μ’ άγγιξε κιόλας το φθινόπωρο

Σεπτέμβρη μήνα το 1973 πέθανε ο μεγάλος Πάμπλο Νερούδα. Ίδιο μήνα και ο δικός μας νομπελίστας ο Γιώργος Σεφέρης. Το Φθινόπωρο αυτές τις ώρες μπήκε στη ζωή μας. Άλλη μια φορά μετράμε τις ώρες στην γλυκιά αυτή εποχή. Ας αποχαιρετήσουμε λοιπόν το καλοκαίρι και ας υποδεχτούμε το Φθινόπωρο με τους παρακάτω στίχους του Σεργκέι Γιασένιν σε μετάφραση του Γιάννη Ρίτσου.

Όχι φωνές, πικρίες και κλάματα. Αντίο, μηλιές πούχα αγαπήσει· μ’ άγγιξε κιόλας το φθινόπωρο κι η νιότη απόμακρα έχει σβήσει.

Τα καρδιοχτύπια, πάει, περάσανε· ναι, λίγη ψύχρα – η πρώτη. Το ίσο χαλί των χωραφιών που αγάπησα γυμνόποδος δεν θα πατήσω.

Αντίο, ωραίες περιπλανήσεις μου, των αισθημάτων μου άγρια δάση· νιότη τρελή που τα τραγούδια μου παράφορα είχες λαμπαδιάσει.

Κανένα πια τρανό λαχτάρισμα· μη και μες στ’ όνειρο έχω ζήσει: Καβάλα σ’ ένα ρόδινο άλογο μια χαραυγή έχω διασχίσει. Φύλλα από μαυρισμένο μέταλλο σπορπάει τριγύρω το σφεντάνι. Ευλογημένο ας είναι ό,τι άνθησε πάνω στη γη και θα πεθάνει.