Άπιαστο όνειρο η αξιοπρεπής σύνταξη

 

Με τον παραπάνω τίτλο δημοσιεύτηκε το άρθρο που ακολουθεί, στην σημερινή ΑΥΓΗ. Το άρθρο είναι του Διονύση Τεμπονέρα.

Το ασφαλιστικό ξαναμπαίνει σε περιπέτειες. Η πλήρης ασυδοσία στην αγορά εργασίας, οι χαμηλοί μισθοί, η ανεργία και η μαύρη εργασία η εισφοροδιαφυγή αλλά και η πολιτική υπέρ της ιδιωτικοποίησης του συστήματος γρήγορα θα μας φέρουν αντιμέτωπους με τους κυβερνώντες. Η πρώτη απόπειρα με δηλώσεις υπουργού Τσακλόγλου έκανε την εμφάνιση της. ΑΥΞΗΣΗ ΟΡΙΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ λέγεται.

Άπιαστο όνειρο η αξιοπρεπής σύνταξη

                                        από την Αυγή Δ. Τεμπονέρας

Αντί η κυβέρνηση να συζητά την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, οφείλει να ενισχύσει τη βιωσιμότητα του συστήματος

Οι δηλώσεις του κ. Τσακλόγλου για ενδεχόμενες αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Η κυβέρνηση επικαλείται τον Ν. 3863/2010 που συνδέει την αύξηση του προσδόκιμου ζωής με τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, αφήνοντας ανοιχτό να υπάρξει αύξηση και πάνω από τα 67 έτη από το 2027. Είναι, όμως, μόνο αυτό το πρόβλημα;

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η χώρα μας έχει από τα υψηλότερα όρια ηλικίας στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα, το μέσο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης για τους άνδρες είναι τα 64,99 έτη και τα 64,74 για τις γυναίκες. Το χαμηλότερο κατέχουν η Ουκρανία και η Πολωνία στα 60 καθώς και η Ρωσία στις γυναίκες με 56,5 έτη.

Η χώρα μας έχει και επιπλέον ιδιαιτερότητες, όμως, ως προς τον χρόνο εργασίας. Οι Έλληνες εργαζόμενοι όχι μόνο βγαίνουν αργά στη σύνταξη, αλλά δουλεύουν και τις περισσότερες ώρες. Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ αποτυπώνουν την πραγματικότητα: Η Ελλάδα είναι η έβδομη χώρα-μέλος στην κατάταξη με τους εργαζόμενους που δούλεψαν περισσότερες ώρες σε ετήσια βάση, πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο των κρατών-μελών του ΟΟΣΑ. Προηγούνται χώρες όπως το Μεξικό, η Κόστα Ρίκα, η Κολομβία και η Χιλή. Ενώ έπονται κατά πολύ προηγμένες χώρες του σύγχρονου δυτικού κόσμου όπως οι ΗΠΑ, η Σουηδία, η Ελβετία, η Γαλλία και η Γερμανία.

Η χώρα μας είναι δευτεραθλήτρια στα ποσοστά ανεργίας στην Ε.Ε., με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να αργούν ιδιαιτέρως να συμπληρώσουν τα απαιτούμενα ένσημα και, όταν το επιτυγχάνουν, οι χαμηλοί μισθοί και οι λιγοστοί χρόνοι ασφάλισης οδηγούν σε συντάξεις «πείνας».

Σε αυτό το περιβάλλον, η συζήτηση και μόνο για αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης είναι προκλητική. Αντί η κυβέρνηση να αναζητά τρόπους να μειώσει τη συνταξιοδοτική δαπάνη με αυξήσεις ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, οφείλει: α) Να εξεύρει πόρους για να ενισχύσει τη βιωσιμότητα του συστήματος (καταπολέμηση εισφοροδιαφυγής και εισφοροαποφυγής, των ελαστικών σχέσεων εργασίας, των καθηλωμένων μισθών κλπ.). β) Να αντιμετωπίσει το δημογραφικό πρόβλημα. γ) Να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας για να ενισχύσει τα κρατικά έσοδα.

 

 

50 χρόνια μετά, στο δρόμο του Νοέμβρη βαδίζουμε ξανά (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο)

50 χρόνια μετά στο δρόμο του Νοέμβρη βαδίζουμε ξανά

Posted by eamgr στο 14 Νοεμβρίου, 2023

Πέρασαν  πενήντα χρόνια, από της 17 Νοέμβρη του 1973 που τα τανκς της χούντας των συνταγματαρχών δολοφονούσαν τους φοιτητές και τους εργάτες στο Πολυτεχνείο και τους δρόμους της Αθήνας.

Σήμερα πενήντα χρόνια μετά, τα τανκς, ο στρατός του κράτους – τρομοκράτη του Ισραήλ με την συνδρομή των ΗΠΑ  και της «πολιτισμένης» δύσης δολοφονούν   χιλιάδες αμάχους, γυναίκες και παιδιά στη Γάζα

Συνένοχοι σε αυτή την μαζική σφαγή του παλαιστινιακού λαού είναι η κυβέρνηση της δεξιάς και όσοι ψελλίζουν τα περί αυτοάμυνας εξισώνοντας το θύτη με το θύμα.

Τότε, η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική χρησιμοποίησε την δικτατορία για να δέσει τη Μεσόγειο με σχοινιά, κόντρα στις φυγόκεντρες απελευθερωτικές δυνάμεις που εκδηλώνονταν κύρια στην Βόρεια Αφρική.

Σήμερα, παίζει και πάλι το χαρτί της αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής και της λεκάνης της Μεσογείου για να κρατήσει τις καλύτερες οικονομικές και στρατιωτικές θέσεις μάχης μπροστά στα αδιέξοδα που γεννά η αντιπαράθεση της με τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς, τον άξονα Κίνας-Ρωσίας.

 Τις ημέρες του Νοέμβρη του ’73, ο λαός και η νεολαία  έβγαλε μια κραυγή ελευθερίας και εξέγερσης  που την φοβούνται ακόμη και σήμερα, όχι μόνο όσοι σχηματίζουν τα μπλοκ εξουσίας, αλλά και οι διαχρονικοί πολιτικοί διαχειριστές εξ αριστερών της μετέπειτα πολλαπλής ήττας του λαϊκού κινήματος. Είναι το ακηδεμόνευτο της συλλογικής δράσης και της αποφασιστικότητας που τρέμουν πάντα οι εξουσιαστές. Η δυναμική, αυθόρμητη ενότητα στην βάση που φοβούνται όσοι αντιμάχονται την ενότητα των αγώνων και  την ιδεολογία στη πολιτική.

Από τη Πύλο και τα Τέμπη μέχρι τις φονικές πλημμύρες, τις φωτιές και τους συνεχιζόμενους «τυχαίους θανάτους» δια πυροβολισμού  αστυνομικού νέων παιδιών ρομά,  η κανονικότητα του νέου ολοκληρωτισμού δείχνει τα δόντια του φροντίζει να δικαιολογεί και να νομιμοποιεί τον φόβο και την βίαιη αυθαιρεσία που βάζει στο στόχαστρο ανθρώπινες ζωές και να τις ζυγίζει με τα μέτρα της επιβολής και του κυνισμού.

Η «δημοκρατία της τρομοκρατίας» με την εξαΰλωση του μισθού και του μεροκάματου και των εργασιακών δικαιωμάτων, με τη διάλυση της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας  εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς στην κατεύθυνση ενός γενικευμένου κοινωνικού και πολιτικού εκφασισμού.

Αυτόν τον εφιάλτη, μόνο το μεγάλο Πολυτεχνείο της εποχής μας, μπορεί να τον αντιμετωπίσει και να τον νικήσει!

Η εξέγερση του Νοέμβρη μας δείχνει το δρόμο, μας θυμίζει το χρέος μας ότι δεν υπάρχουν έτοιμοι δρόμοι, τους ανοίγουμε για να ορθώσουμε το τείχος της κοινωνικής αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας, για να πραγματώσουμε επιτέλους το δικαίωμα στην εργασία, τη μόρφωση και την ελευθερία!

Στο δρόμο του Νοέμβρη βαδίζουμε ξανά σε πείσμα όλων για ψωμί – παιδεία – ελευθερία – ανεξαρτησία.

Όχι στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού- Λευτεριά στη Παλαιστίνη

Στη Θεσσαλονίκη με το 64ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου

                       

  Φωτογραφικό αλμπουμ - συντομη περιήγηση

Με την ευκαιρία του 64ου Διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ, ξαναβρέθηκα στην πόλη του Θερμαικού. 

Δεκάδες ταινίες, στις αίθουσες που διαμορφώθηκαν στην πανέμορφη προβλήτα του Λιμανιού της πόλης, αλλά και στο εμβληματικό ΟΛΥΜΠΙΟΝ στην πλατεία Αριστοτέλους την καρδιά της πόλης, καθώς και στο cine MAKEDONIKON.  

Φτασμένοι σκηνοθέτες , βεντέτες πρωταγωνιστές μαζί με νέους πολλά υποσχόμενους, σπουδαίες ερμηνείες, δυνατά σενάρια. Μα το φεστιβάλ εκτός από ταινίες έχει εκθέσεις φωτογραφίας, συζητήσεις, masterclass. 

 H Θεσσαλονίκη είναι πλέον γνωστή και για άλλα θέματα. Μια πόλη που περπατιέται, ένα εκτεταμένο κέντρο που χαίρεσαι να το γυρίζεις καθημερινά, δεκάδες όμορφα στέκια και πάνω απόλα καταπληκτική κουζίνα.

Μια νεανική πόλη που σε προκαλεί στη χαρά της δημιουργικής απασχόλησης.

Η θεματολογία των έργων, αν και πολυποίκιλη, ήταν προσανατολισμένη στα σημερινά προβλήματα μιας κοινωνίας που κατακλύζεται από αδιέξοδα, εργασιακά, ασφάλειας, πολεμικών συγκρούσεων και πλήρους αβεβαιότητας για "τι μας ξημερώνει..." . Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε ταινίες συγκεκριμμένα. Αυτό που χρειάζεται είναι ο κόσμος ο πολίτης να ξαναγεμίσει τις αίθουσες. Να δεί αλλά κυρίως να συζητήσει. Να παρατηρήσουμε την συμπεριφορά της σημερινής νεολαίας, αλλά και όλων μας απέναντι στις προκλήσεις του σήμερα. Να σκεφτούμε και να μιλήσουμε.

Ο κινηματογράφος μπορεί να βοηθήσει αποφασιστικά. Μεγάλες ιστορίες, μεγάλες αλήθειες μέσα σε λίγο χρόνο περνάνε από το πανί στη σκέψη, μας προβληματίζουν και μας κάνουν σοφότερους. 

Ελπιζω η κινηματογραφική λέσχη της Ιτέας να μπορέσει με την βοήθεια και την ενεργή στήριξη μας να διοργανώσει προβολές με ότι καλύτερο ανέβηκε στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. 

Για την ιστορία το 64ο άρχισε στις 2 και θα τελειώσει στις 12 Νοεμβρίου. Η έναρξη έγινε στο Ολύμπιον και παρουσιαστής ήταν ο Δημήτρης Πιατάς. 

Ταινία έναρξης ήταν "ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ" Γαλλική πρόταση για το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2024. 

Εμπρός λοιπόν ΓΙΑΤΙ 

Φθινόπωρο στα Βαρδούσια

 

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές τελειώσανε. και, ...το Καλοκαίρι λοιπόν πέρασε θαρρείς και δεν υπήρξε...

Μα εμείς έχουμε έναν ακόμη φίλο. Το Φθινόπωρο...

Καιρός για τα βουνά. Και τι καιρός! Ξεκινήσαμε με ομίχλη και κλείσαμε με βροχή. Μα η εργασία εργασία. Πάνε 30 χρόνια πάνω κάτω που ο μήνας αυτός ο Οκτώβριος, είναι αφιερωμένος στο καταφύγιο Βαρδουσίων και στα συμπαραμαρτούντα. Η φύση στα φθινοπωρινά. Η διαύγεια της ατμόσφαιρας παίζει κρυφτό με το σύννεφο, την ομίχλη την βροχή.

Η φύση ετοιμάζεται για "...την παραμονή του χειμώνα που καταργεί τα χρώματα..."

Όμορφη παρέα από τα παλιά, συντήρηση των ηλεκτρολογικών και μηχανολογικών εγκαταστάσεων και μετά τι πρωτότυπο!

Τσίπουρο στο τραπέζι, χαρά, ατάκες, συζήτηση περί ανέμων και υδάτων. Μέσα στο καταφύγιο, είμαστε ζεστά. 15 βαθμοί δείχνει το θερμόμετρο. Έξω έχει αρχίσει να σηκώνει αγέρα ενώ η θερμοκρασία έχει πέσει στους 9 βαθμούς και είναι ακόμη μεσημέρι.

Ετοιμαζόμαστε για κάθοδο. Ο δρόμος μέχρι τον Διάκο δείχνει την ταλαιπωρία από το τελευταίο κύμα κακοκαιρίας. Σε αρκετά σημεία κομμάτια του βουνού έχουν αποκοπεί. Τα τελευταία κοπάδια προβάτων βόσκουν, σκορπίζοντας νότες κουδουνιών. Στα μέσα της χωμάτινης διαδρομής, στο Προφήτη Ηλία όπως παντά ξανά και ξανά θα σταματήσουμε, για να δούμε άλλη μια φορά από άλλη γωνία το μεγαλείο του βουνού. 

Το τελείωμα θα έρθει με καφέ στις Βρύζες. Το στροφιλίκι μέχρι το 51 είναι το στερνό κρεσέντο στην όλη εξόρμηση.

Τι άλλο; Μα η ευχή! και του χρόνου με όμορφο χειμώνα χιόνια τζάκι και καλή γωνιά.

Με αφορμή το Ισραήλ. Οι σκληροί όλης της γης, οι κολασμένοι δίπλα τους

 

Με αφορμή το Ισραήλ

Το παρακάτω κείμενο είναι του Σπύρου Σουρμελίδη, δημοσιευμένο στο omegepress.gr.

Απλό και κατανοητό, χωρίς πολλές φιοριτούρες και περίπλοκες αναλύσεις, δίνει - πιστεύω - ικανοποιητικά την εικόνα της σημερινής ημέρας και εποχής. Αξίζει να διαβαστεί

Στο Ισραήλ κερδίζει ο σκληρός Νετανιάχου εδώ και 20 χρόνια, στους Παλαιστίνιους πήραν το πάνω χέρι εδώ και 20 χρόνια οι σκληροί (τρομοκράτες) της Χαμάς. Στην Ευρώπη κερδίζει έδαφος η ακροδεξιά, ακόμα και στον Βόλο κερδίζει εδώ και 10 χρόνια ο Μπέος. Η βία συμβαδίζει με την καθημερινότητα όχι μόνο στις περιοχές των μεγάλων αντιθέσεων οπως στη Μέση Ανατολή ή στον Καύκασο, αλλά και στις πόλεις της αναπτυγμένης και ευκατάστατης Ευρώπης. Σταθερά, οι σκληροί κερδίζουν επιρροή, γίνονται αποδεκτοί και προτιμητέοι. Το 1995, ο τότε ΓΓ του ΟΗΕ, αιγύπτιος Μπούτρος Γκάλι, έλεγε σε μια διάλεξη του στην Αθήνα: “Στον κόσμο επικρατεί αναταραχή, γιατί βρισκόμαστε σε εποχή ανακατατάξεων”.

Ηταν η εποχή που σε Αμερική και Ευρώπη, δεν ακουγαν τους Μπούτρος, αλλά τους σκληρούς Ρεπουμπλικάνους που προφήτευσαν την αιώνια κυριαρχία των ΗΠΑ, το τέλος των ιδεολογιών και της Ιστορίας.

Ο 21ος Αιώνας δεν είναι ο αμερικανικός αιώνας, αλλά της παγκοσμιοποίησης που έφερε ανακατατάξεις, νέα μοιρασιά του παγκόσμιου πλούτου, και βεβαίως την αντίδραση των χαμένων.

H τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ (στόχος ηταν να τρομοκρατήσουν, να εκδικηθούν, και οχι να καταλάβουν κάποιο έδαφος) είναι μια ακόμα πράξη στην διαρκη  αντιπαράθεση παλαιστινίων-ισραηλινών.  Συμβαίνει όμως σε μια στιγμή μιας συνολικής παγκόσμιας ανακατάταξης ισορροπίας, πλούτου, γεωπολιτικής ισχύος.  Ο εως χθες "τρίτος" κόσμος μαζί με τον ηττημένο κόσμο  του 1990, έχει ενισχυθεί πολύ, σε σημείο που απειλείται η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ , η ηγεμονική θέση της Δύσης συνολικά (Αμερική και Ευρώπη) στον πλανήτη. Και είναι αυτή η απειλή που έχει φέρει το πάνω, κάτω, στις κοινωνίες της (πολιτικής) Δύσης. Οι οποίες βιώνουν ήδη  την αλλαγή, την μείωση του δικού τους πλούτου. Και είναι αυτό που τις κάνει ολο και πιο φοβικές και συγχρόνως πιο επιθετικές. 

Στις λεγόμενες δυτικές κοινωνίες πρέπει να εντάξουμε και κοινωνίες οπως του Ισραήλ, της  Ιαπωνίας, φυσικά της Αυστραλίας.

Οι δυτικές κοινωνίες αρχίζουν να αμύνονται, για να μην συνεχίσουν να χάνουν τον πλούτο που τόσους αιώνες έχουν , θεωρώντας οτι αυτό παραμένει δικαίωμα τους και φυσική εξέλιξη. Οι δυτικές κοινωνίες είναι αρνητικές πολλές φορές έξαλλες,  με τους μετανάστες. Την ώρα που όλο και περισσότεροι στην Δυση φτωχοποιούνται, την ίδια ώρα, επιλέγουν πολιτικές διατήρησης (συντήρησης) των κεκτημένων τους. Επιλέγουν πολιτικές συντηρητικές,  διανθισμένες με ιδέες και απόψεις ακραία δεξιές, ακραία ρατσιστικές και τελικώς φοβικές.

Γι αυτό και η πολιτική  Μπάιντεν, για τον νέο διπολισμό έχει μεγαλύτερη απήχηση σε όσους φτωχοποιούνται και οχι στους παγκόσμιους πλουτοκράτες, σ αυτούς που σίγουρα κερδίζουν απο την παγκοσμιοποίηση. Ο Ελον Μάσκ και κάθε Ελον Μάσκ, θέλει την παγκοσμιοποίηση , συνεργάζεται με την Κίνα, υποστηρίζει και πολιτικές υπερ της μετανάστευσης στην Αμερική. Σε αντίθεση με εκατομμυρια οικονομικά φτωχούς και μεσαίους πολίτες, σε Ευρώπη και Αμερική.

Στον αντίποδα , στον λεγόμενο κάποτε τρίτο κόσμο, υπάρχει πλέον ελπίδα και υπάρχει αντίδραση. Στην Δυτική Αφρική, οι  κοινωνίες στηρίζουν πραξικοπηματίες, οι οποίοι υπόσχονται οτι  θα εκδιώξουν τους Γάλλους, τους ευρωπαίους και γενικώς του δυτικούς, για να συνεργαστούν με τους κινέζους ή τους ρώσους. Η με όποιους πιστεύουν οτι θα τους ευνοήσουν οικονομικά επι  ίσοις  όροις.

Οι κολασμένοι

Δίπλα σ όλα αυτά, υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν καμία ελπίδα. Είναι οι παλαιστίνιοι, είναι οι Κούρδοι, είναι πληθυσμοί σε χώρες ασιατικές και αφρικανικές, (αραβικές ή οχι), οπως στην Υεμένη ή στην Σομαλία ή στο Σουδάν. Ειναι πληθυσμοί, και κοινωνίες που δεν βλέπουν μέσα σ αυτή την ανακατανομή του πλούτου και της παγκόσμιας ισορροπίας, τον εαυτό τους. Δεν βλέπουν τίποτα να τους αφορά. Ξεσηκώνονται, αντιδρούν και αυτοί, με όποιον τρόπο ακόμα και με τρομοκρατία.

Και είναι χώρες οπως το Ισραήλ, ευάλωτες λόγω της θέσης τους ή της πολιτικής τους.

Διότι το Ισραήλ αρνείται να δώσει λύση ριζική και βιώσιμη στο παλαιστινιακό.

“Θα τους πλήξουμε μέχρι θανάτου, θα τους εκδικηθούμε για τη μαύρη μέρα που επέφεραν στο κράτος του Ισραήλ και στους πολίτες του», δήλωσε ο Νετανιάχου μετά την τρομοκρατική επίθεση.

Η δήλωση του θα γίνει πράξη. Θα τους εκδικηθεί για τα εγκλήματα που διέπραξαν σε βάρος ισραηλινών και αλλων πολιτών.  Ας ελπίσουμε οτι θα εκδικηθεί την Χαμάς και οχι μαζικά και αδιακρίτως τους παλαιστίνιους.

Με ολα αυτά το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Γιατί κάποια εκατομμύρια παλαιστινίων, θα συνεχίσουν να μην έχουν νερό, δουλειά, σπίτι και κυρίως να μην έχουν ΕΛΠΙΔΑ οτι αύριο μπορεί να αποκτήσουν κάτι απο τα προηγούμενα. Κάτι από όσα έχουν οι υπόλοιποι οχι μόνο στη Δύση αλλά πλέον και στην Ανατολή!!!

Ενω και οι ισραηλινοί δεν θα έχουν ελπίδα για ζωή ηρεμη και ειρηνική. Θα ζούν με τον φόβο οτι οι τρομοκράτες θα ξαναέλθουν κάποια στιγμή να σκοτώσουν.

Ειναι η σύγκριση που κάνει τις ψυχές ακόμα πιο αγριες, ακόμα πιο ωμές , που επιτρέπει τα ζωώδη ένστικτά να κυριαρχίσουν.

Οι θυμωμένοι

Δίπλα στις ψυχές των κολασμένων πρέπει να κοιτάμε ταυτόχρονα και τις ψυχές των θυμωμένων δυτικών. Που επίσης (οπως ηδη είπαμε) αγριεύουν επειδή χάνουν κάτι απο το βιό τους, απο την περιουσία τους, και κυρίως την ελπίδα για το μέλλον τους.

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε δεν πρέπει να κοιτάμε σπασμένες εικόνες, αλλά ολο τον χάρτη, όλη την εικόνα, το όλον και οχι όποιο κομμάτι μας βολεύει κάθε φορά.

Οι ευρωπαίοι βλέπουν τα αδιέξοδα, ζητούν απο τις κυβερνήσεις λύσεις. Και οταν βλέπουν τα αδιέξοδα, την αμηχανία και τον διχασμό στο επίπεδο των θεσμών και των ηγεσιών, αγριεύουν ακόμα περισσσότερο. Και την επόμενη στιγμή επιλέγουν τους σκληρούς, τους θυμωμένους, τους φαινομενικά αποφασισμένους, ηγέτες ή ηγετίσκους, να βαρέσουν τη γροθιά στο τραπέζι, να πνίξουν ανθρώπους, να ρίξουν χαστούκια.

 

Η Λεπέν, η Μελόνι, σε λίγο θα είναι εκφραστές συστημικών δυνάμεων. Οι ευρωπαικές κοινωνίες θα αναζητούν όλο και περισσότερους   Ορμπαν ή  περισσότερες Αλις Βάιντελ (επικεφαλής του AfD η οποία εργάστηκε για την Goldman Sachs,  ενω το κόμμα ιδρύθηκε  το 2014 απο τον καθηγητή Οικονομικών Μπέρντ Λούκε).

Οι κοινωνίες του πλανήτη βρίσκονται σε κίνηση. Οι χαμένοι (ολων των κατηγοριών , όλων των ημισφαιρίων, όλων των κοινωνιών) σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, αντιδρούν .

Ας μη βιαζόμαστε για εύκολα συμπεράσματα , για θεικές λύσεις, για απο μηχανής Θεούς που θα μας  σώσουν ή  για νταήδες που θα τιμωρήσουν τους εχθρούς.

Ας ξανασκεφθούμε....λύσεις πάντα υπάρχουν,  η ελπίδα είναι δική μας υπόθεση.

 

Ανακοίνωση για τον 2ο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών ΕΑΜ

Εμείς κάνουμε το χρέος μας

Το Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο στον δεύτερο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών:

-Στηρίζει πολιτικά και εκλογικά τους συνδυασμούς της αριστεράς που πέρασαν στο δεύτερο γύρο και δίνει μαζί τους τη μάχη ενάντια στα μέτωπα της νεοφιλελεύθερης αντίδρασης, του παρασιτισμού και των πολιτικών της παραγώγων.

-Δίνει θετική ψήφο, ανεξάρτητα και πέρα από ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές χωρίς αυταπάτες στους προοδευτικούς, δημοκρατικούς συνδυασμούς που έχουν αναφορά την εργασία, την κοινωνική αλληλεγγύη, το κοινωνικό κράτος απέναντι στους συνδυασμούς της δεξιάς νεοφιλελεύθερης αντίδρασης.

Αυτό με παραδείγματα σημαίνει ψήφο στο Χαλάνδρι στο Σίμο Ρούσσο, στη Πάτρα στο Κ. Πελετίδη στη Θεσσαλία και στην Αθήνα στους αντίπαλους του Αγοραστού της λάσπης και της αρπαχτής και του Μπακογιάννη γόνου της γνωστής οικογένειας για να μπει φρένο στην παντοκρατορία των εκλεκτών της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

-Δίνουμε αυτή τη μάχη ουσιαστικά κόντρα και στην ηγεσία του ΚΚΕ που η στρατηγική ενός δήθεν ιδεολογικού απομονωτισμού με το άκυρο λευκό είναι το αποτελεσματικότερο εργαλείο στα χέρια του εξουσιαστικού μπλοκ και της ολιγαρχίας για να αχρηστεύει τις πολιτικές δυνατότητες ενός αγωνιστικού, μαχητικού, αριστερού, προοδευτικού, δημοκρατικού μετώπου απέναντι  στην δεξιά, την ακροδεξιά και το κοινωνικό εκφασισμό.

Εμείς κάνουμε το χρέος μας ειδικά για την Πάτρα, γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι, γιατί μας χωρίζει και αίμα. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την απομόνωση και την ήττα του φασισμού, του μαφιόζικου μαυραγοριτισμού, της δεξιάς νεοφιλελεύθερης αντίδρασης του Μητσοτάκη σε όλα τα επίπεδα.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

ΣΧΕΤΙΚΑ με την απόφαση για τις συντάξεις των ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ

Το παρακάτω άρθρο είναι του Διονύση Τεμπονέρα και δημοσιεύτηκε στο ieidiseis. Η απόφαση αλα καρτ των δικαστών υπέρ των συμφερόντων τους δεν είναι κάτι που το συναντάμε πρώτη φορά, μάλλον ας είμαστε "αισιόδοξοι" πως ούτε και τελευταία. Οι δικαστικοί των ανωτάτων βαθμίδων, προφανώς είναι ότι ποιο συντηρητικότερο υπάρχει στην ελληνική κοινωνία. Στην υπηρεσία πάντα του ακραίου νεοφιλελεύθερου δόγματος όπως αυτό εκφράζεται σήμερα και από την κυβέρνηση της Ν.Δ. Είναι χαρακτηριστική η φράση του πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου σύμφωνα με την οποία

«Ο δικαστής… βρίσκεται μεταξύ Θεού και ανθρώπων»!!! Με άλλα λόγια μιλάμε για ημίθεους.

Αυτοί οι ημίθεοι λοιπόν που δεν ανέχτηκαν καμμία ρωγμή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό οικοδόμημα, αλλά αντίθετα πολέμησαν κάθε "παρεκτροπή" πήραν την απόφαση για πάρτη τους .Από την άλλη το περιεχόμενο της κυβέρνητικής απάντησης ανοίγει το δρόμο για "νομιμοποίηση" κάθε παρανομίας απέναντι στα συμφέροντα των πολιτών. Με άλλα λόγια το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο μαζί ξανά "χειροδικούν" κατά των εργαζομένων. Αύριο Κυριακή 8 Οκτωβρίου,έχουμε στα χέρια μας δύο βολές. Ας σκοπεύσουμε καλά και ας ρίξουμε στο στόχο.  

Οι συντάξεις των δικαστών και η διαρκής κατάσταση ανάγκης

                                                      Δ. Τεμπονέρα

Η πρόσφατη απόφαση (1330/2023) της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου έκρινε πως για τον καθορισμό του ύψους των συντάξεων των πρώην δικαστών, εισαγγελέων και μελών Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ) εφαρμόζονται διατάξεις προ του «νόμου Κατρούγκαλου» (ν. 4387/2016).

Κρίθηκε δηλαδή, ότι οι συντάξεις των δικαστών επανέρχονται στα επίπεδα που ίσχυαν προ του 2012, με άλλα λόγια προ του καθεστώτος που είχε διαμορφωθεί πριν το ν. 4093/2012, δηλαδή επανακαθορίζονται χωρίς τις περικοπές μου μεσολάβησαν τα τελευταία χρόνια.

Το σκεπτικό της απόφασης εστιάζει στο γεγονός, πως οι διατάξεις του «νόμου Κατρούγκαλου» αντίκεινται, στις διατάξεις του άρθρου 26 του Συντάγματος και στις εξειδικεύουσες αυτές, ως προς τη δικαστική εξουσία, διατάξεις των άρθρων 87 παρ. 1 και 88 παρ. 2 του Συντάγματος, οι οποίες επιτάσσουν τη χορήγηση στους δικαστικούς λειτουργούς σύνταξης που να μην αποκλίνει ουσιωδώς από τις αποδοχές των εν ενεργεία δικαστικών λειτουργών, οι οποίοι έχουν τον βαθμό με εκείνον που κατείχαν οι συνταξιούχοι κατά την έξοδό τους από την ενεργό υπηρεσία, ώστε να διασφαλίζεται σε αυτούς επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης, ανάλογο με το κύρος και την αποστολή του λειτουργήματος που ασκούσαν.

Η απόφαση όπως ήταν λογικό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, αφού οι δικαστές για άλλες αξιώσεις των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και των συνταξιούχων αποφάσισαν, ότι οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις είναι νόμιμες και συνταγματικές, ενώ για τις δικές τους απολαβές και συντάξεις, η κρίση προκύπτει να είναι διαφορετική.

Δεν θα μείνω ιδιαίτερα στα επιχειρήματα που έχουν ακουστεί για δήθεν ανεξαρτησία της δικαιοσύνης που τάχα είναι αμερόληπτη και διαφανής, για την υποχρέωση συμμόρφωσης της διοίκησης με τις αποφάσεις των δικαστηρίων, για το ειδικό status των δικαστών κλπ. αλλά θα σταθώ στην σημαντική φράση του Υπουργού Εργασίας κ. Γεωργιάδη, ο οποίος σε τηλεοπτική του συνέντευξη επαναλάμβανε συνεχώς, με όρους κοινωνικού αυτοματισμού, ότι δεν δύνανται «οι δικαστές να ασκούν δημοσιονομική πολιτική».

Στην ουσία ο αρμόδιος υπουργός δήλωσε κάτι πολύ τρομακτικό, αλλά στην ουσία του αληθές:

Ισχυρίστηκε, ότι τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην χώρα μας (ατομικά και κοινωνικά) συνεχίζουν 13 χρόνια μετά την υπαγωγή της χωράς μας στην μνημονιακή εποπτεία, να υφίστανται με…αστερίσκο.

Όπου αστερίσκος, προκύπτει η δημοσιονομική ισορροπία της χώρας, που παρά το περίφημο «success story», συνεχίζει να βρίσκεται κατά την κυβέρνηση, σε μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, άγνωστο για πόσες δεκαετίες ακόμα.

Τι και αν ακούμε για επενδυτική βαθμίδα, για μείωση της ανεργίας, για τρομακτικές αμυντικές δαπάνες και μεγάλα πλεονάσματα, για αναβαθμίσεις από τους ξένους οίκους, για ξένες επενδύσεις κλπ. όταν πρόκειται για το κοινωνικό κράτος «το ταμείο είναι (μονίμως) μείον».

Ο κ.Γεωργιάδης αλλά και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφεραν, ότι δεν πρόκειται να επεκτείνουν την ισχύ της απόφασης προσδίδοντας αναδρομικότητα και στους υπόλοιπους δικαστές, που δεν έχουν προσφύγει. Το παράδοξο είναι, ότι αυτή ακριβώς η πτυχή κρίθηκε από το δικαστήριο και μάλιστα μόνο μια μικρή μειοψηφία 3 δικαστών, πρόβαλλε ως εμπόδιο (άσχετα αν συμφωνεί κανείς με αυτόν τον ισχυρισμό) τις επιπτώσεις της δικαστικής απόφασης στον κρατικό προϋπολογισμό.

Φυσικά η «άρνηση» αυτή δεν αφορά μόνο τους δικαστές που με τις αποφάσεις τους συχνά προκαλούν το «περί δικαίου αίσθημα των πολιτών» αλλά τελικά όλους τους υπολοίπους μισθωτούς και συνταξιούχους. Το επιχείρημα αυτό μας γυρίζει στο αρχικό σκεπτικό. Τόσο οι δικαστές αλλά φυσικά και κάθε πολίτης, έχουν δικαιώματα μόνο υπό την αίρεση, ότι δεν υπάρχουν οικονομικές επιπτώσεις στο κράτος. Το σήμα είναι σαφές:

Μην τολμήσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι να ζητήσουν «τα δώρα» και την επαναφορά των συντάξεων τους στα προ των περικοπών επίπεδα, γιατί «λεφτά δεν υπάρχουν». Μην τολμήσουν οι εκπαιδευτικοί ή οι γιατροί, να διεκδικήσουν σχολεία και νοσοκομεία στελεχωμένα, γιατί «λεφτά δεν υπάρχουν». Μην τολμήσουν οι πολίτες να ζητήσουν ασφαλείς δρόμους και υποδομές, γιατί «λεφτά δεν υπάρχουν».

Υπάρχουν όμως λεφτά για την κρατική επιδότηση της αισχροκέρδειας των εταιριών καυσίμων, για απευθείας αναθέσεις, για γέφυρες που γκρεμίζονται δυο χρόνια από την κατασκευή τους, για 500 εκ. ευρώ σε αντιπλημμυρικά έργα που αγνοούνται στην Θεσσαλία κλπ.

Αν δεχτούμε τον ισχυρισμό του κ. Γεωργιάδη τότε η εκτελεστική εξουσία καθίσταται ανέλεγκτη και δεν υπόκειται σε περιορισμούς αφού εύκολα επικαλούμενη μια διαρκή κατάσταση ανάγκης (βλ. συνεχιζόμενη οικονομική κρίση) μπορεί να περιορίζει ακόμα και το δικαίωμα των πολιτών (και κάθε κοινωνικής ομάδας) στην αξιοπρεπή διαβίωση.

Η υπέρβαση της «έννομης» τάξης των μνημονίων πρέπει να είναι πρωταρχικό χρέος για τον προοδευτικό κόσμο. Τα θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζομένων-συνταξιούχων και των εκπροσώπων τους, δεν πρέπει να είναι υποταγμένα στις ελευθερίες της αγοράς και το δίκαιο του ανταγωνισμού, πολύ περισσότερο στις διαρκείς πολιτικές λιτότητας, οι οποίες βασίζονται σε παρωχημένες νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες.

Μια νέα κοινωνική συμφωνία, ένα νέο πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, είναι απαραίτητο για να υπάρξει διέξοδος από την «κατάσταση πολιορκίας» στην οποία βρίσκεται η χώρα αλλά και τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών.

 

Τον Στάλιν λίγοι αγάπησαν τον Σταλινισμό ένα κάρρο

 

Διαβάζω απόσπασμα από το σπουδαίο βιβλίο του πρόσφατα χαμένου Αλέξη Πάρνη.

...φυσικά ο Στάλιν έδινε τα θανατερά του σινιάλα αφρίζοντας από παρανοική οργή, φώναζε στο τηλέφωνο την κλασική του μακάβρια φράση. "Κοντσάι δηλ τέλειωνε , με αυτόν"

Ο διάδοχος του (Χρουτσόφ), έλεγε παροιμίες. "ξερίζωσε το βλαβερό χορτάρι και θα έχεις στο χωράφι στάρι" .

Ομως η αποκρυπτογράφηση του σινιάλου στην αμετάβλητη μηχανή της εξουσίας θα δώσει το ίδιο νόημα "Κοντσάι Κοντσάι! 

Είχε αλλάξει μονάχα ο κώδικας κι όχι τα νοήματα!...

 

Η παραπάνω πρόταση, είναι από την Ρώσικη Τριλογία του Αλέξη Πάρνη, του ανθρώπου με την πολυκύμαντη αγωνιστική ζωή στην αντίσταση στον εμφύλιο στην αναγκαστική ξενιτιά στα γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα και στην μέκκα Ρωσσία, που παρέμεινε πιστός στον Ζαχαριάδη μέχρι τέλους και έχει βαθειά γνώση της ρώσικης πολιτικής και λογοτεχνίας στην περίοδο του ΚΚΣΕ.

Γιατί τα γράφω;

Μα γιατί με θλίψη διαβάζω τα δηλητηριώδη σχόλια των "συντρόφων μελών στελεχών ΣΥΡΙΖΑ" (!!!;;;) (θαυμαστικό και ερωτηματικό μαζί) τώρα τελευταία, αναρτημένα στο μοναδικό όργανο του κόμματος , δηλ στο FB!

Καταλαβαίνουμε άλλη μια φορά πως  όλοι οι ούλτρα αναντάμ παπαντάμ (δήθεν) ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ, έχουν την ίδια λέξη πρόχειρη.

Κοντσάι Κοντσάι...

ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΑΝΑΝΔΡΕΙΑ κύριοι

Τόση αριστεροσύνη και πως να την αντέξειε κανείς. Τέτοια και τόση πολιτική ανάλυση που φορτώνει τα θαύματα και τα αναθέματα στην πολιτική σε ένα κάποιο πρόσωπο! Που δεν μάθαμαι ακόμη αυτό το απλό. Πως το πουλί της καταιγίδας εμφανίζεται και διαγράφει τροχιά πολύ πριν την καταιγίδα. Όταν ο ουρανός είναι ΟΛΟΚΑΘΑΡΟΣ. Μα ας αναρωτηθούμε. Πιστεύουμε ότι όλοι αυτοί κυρίως οι διανοούμενοι; ενδιαφέρονται πραγματικά για την αριστερά την κυβέρνηση η η επιβεβαίωση του υπερεγώ τους είναι το μόνο κίνητρο που τους κρατάει στη γή; Δεν ξέρω. Ας προσπαθούμε τουλάχιστον να δημιουργούμε σωστές ερωτήσεις αναμένωντες τις απαντήσεις των πολλών των πολιτών. 

Μέχρι τότε ας βουλώσουμε τα αυτιά στα ΚΟΝΤΣΑΙ ...ΚΟΝΤΣΑΙ και ας προσπαθούμε λίγο ψηλότερα.

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 20-9-2023

                           Τετάρτη 20 Σεπτέμβρη, μια ξεχωριστή ημέρα

Με θέμα,

«THE IMPACT OF DECENTRALIZATION OF COLLECTIVE BARGAINING IN INEQUALITY AND GROWTH», (Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ), η Λήδα υποστήριξε το διδακτορικό της στην επιτροπή των καθηγητών του Πανεπιστημίου στην Αθήνα και αξιολογήθηκε με ΑΡΙΣΤΑ. 

Ενα δύσκολο λόγω της τεράστιας συνθετότητας του θέμα, το οποίο δεν έχει τύχει της ανάλογης επεξεργασίας και προσοχής στη χώρα μας αλλά πιστεύω και γενικότερα. Η παρουσίαση του θέματος, συμπίπτει την ώρα που η κυβέρνηση

προχωράει σταθερά, ύπουλα και αποφασιστικά στην κατάργηση όλων των νομοθετικών ρυθμίσεων που στοιχειωδώς παρείχαν προστασία στον εργαζόμενο, εκμεταλευόμενη την υποχώρηση των συνδικάτων, της οργανωμένης πάλης, των δημοκρατικών θεσμών.Νέα φαινόμενα όπως οι πλατφόρμες, η ψηφιοποίηση, η αυτοματοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας, η γιγάντωση της αδήλωτης εργασίας και λόγω του μεταναστευτικού, η υποχώρηση των παραδοσιακών επαγγελμάτων υπέρ του τριτογενούς τομέα, οι δανειακές υποχρεώσεις των νοικοκυριών που συνεχώς αυξάνονται και πόσα ακόμη, δημιουργούν συνθήκες υποχώρησης του βασικού μισθού και δυσκολεύουν την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων. Ουσιαστικά το νέο δόγμα το οποίο προωθουν οι εργοδότες με την βοήθεια των πολιτικών εταίρων τους είναι η αποδέσμευση του ημερομίσθιου, του σταθερού ωράριου, και  Ουσιαστικά εργασία "με το κομμάτι".

Πιστεύω πως τέτοιες  εργασίες ενισχύουν το οπλοστάσιο των δυνάμεων της εργασίας η οποία ενίσχυση είναι η άλλη όψη της ενίσχυσης της δημοκρατίας.

Οι προοδευτικοί κοινωνικοί σχηματισμοί χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ταξικής ανάλυσης μπορούν να χαράξουν ασφαλή πορεία στο σύγχρονο πολύπλοκο κόσμο.  

Για την ιστορία, στην εξεταστική επιτροπή συμμετείχαν οι καθηγητές Αργείτης Γ. , Παπαπέτρου Ε., Θεοχαράκης Ν.,  Κωστελέτου Ν., Παπαθεοδώρου Χ. , και οι Πασσάς Κ. και Ροδουσάκης Ν ερευνητές  ΚΕΠΕ.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ για τις εκλογές στο ΣΥΡΙΖΑ

Ο Διονύσης Τεμπονέρας, Μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παρεμβαίνει με άρθρο του στο iEidiseis.gr σχετικά με τις εκλογές για αναδειξη προέδρου στο ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ. 

Συμμετέχουμε σημαίνει αγωνιζόμαστε

Την Κυριακή διεξάγονται οι εκλογές για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Η συμμετοχή στη διαδικασία είναι εξαιρετικά κρίσιμη, για πολλούς λόγους:

Αρχικά η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο την Αριστερά, αλλά όλο το δημοκρατικό κόσμο της χώρας. Δεν ψηφίζουμε απλά για τον/την νέο/α Πρόεδρο. Ψηφίζουμε για τον επόμενο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις του, ξεπερνούν τα γνωστά «κομματικά τείχη».

Στην αστική δημοκρατία ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα κρίσιμος, ειδικά όταν έχει την δυνατότητα να μην αποτελεί απλή επιλογή εναλλακτικής διαχείρισης του συστήματος, αλλά όταν εμφανίζει τις προϋποθέσεις, να προχωρήσει σε ριζοσπαστικές τομές που θα φέρουν στο προσκήνιο τα φτωχά και μεσαία λαϊκά στρώματα, τον ριζικό μετασχηματισμό του κράτους, την αλλαγή παραγωγικού υποδείγματος, όταν μπορεί να διαμορφώνει συνειδήσεις.

Η ιστορική περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμη. Η επίθεση στην κοινωνία περνάει πια σε άλλο επίπεδο από την πλευράς της κυβέρνησης του κ.Μητσοτακη, ενώ ο κοινωνικός εκφασισμός προελαύνει. Η ακροδεξιά κερδίζει έδαφος και η κάθε μορφή συλλογικότητας διέρχεται βαθιά κρίση. Οι αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς, η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η σοσιαλιστική προοπτική διέρχονται μια έντονη περίοδο αμφισβήτησης και είναι κρίσιμο σε επίπεδο συμβολικό αλλά κυρίως ουσιαστικό, να μην χαθεί η ελπίδα για μια άλλη προοπτική.

Είναι κρίσιμο λοιπόν, πέρα από τα πρόσωπα και την εναλλαγή τους στην εξουσία, να δημιουργηθούν οι βάσεις για ένα ευρύ δημοκρατικό μέτωπο, που θα σταματήσει την κατηφόρα, αλλά παράλληλα θα αρθρώσει και μια ολοκληρωμένη, εναλλακτική, ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα εξουσίας. Μια πλατφόρμα που θα πείθει αλλά και θα εμπνέει τους πολίτες. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που θα έχει συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα.

Η χώρα χρειάζεται ένα αριστερό κόμμα εξουσίας, που θα συνεχίσει να μάχεται, χωρίς να είναι ενσωματωμένο στο επιχειρηματικό-μιντιακό-πολιτικό σύστημα. Η προσπάθεια παρέμβασης του συστήματος αυτού στην διαδικασία εκλογής της νέας ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, είναι παραπάνω από εμφανής. Αν κάτι κατόρθωσε ο Αλέξης Τσίπρας για περισσότερο από μια δεκαετία – παρά τα λάθη και τις αδυναμίες – είναι να κρατήσει ένα υβριδικό κόμμα της Αριστεράς εκτός του «στενού εναγκαλισμού» με τα γνωστά συμφέροντα. Βεβαίως υπήρξαν συμβιβασμοί και πισωγυρίσματα, αλλά στην ουσία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενσωματώθηκε ποτέ και αυτό συνεχίζει να ενοχλεί.

Είναι λοιπόν σημαντικό, αυτή η παρακαταθήκη να «οπλιστεί» με την απαραίτητη κοινωνική δυναμική, να υποστηριχθεί από την κοινωνία το εγχείρημα που θα δείχνει έναν άλλο δρόμο. Η μαζική συμμετοχή βέβαια από μόνη της δεν εξασφαλίζει το αποτέλεσμα, όμως δίνει στήριγμα και ελπίδα σε όλο το δημοκρατικό κόσμο, που έχει την αγωνία για ένα καλύτερο αύριο, σε μια διαφορετική κατεύθυνση.

Η νέα ηγεσία οφείλει αμέσως μετά την εκλογή να δώσει την μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών και να προσδιορίσει την έναρξη ενός συνεδρίου, που θα οδηγήσει σε μια ιδεολογική, προγραμματική, οργανωτική επανεκκίνηση του νέου φορέα.

Συνεπώς την Κυριακή, συμμετέχουμε στην εκλογή Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δυναμώνουμε την φωνή μας, χτίζουμε τις βάσεις για την Αριστερά της εποχής μας. Συμμετέχουμε, σημαίνει αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο κόσμο.