Μαμντάνι στα 250 χρόνια των ΗΠΑ
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, συγκεκριμένα στο FB, έπεσε το μάτι μου σε κείμενο του Μαμντάνι αφιερωμένο στα 250 χρόνια της Αμερικανικής Επανάστασης.
Μου έκανε εντύπωση το όλο στήσιμο του κειμένου, ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα και η διαλεκτική που ξεπήδαγε από αυτό. Το αντέγραψα και το σήκωσα για να μένει στο δικό μου ψηφιακό χώρο. Φυσικά μεταφρασμένο όπως διάβασα και σε πλήρη εκδοχή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ.
Είναι ελπιδοφόρο για την Αμερική του Τραμπ να υπάρχουν τέτοιες φωνές. Ελπίζοντας πως δεν θα φαλτσάρουν ας προβληματιστούμε διαβάζοντας το.
“...Αν θέλουμε να καταλάβουμε τι είναι αυτή η χώρα, δεν μπορούμε να την αντιμετωπίζουμε σαν κάτι στατικό. Δεν είναι κάτι που ολοκληρώθηκε κάποια στιγμή στο παρελθόν. Είναι κάτι που συνεχώς φτιάχνεται.
Από την αρχή της, η Αμερική ήταν μια ιδέα που συγκρούεται με τον εαυτό της. Μια ιδέα που γεννήθηκε μέσα σε αντιφάσεις: ανάμεσα στην ελευθερία και τη δουλεία, ανάμεσα στη δημοκρατία και τον αποκλεισμό.
Και όμως, αυτή η ένταση δεν την κατέστρεψε. Την έσπρωξε προς τα εμπρός
Γιατί κάθε φορά που η Αμερική διακήρυττε ότι η ελευθερία είναι καθολική, υπήρχαν άνθρωποι που έπρεπε να την αναγκάσουν να το εννοήσει.
Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι έμειναν εκτός των πρώτων ορισμών του «πολίτη» ήταν εκείνοι που αργότερα διεύρυναν τον ορισμό του.
Όσοι κατάργησαν την δουλεία, οι εργάτες, οι σουφραζέτες, οι μετανάστες που έφτασαν χωρίς τίποτα — όλοι τους δεν πρόσθεσαν απλώς φωνές σε μια ήδη υπάρχουσα ιστορία. Άλλαξαν το τι σημαίνει αυτή η ιστορία.
Αυτή η χώρα δεν έγινε ισχυρή επειδή ήταν ομοιογενής. Έγινε ισχυρή επειδή ήταν συνεχώς ανοιχτή σε ανθρώπους που την ξαναέφτιαχναν από την αρχή. Η Νέα Υόρκη είναι ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα ως προς αυτό: μια πόλη που δεν ανήκε ποτέ σε μία μόνο ομάδα, μία γλώσσα ή μία παράδοση.
Κάθε κύμα μετανάστευσης δεν αντικατέστησε το προηγούμενο· προστέθηκε πάνω του, το άλλαξε, το ανακάτεψε, το μετέτρεψε σε κάτι νέο. Κι όμως, κάθε φορά που αυτό συνέβαινε, υπήρχε αντίσταση. Υπήρχε η ιδέα ότι κάποιοι άνθρωποι «δεν ανήκουν εδώ». Ότι κάποιοι είναι προσωρινοί, ανεπιθύμητοι ή επικίνδυνοι.
Αυτή η ιδέα δεν είναι καινούργια. Έχει εμφανιστεί σε κάθε εποχή της αμερικανικής ιστορίας — αλλάζει στόχους, όχι μορφή. Άλλοτε στρεφόταν ενάντια στους Ιρλανδούς και Ιταλούς μετανάστες, άλλοτε στους Εβραίους, στους Κινέζους εργάτες, στους μουσουλμάνους, στους Λατίνους. Και κάθε φορά, η χώρα αναγκαζόταν να επαναδιαπραγματευτεί το ποιοι θεωρούνται μέρος της.
Σήμερα, αυτή η σύγκρουση συνεχίζεται με νέους όρους, αλλά με την ίδια λογική.
Οι μετανάστες και τα παιδιά μεταναστών παρουσιάζονται συχνά όχι ως μέρος της ιστορίας αυτής της χώρας, αλλά ως εξαίρεση από αυτήν. Σαν να μην είναι η ίδια η μετανάστευση ένας από τους βασικούς μηχανισμούς με τους οποίους η Αμερική έγινε αυτό που είναι.
Όμως η πραγματικότητα είναι ότι η εργασία τους, οι κοινότητές τους και η πολιτισμική τους συμβολή δεν βρίσκονται στο περιθώριο της αμερικανικής ζωής — βρίσκονται στο κέντρο της. Και όταν μιλάμε για το ποιοι «ανήκουν εδώ», δεν μιλάμε ποτέ πραγματικά για μια στατική περιγραφή. Μιλάμε για μια πολιτική επιλογή.
Μια επιλογή που έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα στην ιστορία — όχι επειδή άλλαξε η φύση των ανθρώπων, αλλά επειδή άλλαξαν οι αγώνες γύρω από την εξουσία και την αναγνώριση. Η Νέα Υόρκη, περισσότερο από κάθε άλλη πόλη, δείχνει ότι αυτή η επιλογή δεν έχει τελειώσει. Εδώ, η καθημερινή ζωή είναι ήδη μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα στο ποιος είναι ορατός και ποιος παραμένει αόρατος.
Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που γείτονες στέκονται πλάι σε γείτονες — χωρίς να ρωτούν πόσο καιρό ζουν εδώ ή ποια χαρτιά έχουν — όταν η ICE εισβάλλει στις γειτονιές μας.
Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που νέοι και ηλικιωμένοι στέκονται κάτω από καταρρακτώδη βροχή ή αποπνικτική ζέστη για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που οι εργαζόμενοι άνθρωποι διεκδικούν περισσότερα — όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για τους συμπολίτες τους.
Υπάρχουν κάποιοι που απαντούν σε όσους ζητούν περισσότερα από την Αμερική με ένα απλό σύνθημα: «Αγάπα την ή φύγε», λένε.
Όμως ο πατριωτισμός ποτέ δεν σήμαινε να προσποιούμαστε ότι το έθνος μας δεν έχει ελαττώματα.
Πατριωτισμός είναι κάθε πράξη δίκαιης διαμαρτυρίας.
Είναι κάθε πορεία κάτω από τον καυτό ήλιο.
Είναι κάθε διαδήλωση που πραγματοποιείται μια δεκαετία πριν έρθει η ώρα της.
Ακριβώς επειδή αγαπάμε αυτή τη χώρα, δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουμε.
Άλλωστε, ποιος αγαπά περισσότερο την Αμερική από εκείνους που θυσίασαν τόσα πολλά για να γίνει ελεύθερη;”
via Η Εποχή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου