να το θέλουν. Πάει ο καναπές. Τι να τις κάνουμε τις λίστες φαρμάκων, τα όρια ηλικίας τα ποσοστά αναπλήρωσης και λοιπά αποφθέγματα του περασμένου αιώνα ?
Ανεβαίνει το χρηματιστήριο? Αυτό είναι το ζητούμενο.
Οι άνθρωποι μας, αυτοί που νυχθημερόν άλλο δε κάνουν παρά να στύβουν το κεφάλι τους, για να βρούμε το δρόμο να σηκωθούμε λίγο ψιλότερα (όπως λέει και το τραγούδι) μας δίνουν τώρα τι συνταγή της επιτυχίας.
Προφανώς αφιλοκερδώς, λόγο αλτρουισμού, αγάπης, αλληλεγγύης, σεβασμό στα κεκτημένα, φωτίζουν την οδό της ευτυχίας (μας) (τους).
ΕΠΕΝΔΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ – ΜΕΣΑ και κυρίως ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ
Τελικά τόσοι αγώνες πήγαν χαμένοι γιατί ήταν άδικοι.. Και ο Σιούφας και ο Σπράος και ο Γιανίτσης και ο Ρέπας και… και… και… είχαν δίκιο.
Όχι μόνο πήγαν χαμένοι αλλά τώρα πρέπει να χτυπήσουμε το κεφάλι μας στο τοίχο. Μόνο έτσι ίσως εξιλεωθούμε όλοι εμείς που ήμασταν αντίθετοι στη λύση του ασφαλιστικού. Και όταν λέμε να χτυπήσουμε το κεφάλι εννοούμε να το σπάσουμε ώστε οι λοιποί να κερδίσουν τουλάχιστον από τη μη σύνταξη μας.
Ρε πως δε το σκεφτήκαμε? Πιο έξυπνος ήταν ο Πινοσέτ που το εφήρμοσε στη Χιλή? Θα μου πείτε πως εξαίρεσε τους στρατιωτικούς, τους χωροφύλακες (μερικοί κακώς τους λένε στρατοχωροφύλακες) και τον εαυτό του από τη ρύθμιση. Μα τόκανε ξεπίτηδες. Από αλτρουισμό. Πάρτε και φάτε εσείς. Εμένα μου φτάνουν τα λίγα. Χορταίνω που θα σας βλέπω πλούσιους – προφανώς – σκέφτηκε. Η γυνή του Καίσαρος πρέπει και να είναι και να φαίνεται… Όσο για κείνο τον συνδικαλιστή τον πρόεδρο της συνομοσπονδίας Χιλής που είχε το θράσος να πει πως «…το σύστημα μας έχει εξαθλιώσει, οι συνταξιούχοι δεν είναι σε θέση να πληρώσουν ούτε την ιατρική φροντίδα…» τι να πεις. Πάντα υπάρχουν οι αντιρρησίες, οι απροσάρμοστοι, οι σαμποτέρ της κοινωνικής γαλήνης των νοικοκυραίων. Ας μη μας επηρεάζουν. Άκουσε κανείς οι του ΣΕΒ να έχουν ασφαλιστικό ταμείο? Αυτοί ξέρουν. Επενδύουν στο χρηματιστήριο. Αυτοί, οι επιτυχημένοι, οι τηλαυγείς φάροι της κοινωνίας. Ναι δεν έχουν ταμείο ασφαλιστικό. Αρκούνται στην ιδιωτική ασφάλιση. Αυτούς να ακολουθήσουμε, ώστε να βάλουμε έστω και αργά τις βάσεις να γίνουμε κεμείς επιχειρηματίες στη θέση των επιχειρηματιών. Τι ωραίο!!!
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο θα φτωχύνει η γλώσσα μας το λεξιλόγιο μας.
Αν υπάρχουν μόνο επιχειρηματίες πως θα ξεχωρίσουν οι εργαζόμενοι?. Αν δεν υπάρχουν φτωχοί πως θα ξεχωρίσουν οι πλούσιοι.? Νέα κοινωνικά προβλήματα ανακύπτουν. Από την άλλη και ο παράδεισος έτσι δουλεύει. Όλοι οι άγγελοι είναι ίσοι, ούτε ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Συμπέρασμα. Μας στέλνουν στο παράδεισο. Η μόνιμη λύση στο ασφαλιστικό. Να υπάρχουν ταμεία χωρίς συνταξιούχους μόνο εργαζόμενοι επενδυτές στο χρηματιστήριο «μας». Τι ήθελε ο μπάρμπα Κάρολος και είπε πως το πορνείο του καπιταλισμού είναι το χρηματιστήριο? Το διάβασαν οι καθηγητάδες στη σχολή του Σικάγου και των διάφορων Λόντον σκούλ, το πήραν σοβαρά – αυτοί πάντα παίρνουν τον Κάρολο σοβαρά, οι δικοί του μη τα ρωτάς- και βάλθηκαν να διορθώσουν την κατάσταση. Πορνείο αυτός? Νταβατζή του καπιταλισμού θα το κάνουμε εμείς. Τόπαν και τόκαναν. Όσο για τις πόρνες? Να μη χρησιμοποιήσουν τους εργαζόμενους άντε και τους συμπαθείς μικρομεσαίους? Οι οποίοι συμπαθείς έβγαιναν και έκλαιγαν στα κανάλια πως με την απεργία στο λιμάνι πέφτει ο τζίρος τους κατά 20%. Τώρα όμως που η απεργία σταμάτησε ανακάλυψαν πως πρέπει να ξανακλαίνε γιατί ο τζίρος τους πέφτει 30%. Και κλάμα η αριστερά μαζί τους. Αντί να προτείνει –η αριστερά- καμιά κινητοποίηση για να σηκωθεί ο τζίρος τους τουλάχιστον 10% προτείνει δάνεια φτηνά και διάφορα τέτοια-προφανώς έχει υπόψη της το χρηματιστήριο-. Όσο για τους διαλόγους των κοινωνικών εταίρων? Είπαμε. Όλοι να γίνουμε εταίρ(ες) και συνεταίροι. Μεγάλη η τιμή. Δε στήνεται διάλογος για ψύλλου πήδημα. Φέρει πείν. Για να αυξηθούν οι φόροι, τα διόδια, να πέσουν προμήθειες, να δουλέψει το Φαγανιστάν να μαρσάρει ο αχόρταγος να.να..να.. γίνεται διάλογος? Είπαμε . Μεγάλη η τιμή μας. Ακριβοπληρωμένες πόρνες. Έχω όμως μια απορία. Στο πορνείο ποιος βγάζει υπεραξία. Ο πελάτης εργαζόμενοςη η πόρνη εργαζόμενη. Μάλλον θα καταλήξω πως πρόκειται για ταυτοπροσωπία. Αν δεν κάνω λάθος, αυτό λέγεται αυνανισμός…
Υστερόγραφο. να μη ξεχάσουμε. Σόλους ειδικά τους αριθμομάνατζερ των συνδικάτων , τους συνδικαλιστές που προτιμούν και τιμούν τη ταξική πάλη διά της αταξικής αφλογιστίας να τους αφιερώσουμε το δίστιχο του Μαραμπού
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά
εμουτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει

Χ. Βανδώρος.

Άρθρο του Δημήτρη Καζάκη στην «ΑΥΓΗ» της 7ης Μαρτίου 2010

Δημήτρης Καζάκης

Το άρθρο δημοσιεύτηκε με μικρές περικοπές στην «ΑΥΓΗ» της 7^ης Μαρτίου 2010.

Η κυβέρνηση μαζί με τα ποικίλα «παπαγαλάκια» των διεθνών κυκλωμάτων έχουν στήσει μια ολόκληρη επιχείρηση για να πείσουν ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα χρεοκοπίας, όσο ακολουθεί πιστά τις έξωθεν εντολές και όσο παραδίδεται ανυπεράσπιστη και ανοχύρωτη στις πιέσεις των αγορών και των γραφειοκρατών των Βρυξελλών. Το παράξενο είναι ότι αυτοί που φαίνεται να έχουν πειστεί περισσότερο είναι αρκετοί στην αριστερά. Γι’ αυτούς η φιλολογία περί χρεοκοπίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα κόλπο της κυβέρνησης και των αγορών για να επιβάλουν την αντιλαϊκή τους πολιτική. Δεν υπάρχει ζήτημα χρεοκοπίας, λένε, μόνο πρόβλημα κόστους και διαθεσιμότητας δανεισμού, αυτό είναι όλο. Άλλωστε η ΕΕ έχει συμφέρον να μην αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, επαναλαμβάνουν μαζί με την επίσημη προπαγάνδα. Κι έτσι μένουν μόνο στη γνωστή ηθικολογική ρήση «να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι», αδιαφορώντας για τις τύχες συνολικά της οικονομίας, της χώρας και του λαού της.

Υπάρχει, λοιπόν, ζήτημα χρεοκοπίας για την Ελλάδα; Όποιος δεν έχει τυφλωθεί ακόμη από την επίσημη προπαγάνδα γνωρίζει πολύ καλά ότι ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της χώρας τελεί υπό καθεστώς χρεοκοπίας. Αυτή είναι η αλήθεια. Κι αυτό γιατί η χρεοκοπία δεν επέρχεται μόνο όταν βγαίνουν επίσημα οι κυβερνώντες και αναγγέλλουν το γνωστό από την εποχή του Χ. Τρικούπη «δυστυχώς, επτωχεύσαμεν». Η ιστορία, αλλά και η διεθνής πρακτική διδάσκει ότι το πότε και το πώς θα γίνει η επίσημη αναγγελία μιας χρεοκοπίας δεν εξαρτάται από την αντικειμενική κατάσταση, αλλά από τα παιχνίδια κερδοσκοπίας που παίζονται με το κουφάρι της οικονομίας και από τη διεθνή οικονομικο-πολιτική συγκυρία. Ούτε η χρεοκοπία εξαρτάται από το αν και κατά πόσο θα βρίσκει το κράτος πηγές δανεισμού. Αυτό ίσως να επιδράσει στο πότε θα γίνει η επίσημη αναγγελία της, αλλά η αληθινή χρεοκοπία ισοδυναμεί με την αδυναμία να καλυφθούν οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από το δανεισμό. Επομένως και μόνο το γεγονός ότι το κράτος χρειάζεται δανεικά για να ικανοποιήσει ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις τρέχουσες υποχρεώσεις του είναι αρκετό για να μιλάμε για μια εκ των πραγμάτων χρεοκοπία. Κι αυτό ανεξάρτητα από το πότε ή το πώς η ΕΕ, η κυβέρνηση, οι τράπεζες και οι αγορές κρίνουν ότι τους συμφέρει να ανακοινώσουν την επίσημη χρεοκοπία της χώρας.

Μόνο το 2009 για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους δαπανήθηκαν πάνω από 41 δις ευρώ ως τοκοχρεολύσια. Πράγμα που αντιστοιχεί στο 47% του συνόλου των δημοσίων δαπανών και στο 17% του ΑΕΠ της χώρας. Αν σ’ αυτά συνυπολογιστούν και οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων, οι οποίες αφορούν κυρίως τίτλους Euro Commercial Paper (ECP) που εκδίδονται για ένα σύντομο χρονικό διάστημα – κατά μέσο όρο 182 ημέρες – και έχουν σαν βασικό στόχο την άμεση άντληση «κεφαλαίου κίνησης», τότε οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο για το 2009 οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έφτασαν κοντά στα 36 δις ευρώ. Έτσι οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους για το 2009 ξεπέρασαν τα 77 δις ευρώ, που υπερβαίνουν το σύνολο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού και αντιστοιχούν σχεδόν στο 90% των συνολικών δημοσίων δαπανών και στο 32% του ΑΕΠ της χώρας. Ποιος είναι αυτός που με σοβαρότητα μπορεί να υποστηρίξει ότι μια οικονομία – και μάλιστα τόσο παραγωγικά αναιμική όσο η οικονομία της Ελλάδας – είναι σε θέση να αντέξει μια τέτοια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της;

Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει έστω και υποψία άλλης δημοσιονομικής πολιτικής, όσο ο κρατικός προϋπολογισμός και γενικά τα δημόσια οικονομικά επιβαρύνονται από αυτό το ανυπόφορο κόστος; Όταν για το 2010 και 2011 το ελληνικό δημόσιο Θα χρειαστεί πάνω από 140 δις ευρώ για την εξυπηρέτηση του ήδη υπάρχοντος χρέους του, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι η «δημοσιονομική προσαρμογή» των 27 δις ευρώ του Προγράμματος Σταθερότητας δεν έχει σχέση ούτε καν με το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος, πόσο μάλλον με την ουσία του. Μάλιστα, αν θεωρήσουμε ορθή την εκτίμηση των Βρυξελλών ότι το 2011 το δημόσιο χρέος της χώρας θα έχει εκτιναχθεί στο 135% του ΑΕΠ από 125% το 2009, τότε η εξυπηρέτηση του χρέους θα ξεπεράσει ετήσια τα 44 δις ευρώ σε τοκοχρεολύσια και τα 38 δις ευρώ σε εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων. Με άλλα λόγια, το σύνολο των ετήσιων δαπανών εξυπηρέτησης θα τείνει όλο και περισσότερο να υπερβαίνει τις ετήσιες εισπράξεις του προϋπολογισμού και θα φτάσει να κυμαίνεται γύρω στο 35% του ΑΕΠ της χώρας. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει συνυπολογιστεί η εκτίναξη του κόστους δανεισμού, που έχει ήδη διπλασιαστεί και τριπλασιαστεί, χωρίς κανείς να γνωρίζει πού μπορεί να φτάσει.

Πίνακας 1: Δαπάνες εξυπηρέτησης δημόσιου χρέους (εκατ. ευρώ)
	Α. Τοκοχρεολύσια	Β. Εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων	Σύνολο Α + Β	% επί των Δημόσιων Δαπανών	% επί του ΑΕΠ
2000	22.688	6.342	29.030	66,0	21,3
2001	20.946	2.401	23.347	52,4	15,9
2002	28.874	1.303	30.177	65,0	19,3
2003	30.041	2.228	32.269	62,5	18,7
2004	27.799	7.631	35.430	61,2	19,1
2005	30.066	5.085	35.151	59,8	18,0
2006	26.065	8.091	34.156	56,3	16,2
2007	31.923	24.773	56.696	84,4	25,0
2008	37.452	25.674	63.126	84,2	26,4
2009	41.340	35.904	77.224	89,8	32,1
Πηγή: Επεξεργασία στοιχείων Προϋπολογισμού και Εθνικών Λογαριασμών

Τα δεδομένα αυτά εξασφαλίζουν ότι το δημόσιο χρέος της χώρας είναι πλήρως ανατροφοδοτούμενο, ένας φαύλος κύκλος που όλο και διογκώνεται και απειλεί να καταπιεί ολόκληρη την οικονομία, τη χώρα και το λαό της. Κι αυτό ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το δημόσιο έλλειμμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν υπολογίσουμε τα συνολικά τοκοχρεολύσια που έχει καταβάλει το ελληνικό δημόσιο μόνο για τη δεκαετία 2000-2009 τότε θα διαπιστώσουμε ότι υπερβαίνουν τα 297 δις ευρώ! Με άλλα λόγια, το ελληνικό δημόσιο έχει προεξοφλήσει ήδη σχεδόν το σύνολο του σημερινού δημόσιου χρέους που ανέρχεται στα 303 δις ευρώ για το 2009! Κι όλα αυτά δίχως να έχουμε συνυπολογίσει τις εξοφλήσεις των βραχυπρόθεσμων τίτλων για την ίδια περίοδο (βλ. Πίνακα 1).

Το ελληνικό δημόσιο από το 1990 έως σήμερα έχει καταβάλει τοκοχρεολύσια που υπερβαίνουν συνολικά τα 450 δις ευρώ. Αν συνυπολογίσουμε και την εξυπηρέτηση των βραχυπρόθεσμων τίτλων την ίδια περίοδο το ποσό αυτό ξεπερνά τα 670 δις ευρώ. Προκειμένου οι ελληνικές κυβερνήσεις να ικανοποιήσουν την τοκογλυφία των αγορών και των κερδοσκόπων δεν δίστασαν να περάσουν τους εργαζόμενους και τη χώρα από τη μια άγρια στενωπό στην άλλη, από το ένα σκοτεινό τούνελ στο άλλο. Το επιχείρημα ήταν πάντα το ίδιο: ο δραστικός περιορισμός του δημόσιου ελλείμματος, μέσα από ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, μεγάλα έργα, δραστικές περικοπές κοινωνικών δαπανών, φορολεηλασίες και άγρια λιτότητα σε μισθούς και συντάξεις θα φέρουν δήθεν την πολυπόθητη ισορροπία και θα περιορίσουν το κόστος δανεισμού. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο, περισσότερα ελλείμματα και μεγαλύτερα χρέη. Έτσι φτάσαμε στη χρεοκοπία.

Σήμερα, οι ίδιες δυνάμεις που όλα αυτά τα χρόνια εφαρμόζουν την πολιτική που οδήγησε στην χρεοκοπία, έρχονται να επιβάλουν μια ακόμη πιο θανατηφόρα δόση της ίδιας πολιτικής, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα δικά της αποτελέσματα! Η αλήθεια είναι ότι στόχος της πολιτικής τους είναι η συνέχιση της ακατάσχετης αιμορραγίας υπέρ των αγορών. Ο λαός της χώρας πρέπει να μάθει να τα δίνει όλα δίχως να απαιτεί τίποτε προκειμένου το κράτος να συνεχίσει να είναι έρμαιο των δανειστών τοκογλύφων και των κάθε λογής κερδοσκόπων. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις πρέπει να εθιστούν στην ασφυξία της αγοράς προκειμένου οι τράπεζες, τα χρηματιστικά κυκλώματα και τα μονοπώλια που συνδέονται μ’ αυτά να εξασφαλίσουν τα απαιτούμενα κέρδη. Ενώ οι νέοι θα πρέπει να μάθουν να ικανοποιούνται μ’ ένα σύστημα που τους προσφέρει μόνο μέλλον χωρίς δουλειά, ή μια φτηνή δουλειά χωρίς μέλλον.

Για το διεθνές μεγάλο κεφάλαιο και τους οργανισμούς του η έστω και προσωρινή διέξοδος από την παγκόσμια ύφεση των αγορών εξαρτάται από το αν και κατά πόσο χώρες σαν την Ελλάδα συνεχίσουν να επιδοτούν από το υστέρημά των πόρων τους τις μεγάλες οικονομίες των ισχυρών εταίρων. Προκειμένου να μπορούν οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα και ελάχιστες ακόμη χώρες να σπαταλούν πάνω από 22 τρις δολ., δηλαδή πάνω από το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2009, για τη «διάσωση» των τραπεζών και των μεγάλων κερδοσκόπων, πρέπει οι εξαρτημένες και υποτελείς χώρες να παραδοθούν κυριολεκτικά στο έλεος των αγορών. Τα διογκούμενα ελλείμματα και χρέη των ισχυρών πρέπει να αντισταθμιστούν από τη δημοσιονομική ασφυξία των οικονομιών σαν της Ελλάδας, μήπως και διατηρηθεί η επίπλαστη και εκ φύσεως ασταθής ισορροπία των αγορών χρήματος και κεφαλαίων. Αυτό το νόημα έχει και το ενδιαφέρον των κκ. Τρισέ, Αλμούνια, Μπαρόζο και των ομοίων τους για την Ελλάδα. Δεν τους ενδιαφέρει αυτό καθαυτό το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά να μην επηρεαστεί η οικονομική σταθερότητα και η ενότητα της ευρωζώνης. Να μην γίνει η Ελλάδα αφορμή για ένα ντόμινο χρεοκοπιών και αποχωρήσεων από την ευρωζώνη που θα υπονομεύσουν το ευρώ ως διεθνές νόμισμα συναλλαγών, αποθησαυρισμού και κερδοσκοπίας στις αγορές.

Το κύριο μέλημα των Βρυξελλών δεν είναι η αποτροπή της χρεοκοπίας αυτής καθαυτής, αλλά να αποφευχθεί για όσο αυτό είναι δυνατό η επίσημη ανακοίνωσή της. Ο Π. Γεννηματάς, επίτιμος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, έλεγε πρόσφατα ότι η «έννοια της χρεοκοπίας έχει διαφοροποιηθεί. Μάλιστα για χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν νοείται τυπική χρεοκοπία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μια φάση δυσκολιών ομαλής εξυπηρέτησης των δανειακών υποχρεώσεων μιας χώρας-μέλους δεν μπορεί να έχει στοιχεία de facto χρεοκοπίας.» (Επίκαιρα, τ. 15) Προκειμένου λοιπόν η χώρα να μην εμφανιστεί ότι προχωρά σε τυπική χρεοκοπία, η οποία υποτίθεται ότι «δεν νοείται» για χώρα-μέλος της ΕΕ, πρέπει να υποστεί την de facto χρεοκοπία υπό τον ζουρλομανδύα του Προγράμματος Σταθεροποίησης και της επιτήρησης αποικιοκρατικού τύπου από τις Βρυξέλες. Η χώρα έχει καταδικαστεί σε ολοκληρωτική καταστροφή, προκειμένου με την τελευταία ικμάδα της οικονομίας της, με ό,τι έχει απομείνει από την αγοραστική δύναμη των λαϊκών στρωμάτων και της εγχώριας αγοράς να συνεχίσει να πληρώνει τους δανειστές της.

Η κυβέρνηση έχει ήδη παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στις Βρυξέλες και τις αγορές. Δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να υποτάσσεται στις έξωθεν εντολές. Η ίδια η έννοια της εθνικής κυριαρχίας τουλάχιστον στο πεδίο της οικονομίας και της οικονομικής πολιτικής, αποτελεί φρικτή φάρσα. Η παλιά λογική της ψωροκώσταινας και των ιστορικά πιο άθλιων καθεστώτων εθνικής υποτέλειας γνωρίζει νέα μεγαλεία. Η πολιτική ηγεσία της χώρας νοιάζεται μόνο για το πώς θα «αποκαταστήσει την αξιοπιστία της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές», δηλαδή στους κερδοσκόπους. Και για να το πετύχει είναι διατεθειμένη να τα δώσει όλα, ότι και να της ζητηθεί. Έτσι π.χ. το τελευταίο κοινοπρακτικό 5ετές ομόλογο, το οποίο αποδείχτηκε από κάθε άποψη ένα μεγάλο πανηγύρι για τους διεθνείς κερδοσκόπους και εκτίναξε το κόστος δανεισμού στα ύψη, ανατέθηκε επίσημα σε έξι ανάδοχες τράπεζες – την Credit Suisse, Deutsche Bank, Morgan Stanley, Goldman Sachs, Εθνική Τράπεζα και Eurobank – οι οποίες ήταν και οι μόνοι κερδισμένοι από το όλο αλισβερίσι, συγκεντρώνοντας πάνω από 27 δις ευρώ. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο που η Goldman Sachs μια βδομάδα νωρίτερα διαβεβαίωνε ότι απετράπη ο κίνδυνος της χρεωκοπίας. Ούτε βέβαια είναι τυχαίο που η Morgan Stanley (25/1) χαρακτήριζε τα δημοσιονομικά μέτρα της κυβέρνησης «βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση».

Κι ενώ ο κ. Παπανδρέου λέει και ξαναλέει για διαρκείς επιθέσεις κερδοσκόπων στην ελληνική οικονομία, το ευρώ, κοκ., «ξεχνά» όλος περιέργως να μας διευκρινίσει ότι δυο από τους κορυφαίους πρωταγωνιστές αυτής της κερδοσκοπικής επίθεσης είναι η Goldman Sachs και η Morgan Stanley. Οι ίδιοι δηλαδή πιστωτικοί οίκοι που έχουν προνομιακή σχέση με το ελληνικό δημόσιο και την έκδοση των ομολόγων του. Ο κ. Παπανδρέου με την κυβέρνησή του έχει μια εξαιρετικά πρωτότυπη άποψη για το πώς να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των κερδοσκόπων: απλά παραδίδει τη χώρα στις ορέξεις τους και κάνει ακριβώς ότι του ζητάνε.

Σήμερα οι πιο θερμοί υποστηρικτές της «δημοσιονομικής προσαρμογής» είναι οι πιο τυχοδιώκτες κερδοσκόποι. Από τον Τζορτζ Σόρος, ο οποίος έχει βάλει στο μάτι τα ακίνητα του ελληνικού δημοσίου και όχι μόνο, τους μεγάλους θεσμικούς επενδυτές, που έχουν βάλει στο μάτι το πιστωτικό σύστημα της χώρας, μέχρι τα μεγαλύτερα Hedge Fund, που μετατρέπουν την επιθανάτια αγωνία της ελληνικής οικονομίας σε ομόλογα υψηλού ρίσκου. Εκπρόσωποι όλων αυτών συνωστίζονται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα επιδιώκοντας μια καλή συμφωνία στο μοίρασμα των ιματίων της ελληνικής οικονομίας. Η κυβέρνηση από τη μεριά της κάνει ότι μπορεί για να ικανοποιήσει όλες τις ορέξεις. Είναι ανοικτή σε κάθε είδους αποικιοκρατική σύμβαση δανεισμού, όποιο κι αν είναι το αντίτιμο. Έχει ανακοινώσει την πρόθεσή της να βγάλει στο σφυρί ότι έχει απομείνει στο μετοχολόγιο του ελληνικού δημοσίου. Διαπραγματεύεται ήδη την εκποίηση των ακινήτων του δημόσιου τομέα αξίας άνω των 300 δις ευρώ. Με την μεσολάβηση κυρίως της Goldman Sachs και της Morgan Stanley αναζητά διεθνώς αναδόχους όχι μόνο για το δημόσιο χρέος, αλλά και για τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τις υποδομές της χώρας. Ολόκληρη η χώρα πωλείται σε τιμή ευκαιρίας.

Κι επειδή όλα αυτά δεν φτάνουν για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις των διεθνών κερδοσκόπων, η κυβέρνηση έχει βάλει στο τραπέζι τους φυσικούς και οικονομικούς πόρους της χώρας. Η κυβέρνηση προετοιμάζει ήδη τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση ολόκληρων περιφερειών της χώρας. Όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ και χρόνια σε μια σειρά χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, όπου εκχωρείται σε πολυεθνικές ή σε διεθνείς οίκους η διαχείριση και εκμετάλλευση περιοχών ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την παγκόσμια αγορά. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που η κυβέρνηση βιάζεται να προωθήσει το σχέδιο «Καλλικράτης», μιας και η επιβολή καθεστώτος περιφερειακής αυτονομίας ή ημιαυτονομίας – «τοπικών κυβερνήσεων» – υπήρξε πάντα το πρώτο βήμα για αυτού του είδους τις ιδιωτικοποιήσεις.

Από τις διεθνείς αγορές μαθαίνουμε ότι οι πρώτες συμφωνίες βρίσκονται ήδη στα σκαριά ιδίως για τις περιφέρειες υψηλής τουριστικής ανάπτυξης, όπως π.χ. είναι τα Δωδεκάνησα, αλλά και για περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος, όπως π.χ. είναι η Θράκη. Ο «Καλλικράτης» δεν έρχεται απλά να διαλύσει το ενιαίο της ελληνικής επικράτειας, αλλά και να διευκολύνει την απόσπαση εθνικού εδάφους. Μόνο που η απόσπαση αυτή δεν πρόκειται να γίνει με πόλεμο ή στρατιωτική επέμβαση. Υπάρχει ένας πολύ πιο ήσυχος και αποτελεσματικός τρόπος, η εκχώρηση ολόκληρης της περιοχής σε πολυεθνικές και διεθνείς επενδυτές. Ήρθε η ώρα που η χώρα χρειάζεται να δώσει μάχη για να υπερασπιστεί απέναντι στις διεθνείς αγορές και τις Βρυξέλλες όχι μόνο την (ανύπαρκτη) εθνική ανεξαρτησία της, αλλά την ίδια την ακεραιότητά της. Μόνο που μέσα στα δεδομένα πλαίσια και με την υπάρχουσα πολιτική ηγεσία η μάχη αυτή είναι εκ προοιμίου χαμένη για τη χώρα και το λαό της.

Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που οι Βρυξέλλες θέλουν να επιβάλουν στη χώρα ένα καθεστώς αποικιοκρατικής επιτήρησης, ένα ιδιότυπο καθεστώς «αντιβασιλείας», όπως πολύ εύστοχα το χαρακτήριζαν οι Financial Times (3/2). Στα πλαίσια αυτού του καθεστώτος το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να προβεί σε καμμιά ενέργεια, σε καμιά άσκηση πολιτικής χωρίς την προηγουμένη έγκριση των Βρυξελών. Με άλλα λόγια έχουμε την επιβολή ενός ασφυκτικού καθεστώτος χρεοκοπίας, χωρίς επίσημα η χώρα να έχει χρεοκοπήσει. Τουλάχιστον ακόμη. Πρόκειται για ένα καθεστώς πρωτοφανές, ακόμη και για τα δεδομένα της ΕΕ, πολύ χειρότερο ακόμη και από το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που επέβαλαν οι δανειστές κερδοσκόποι του ελληνικού κράτους το 1898. Κι αυτό γιατί δεν αφήνει κανένα περιθώριο άσκησης εθνικής πολιτικής σε κανένα τομέα της οικονομίας της χώρας.

Η χώρα αντιμετωπίζει μια νέα ιδιότυπη κατοχή

Η χώρα οδηγείται σε ένα ασφυκτικό καθεστώς δημοσιονομικής κατοχής, γιατί η «δημοσιονομική προσαρμογή» που ζητούν οι αγορές και οι Βρυξέλλες ισοδυναμεί με πολιτική αυτοχειριασμού, καταστροφής και διάλυσης. Δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα βρίσκεται μπροστά σ’ αυτή τη «δημοσιονομική προσαρμογή». Είναι η ίδια ακριβώς πολιτική που απαιτούσαν οι διεθνείς δανειστές τύπου Χάμπρο και Ρότσλιντ και η περίφημη «δημοσιονομική επιτροπή» της Κοινωνίας των Εθνών το 1930 να εφαρμόσει η υπερχρεωμένη Ελλάδα προκείμενου να μην χρεοκοπήσει. Η συνταγή ήταν και τότε ίδια: βαριά φορολογία, δραστικός περιορισμός του ελλείμματος του προϋπολογισμού, συμπίεση του «εργατικού κόστους, κοκ. Η «δημοσιονομική προσαρμογή» εκείνης της εποχής όχι μόνο δεν διέσωσε τη χώρα, αλλά την βούλιαξε ακόμη περισσότερο οδηγώντας την στην επίσημη χρεοκοπία του 1932. Από αυτή την χρεοκοπία η χώρα δεν μπόρεσε να συνέλθει ποτέ. Ενώ η διαχείριση των συνεπειών της προς όφελος της ντόπιας ολιγαρχίας και των ξένων δανειστών της, αποτέλεσε το οικονομικό υπόβαθρο του εκφασισμού της πολιτικής ζωής της χώρας με αποκορύφωμα το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου.

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 οδηγήθηκαν πολλές εξαρτημένες χώρες στα πρόθυρα της χρεοκοπίας λόγω υπερχρέωσης, τότε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλαν την ίδια «δημοσιονομική προσαρμογή». Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση χώρας που να ορθοπόδησε, να ξέφυγε από τη μέγγενη της υπερχρέωσης, ή να έσπασε έστω τον φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων, του δανεισμού και της χρεοκοπίας. Το τονίζουμε, ούτε μία. Μάλιστα αυτή η συνταγή οδήγησε τις χώρες όπου επιβλήθηκε σε χρόνια παρακμή, σε εκτίναξη της φτώχειας σε επίπεδα πρωτοφανή, σε καταστροφή και διάλυση. Σήμερα οι πιο χειμαζόμενες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής είναι εκείνες που στη δεκαετία του ’80 και του ’90 αποτέλεσαν πρότυπα εφαρμογής της «δημοσιονομικής προσαρμογής».

Το ίδιο μέλλον επιφυλάσσεται και για τη χώρα μας. Θα επιτρέψει η αριστερά να συμβεί, ή δεν την ενδιαφέρει; Η χρεοκοπία στην οποία έχει βρεθεί η χώρα δεν αφορά απλά και μόνο στα δημοσιονομικά της, αλλά πρωτίστως πρόκειται για την χρεοκοπία ολόκληρου του τρόπου εξαρτημένης ανάπτυξης της χώρας, η οποία έχει παραδοθεί εδώ και χρόνια στο έλεος των μονοπωλιακών καταστάσεων της αγοράς, κλειδωμένη στον αυτόματο πιλότο της ΕΕ. Έχει η αριστερά σήμερα να αντιπροτείνει κάτι στη θέση αυτού του χρεοκοπημένου τρόπου ανάπτυξης; Έχει αντιληφθεί ότι η χρεοκοπία στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα έχει θέσει εξ αντικειμένου ζήτημα βιωσιμότητας και προοπτικής της εθνικής οικονομίας;

Απέναντι στις δυνάμεις που παρατάσσονται σήμερα για να στηρίξουν και να υπηρετήσουν τη νέα κατοχή και τον διατεταγμένο αυτοχειριασμό της χώρας, πρέπει να αντιπαρατεθεί ένα νέο ΕΑΜ με κεντρικό στόχο την ανάκτηση από τον ίδιο τον λαό του ελέγχου της ελληνικής οικονομίας από τις πολυεθνικές, τα μονοπώλια και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Όσο η χώρα βρίσκεται υπόδουλη των αγορών, όσο σύρεται και άγεται από διεθνείς κερδοσκόπους και πολυεθνικές, όσο στενάζει η οικονομία και οι εργαζόμενοι κάτω από το ζυγό των μονοπωλίων, δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους φιλολαϊκή πολιτική, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά καλύτερη προοπτική για τον εργάτη, τον αγρότη, τον συνταξιούχο, τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, το νέο.

Τι σημαίνει όμως ανάκτηση του ελέγχου; Σημαίνει την εφαρμογή πολιτικών με βάση τις πιο επείγουσες ανάγκες του λαού και με κριτήριο την ορθολογική αξιοποίηση των πόρων και των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Σημαίνει επίσης το άνοιγμα του διεθνή ορίζοντα της χώρας που εξασφαλίζει την ολόπλευρη αξιοποίηση των σχέσεων μ’ όλες τις χώρες και τους λαούς στην Ευρώπη και παγκόσμια δίχως δεσμά και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Ανάκτηση του ελέγχου σημαίνει άμεσα και πρακτικά:

Πρώτο: Τον άμεσο απεγκλωβισμό από το ευρώ και την ΟΝΕ. Όσο η χώρα βρίσκεται υπό το καθεστώς του ευρώ είναι υποχρεωτικά εκτεθειμένη στις πιέσεις, τους εκβιασμούς και τις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας, είναι παντελώς ανοχύρωτη απέναντι στις πιο ασύδοτες δυνάμεις της αγοράς και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης που κινούνται με πρωταρχικό κριτήριο το συμφέρον και τη στήριξη της οικονομίας των ισχυρών. Η οικονομία της χώρας πρέπει να αποκτήσει τη νομισματική της ελευθερία για να είναι σε θέση να απελευθερώσει τις δυνατότητές της, να ανασυγκροτήσει την παραγωγική της βάση και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προσφέρει η διεθνής οικονομική ζωή.

Δεύτερο: Το αποφασιστικό σπάσιμο του φαύλου κύκλου του χρέους. Η σημερινή υπερχρέωση αποτελεί αφενός προϊόν ενός παρασιτικού κράτους, φέουδου πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, και αφετέρου προνομιακό πεδίο εξάρτησης της οικονομίας και εξαγοράς του δημόσιου και της χώρας από τους πιο αδίστακτους κερδοσκόπους της αγοράς. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Η οικονομία και η κοινωνία δεν μπορεί να συνθλιβεί κάτω από το βάρος της εξυπηρέτησης των χρεών. Οι απλοί εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά υποχρέωση να αποπληρώσουν χρέη, προϊόντα τοκογλυφίας, ρεμούλας και κερδοσκοπίας.

Τρίτο: Το κράτος πρέπει να μετατραπεί σε βασικό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και στήριξης της κοινωνίας. Το δόγμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, με βάση το οποίο οι κυβερνήσεις συγκάλυπταν ανέκαθεν την ασυδοσία των μεγάλων ιδιωτικών μονοπωλίων, κατέρρευσε παταγωδώς. Όσο η οικονομία και η κοινωνία συνεχίζει να υπηρετεί αυτό το χρεοκοπημένο δόγμα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η συρρίκνωση της αγοράς, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση της παραγωγής, τόσο γιγαντώνεται η μαζική ανεργία, τόσο υποβαθμίζεται η θέση του εργαζόμενου, τόσο πολλαπλασιάζεται το κλείσιμο των επιχειρήσεων. Μόνη διέξοδος είναι να αναλάβει το κράτος τα ηνία της οικονομίας, όχι για να φορτωθεί με τις ζημιές του ιδιωτικού τομέα, ούτε για να παίξει ρόλο συμπληρωματικό στην «ελεύθερη» αγορά. Το κράτος και πιο συγκεκριμένα η κρατική επιχειρηματική δράση πρέπει να αποτελέσουν βασικό μοχλό και αναντικατάστατο μέσο για την ορθολογική και ισόρροπη ανάπτυξη της οικονομίας, ιδίως στους τομείς της ενέργειας, των αναπτυσσόμενων τεχνολογιών αιχμής, της διευρυμένης αναπαραγωγής κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, καθώς και για την ισότιμη παραγωγική ένταξη της χώρας στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας.

Τέλος ανάκτηση του ελέγχου σημαίνει διεκδίκηση της δημοκρατίας. Σημαίνει την ανατροπή του υπάρχοντος διάτρητου, διεφθαρμένου συστήματος καλπονοθευτικής αναπαραγωγής ενός περιορισμένου και τυπικού κοινοβουλευτισμού που στηρίζει την απολυταρχία της εκάστοτε κυβέρνησης και των πατρώνων της. Σημαίνει την εγκαθίδρυση της αληθινής κυριαρχίας του λαού, της λαοκρατίας, με την κατοχύρωση και τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

Δημήτρης Καζάκης

Το άρθρο δημοσιεύτηκε με μικρές περικοπές

στην «ΑΥΓΗ» της 7^ης Μαρτίου 2010.