Απο την ''Αυγή" Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/10/2009
Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ*
Οι πρόσφατες τραγικές εξελίξεις στην France Telecom, στην οποία μάλιστα βασικός μέτοχος μετά την ιδιωτικοποίησή της εξακολουθεί να είναι το γαλλικό κράτος, με τις 23 αυτοκτονίες σε 18 μήνες και τις πολλές αποτυχημένες απόπειρες, στενά συνδεδεμένες με το εργασιακό περιβάλλον, αναδεικνύουν τη ζοφερή πραγματικότητα των σύγχρονων μεθόδων οργάνωσης της εργασίας.
Τι αλήθεια είναι αυτό που τα τελευταία χρόνια έχει οδηγήσει 400 εργαζόμενους στην αυτοκτονία στη Γαλλία προσθέτοντας μια νέα οδυνηρή εργασιακή παράμετρο μετά τους θανάτους από εργατικά ατυχήματα και επαγγελματικές ασθένειες; Τι είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από το τέταρτο κύμα αυτοκτονιών με αφορμή τις συνθήκες εργασίας; Ένα κύμα που ακολουθεί τους απελπισμένους αγρότες της δεκαετίας του ’60 που ωθούνταν στην έξοδο από την αγροτική ζωή και τη γη τους, τους ανειδίκευτους εργάτες της επόμενης δεκαετίας που εισέπρατταν την απαξίωση μπροστά στην ανάπτυξη της ειδικευμένης εργασίας, τη σύγχρονη απελπισία των ανέργων και των κάθε λογής ευέλικτων και κακοπληρωμένων εργαζόμενων που αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες ενοχοποιώντας τον εαυτό τους;
Τα νέα θύματα δεν ανήκουν στην κατηγορία της δεύτερης ή και τρίτης ταχύτητας αμοιβής και δικαιωμάτων του εργατικού δυναμικού. Αντίθετα είναι υπάλληλοι στον χώρο των υπηρεσιών με ικανοποιητικές αποδοχές που δείχνουν αγάπη για τη δουλειά τους και χαρακτηρίζονται επιτυχημένοι. Βιώνουν με δραματικό τρόπο τα αποτελέσματα των σύγχρονων μεθόδων management της πλήρους εξατομίκευσης της εργασιακής σχέσης με ειδικούς στόχους αμοιβής και καριέρας, απόρροια ειδικότερων συμβάσεων με την εταιρεία που προσδίδουν στον εργαζόμενο χαρακτηριστικά ιδιώτη πωλητή.
Η αποδοχή των αυθαίρετων κριτηρίων και όρων αξιολόγησης της διεύθυνσης που περιφρονεί τους συλλογικούς κανόνες, οδηγεί καταρχήν στην εντατικοποίηση της εργασίας, στην απελευθέρωση των ωραρίων και στην ολοκληρωτική αφιέρωση του ελεύθερου χρόνου στον εργοδότη καταλήγοντας στην πλήρη αφομοίωση της προσωπικότητας στη λογική της εταιρείας. O εργαζόμενος υπόκειται καθημερινά σε ηθική παρενόχληση και σε ένα εξουθενωτικό διπλό αυτοέλεγχο: Εκείνο του ελέγχου της ατομικής του επίδοσης από τον ίδιο και την ομάδα στόχου που ελέγχει και επιτιμά, στο πλαίσιο των προσωπικών ανταγωνισμών, τους αδύνατους κρίκους της αλυσίδας. Απομονωμένος και αβοήθητος ο εργαζόμενος από κάθε έννοια συλλογικότητας, στο πλαίσιο μιας αμφιλεγόμενης αυτονομίας της εργασίας, επιδιώκει την επίτευξη των προσωπικών του στόχων οδηγούμενος σταδιακά στη χρήση μεθόδων και πρακτικών που προδίδουν τους κανόνες της επαγγελματικής ηθικής.
Για να επιτύχει τον στόχο του θα εκδιώξει βίαια τον ασθενή από το νοσοκομείο ώστε να μειωθούν τα νοσήλια και οι δαπάνες της ασφαλιστικής εταιρείας. Θα πουλήσει τραπεζικά προϊόντα και συμβόλαια σε υπερχρεωμένους πελάτες οδηγώντας τους στην καταστροφή. Σταδιακά αποκτηνώνεται. Χάνει τον αυτοσεβασμό του. Όταν όμως ο στόχος δεν εκπληρώνεται και ο εργαζόμενος χρεώνεται την αποτυχία, οι παρενέργειες πέφτουν βαριές για το σύστημα αξιών που έχει υιοθετήσει με τον, συχνά δίχως αρχές, αυτοσκοπό του επιτυχημένου επαγγελματικού προφίλ.
Οι συνέπειες είναι βαριές και προσβλητικές για εκείνον που απέτυχε στους στόχους του, αν και θυσίασε τα πάντα για την εκπλήρωσή του. Εισπράττει βαρύτερα την απώλεια της θέσης ευθύνης, την υποχρεωτική μετακίνηση σε άλλη πόλη, την αλλαγή ομάδας ή και αντικειμένου εργασίας. Αυτή η αποκαθήλωση γίνεται δυσβάστακτη. Οδηγεί σε πλήρη αποστροφή του ίδιου του εαυτού. Πέφτει από το παράθυρο της Telecom στο κενό καταστρέφοντας τα μπαμπού του προαυλίου παρά τις επίμονες συστάσεις της διεύθυνσης με ανακοινώσεις στους ορόφους και στα ασανσέρ, για σεβασμό και φροντίδα των φυτών της αυλής! Παρόλα αυτά η εταιρεία δηλώνει την αθωότητά της και επικαλείται τα προσωπικά προβλήματα του εκάστοτε αυτόχειρα. Καμία ευθύνη για τις μεθόδους οργάνωσης της εργασίας και συνεπώς καμία αστική και ποινική ευθύνη…
Οι οδυνηρές αυτές εξελίξεις απαιτούν άμεσες παρεμβάσεις και δραστικές λύσεις. Λύσεις που είναι αστείο να αναζητούνται σε γενικολογίες για τον εξανθρωπισμό της εργασίας και στην καταπολέμηση του εργασιακού στρες σε σεμινάρια και σε αγχολυτικά χάπια. Ο πυρήνας του προβλήματος θα πρέπει να αναζητείται στις σύγχρονες μεθόδους οργάνωσης της εργασίας που καταργούν κάθε έννοια συλλογικότητας, συνεργασίας και αλληλεγγύης μέσα από ακραίες μορφές εξατομίκευσης της εργασίας και απομόνωσης στον βωμό της μεγιστοποίησης του κέρδους. Οι λύσεις βρίσκονται στη θεσμική και ουσιαστική ενίσχυση των συλλογικών παρεμβάσεων και ελέγχων των εργαζομένων στις επιχειρήσεις Η εργασία, άλλωστε, εκτός από παραγωγός είναι και μέσο κοινωνικοποίησης…
Του Γιάννη Δούκα
Μέλους Αγωνιστικής Συνεργασίας ΟΤΕ - Εκπροσώπου ΓΣΕΕ στη ΟΚΕ
Ο νέος ασφαλιστικός νόμος που ψήφισε πρόσφατα η κυβερνητική πλειοψηφία είναι η συνέχεια των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα 2084/92 και Ρέπα (3029/2002) και μ’ αυτόν συρρικνώνονται τα ασφαλιστικά δικαιώματα στο σύνολο των ασφαλισμένων, αυξάνονται τα ειδικά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης σε πολλές κατηγορίες, μειώνονται δραστικά σε βαθμό που καθίστανται απαγορευτικές οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, γίνεται προσπάθεια να χρυσωθεί το χάπι των ιδιωτικοποιήσεων θεσμοθετώντας ότι μέρος των εσόδων θα πάει στο ασφαλιστικό, προαναγγέλλεται η αύξηση της έμμεσης φορολογίας και αναδιανέμονται οι υπάρχοντες πόροι του ασφαλιστικού συστήματος. Με τη συρρίκνωση έως κατεδάφιση του υπάρχοντος κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος που προωθείται μένει ανοιχτό το πεδίο για περαιτέρω εκμετάλλευση του χώρου αυτού από τηνιδιωτική ασφάλιση. Βασικά ζητήματα που θίγονται με το νόμο αυτό είναι:
Η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης
Η μείωση των επικουρικών συντάξεων
Η κατάργηση πρόωρων συνταξιοδοτήσεων μητέρων και η συρρίκνωση όλων των πρόωρων συντάξεων σε βαθμό που να τις καθιστά απαγορευτικές
Οι σαρωτικές ενοποιήσεις σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ασφάλισης (κύρια σύνταξη, επικουρική σύνταξη, υγεία, εφ’ άπαξ) με στόχο την προς τα κάτω εξίσωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων κατά βάση από το ίδιο το σύστημα με την ανακατανομή των πόρων και των βαρών μεταξύ των ίδιων των ταμείων
Η κατάργηση των προστατευτικών διατάξεων που υπήρχαν από απολύσεις και που εξασφάλιζαν συνταξιοδότηση σε περίπτωση απόλυσης χωρίς υπαιτιότητα του εργαζόμενου
Η αλλαγή του τρόπου διορισμού των εκπροσώπων των ασφαλισμένων στα ασφαλιστικά ταμεία σε μια προσπάθεια ελέγχου τους από την κυβέρνηση
Χρυσώνοντας το χάπι των ιδιωτικοποιήσεων θεσμοθετεί το ότι το 10% των εσόδων των ιδιωτικοποιήσεων θα πηγαίνει στο ασφαλιστικό σύστημα.
Η αύξηση των απαιτούμενων ημερών ασφάλισης προκειμένου να δικαιούται κάποιος παροχές υγείας.
Η διεύρυνση των αρμοδιοτήτων των κυβερνητικών επιτρόπων στα ασφαλιστικά ταμεία
Σε ότι αφορά το δικό μας χώρο οι δύο προηγούμενοι νόμοι Σιούφα (2084/92) και Ρέπα (3029/2002) εμπεριείχαν μεταξύ των άλλων την κατηγοριοποίηση και τη διάκριση μεταξύ παλαιών και νέων ασφαλισμένων, την αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης διαφόρων κατηγοριών, την αποδέσμευση των αυξήσεων των συντάξεων από τους μισθούς των εν ενεργεία και τη σταδιακή μείωση της σύνταξης από το 80% του μισθού του τελευταίου μήνα στο 70% του μέσου όρου των μισθών της τελευταίας πενταετίας.
Ο νέος νόμος έρχεται σήμερα ως επιστέγασμα των προηγούμενων και συνεχίζοντας την τριχοτόμιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, θεσπίζει νέα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης που παρουσιάζονται στους πίνακες που ακολουθούν και προχωράει στη βίαιη ενοποίηση ταμείων και κλάδων με μοναδικό σκοπό και στόχο την προς τα κάτω εξίσωση των δικαιωμάτων μας και τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων κλάδων και ταμείων που έχουν ελλείμματα απ’ αυτά που έχουν μια κάποια περιουσία και κάποια αποθεματικά όπως είναι και το δικό μας (επικουρικός κλάδος του ταμείου αρωγής) του οποίου επίσης οι παροχές μειώνονται.
Σε ότι αφορά τις ενοποιήσεις που γίνονται ο κλάδος σύνταξης του ΤΑΠ – ΟΤΕ από 1/8/2008 έχει ενταχθεί στο ΙΚΑ και ο κλάδος υγείας του ΤΑΠ – ΟΤΕ όπως και οι δύο κλάδοι του Ταμείου Αρωγής (επικουρικός κλάδος και κλάδος εφ’ άπαξ) εντάσσονται από 1/10/2008 σε ένα νέο ταμείο το οποίο ιδρύεται και ονομάζεται Ταμείο Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας (ΤΑΥΤΕΚΩ) . Το νέο αυτό ταμείο έχει τρεις κλάδους υγείας, επικουρικής σύνταξης και εφ’ άπαξ. Στους τρεις κλάδους του ταμείου αυτού εντάσσονται τα παρακάτω ταμεία και κλάδοι:
Κλάδος υγείας
Ο κλάδος ασθένειας του ΤΑΠ – ΟΤΕ
Το ταμείο αλληλοβοήθειας του προσωπικού ΗΣΑΠ
Το ταμείο αλληλοβοήθειας του προσωπικού ΗΛΠΑΠ
Ο κλάδος ασθένειας του ΟΑΠ – ΔΕΗ
Ο κλάδος ασθένειας του ΤΑΠ – ΕΤΒΑ
Ο κλάδος ασθένειας του ταμείου ασφάλισης προσωπικού Εμπορικής τράπεζας
Το ταμείο ασφάλισης προσωπικού των τραπεζών Πίστεως Γενικής Αμέρικαν Εξπρές
Ο κλάδος ασθένειας του ταμείου ασφάλισης προσωπικού ασφαλιστικής εταιρείας «Η ΕΘΝΙΚΗ»
Κλάδος επικουρικής σύνταξης
Το ταμείο επικουρικής ασφάλισης προσωπικού ΕΥΔΑΠ
Ο ειδικός λογαριασμός επικουρικής ασφάλισης υπαλλήλων ΕΛΤΑ που μέχρι σήμερα τηρείται στο ΤΑΠ – ΟΤΕ
Ο κλάδος επικουρικής σύνταξης του ταμείου επικουρικής ασφάλισης προσωπικού ΟΤΕ
Ο κλάδος επικουρικής σύνταξης του οργανισμού ασφάλισης προσωπικού ΔΕΗ
Ο κλάδος επικουρικής σύνταξης του ταμείου επικουρικής ασφάλισης και πρόνοιας προσωπικού ΕΡΤ και Τουρισμού
Ο κλάδος επικουρικής σύνταξης του ταμείου ασφάλισης προσωπικού ΕΤΒΑ.
Κλάδος πρόνοιας (Εφ’ άπαξ)
Ο κλάδος εφ’ άπαξ χορηγίας του ταμείου αρωγής προσωπικού ΟΤΕ
Ο κλάδος πρόνοιας του οργανισμού ασφάλισης προσωπικού ΔΕΗ
Το ταμείο πρόνοιας προσωπικού ΟΣΕ
Ο κλάδος πρόνοιας του ταμείου επικουρικής ασφάλισης και πρόνοιας προσωπικού ΕΡΤ και Τουρισμού
Ο κλάδος πρόνοιας του ταμείου ασφάλισης προσωπικού εμπορικής τράπεζας
Το ταμείο ασφάλισης προσωπικού Ιονικής – Λαϊκής Τράπεζας.
Σημείωση admin : κάντε κλίκ στις παρακάτω εικόνες για να δείτε τους πίνακες
Σημείωση admin : κάντε κλίκ στις παρακάτω εικόνες για να δείτε τους πίνακες
Μικρό διάστημα μετά τις εκλογές και νέα τρομοκρατική επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους ξεδιπλώνεται. Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΑΣΦΑΛΙΣΗ, μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του Εργατικού Κινήματος στον 20ο αιώνα ξαναμπαίνει στη κλίνη του Προκρούστη. Η Αλ Κάιντα του νεοφιλελευθερισμού, ΔΝΤ, Δ.Τ, ΕΟΚ, απαιτούν την ολοκληρωτική μεταρρύθμιση της ώστε να καταλήξει στο συνταξιοδοτικό σύστημα των 3 πυλώνων, δηλαδή στον εξής ένα. Ιδιωτική ασφάλιση στα νύχια του χρηματιστηριακού τζόγου. Τρεις βασικοί παράγοντες αντανακλώνται επιδρώντας αποφασιστικά στην αποδυνάμωση του ασφαλιστικού συστήματος αναδιανεμητικού δημόσιου χαρακτήρα 1. Οι εργασιακές σχέσεις , η λεγόμενη απασχολησιμότητα. 2. Οι χαμηλοί μισθοί. 3. Η διαχρονική ληστεία των αποθεματικών, συνεπικουρούμενη από την εισφοροδιαφυγή. *Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, διαμορφώνει την αναγκαία συνθήκη για ανατροπή του ασφαλιστικού Συστήματος. Οι «κοινωνικές» συντάξεις θα εξαφανιστούν και στη θέση τους θα εμφανισθεί το κράτος κηδεμόνας με την εθνική λεγόμενη σύνταξη ελεημοσύνης, τύπου ΕΚΑΣ η 1ος πυλώνας. *Το χτύπημα των ΣΣΕ, αλλά και τα ημερομίσθια εξαθλίωσης της ΓΣΕΕ, αφενός αφαιρούν πόρους από τα ταμεία αφετέρου διαμορφώνουν ικανή συνθήκη εισφοροδιαφυγής «κοινή συναινέσει» εργοδότη-εργαζόμενου. *100αδες δις οι πάσης φύσεως απώλειες των ταμείων από πάγωμα αποθεματικών, εισφοροκλοπή και χρηματιστηριακή «αξιοποίηση». Σε απάντηση του διαχρονικού εγκλήματος η μετάβαση από σύστημα καθορισμένων παροχών σε αυτό καθορισμένων εισφορών. Τα επικουρικά ταμεία χωρίς κρατική επιχορήγηση θα απορροφηθούν στα λεγόμενα επαγγελματικά ταμεία (2ος πυλώνας), τα αποθεματικά των οποίων θα κατευθυνθούν στο χρηματιστηριακό τζόγο. Έτσι τα δομημένα ομόλογα θα δικαιωθούν ενώ συγχρόνως οι εργαζόμενοι θα βάζουμε ιδίοις εξόδοις το σχοινί το σαπούνι και τη θηλιά στο λαιμό μας. Βεβαίως για τα μεσοανώτερα στελέχη θα υπάρχει και η «καθαρή» ιδιωτική ασφάλιση (3ος πυλώνας).συνεπικουρούμενη από μπόνους και προαίρεση μετοχών. Όσο για τα ταμεία υγείας? Αυτά θα διαχωριστούν από τα ταμεία συντάξεως θα υπαχθούν σε κάποιο οργανισμό του υπουργείου υγείας, θα βάλουν χέρι στη τεράστια ακίνητη περιουσία τους, προκειμέ-νου να χρηματοδοτηθούν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις (ΣΔΙΤ) αλλά & το κύκλωμα γιατρός φάρμακο εξετάσεις. Οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, Σιούφα, Ρέππα-Πολυζωγόπουλου, προλείαναν το έδαφος για την ολοκληρωτική επιδρομή στο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα , διαίρεσαν, σαλαμοποίησαν τους εργαζόμενους σε κατηγορίες και υποπεριπτώσεις κατηγοριών ώστε ο ένας να παρηγορείται από τη κατάντια και τη φτώχια του άλλου, αρκούμενοι όλοι μας στη κοινή μοίρα του δος ημίν σήμερον και άφες αυτοίς. Το χειρότερο, αυτό που βιώνουν το σύνολο των εργαζομένων στην ΕΟΚ. Τα αποθεματικά των επαγγελματικών ταμείων κατευθυνόμενα μέσω χρηματιστηρίου στην εξαγορά - ιδιωτικοποίηση δημόσιων οργανισμών λειτουργούν σαν εφαλτήριο εκμηδένησης των εργασιακών σχέσεων, ανεργίας, και χτυπήματος του βασικού μισθού και του ασφαλιστικού. Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε χιλιάδες επιλογές. Ο δρόμος του αγώνα είναι πάντα ανοιχτός αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται η ψηλάφηση και κατάκτηση ενός αντινεοφιλελεύθερου μετώπου κύριο χαρακτηριστικό του οποίου θα είναι η συνολική απάντηση στη βάση όχι μόνο των κατακτημένων δικαιωμάτων μας αλλά κυρίως στη διεύρυνση τους. Το συνδικαλιστικό κίνημα μόνο αν αναδείξει το ζήτημα του βασικού μισθού και την καθολικότητα του μπορεί να αντιπαρατεθεί στον νεοφιλελευθερισμό. Να επενδύσει στην αλληλεγγύη των εργαζομένων, στην κοινή πορεία στο κοινό δρόμο συμφερόντων και υποχρεώσεων. Το σύνολο της ασφαλιστικής εισφοράς, είναι μέρος του ατομικού μισθού μας και τα αποθεματικά κοινωνικοποιημένος μισθός μέσο του οποίου πρέπει να αναδειχθεί ο «ελεύθερα εργαζόμενος συνταξιούχος». Μηδενίζοντας τις δυνατότητες που δίνει η κοινωνικοποίηση του μισθού, η εσαεί αλλοτρίωση του εργαζόμενου μένει σαν μοναδική λύση. Τα αποθεματικά σαν κοινωνικός μισθός δεν έχουν καμία σχέση με χρηματιστήρια , ομόλογα , τράπεζες. Επενδύονται στην ανάπτυξη της κοινωνίας ως εκείνο το επίπεδο που κάθε φορά κατακτούν, αναδεικνύουν, στηρίζουν τη διεύρυνση των δικαιωμάτων των εργαζομένων . Ο μισθός πρέπει να αμείβει τον αλλοτριωμένο και τον ελεύθερο χρόνο σόλους όσοι είναι ικανοί σε εργασία. Άρα μισθός σε νέους, φοιτητές, άνεργους, συνταξιούχους. Ο συνολικός μισθός να περιλαμβάνοντας τον καθαρό μισθό την κοινωνική και μια οικονομική εισφορά να φτάνει στο επίπεδο που οι ανάγκες της κοινωνίας κάθε φορά επιτάσσουν. Στα πανό του αγώνα να ξεδιπλώσουμε τα συνθήματα μας συνθήματα της νέας γενιάς της ανασφάλιστης εργασίας των 500 Ε. Αποκλειστικά Κοινωνική ασφάλιση και δημόσιο σύστημα υγείας Κατώτερος μισθός 1250 Ε Δεν υπάρχουν νεκροί εργασιακοί χρόνοι. Ειδική φορολόγηση στο Κεφάλαιο για επιστροφή των κλεμμένων αποθεματικών. Η εργασία Κυριακές και υπερωρίες «προσθέτουν» χρόνο ασφαλιστικής ζωής. 35 χρόνια είναι αρκετά για πλήρη σύνταξη σε όλους ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας. Πρόσθετη κάλυψη με εισφορά μόνο από εργοδότη για τον επαγγελματικό κίνδυνο και ασθένεια. Ένταξη στα βαρέα και ανθυγιεινά και όσων εργάζονται σε αποδειγμένα ρυπογόνες περιοχές π.χ. Μεγαλούπολη, Οινόφυτα, Κοζάνη, Κέντρο Αθήνας κτλ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ---------------------------------
Πόσο «σοφή ιδέα» είναι η αντιστοίχηση των συντάξεων με τις ασφαλιστικές εισφορές ;
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι των προεκλογικών δεσμεύσεων της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ότι δεν θα θιγούν οι συντάξεις, δεν πρόλαβε ακόμα να «ορκιστεί» η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια εξαπολύθηκαν. Με προπομπό τον επί για πολλά χρόνια αντιπρόεδρο του Σ.Ε.Β. , τώρα ως πρόεδρο των «σοφών» προσπαθούν να πείσουν για το πόσο σωστό και δίκαιο είναι οι συντάξεις να αντιστοιχούν με τις συνολικές εισφορές.
Ναι, η πρόταση αυτή φαίνεται πολύ σωστή, οι συντάξεις θα πρέπει να αντιπροσωπεύουν τις συνολικές εισφορές κάθε ασφαλισμένου, με την διαφορά ότι το «δίκαιο» αυτό ισχύει μόνο για τις ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΈΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ.
Όμως εδώ δεν πρόκειται περί αυτού, το ΙΚΑ είναι ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ και δεν είναι ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ.
Το ΙΚΑ ή ΕΤΑΜ όπως μετ΄ ονομάστηκε είναι δημόσιο σύστημα ασφάλισης αφού το κράτος με νόμο υποχρεούται να καταβάλει τις εισφορές του. Είναι κοινωνικό σύστημα ασφάλισης αφού έχει την υποχρέωση να καταβάλει μια ελάχιστη σύνταξη χωρίς αυτή να συσχετίζεται με τις εισφορές του ασφαλισμένου, να προστατεύει τις ειδικές κατηγορίες εργαζομένων όπως αναπηρίες – εργατικά ατυχήματα κλπ, να ανταμείβει για την κοινωνική τους προσφορά π.χ. τις μητέρες με ανήλικο παιδί, τις γυναίκες κ.λ.π., να περιφρουρεί ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων όπως τα Βαρέα & Επικίνδυνα επαγγέλματα.
Συνεπώς προτάσεις του τύπου, να συνδέονται οι συντάξεις με τις ασφαλιστικές εισφορές, θα πρέπει να αποκρουστούν ως ξένες και εχθρικές προς το ΔΗΜΟΣΙΟ σύστημα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ.
Κάθε απόπειρα αντιστοίχισης των ασφαλιστικών εισφορών με τις συντάξεις όχι απλά είναι επιζήμιες για τους ασφαλισμένους, αλλά βάλλεται ευθέως ο δημόσιος & κοινωνικός χαρακτήρας του ασφαλιστικού μας συστήματος
Τι όμως κρύβεται πίσω από την «αθώα» πρόταση των «σοφών»;
1. Κρίνεται ο δημόσιος χαρακτήρας του ασφαλιστικού συστήματος:
Όπως είναι γνωστό οι ασφαλιστικές εισφορές στο ΙΚΑ για τον κλάδο σύνταξης είναι 20% των αποδοχών, και επιβαρύνουν με 6.67% τους ασφαλισμένους και 13,33% τους εργοδότες. Για τους νέους ασφαλισμένους από 1-1-1993 οι εισφορές ήταν 30% ( 6.67% του ασφαλισμένου, 13.33% του εργοδότη και 10% του κράτους ).
Με το νόμο 3029/2002, αντικαθίσταται η υποχρέωση του κράτους να συμμετέχει με 10% στις ασφαλιστικές εισφορές, με την υποχρέωση μόνο να καταβάλει στο ΙΚΑ κάθε έτος ποσό ίσο με το 1% του ΑΕΠ.
Το κράτος ουδέποτε κατέβαλε τα χρηματικά ποσά που αναλογούν στο 10% των ασφαλιστικών εισφορών, δεν κατέβαλε στο σύνολό τους τα ποσά που αναλογούν στο 1% του ΑΕΠ.
Συνεπώς η σκόπιμη αποσιώπηση των ευθυνών του κράτους να καταβάλει τις θεσμοθετημένες ασφαλιστικές εισφορές και η επιδίωξη των «σοφών» να συσχετίσουν τις συντάξεις μόνο με τις ασφαλιστικές εισφορές των δύο μερών, δηλαδή 6,67% των ασφαλισμένων και 13,33% των εργοδοτών ποσοστό 20%, ουσιαστικά αμφισβητούν το δημόσιο χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος.
Η τριμερής χρηματοδότηση, η συμμετοχή του κράτους στις ασφαλιστικές εισφορές με 10% στις αποδοχές των σφαλισμένων, είναι η βασική προϋπόθεση και αυτό που κρίνει το δημόσιο ή όχι χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος.
2. Κρίνεται ο Θεσμός των κατωτάτων ορίων σύνταξης:
Εάν εφαρμοστεί η πρόταση αυτή, δηλαδή οι συντάξεις να είναι ανάλογες των ασφαλιστικών εισφορών, αντικειμενικά καταργείται ο θεσμός των κατωτάτων ορίων σύνταξης αφού ως γνωστό για πολλές συντάξεις η αναλογία σύνταξης & εισφορών είναι πολύ κάτω από τα ποσά των κατωτάτων ορίων. Π.χ. Οι συντάξεις που αναλογούν στις 4.500 ημέρες και ανάλογα με το μισθό είναι: Σε μισθό 700 € η σύνταξη που αναλογεί είναι: 300.68 € «» 765 € «» 313.34 € «» 825 € «» 321.94 € «» 833 € «» 326.89 € «» 962 € «» 336.87 € «» 1.048 € «» 366.97 € «» 1.137 € «» 398.21 € «» 1.216 € «» 425.69 € «» 1.299 € «» 454.74 € «» 1.376 € «» 481.69 €
Ενώ τα κατώτατα όρια σύνταξης για το έτος 2007, με τουλάχιστο 4.500 ημέρες ασφάλισης, είναι 463.18 €.
Για τις συντάξεις με αναπηρία ή από εργατικά ατυχήματα που συνταξιοδοτούνται με λιγότερες από 4.500 ημέρες, η μείωση θα είναι δραματική αφού οι συντάξεις αυτές θα συνυπολογίζονται και με λιγότερες ημέρες!! Συνεπώς η πρόταση αυτή όσο «αθώα» και αν φαίνεται μας επαναφέρει στα δραματικά σχέδια ΓΙΑΝΙΤΣΗ και τον νόμο ΣΙΟΥΦΑ.
Υπενθυμίζουμε το νόμο Σιούφα 2084/1992, όπου για τους νέους μετά την 1-1-1993 ασφαλισμένους, ουσιαστικά καταργήθηκε ο θεσμός των κατωτάτων ορίων σύνταξης αφού αυτές μειώθηκαν κατά 50%.
Μην ξεχνάμε τα σχέδια Γιανίτση και την προσπάθεια να περιοριστούν τα κατώτατα όρια συντάξεων και στους παλαιούς ασφαλισμένους για να εξισωθούν με αυτά των νέων !!
Πρέπει να σημειωθεί πως ο νόμος 3029/2002 αποκαθιστά αυτή την τραγική αδικία και επαναφέρει το θεσμό των κατωτάτων ορίων σύνταξης και για τους νέους, σύμφωνα με τα ποσά των παλαιών ασφαλισμένων.
Συμπερασματικά η πρόταση αυτή οδηγεί στην κατάργηση του θεσμού των κατωτάτων ορίων σύνταξης.
3. Κρίνονται οι χαμηλοσυνταξιούχοι καθώς και όσοι έχουν περισσότερες από 10.500 ημέρες ασφάλισης.
Εάν εφαρμοστεί η πρόταση, οι συντάξεις να είναι αναλογικότερες των ασφαλιστικών εισφορών, τότε θα κινδυνεύσουν άμεσα οι χαμηλές συντάξεις των παλαιά ασφαλισμένων καθώς και όσων έχουν περισσότερες από 10.500 ημέρες ασφάλιση. Ο λόγος; Ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων για τους παλαιούς, γίνεται ανά κατηγορία ασφαλισμένων πράγμα που οδηγεί και στην πριμοδότηση των χαμηλών συντάξεων, ιδιαίτερα όσων είναι κάτω από 6.000 ημέρες ασφάλισης, αλλά προσαυξάνει με 2,5% και μετά τις 10.500 ημέρες ασφάλισης. Ενώ για τους νέους ασφαλισμένους μετά την 1/1/1993, ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων είναι ορθολογικός και αντιστοιχεί 2% του συντάξιμου μισθού για κάθε χρόνο ασφάλισης δεν πριμοδοτεί καμία κατηγορία ασφαλισμένων και σταματάει στα 10.500 ημέρες ασφάλισης. Συνεπώς η προσπάθεια για ορθολογικότερο σύστημα υπολογισμού των συντάξεων και η τυχόν εξίσωση με αυτό των νέων, θα ζημιώσει όσους έχουν λιγότερες από 6.000 ημέρες ασφάλιση, άλλά και όσους έχουν περισσότερες από 10.500 ημέρες ασφάλισης.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΕ ΠΟΣΟΣΤΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ - ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΠΑΛΑΙΩΝ & ΝΕΩΝ --------------------------- Ø Στην πρώτη στήλη είναι ο χρόνος ασφάλισης σε ημέρες και έτη.
Ø Στην δεύτερη στήλη είναι τα ποσοστά σύνταξης για τους παλαιούς και τα οποία αφορούν συντάξιμους μισθούς άνω των 962 €, για τους μισθούς κάτω των 962 € τα ποσοστά είναι μεγαλύτερα,
Ø Στην τρίτη στήλη είναι τα ποσοστά σύνταξης των νέων τα οποία είναι για όλους τους μισθούς τα ίδια.
Τελικά το ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν αποκαθιστά μόνο αυτούς που δεν πληρώνουν τις εισφορές τους στο ΙΚΑ. Δεν αποκαθιστά μόνο αυτούς που παρακρατούν από τους εργαζόμενους της επιχείρησής τους τις εργατικές εισφορές και δεν τις αποδίδουν. Δεν αποκαθιστά μόνο τις εκδοτικές επιχειρήσεις που δεν αποδίδουν στα ταμεία το αγγελιόσημο που εισπράττουν και τις εισφορές που τους αναλογούν. Όχι!!! Η κυβέρνησή μας δεν φρόντισε μόνο για τις αναξιοπαθούσες αυτές κατηγορίες αλλά φρόντισε να λάβει τα απαραίτητα κοινωνικά μέτρα στήριξης και για διάφορες άλλες κατηγορίες. της κοινωνικής πραγματικότητας που πλήττονται από την ασυδοσία αυτών που διεκδικούν την πάταξη της εισφοροδιαφυγής, της εισφοροκλοπής, της διασφάλισης του δημόσιου χρήματος, της διαφάνειας και της αξιοκρατίας. Έτσι λοιπόν με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο προωθεί μια σειρά από ρυθμίσεις για την ανακούφιση όσων ανήκουν στις κατηγορίες που αναφέραμε: 1. Μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές στις γαλακτοβιομηχανίες, στις βιομηχανίες κρέατος, στις πτηνοτροφικές και κτηνοτροφικές μονάδες, στις ιχθυοκαλλιέργειες και γενικά σε κάθε είδους επιχειρήσεις που μεταποιούν, τυποποιούν ή διακινούν προϊόντα εδάφους, κτηνοτροφίας, αλιείας, δασοπονίας, θηραματοπονίας και κάθε είδους εκτροφών εφ’ όσον απασχολήσουν έκτακτο μέχρι 6 μήνες το χρόνο προσωπικό (άρθρο 53). 2. Από τούδε και στο εξής ο ΟΕΚ θα δημοπρατεί τα έργα του με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούμε πριν το διαγωνισμό να ξέρουμε ποιος θα πάρει το έργο (άρθρο 64). 3. Από τούδε και στο εξής θα μπορεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του υπηρεσιακού έργου του ΟΕΚ να δίνεται σε ιδιώτες και μάλιστα χωρίς προκαθορισμένα κριτήρια (άρθρο 64). 4. Από τούδε και στο εξής ο διοικητής του ΟΑΕΔ θα μπορεί να καθορίζει αυτός τις ανάγκες των σχολών του ΟΑΕΔ σε αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και να καθορίζει τον τρόπο πρόσληψης χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα (άρθρο 67). 5. Με απόφαση του Υπουργού απασχόλησης ή του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας συγκροτούνται επιτροπές για να βοηθήσουν το έργο της Γενικής Γραμματείας διαχείρισης κοινοτικών πόρων του Υπουργείου Απασχόλησης. Το κακό στην υπόθεση αυτή είναι ότι οι αποδοχές των μελών της επιτροπής δεν επιτρέπεται να υπερβούν τον ψωρομισθό του προέδρου του Αρείου Πάγου (άρθρο 69). 6. Στις υφιστάμενες υπηρεσίες του εργατικού συμβούλου και εργατικών ακολούθων του Υπουργείου Απασχόλησης δημιουργούνται 12 νέες θέσεις εργασίας προσωπικού ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Η πρόσληψή τους δεν θα γίνει με ότι ισχύει σήμερα για τις προσλήψεις αλλά θα το αποφασίσει ο Υπουργός Απασχόλησης (άρθρο 69). 7. Ο Υπουργός Απασχόλησης τέλος μπορεί με απόφασή του να συστήσει επιτροπές που θα ασχοληθούν με μια σειρά από θέματα για τα οποία σήμερα απ’ ότι φαίνεται υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Τα θέματα αυτά είναι η επεξεργασία σχεδίων νόμου, η επεξεργασία προεδρικών διαταγμάτων και διαφόρων άλλων κανονιστικών πράξεων. Αρνητικό σημείο και στο θέμα αυτό είναι το ότι τα μέλη των επιτροπών δεν επιτρέπεται να παίρνουν αποζημίωση μεγαλύτερη από τον ψωρομισθό του προέδρου του Αρείου Πάγου (άρθρο 69).
Μπορεί να έχουμε ξεχάσει και άλλα κοινωνικά μέτρα που προωθούνται με το νομοσχέδιο. Νομίζουμε όμως ότι και μόνο με όσα αναφέραμε πρέπει να σας έχουμε πείσει ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με σοβαρότητα και υπευθυνότητα όλα τα προβλήματα που δημιουργούν όλοι αυτοί που μιλάνε για αξιοκρατία, διαφάνεια, κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική προκοπή.
25/6/2009 Σε λίγες μέρες, αυτό το κάθαρμα του ΟΤΕ, ο Παναγής Βουρλούμης, απολογείται (προσέξτε ότι... απολογείται ως κατηγορούμενος και δεν καταθέτει απλώς ως μάρτυρας) για την κατηγορία της απιστίας σε βάρος του Δημοσίου. Αυτό είναι κακούργημα και αν βρεθεί ένοχος (που είναι πολύ πιθανό) τότε θα πάει χρόνια φυλακή. Κι όμως, αυτός ο αληταράς που έπαιξε με τα δικά μας χρήματα και οι μίζες που έδωσε (και πήρε) πλούτισαν λίγους εκλεκτούς σε βάρος μας, παραμένει στην θέση του στην κορυφή της ιεραρχίας του ΟΤΕ! Σε ένα ευνομούμενο κράτος (και όχι στην Μπανανία που ζούμε), ακόμα και στην περίπτωση που είναι... αγνό περιστεράκι και είναι αθώος, θα είχε αυτομάτωςς απομακρυνθεί από την θέση του από την πρώτη μέρα που ο ανακριτής αποφάσισε να τον κατηγορήσει για τα εγκλήματα αυτά. Το ότι δεν απομακρύνθηκε από κάτι άθλιους υπουργίσκους τύπου Αλογοσκούφη, Χατζηδάκη, Παπαθανασίου και Στυλιανίδη σημαίνει ένα πράγμα: Κρατάει την κυβέρνηση του χοντρού από την μύτη! Ξέρει πολλά και τους έχει απειλήσει ότι θα πάρει πολλούς μαζί του στην περίπτωση που δεν τον προφυλάξουν. Αυτό λέγεται ωμός εκβιασμός και τα σκουλήκια του Καραμανλή έχουν λουφάξει! Γι αυτό δεν τολμάει να το κουνήσει κανείς από την θέση του αυτό το γουρούνι, γι αυτό και μιλάει με τόση αλαζονεία και θράσος στις διάφορες συνελεύσεις του οργανισμού. (σ.σ. Περισσότερες λεπτομέρειες για το θέμα Βουρλούμη και την διεξαγωγή της χθεσινής Γ.Σ. στο... πεζοδρόμιο, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.) ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ Ο Bomber ΣΤΙΣ 11:36 πμ
Προς Συνέδρους 34ου συνεδρίου ΟΜΕ ΟΤΕ Προς Συναδέλφους Προς Σωματείο Εργαζομένων στα τηλεφ. Κέντρα ΟΤΕ
Να ξέρετε τούτο μονάχα: σ’ αυτά τα καθίσματα καθότανε άλλοι πιο μπροστά από σας που αργότερα καθίσανε πάνω στο σβέρκο των ανθρώπων. Επαγρυπνείτε! (Μπρεχτ).
Συνάδελφοι Το Σάββατο 9/5/09 στο 34ο συνέδριο ΟΜΕ ΟΤΕ, 3μελής αντιπροσωπεία του νεοσύστατου σωματείου εργαζομένων στα τηλ. Κέντρα ΟΤΕ προσπάθησε να ακουστούν τα αιτήματα τους. Όχι μόνο τους απαγορεύτηκε αλλά με τραμπούκικο τρόπο «εκπαραθυρώθηκαν βιαίως» με ότι αυτό συνεπάγεται από συνέδρους της ΔΑΚΕ ΠΕΤ ΟΤΕ, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την ανοχή έως συνενοχή των ΠΑΣΚΕ-ΕΣΚ-ΑΣΕ. Το συμβάν αυτό μαζί με τόσα άλλα, οριοθετεί τελεσίδικα για μένα ίσως και για πολλούς άλλους, την κατάντια και επικινδυνότητα του επίσημου Σ.Κ , για τις οποίες άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο έχουμε ευθύνες.
ΦΩΝΑΖΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ….
Το Συνδ. Κίνημα σε όλες του τις βαθμίδες έχει εμπλακεί συνειδητά σε μια ανίερη υπόθεση παίζοντας με «κοσμικούς όρους» ένα κυνικό παιγνίδι. Ξοδεύεται στα σαλόνια της δοσοληψίας, της ίντριγκας, και της συνάφειας με την εξουσία. Βυθίζεται στο τέλμα ξεχνώντας πως Ο ΣΚΟΠΟΣ ΔΕΝ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ. Όμως το Συνδ. Κίνημα δεν είναι ανώνυμη εταιρεία . Δεν διοικείται στη βάση ποσοστών μετόχων – παρατάξεων. Δεν εκπροσωπείται στη σφαίρα του …έλαβον & …πρόσκειται… Δεν μπορεί συνεχώς να εμπνέει ατολμία, στασιμότητα, παθητικότητα, απογοήτευση παροπλίζοντας ότι πιο ζωντανό κύτταρο προσπαθεί να πολλαπλασιαστεί οικοδομώντας ένα νέο οργανισμό. Δεν μπορεί να διαμορφώνει ψυχική διάθεση οπισθοχώρησης στις όποιες αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Δεν μπορεί όλα αυτά, χτυπημένα εντέχνως στο σέικερ των συνεδρίων & λοιπών βαρύγδουπων δήθεν δημοκρατικών καταστατικών λειτουργιών ???!!! να βγάζουν σαν αφρό άρνηση αντί θέσης, ψεύδος αντί αλήθειας, διάσπαση αντί ενότητας, διάλυση αντί σύνθεσης, οπισθοχώρηση αντί προχωρήματος, απαξίωση αντί ανάπτυξης.
Συνάδελφοι στα τηλεφωνικά κέντρα Η στάση σας είναι ελπιδοφόρα. Αποδεικνύεται πως δεν αρκεί να αλλάξουμε «οδηγό» για να πάει καλλίτερα το συνδ. Όχημα. Εκτός από μηχανή πιθανόν χρειάζεται και αλλαγή οχήματος… Ένα νέο συνδικαλιστικό υπόδειγμα που σήμερα υπάρχει σαν όραμα στη γενιά σας, να γίνει ελπίδα στη θέση της δικής μας «χαμένης άνοιξης. Σαν σύνεδρος του 34ου συνεδρίου, βιώνοντας όσα έγιναν, όσα έκαναν, μου δίνουν το δικαίωμα μαζί σας να φωνάξω...
ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Της δολοφονίας του 15χρονου Του ξεπουλήματος του ΟΤΕ Των δομημένων ομολόγων Του δουλεμπορίου Της φτώχιας και καταστολής ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ
Η κυβέρνηση του Βατοπεδίου, του Ζαχόπουλου των υποκλοπών, του ξεπουλήματος κάθε εθνικού πόρου, η κυβέρνηση της απόλυτης διαφθοράς, σφραγίζει την πολιτεία της με την εν ψυχρώ δολοφονία ενός 15χρονου από τους λεγεωνάριους του καθεστώτος στο κέντρο της Αθήνας. Η καταδίκη από κάθε δημοκρατικό άνθρωπο και συλλο-γικότητα, πρέπει να είναι τέτοια ώστε η δολοφονία του Αλέξη να είναι και η τελευταία πράξη της αμαρτωλής πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού - νεοκαραμανλι-σμού, αλλά και κάθε πολιτικής που δημιουργεί κοινωνίες του τρόμου, της ανεργίας της εξαθλίωσης του 70ωρου της γενιάς των 700 Ε, για να υπερασπιστεί συμφέροντα αδίστακτων εκμεταλλευτών. Αλέξη. Σου ζητάμε συγνώμη. Δεν μπορέσαμε να υπερα-σπιστούμε, να επιβάλλουμε τον σεβασμό, την αξιοπρέ-πεια γύρω μας. Η αντίσταση μας, η οργή μας, οι αγώνες μας ήταν λίγοι. Αυτή τη στιγμή το πάθος μας κυριευμένο από συναίσθημα γίνεται οργή για όλα όσα χρόνια τώρα μας πληγώνουν. Οργή, οργανωμένη στη μεγαλύτερη δυνατή συλλογικότητα. Κοιμήσου παλικάρι στην αγκαλιά της γης…. Χ. Βανδώρος Δ.Σ ΠΕΤ-ΟΤΕ
Πριν λίγες ημέρες η κυβέρνηση της χώρας μας προχώρησε σε δύο κινήσεις ταφόπλακα στις ελπίδες των εργαζομένων. Αφενός ξεπούλησε τον ΟΤΕ στους Γερμανούς, αφετέρου μετά το ασφαλιστικό καταργεί το 48ωρο. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκαν φαινόμενα μιας εκφυλιστικής διαλυτικότητας τα οποία διαπέρασαν τα ανώτερα και ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα. Η έλλειψη παραγωγής εργατικής πολιτικής από αυτά συγχρόνως με τις αδυναμίες και ανεπάρκειες της αριστεράς, επιτρέπουν σε μια ομάδα μεγαλοκαρχαριών με κυρίαρχο το ρόλο των βιομηχανιών συνείδησης και τοκογλυφίας να διαμορφώνουν , να πιέζουν να ξεπουλούν . Από την παραγωγική βάση της χώρας μέχρι τις κοινωνικά οριζόμενες ανάγκες- υγεία, παιδεία, κτλ.
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Μέσα από τις εμπειρίες και των τελευταίων γεγονότων ξεπηδάνε αβίαστα συμπεράσματα , αναμφισβήτητες αλήθειες , που όσο δυσάρεστες και αν είναι δεν παύουν να ισχύουν και η κατάκτηση τους να αποτελεί όρο για μια άλλη ριζοσπαστική πορεία του εργατικού κινήματος αντίστασης. Ο κόσμος βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο δημιουργίας ενός νέου στάτους στο πλέγμα των διεθνών σχέσεων. Η μεταπολεμική βάση προ πολλού έχει ανατραπεί , χωρίς να υπάρχει μια αναμφισβήτητη νέα βάση σχέσεων. Οι ιμπεριαλιστικές ανακατατάξεις και ανταγωνισμοί , αποτελούν κυρίαρχους μοχλούς στη παγκόσμια εξέλιξη. Το κεφάλαιο μέσα από το βίαιο σπάσιμο των γεωγραφικών και παραγωγικών οριοθετήσεων αναζητά την υπεραξίωση του. Όμως και οι δυναμικότερες ολοκληρώσεις όπως η ΕΟΚ αποδεικνύονται ανεπαρκείς , ανέτοιμες και ξεπερασμένες. Ψάχνονται νέες ολοκληρώσεις μέσα από την καταστροφή και αναδημιουργία νέων ενοτήτων εθνών κρατών . Ο τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος ουσιαστικά έχει ξεκινήσει. Την ίδια ώρα, ο εθνικισμός ο ρατσισμός αναδείχνονται σε μοχλό νέων εξελίξεων. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά ενσωματώνονται στο νεοφιλελευθερισμό ο οποίος αφενός έχει επιβληθεί αφετέρου μοιάζει ανίκητος και ανυπέρβλητος. Στη χώρα μας επιβλήθηκε παράλληλα με την ανάγκη ενσωμάτωσης στην ΕΟΚ πετυχαίνοντας αρχικά μια σταθερότητα , όχι μέσα από την ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς , αλλά μέσα από την καταστροφή της. Ουσιαστικά το εναρκτήριο λάκτισμα της επίθεσης αυτής δόθηκε μέσα από το πλέγμα ιδιωτικοποιήσεων των δημόσιων οργανισμών κοινής ωφέλειας και πρωταρχικά των τηλεπικοινωνιών. Αυτή η πορεία αποτέλεσε στρατηγικού χαρακτήρα επιλογή και για τη χώρα μας αλλά και για της λοιπές ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες. Οι ιδιωτικοποιήσεις –ειδικά των τηλεπικ.- υπακούουν στην απαίτηση να βρεθούν εδώ και τώρα νέοι δρόμοι και τρόποι κερδοφορίας καθώς η κρίση των σχέσεων εκμετάλλευσης κατέληξαν στη δεκαετία του 70 σε κρίση κερδοφορίας του κεφαλαίου και σαν δημοσιονομική κρίση του « κράτους πρόνοιας». Έτσι το κεφάλαιο διολίσθησε από την υποαξιοποιούμενη βιομηχανική βάση του σε χώρους παραγωγικότερης αξιοποίησης του. Εργοστάσια θα κλείσουν, εργαζόμενοι θα απολυθούν, επενδύσεις θα γίνουν σε χώρες φθηνής αλλά «συγκροτημένης¨» εργασίας , πετροδολάρια θα επενδυθούν δανεικά, για αναδιοργάνωση κρατών συγχρόνως με την διοχέτευση λιμνάζοντος χρήματος στις νέες τεχνολογίες, στα εργοστάσια της Ευρώπης της Β. Αμερικής της Ιαπωνίας. Με σύνθημα « το χρήμα πάνω απόλα» ο νεοφιλελευθερισμός θα πετάξει τον Κέυνς μαζί με όλα τα παγιωμένα μοντέλα του κοινωνικού στάτους. Η πύλη του Μαγδεμβούργου θα πέσει θάβοντας μαζί με τις εργασιακές σχέσεις τις δημόσιες δαπάνες το 8ωρο τη σύνταξη, τους φραγμούς στη κίνηση κεφαλαίων και οικονομικών μεταναστών, αφήνοντας δις δολάρια, σε ημερήσια βάση να κινούνται, κλείνοντας πονηρά το μάτι στη ραγδαία αναπτυσσόμενη νέα οικονομία, ουσιαστικά δηλαδή στη τηλεπληροφορική. Η τελευταία θα αποτελέσει τη κύρια ατμομηχανή, το κινούν αίτιο της παραγωγής αλλά για πρώτη φορά και της κατανάλωσης. Η επιχείρηση στο νεοφιλελευθερισμό, στη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχει να διαχειριστεί τεράστιο όγκο αδόμητης πληροφορίας, η οποία με τη μορφή εικόνας βίντεο ήχου και εγγράφου θα επεξεργαστεί και διοχετευτεί στο διπολικό σύμπλεγμα παραγωγής - κατανάλωσης, μέσα από δορυφόρους και οπτικές ίνες . Οι ενσύρματες επικοινωνίες σταθερά θα δίνουν τη θέση τους στις ασύρματες . Το κινητό τηλέφωνο, ο φορητός υπολογιστής θα μεταθέσουν «το επιχειρείν» σε κινητές τροχιές. Βέβαια η απόκτηση & διαχείριση της πληροφορίας ώστε να πάρει ωφέλιμη για την επιχείρηση τροπή θα αναδειχθεί σε ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία, ώστε η οικουμενικότητα να είναι αδύνατον να συγκροτηθεί σε λειτουργική ενότητα για το κεφάλαιο. Από την άλλη τα προϊόντα αυτά καθαυτά της νέας οικονομίας, είναι αδύνατον ακόμη και για τις πιο αναπτυγμένες οικονομίες να αποκτήσουν στο σύνολο τους πραγματικά πλήρη καταναλωτική βάση. Μια τεράστια νέα δυσαρμονία διαφαίνεται ικανή να προσθέσει νέες αντιφάσεις και αντιθέσεις όχι μόνο μεταξύ τάξεων αλλά και ανάμεσα στο κεφάλαιο παλιάς και νέας οικονομίας. Άλλωστε η κατάσταση των πραγμάτων κάνει ώστε στη νέα οικονομία να συμμετέχουν συνήθως και μικρομεσαίες επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται σε όλους σχεδόν τους τομείς . Σήμερα το Κεφάλαιο χρειάζεται ένα εργαζόμενο άτομο μαζικοποιημένο ως προς την κατανάλωση αλλά ατομικοποιημένο ως προς την κοινωνική του έκφραση. Η πραγματοποίηση μέγιστου κέρδους απαιτεί μια άπειρη διαστολή του χώρου συγχρόνως με μια άπειρη συστολή του χρόνου , ώστε αέναα να εναλλάσσονται οι βαθμίδες της παραγωγικής διαδικασίας. Στη νέα αυτή οικονομετρία του χρόνου χώρου , η παραγωγή θα γίνει στη πραγματικότητα το άλτερ εγκο της κατανάλωσης και αντίστροφα, ώστε το εργασιακό 8ωρο να επιμηκυνθεί σε 24ωρο.Μόνο η τηλεπληροφορική έχει εν δυνάμει τέτοιες ικανότητες. Από μέσο σύνδεσης ανθρώπων και διαμέσου των Μπίτς θα γίνει μέσο απόσπασης μέγιστου κέρδους. Ο υπολογιστής και τα ΜΜΕ θα μας βάλουν σε μια νέα αυτοκρατορία των αισθήσεων στην οποία μέσο της εικονικής πραγματικότητας ο ελεύθερος χρόνος του παραγωγού θα γίνεται χρόνος αφαίμαξης όλων των ικανοτήτων και δικαιωμάτων του. Η τέτοια εξέλιξη της τηλεπληροφορικής θα δεθεί αναπόσπαστα με τις διαστημικές τεχνολογίες χρηματοδοτώντας και στηρίζοντας στρατοκρατικά σενάρια Το χειρότερο όλων, η καταστροφή της εργατικής δύναμης σε τεράστιο βαθμό. Ολόκληρες περιοχές του πλανήτη είτε βγαίνουν από κάθε παραγωγική διαδικασία είτε μετατρέπονται σε μαζικούς παραγωγούς ναρκωτικών. Η υποαπασχόληση, η ανεργία, δεν περιορίζεται πλέον στο στρατό εφεδρείας .Επηρεάζει ακόμη και τις δυτικές κοινωνίες όπου οι εργαζόμενοι υποκείμεθα στην επιδείνωση των υλικών συνθηκών διαβίωσης μας. Η αποδιάρθρωση μεταξύ τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου οριοθετεί και τη βασική στόχευση της πολιτικής διαχείρησης της κρίσης. Η κοινωνικοποίηση του κόστους αποβιομηχάνισης έγινε χωρίς να θιγεί το τραπεζικό σύστημα, και ενώ φάνηκε πως επρόκειτο για κευνσιανή πολιτική στη πραγματικότητα ήταν η αναγκαία συσπείρωση δυνάμεων για να ξετιναχτούν οι εργασιακές σχέσεις και να έρθουν οι νέες με την κατασυκοφάντηση και του δημόσιου τομέα. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Η «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΊΗΣΗ » αποτελεί μια «αναγκαιότητα» στο βαθμό που δια μέσου της προχωρά η συσσώρευση κεφαλαίου . Για τις μορφές όμως που θα πάρει, για τις αντίθετες δυνάμεις που θα δημιουργηθούν η θα απελευθερωθούν, το πεδίο είναι ανοικτό. Κατά απόλυτη έννοια μπορούμε να πούμε ότι η τελική διέξοδος, μορφή και λύση είναι επίδικο της πάλης των τάξεων. Έτσι η ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και η πτώση των πραγματικών μισθών αποτελεί νόμο για το κεφάλαιο προκειμένου να βγούμε από την κρίση υπερσυσσώρευσης αλλά οι μορφές που θα πάρει, η ένταση και ο τρόπος ούτε προδιαγράφονται ούτε δεδομένες είναι. Ότι διαμορφώνεται θα εξαρτάται από τους εργατικούς αγώνες. Εξίσου γνωστό είναι πως σχηματίζεται μια διεθνής του κεφαλαίου ενωμένη ενάντια στην διαιρεμένη εθνικά εργατική τάξη, η οποία υπόκειται στον εκβιασμό μείωσης της παραγωγής –αύξησης ανεργίας. Άρα η αντίθεση δεν είναι πλούσιες –φτωχές χώρες η Βορράς –Νότος, αλλά εκκινώντας από το εσωτερικό κάθε κράτους οι εργαζόμενοι είναι υποχρεωμένοι να συναντηθούν με τους εργαζόμενους όλων των κρατών. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΞΟΔΟ Οι απόκληροι της κοινωνίας σήμερα δεν έχουν ούτε πολιτικό βάρος ούτε φωνή. Η αθλιότητα τους χρησιμεύει για να δικαιολογήσει την κατάργηση των κεκτημένων όλων μας και πρώτα πρώτα την κατασυκοφάντηση της σταθερότητας της εργασίας. Για τούτο είναι ανάγκη να γράψουμε στα πανό του αγώνα μας το σύνθημα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Ο συνδικαλισμός του τελευταίου αιώνα πρέπει να τελειώνει. Η ιδεολογία της αγοράς έχει επικρατήσει στο πολιτικό πεδίο . Επιπλέον οι συνδικαλιστικές οργανώσεις από εκφραστές των αιτημάτων της τάξης όλο και περισσότερο διολισθαίνουν στο ρόλο προστάτη ενός πυρήνα κλαδικών συμφερόντων των πιο καλοπληρωμένων μεσοανώτερων στελεχών. Το εργ. Κίνημα χάνει την ισχύ και νομιμότητα του . Δεκάδες χρόνια τα συνδικάτα παραμένουν στραμμένα προς το κράτος προσμένοντας λύσεις που αυτό θα έδινε παζαρεύοντας με την εργοδοσία. Η υποχωρητικότητα τους αυτή αποζημιωνόταν με την παρουσία τους στο πολιτικό πεδίο. Στη συνέχεια και παράλληλα θυσιάζοντας την ενεργό παρουσία τους στον εργασιακό χώρο, έριξαν βάρος στις διάφορες αντιπροσωπευτικές συμμετοχικές διαδικασίες, εγκλωβισμένα στη διαχείριση συντεχνιακών κατακτήσεων που όμως συνεχώς στένευαν, αναδημιουργώντας πυραμίδες μεσαίων στρωμάτων, καταπιέζοντας την πραγματική εργατική βάση. Η υιοθέτηση από το Σ.Κ στρατηγικών συναίνεσης , ο τεχνοκρατικός λόγος σε βάρος του πολιτικού, η προσπάθεια για επιβολή οργάνων διαβούλευσης έκαναν ώστε να αγιοποιηθεί το κέρδος, ο εργοδότης, και το Σ.Κ να γίνει ισότιμη παραγωγική συνιστώσα στη κοινωνία. Το πλασάρισμα νόμων σαν τον 1264 και τον 1876 προοδευτικοί σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς επέτειναν την παραπάνω αντίληψη , πολύ περισσότερο που συνέτειναν στην εγκατάλειψη του συγκρουσιακού κλίματος. Αποκορύφωμα η αποδοχή από τη ΓΣΕΕ των στόχων της Λισσαβόνας δηλ. της συμπίεσης των εργατικών κατακτήσεων. Αυτά αφού στην χώρα μας όλα έρχονται με καθυστέρηση. Η ειρηνική συνύπαρξη στην Ευρώπη βασίστηκε σε ένα ισχυρό συνδ. Κίνημα στις ιδιαιτερότητες της Ευρώπης μετά τον 2ο πόλεμο με αποτέλεσμα μια συνεχή βελτίωση των όρων εργασίας ως τα όρια του κράτους πρόνοιας. Αυτή η ειρηνική συνύπαρξη οδηγεί στις νέες συνθήκες το κίνημα σε καταστροφή. Στη πραγματικότητα το ιδεολογικό φορτίο το πολιτικό, το πλέγμα νόμων η κομματικοποίηση του Σ.Κ κάνουν ώστε αυτό να είναι λειτουργικός παράγοντας του πολιτικού συστήματος. Μόνο κατ επίφαση έχουν σχέσει με την κοινωνία. Ειδικά η κομματικοποίηση περιόρισε σε αντίστοιχα κουτάκια το Σ.Κ εξαφάνισε τα τελευταία ίχνη του πολιτικού λόγου περιόρισε την ιδεολογική διαπάλη. Η ΠΑΣΚΕ και κατακολουθία το Σ.Κ πήρε και δέθηκε στο κατάρτι της κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας με ότι αυτό συνεπάγεται. ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ. Ο ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΌς ΧΑΡΑΚΤΉΡΑς ΤΟΥ ΚΙΝΉΜΑΤΟς ΦΤΆΝΕΙ Ως ΤΟ ΌΡΙΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΦΙΚΤΟΥ ΑΛΛΑ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ. Σήμερα ομάδες εκτός συνδικάτων εκφράζουν τις προοδευτικές προτεραιότητες τους οι οποίες πολλές φορές είναι σε αντίθεση με τα συνδικάτα. Τα εργατικά συνδικάτα είναι πλέον υποχρεωμένα αν θέλουν να υπάρξουν να δομήσουν την δράση τους ακριβώς πάνω στα συμφέροντα των εργατικών στρωμάτων που κυρίαρχα πλήττονται από την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση . Σημαντικότατος ρόλος πρέπει να δοθεί στη δημιουργική προστασία των δημόσιων υπηρεσιών σαν έκφραση συλλογικών κατακτήσεων. Ένας νέος συνδικαλιστικός διεθνισμός θα αποτελέσει συνιστώσα επιτυχίας για κινητοποίηση και σε εθνικό επίπεδο. Έτσι η υπογραφή π.χ. συλλογικής σύμβασης σε Ευρωπαϊκό επίπεδο για θέματα κοινωνικής πολιτικής καθώς και η διεθνής αλληλεγγύη σε ζητήματα ανεργίας μπορούν να περπατήσουν. Βασικό αίτημα η μείωση του εργάσιμου χρόνου μαζί και μέσα σε ένα νέο κοινωνικό περιβάλλον. Ούτε η εβδομάδα των 35 ωρών ούτε των 30 ωρών μπορεί σήμερα να θεωρηθούν καταληκτικοί στόχοι για το συνδικαλιστικό κίνημα. Η εργάσιμη ημέρα πρέπει να περιοριστεί στο επίπεδο του καθιερωμένου ωρομίσθιου το οποίο από οικονομική άποψη πρέπει να αντιστοιχεί στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης.. Συγχρόνως ένα δεύτερο εισόδημα θα προέρχεται κατευθείαν μέσα από έναν διευρυμένο συνεχώς κοινωνικό μισθό. Η δωρεάν μετακίνηση στα δημόσια μεταφορικά μέσα για εργαζόμενους και ανέργους η επιδότηση ενοικίου η δωρεάν παροχή νερού ,ΔΕΗ , ΟΤΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΕΡΓΟ & ΧΑΜΗΛΟΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟ και στη συνέχεια σε όλο μεγαλύτερο ποσοστό εργαζομένων . Η μείωση του εργάσιμου χρόνου πρέπει να συνοδευτεί με διεκδίκηση πραγματικής κοινωνικής ασφάλισης, υγείας, παιδείας αποκλειστικά από το κράτος. Στα παραπάνω πλαίσια ο λεγόμενος ελεύθερος χρόνος πρέπει να επαναθεμελιωθεί σε άλλη λογική. Στη βάση πολιτιστικών, κοινωνικών πρακτικών αποσυνδεμένων από το κέρδος και την κατανάλωση του. Η απελευθέρωση του χρόνου πρέπει να συνοδευτεί με επιλογές και ποικιλία προσφορών. Μείωση του ημερήσιου του εβδομαδιαίου, του μηνιαίου, του ετήσιου χρόνου. Δικαίωμα παρατεταμένης άδειας . αλλαγής τόπου συμφερόντων, γενίκευση του δικαιώματος εκπαίδευσης καθώς και φροντίδας γέροντα γονέα η παιδιού.
ΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αγαπητοί συναγωνιστές. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να γίνουμε η γενιά του πισωγυρίσματος στο μεσαίωνα. Αντίθετα πρέπει να καταλάβουμε πώς μόνο και αποκλειστικά τα συμφέροντα μας, τα εργατικά συμφέροντα, μπορούν να βάλλουν σε κίνηση όλη τη κοινωνία για ένα καλύτερο αύριο.
Στην αρχή της 10ετίας του 90 άρχισε μπαράζ επιθέσεων εναντίον των δημόσιων επιχειρήσεων στην Ελλάδα.Θέμα χρόνου και πολιτικής πρωτοβουλίας αναδεικνυόταν το πρώτο λάκτισμα. Όσο για το πια επιχείρηση θα άνοιγε το χορό, ήταν σχεδόν απαντημένο ερώτημα. Η σύμφυση τηλεφωνίας και υπολογιστών (τηλεπληροφορική) δημιουργούσε τεράστιες προοπτικές για την κερδοφορία ιδιωτών. Βασικά ο κλάδος των τηλεπικοινωνιών, συνεργαζόμενος και δρώντας συμπληρωματικά με τον αντίστοιχο των οπλικών συστημάτων και οδηγεί τη νέα τεχνολογία και επηρεάζεται περισσότερο από τις νέες τάσεις στην οικονομική πολιτική καθώς η τελευταία εμπεριέχει στο DNA τηςτις νέες σχέσεις ρύθμισης και αναδιάρθρωσης της.Ο νεοφιλελευθερισμός προχωρούσε ακάθεκτος. Τα συνδικάτα από καιρό προετοιμασμένα, έχοντας αποδεχτεί τα ιδεολογήματα περί ανάπτυξης, επιχειρηματικότητας και σχέση οφέλους αποτελέσματος είχαν μειώσει τις αντιστάσεις τους. Η υιοθέτηση από τη ΓΣΕΕστρατηγικών συναίνεσης, ο τεχνοκρατικός λόγος σε αντιδιαστολή με τον πολιτικό, δεν οδηγεί απλά σε μια νέα αποδοχή στα πλαίσια του κράτος αλλά και σε μια νέα νομιμοποίηση της έως τη στάθμη του κοινωνικού εταίρου. Αποτέλεσμα, οι απόψεις της αστικής τάξης να διεισδύσουν και να διαχυθούν στο σύνολο της κοινωνίας, προβάλλοντας σαν γενικό καλό και σαν φυσικό νόμο, το κέρδος των επιχειρήσεων. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στη σχέση αστικής τάξης, μεσαίων και μικρομεσαίων στρωμάτων στη βάση των νέων δεδομένων. Όμως μια τέτοια προσπάθεια ξεφεύγει από τα όρια αυτής της παρουσίασης.
Με μειωμένο το λεγόμενο πολιτικό κόστος, οι κομματικοί εκπρόσωποι των ιδιωτικών κεφαλαίων νιώθουν και είναι πιο έτοιμοι να ικανοποιήσουν τους συνεργάτες συνεταίρους τους.
Ο χορός αρχίζει.
Μια ημερομηνία σταθμός στη γενικότερη έναρξη των διαδικασιών απορρύθμισης , μπορεί να χαρακτηριστεί η 1/1/1984. Τότε η ΑΤ&Τα στις ΗΠΑ κατακερματίζεται και ιδρύονται 7 περιφερειακές επιχειρήσεις τηλεφωνίας, γνωστές με την επωνυμία babybells. Συγχρόνως το 1984 η Β.Τ οδηγείται στην ιδιωτικοποίηση στην Αγγλία. Η ιαπωνική επιχείρηση τηλεπικοινωνιών ιδιωτικοποιείται μερικώς το 1985. Σημαντικοί σταθμοί στη προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων είναι η οδηγία της ΕΟΚ που ζητά από τα κράτη μέλη να ανοίξουν τις αγορές στον ανταγωνισμό το 1988, καθώς καιη συμφωνία (15-2-1997) του ΠΟΕ μεταξύ 68 χωρών σε όμοια κατεύθυνση. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, με αποτέλεσμα σαφέστατη χειροτέρευση της εργασιακής σχέσης, το Μάρτιο του 2000 οι επιχειρήσεις στις τηλεπικοινωνίες και τα εργατικά συνδικάτα προχωρούν σε κοινή ανακοίνωση ‼ στο συμβούλιο Αρχηγών στη Λισαβόνα όπου τονίζουν από κοινού το ζήτημα της ευρωπαϊκής προόδου σε μια κοινωνία της πληροφορίας,τη σημασία του τομέα των τηλεπικοινωνιών στην οικονομική ανάπτυξη της ΕΟΚ και τον ιδιαίτερο ρόλο της εκπαίδευσης και του εκσυγχρονισμού στην οργάνωση της εργασίας…
Έχει ιδιαίτερη αξία η αναφορά στο Αμερικάνικο και Εγγλέζικο τοπίο. Η ΑΤ&Τα ήταν ιδιωτική επιχείρηση αλλά ρυθμιζόμενη πλήρως από το Κογκρέσο από το 1930. Πλήρως καθετοποιημένη, με θυγατρικές την westernelectrik, belllaboratories, belloperaitingcompanies (Εξοπλισμός, έρευνα, πωλήσεις). Παρόμοια και η Β.Τ. Aυτές οι επιχειρήσεις είχε επικρατήσει η άποψη ότι αποτελούν φυσικά μονοπώλια. Σαν τέτοια ορίζεται μια αγορά, στην οποία το κόστος των προιόντων η υπηρεσιών που παράγονται σαυτήν, γίνεται μίνιμουμ όταν δραστηριοποιείται μία μόνο επιχείρηση. Δηλαδή είναι λιγότερο δαπανηρή η παραγωγή μιας επιχείρησης παρά ο επιμερισμός της σε 2,3, η περισσότερες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Η ιδιότητα αυτή γνωστή και σαν υποαθροιστικότητα κόστους,συνδέεται με οικονομίες κλίμακος, οι οποίες στο κλάδο των τηλεπικοινωνιών έχουν να κάμουν με το κόστος υποδομών αλλά και τη διαχείρηση του «δημόσιου χώρου» (αέρας, δρόμοι, κοινοτικοί χώροι, κτλ). Ο ανταγωνισμός λοιπόν έχει έννοια μόνο αν μπορούμε να κάνουμε χρήση των δημόσιων υποδομών και μάλιστα με όρους που θα επιτρέπουν μέσω επιβολής την επιβίωση και κερδοφορία. Ένα ερώτημα που πλανάται έχει να κάνει με το πρίν την πλήρη ιδιωτικοποίηση καθεστώς σε σχέση με την κερδοφορία. Το δημόσιο η και ημιδημόσιο καθεστώς στην πραγματικότητα λειτουργούσε σαν κέλυφος και μάλιστα ισχυρότατο ιδιοτικών συμφερόντων. Από την άποψη αυτή φαντάζει ανόητο η κάθε αστική τάξη και μάλιστα κύριων ιμπεριαλιστικών χωρών να είναι υπερ της κατάργησης του φυσικού μονοπώλιου τους. Η κίνηση τους αυτή πατάει σε αντικειμενικά αίτια. Έχει να κάνει αφενός με την πίεση στο εργασιακό κόστος και αφετέρου με τις συνθήκες απορρόφησης και παραγωγής της πλεονάζουσας τεχνολογίας. Με τη σειρά της η τελευταία ανατρέπει μέσω της εφαρμογής της _- τηλεπληροφορική- το στάτους των κοινωνικών σχέσεων. Ας σκεφτούμε για παράδειγματο εμπορικό ιντερνετ, πόσες ανατροπές είναι ικανό να φέρει στο σύνολο των εργασιακών, κοινωνικών σχέσεων.
Κάτω από αυτό το πρίσμα και με τον φιλελευθερισμό επίσημη θρησκεία των κυβερνόντωντο καλοκαίρι του 1993 η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τον νόμο 2167/93 βάζει στόχο εκποίηση 35% ΟΤΕμέσα από το χρηματιστήριο και 14% σε ξένη εταιρία –στρατηγικό επενδυτή τον λένε- ο οποίος έπαιρνε και το μάνατζμεντ. Οι σκληροί αγώνες μας -45 ημέρες συνολικά απεργία -, οι ανάταση των κοινωνικών συμμαχιών οι σημαντικές πολιτικές πρωτοβουλίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης(πρόταση νομοθετικού δημοψηφίσματος, κοινή τροπολογία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ,( σύμφωνα με την οποία …υπάρχει μία μόνο μετοχή στην κυριότητα του δημοσίου…) αλλά και οι αντιθέσεις στους κόλπους των διαπλεκομένων οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης.
Με την κυβερνητική αλλαγή το 1993 η ΟΜΕ- ΟΤΕ, από καιρό έτοιμη στο νέο ρόλο της, συμφωνεί με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ στο νόμο 2257/94 που αφορά τις εργασιακές σχέσεις. Το 1995 συμφωνεί στην εισαγωγή της νέας τεχνολογίας και στην εφαρμογή προγραμμάτων εθελουσίας συνταξιοδότησης. Το 1999 συζητά νέο κανονισμό προσωπικού με δυσμενέστερους όρους. Συμφωνεί σε αυστηρότερο πειθαρχικό δίκαιο για τους υπαλλήλους, αποδέχεται το σύστημα πληρωμής με πριμ, ενώ συγχρόνως περικόπτονταιεπιδόματα Μέχρι το 2006 έχουν απολυθεί 20.000 υπάλληλοι ενώ προσλήφθηκαν 3.000 περίπου(εκτός των νέων εργασιακών σχέσεων).Για να αποκτήσουμε μια ιδέα των παραπάνω, ας αναφέρουμε ότι η εισαγωγή της νέας τεχνολογίας στον ΟΤΕ, μειώνει δραστικά το προσωπικό.
Για 40.000 αναλογικές παροχές χρειάζονται 8 άτομα ενώ για 150.000 ψηφιακές μόνο 5. Στην αρχή της 10 ετίας του ’80 ο ΟΤΕ προσφέρει βασικά 2 υπηρεσίες (τηλεφωνία-τηλεγραφία) με 32.000 σταθερούς εργαζόμενους, ενώαρχές 2000 διαθέτει 250 υπηρεσίες και προϊόντα με 16.000 άτομα.
Το συνδικαλιστικό κίνημα βλέποντας από τη μεριά της «επιχείρησης μας» τα θέματα λαδώνει τις ράγες της ιδιωτικοποίησης. Αυτά είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη έχει να κάνει με την «ηθική» κατηγοριοποίηση του προσωπικού. Αυτό περνάει τελείως λάθρα από το συνδικαλιστικό κίνημα. Έτσι με τη πολιτική των επιδομάτων και πριμ – ειδικά – των πριμ λόγω θέσεως προϊσταμένου, δημιουργείται μια τεράστια διαπλοκή συνδικαλιστή – εργαζόμενου - διοίκησης – κόμματος. Μια νέα διαστρωμάτωση ξεπηδά η οποία επιτείνει περιφρουρεί και καθαγιάζει την εργασιακή Βαβέλ.
Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με νόμο το 1994 ανοίγει το χορό των ιδιωτικοποιήσεων αφού προβλέπεται η μέχρι 25% μετοχοποίηση του οργανισμού.
Η αρχή της ιδιωτικοποίησης έγινε το 1996 με το νόμο 2257/94 με διάθεση μέσω χρηματιστηρίου του 8% .Στη συνέχεια με τροποποίηση του νόμου 2167/93 προβλέπεται η εκχώρηση του 49% αντί του 25%.Τον Ιούνιο του1997 φεύγει 12% και τον Οκτώβρη 1998 και άλλο ένα 12%. Το 1999 εκδίδονται 2 μετατρέψιμα ομολογιακά δάνεια που αντιστοιχούν στο 14% του ΟΤΕ, με σκανδαλώδης διαδικασίες . Οι αντίστοιχες μετοχές περιέρχονται στο ελληνικό δημόσιο για να πουληθούν το 2005 από τη Ν.Δ. Επιπλέον το 2000 πουλήθηκε άλλο ένα 8% και για πρώτη φορά το ποσοστό του δημοσίου πέφτει κάτω από το 50% κρατώντας όμως τη διοίκηση του οργανισμού το δημόσιο..
Το 2004 μετά από 5 μετοχοποιήσεις παίρνει τη σκυτάλη η Ν.Δ με το 66% σε ξένα χέρια. Το ΠΑΣΟΚ είχε φροντίσει σαν γνήσιο« σοσιαλιστικό» κόμμα, με τροπολογία το 1999 να εκχωρείται το μάνατζμεντ και επιπλέον ο υπουργός Εθνικής οικονομίας το 2000, άνοιξε τις διαδικασίες για αυτό. Τότε προσελήφθησαν ως σύμβουλοι οι creditswissfirstboston & Warburg οι οποίες κάλεσαν 10 τηλεπικοινωνιακούς Οργανισμούς να εκδηλώσουν επενδυτικό ενδιαφέρον. Ανταποκρίθηκαν 3. Οι telecom Italia, telefonika, vivendi . Δεν προχώρησε η διαδικασία γιατί αφενός η κυβέρνηση δίστασε τελικά να εκχωρήσει το μάνατζμεντ, αφετέρου και κυρίως, οι τηλεπικοινωνιακοί οργανισμοί στην Ευρώπη πέρναγαν ισχυρότατη κρίση μετάτην κατάρρευση διεθνώς των χρηματιστηρίων.
. Αν δούμε τα συν και πλην στα μεγέθη του ΟΤΕ προκειμένου να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα έχουμε.
Στο σημείο αυτό να παρατηρήσουμε ότι η αρνητική εικόνα των 2004-2005 στα κέρδη οφείλεται αφενός στους Ολυμπιακούς αγώνες και αφετέρου στο σχέδιο εθελουσίας 2005 το κόστος της οποίας περνάει το 1 δις ευρώ. Βέβαια η εθελουσία όπως παραπάνω γράψαμε δεν ξεκίνησε το 2005 αλλά πριν και συγχρόνως με τη μετοχοποίηση ΟΤΕ.
Επομένως στο σύνολο των μερισμάτωναν προστεθεί αφενός το κόστος της τελευταίας εθελουσίας και αφετέρου το κόστος των ολυμπιακών αγώνων που σήκωσε ο ΟΤΕ , χωρίς να υπολογίσουμε το κόστος των προηγούμενων εθελούσιων εξόδων, το κόστος στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και το κόστος των δεκάδων Ζήμενς ,κακοδιοίκησης ,πριμ κτλ τότε ποσό τουλάχιστον 1500 εκατ. Ευρώ περισσεύει που αν προστεθεί, φτάνουμε σε καθαρό ποσό(μερίσματα όχι συνολικά κέρδη) να είχε η κυβέρνηση έως το 2006, στα περίπου4.000.000 εκατ. Ευρώ . Δεδομένου ότι το Δημόσιο από την μετοχοποίηση του ΟΤΕ είχε 5,5 δις Ε έσοδα(εκτός των μερισμάτων) καταλαβαίνουμε ότι οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ ΝΔ όχι μόνο κέρδη δεν είχαν, όχι μόνο για τα ελλείμματα τουπροϋπολογισμού δεν ενδιαφέρονταν να καλύψουν,αλλάμόνο η κερδοφορία των ιδιωτών συνεταίρων τους ενδιέφερε. Η δεαπώλεια εσόδων από την πώληση ΟΤΕ, θα καλυφθεί με αύξηση της έμμεσης φορολογίας η οποία ξανά δημιουργεί συνθήκες κερδοφορίας στο κεφάλαιο. Αν υπολογίσουμε δε, ότι από δω και πέρα μόνο οι ευρυζωνικές υπηρεσίες θα έχουν έσοδα πάνω από200 δις το χρόνο, ότι η ακίνητη περιουσία του ΟΤΕξεπερνά το 2,5 δις Ευρώ καταλαβαίνουμε το μέγεθος της απάτης.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ προετοιμάζοντας το κλίμα προχώρησε σε 2 στρατηγικές κινήσεις . Την εξαγορά –αέρα- του Γερμανού με ποσό τουλάχιστον 8πλάσιο της αξίας του, η 30 φορές πάνω από τα κέρδη και την απορρόφηση της cosmote Στο σημείο αυτό αναγκαία μια παρένθεση. Το κεφάλαιο Γερμανός προκειμένου να μην απαξιωθεί κατέληξε σε απαξίωση των εμπορικών τμημάτων του ΟΤΕ. ηδη οι ανταγωνίστριες εταιρίες κινητής τηλεφωνίας της cosmote έφυγαν από το δίκτυο καταστημάτων Γερμανός. Τα έσοδα μέχρι τώρα του Γερμανού εν πολύς οφείλονταν στην «διακριτική» μεταχείριση από ΟΤΕ- cosmote, όχι μόνο όσον αφορά τις προμήθειες (μπαταρίες ανορθωτές μέχρι και χαρτί υγείας) αποκλειστικά από αυτόν αλλά κυρίως με το «κράτημα» της εξάπλωσης καταστημάτων από ΟΤΕ-cosmote και με το κλείσιμο τους σε περιοχές ώστε να ωφελείται ο συγκεκριμένος όμιλος. Από oτι φαίνεται τις διαβουλεύσεις είχε αναλάβει κάτω από το τραπέζι ο πολύς Μανασσής, πρώην Διευθύνον σύμβουλος ΟΤΕ, έμμισθος του Γερμανού και Πρόεδρος τώρα ανταγωνιστικής εταιρείας .
Ένα άλλο σημείο το οποίο δυστυχώς δεν έχει τύχει της ανάλογης προσοχής αλλά επιπλέον συσκοτίζεται συστηματικά και από τους συνδικαλιστικούς φορείς έχει να κάνει με την τιμολογιακή πολιτική του ΟΤΕ. Τα 10 πέτρινα χρόνια των ιδιωτικοποιήσεωναποτιμώνται σε 100% αύξηση της τηλεπικοινωνιακής μονάδας και 300% αύξηση στο πάγιο. Ουσιαστικά δηλαδή εντελώς παράνομα ο απλός χρήστης χρηματοδοτεί τα κέρδη των μετόχων προκειμένου οι τελευταίοι να τον απομυζούν άλλη μια φορά. Το πρόβλημα δεν σταματά εδώ. Πάνω από 20.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν με δυσμενείς επιπτώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία , στην οικονομία ειδικά στην επαρχία, στην ανεργία , στις εργασιακές σχέσεις , καθώς έπεφτε ο μέσος όρος «αντίστασης» στην αλλαγή τους.
Όλα αυτά χωρίς να πάρουμε υπόψη την λοιπή κοινωνική περιουσία η οποία εκποιήθηκε(νερό, ηλεκτρισμός, ενέργεια, λιμάνια κτλ)
Η τελευταία σελίδα
Παρόλα αυτά η τελευταία ενέργεια της κυβέρνησης, το ξεπούλημα στη Ντόιτσε Τέλεκομ, αποτελεί ποιοτική διαφορά καθώς ανοίγει δρόμο που ξεπερνά τα όρια του οικονομικού εγκλήματος . ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΜΙΑΣ ΑΚΟΜΑ ΚΕΡΔΟΦΟΡΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για εκποίηση του μέλλοντος της χώρας με επιπτώσεις στην ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών, στην ανάπτυξη , στις κοινωνικές σχέσεις , στην εξωτερική πολιτική στην ασφάλεια , στο απόρρητο, στις υποκλοπές. Καταλαβαίνουμε πώς εφόσον το σύνολο σχεδόν των στρατιωτικών κυκλωμάτων περνά από τον ΟΤΕ τι μπορεί να συμβεί σε περίπτωση θερμού επεισοδίου στη περιοχή. Όσο για έλεγχο της κυβέρνησης ας ρωτήσουμε καλλίτερα την panafon, και τον συχωρεμένο τεχνικό της που "αυτοκτόνησαν".
Ένα πρώτο συμπέρασμα επομένως είναι ότι καιμε τις πλάτες του συνδικαλιστικού κινήματος στρώθηκε ο δρόμος για την λεγόμενη μετοχοποίηση. Το συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολο του στάθηκεκάτω από τις περιστάσεις. Μυωπικά αντιμετώπισε ακόμη και την τιμολογιακή πολιτική του οργανισμού. Αντί να προβάλλει τα διαφορικά τιμολόγια δηλ. μείωση έως εξάλειψη του παγίου πχ στους χαμηλοσυνταξιούχους, ανέργους, κτλ επέβλεπε αν το μεσοσταθμικό λεγόμενο κόστος ήταν στα όρια του πληθωρισμού. Όντας γνωστό πως η πολιτική του ΟΤΕ όλα αυτά τα χρόνια απλά μετέφερε το κόστος στην αστική τηλεφωνία και στο πάγιο..
Το παράδειγμα αυτόείναι απλά ενδεικτικό του γιατί ευρύτερες διαδικασίες αλληλεγγύης μεταξύ του κινήματος των εργαζομένων και στρωμάτων του πληθυσμού είναι δύσκολο να συνομολογηθούν. Αντί αυτού καλείται η κομματική αντιπολιτευτική διάθεση να υποκαταστήσει κάθε φορά τα κενά της εργατικήςαλληλεγγύης.
Ευρώπη και Τηλεπικοινωνίες
Ο τομέας των τηλεπικοινωνιών στην ΕΟΚ, απορροφά σημαντικό όγκο επενδύσεων & σε νέες τεχνολογίες και έργα υποδομής (ευρυζωνικά δίκτυα κτλ.). Το σημαντικότερο προϋποθέτει έρευνα αιχμής και υψηλής στάθμης τεχνολογία εφαρμογής. Ουσιαστικά βάζει σε κίνηση την εκπαίδευσητην οικονομία και την πολιτική. Η όποια απώλεια σ’ αυτό τον τομέα είναι ικανή να επιφέρει σημαντικότατα ρήγματα στη κοινωνική πορεία ενός κρατικού σχηματισμού.
Μετά το 2002ο κλάδος παρουσίασε εντυπωσιακή άνοδο, η οποίαοφείλεται και στην επέκταση της κινητής τηλεφωνίας και στις αυξήσειςτου πάγιου.
«…Με στοιχεία για το 2003, η αύξηση του κύκλου πωλήσεων των επιχειρήσεων του κλάδου εκτιμούταν στο 5,6% στην ΕΕ-15 έναντι 1,7% στις ΗΠΑ και 2,6% στην Ιαπωνία (IDATE, 2004). Επιπλέον με βάση την σχετική μελέτη του IDATE (2004) το 51% των εσόδων των τηλεπικοινωνιακών οργανισμών στην Ευρώπη προέρχονταν από την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, ενώ το 35% και το 14% των υπόλοιπων εσόδων προέρχονταν από την παροχή υπηρεσιών σταθερής τηλεφωνίας και υπηρεσιών στο διαδίκτυο αντίστοιχα…».Στις μέρες μας αυτή η πορεία συνεχίζεται. Το δε πάγιο τείνει να αντικαταστήσει τον αναλυτικό λογαριασμό.
Η ανοδικήπορεία του κλάδου μετά το 2002 φανερώνεται και από την όξυνση του ανταγωνισμού, η οποία σε ένα βαθμό οφείλεται και στην παρουσία νέων πάροχων τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών κυρίως στον τομέα της κινητής τηλεφωνίας αν καιΟι ιδιωτικοποιημένοι- δημόσιοι οργανισμοί εξακολουθούν να κατέχουν τα υψηλότερα μερίδια αγοράς και να αποτελούν τους πιο σημαντικούς παίκτες στο χάρτη της τηλεπικοινωνιακής αγοράς της Ευρώπης. Συνολικά η αξία του κλάδου των τηλεπικοινωνιών στον ΟΟΣΑ υπερβαίνει το 1 τρεις Ε ενδεικτικά δε ας αναφέρουμε ότι ενώ το 1991 η κινητή τηλεφωνία είχε 15.000.000 πελάτες το 2007 πέρασε τα 750.000.000 , τα 260.000.000 το διαδύκτιο και τα 120.000.000 οι ευρυζωνικές υπηρεσίες. Στον παρακάτω πίνακα έχουμε τις 20 πιο σημαντικές εταιρίες τηλεπικοινωνιών στην Ευρώπη
Οι 20 μεγαλύτεροι τηλεπικοινωνιακοί οργανισμοί στην Ευρώπη κατά το 2003
Σημειώσεις:
* Όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις που λειτουργούσαν σε μονοπωλιακή βάση εντάσσονται σε δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών κινητής και σταθερής τηλεφωνίας, καθώς και υπηρεσιών στον τομέα του διαδικτύου (internet). Η mm02 δημιουργήθηκε στα πλαίσια της διάσπασης της BT και μπορεί να θεωρηθεί ως ο δημόσιος τηλεπικοινωνιακός φορέας της Βρετανίας.
** Αριθμός εργαζομένων κατά το 2003, εκτός από την DeutscheTelekom (DT) και την Vodafone (μέσος αριθμός εργαζομένων κατά το 2003).
***Ο ετήσιος κύκλος πωλήσεων και ο αριθμός εργαζομένων περιλαμβάνει τηλεπικοινωνιακές δραστηριότητες του ομίλου VivendiUniversal(SFRCegetelandMarocTelecom).
Πηγή: Αναπαραγωγή πρωτοτύπου από EMCC (2005b). Αναφέρεται σε σχετική εργασία του κ. Κρέτσου.
Αυτό που έχει όμως ειδική σημασία για το εργατικό κίνημα είναι η διαπίστωση ότι αφενός η σταθερή απασχόληση μειώνεται 3% το χρόνο ενώ ο τζίρος ανεβαίνει με ρυθμούς 6%. Ακόμη υποχωρεί συνολικά η εργασιακή σχέση και το επίπεδο παροχών. Δυστυχώς στην Ελλάδα με την υπογραφή της Ομοσπονδίας το 2005. Η σύμβαση αυτή γνωστή και σαν σύμβαση ντροπής, δηλ. η με τη βούλα της Ομοσπονδίας αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, απαξίωσε ηθικά το σύνολο του συνδικαλιστικού κινήματος στον ΟΤΕ αλλά και της κοινής ωφέλειας. Η συμπαιγνία ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ-ΓΣΕΕ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, σφράγισε μια στρατηγικού χαρακτήρα ήττα του Σ.Κ.
Ρυθμιστικές Αρχές, Ιδιωτικοποίηση και Τιμολογιακή πολιτική
Ρυθμιστικές αρχές ιδιοτικοποίηση& τιμολογιακή πολιτική
Ένα δεύτερο γεγονός αποτελεί ο τρόπος η μέθοδος μέσα από την οποία αλώθηκαν οι τηλ. Οργανισμοί στην Ευρώπη. Η πολιτική της ΕΟΚ διεθνοποίησε τον κλάδο. Μέσα από το υποχρεωτικό άνοιγμα στον ανταγωνισμό και μέσα από το στήσιμο των λεγόμενων εθνικών ρυθμιστικών επιτροπών. Οι τελευταίες ξεκίνησαν το 1984 στην Μ. Βρετανία και στην Ελλάδατο 1995. Βασικός της ρόλος στην Ελλάδα η στήριξη εταιρειών που δημιουργήθηκαν στο περιθώριο της χρηματιστηριακής απάτης 1998-99.Η υποχρεωτική χρήση των υποδομών του ΟΤΕ από αυτές τις εταιρείες, μάλιστα με προνομιακό τρόπο, η απαγόρευση μείωσης τιμών είναι μερικές από τις εντολές της επιτροπής. Η εισαγωγή των ρυθμιστικών πολιτικών,έγινε σταδιακά. Ο λόγος? Οι ιδιώτες δεν ήταν έτοιμοι να να επενδύσουν μεγάλα ποσά. Η ρυθμιστική τακτική έπρεπε να διευκολύνει δύο καταστάσεις. Αφενός να στρέψουν τις εταιρείες σε συγκεκριμένες επενδύσεις έντασης τεχνολογίας και αφετέρου να δημιουργούν συνθήκες κερδοφορίας για συνεχιζόμενες επενδύσεις. Έτσι ο ανταγωνισμός στην Αγγλία ξεκίνησε στην κινητή τηλεφωνία με 2 άδειες ώστε ο ένας ιδιώτης να μπορεί να «χτ’ισει» μερίδιο απέναντι στον πρώην κρατικό φορέα. Αν έιχαμε είσοδο περισσότερων πιθανότατα ο ανταγωνισμός θα σκότωνε τους ιδιώτες αφήνοντας αλώβητο το πρώην μονοπώλιο. Βέβαια παρά τις προσπάθειες τους τα πρώην κρατικά μονοπώλια κρατούν τον μεγαλύτερο όγκο κίνησης, πράγμα που οδηγεί την ΕΟΚ σε σκέψεις διάσπασης των. Έτσι η mercurycommunication στράφηκε στο εμπορικό κομμάτι του κλάδου, επένδυσε ελάχιστα στην ανάπτυξη του δημόσιου δικτύου και αρκέστηκε στη χρήση του υπάρχοντος.Η νεοφιλελεύθερη αυτή «στρέβλωση» έληξε το 1992 όταν επετράπει σε εταιρείες να μπούν στην αγορά. Πράγματι οι 100 εταιρείες που εισήλθαν, συγχωνεύτικαν τελικά σε 2 τηλεπ. Οργανισμούς!!! Ειδική αναφορά, μελέτες πανεπιστημιακές ολόκληρη οικονομική θεωρία έχει αναπτυχθεί σχετικά με τον τρόπο ελέγχου των τιμών στον τελικό χρήστη. Καθηγητές πανεπιστημίων, διδακτορικά, μαθηματικά μοντέλα επεξεργάζονται λύσεις ώστε αφενός ο ανταγωνισμός να μην εξαντλεί τους τηλεπ. Παίκτες και αφετέρου να αυξάνει η κερδοφορία στο ρυθμιζόμενο κομμανταγωνιστικό κομμάτι των τηλεπικοινωνιών. Συνήθως χτυπούν το κέρδος στη σταθερή, αφήνοντας ασύδοτη τη κινητή και το ιντερνετ. Έτσι ο δείκτης εσόδων ανά μονάδα χρήστη είναι συνεχώς αυξανόμενος στη κινητη τηλ. Παρά τον δήθεν πόλεμο τιμών.
Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητοτάκη έδωσε 2 άδειες κινητής τηλεφωνίας αποκλείοντας για ευνόητους λόγους τον ΟΤΕ.Η επιβολή της ΕΟΚ είχε σαν αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να ξεχωρίσουν 2-3 εταιρείες οι οποίες πλέον νέμονται τον τηλεπικοινωνιακό τζίρο στην Ευρώπη. Οι εταιρείες αυτές μέσω θυγατρικών ελέγχουν σχεδόν το σύνολο των τηλεπ. οργανισμών και είναι.
Κύριες Θυγατρικές και μητρικές εταιρίες τηλεπ. στην Ευρώπη
Τα ιδεολογήματα για ελεύθερο ανταγωνισμό, μείωση τιμολογίων, αύξηση απασχόλησης και ευκαιριών καταλήγουν ναυαγισμένα στα 2-3 μονοπώλια των ισχυρών χωρών της Ευρώπης. Το ολιγοπωλιακό αυτό καθεστώς επικρατεί σήμερα και δυναμώνει παραπέρα με τις ευλογίες της κυβέρνησηςπου παραχωρεί τον ΟΤΕ στο Γερμανικό κεφάλαιο με τη μεσιτεία της Μαρφίν.
Μαζί με την πρώτη ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ είχαμε το φαινόμενο της δημιουργίας πλήθος θυγατρικών στον ΟΤΕ και ταυτόχρονα εξαγορά επιχειρήσεων στη Βαλκανική. Η Σημιτική Ελλάδα αντιγράφοντας τους Ευρωπαίους πήγε να παίξει ανάλογο χαρτί στη γειτονιά της. Το αποτέλεσμα τραγικό για τον ΟΤΕ. Στήθηκαν 10δες γραφεία με μανατζαρέους-αρουραίους, συνδικαλιστικούς «παράγοντες» καθώς και κομματικούς τέτοιους, που οδήγησαν το στόλο ΟΤΕ σε ναυάγιο επωφελές για τους ίδιους και τους παρατρεχάμενους τους. Θα είχε πλάκα κάποιος να καταγράψει τα ποσά που δαπανήθηκαν στη Ρουμανία στην Αρμενία, ποσά που οφείλονται στην εργασία μας και τα οποία θα στόλισαν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία. Προφανώς επιστροφή κερδών από τις θυγατρικές στην Ελλάδα και στον ΟΤΕ μη περιμένετε. Με την απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα είχαμε τη δραστηριοποίηση 16 παρόχων (2005). Τα αποτελέσματα για τον ΟΤΕ φαίνονται στο παρακάτω πίνακα.
ΜΑΡΦΙΝ – ΟΤΕ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ…
Το κεφάλαιο αυτό χρήζει ειδικής αναφοράς λόγω της κατάληξης του.
Στη διάρκεια του καλοκαιριού ’07 και μετά το τελευταίο placement της κυβέρνησης, το ποσοστό του δημοσίου κατέβηκε στο 28%. Κρίσιμο ποσοστό κατείχαν χρηματιστηριακοί οίκοι στο εξωτερικό. Η κυβέρνηση με νόμο είχε άρει την διάταξη με την οποία δεν μπορούσε μέτοχος ανεξαρτήτως αριθμού μετοχών να έχει δικαίωμα άνω του 5% στη συνέλευση μετόχων. Αυτό καθιστούσε την κυβέρνηση ρυθμιστή των πραγμάτων. Μετά την άρση αυτής της διάταξης έχουμε την είσοδοτης Marfinενισχυμένη από κεφάλαια Ντουμπάι.
Η Μarfin είναι και έδρασε σαν επικεφαλής και εκπρόσωπος μιας σειράς επιθετικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων, hedgefunds, ανάμεσα στα οποία κυρίαρχη θέση κατέχουν τα Centaurus, Fidelity, αμερικάνικες τράπεζες, κτλ.
Βέβαια η Marfinείχε φροντίσει ακόμη και στο ΔΣ του ΟΤΕ και σε θυγατρική του (OTESat-Maritel) από μεγάλο διάστημα να έχει εγκαταστήσει δικό της άτομο. (Θ. Βενιάμης).
Το νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό λόμπυ “φρόντισε” να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την Marfin μέσα από πώληση επιπλέον μετοχών που ήταν στη διάθεση της Αγροτικής Τράπεζας. Όσο για τη συγκυρία που έγιναν οι αγορές μετοχών, είναι χαρακτηριστικό ότι αγοράστηκαν την εβδομάδα πριν και μετά τις εκλογές του 2007. Όταν δηλαδήυπήρχε σιγουριά για το πια κυβέρνηση ποιος υπουργόςποια πολιτική θα εφαρμοστεί. Όλα αυτάμας κάνουν να αναρωτιόμαστε πόσο τυχαία είναι. Τραγικό ολίσθημα του Προεδρείου της ΟΜΕ η συνάντηση τους με τον επικεφαλής της Μαρφίν, για πιο λόγο άραγε¨? Ενεργώντας μεσιτικά η τελευταία κατέληξε τον ΟΤΕ στο Γερμανικό Κεφάλαιο, μαζί με τις θυγατρικές και όλη την προίκα του. Η πάλη για επανεθνικοποίηση του ΟΤΕ δεν θα είναι εύκολη. Σίγουρα όμως πρέπει να γίνει. Πρέπει να γίνει γιατί η δημιουργική προστασία των δημόσιων υπηρεσιών είναι έκφραση συλλογικής κατάκτησης. Ο δρόμος το χωράφι ,το οικόπεδο που περνά ο ΟΤΕ το καλώδιο του είναι κοινωνικός χώρος. Το πεζοδρόμιο του πεζού που μπαίνει το καρτοτηλέφωνο είναι κοινωνικός χώρος. Ο αέρας που περνά η συχνότητα και τα ασύρματα δίκτυα είναι κοινωνικός χώρος. Δεν μπορεί ο τελευταίος καφετζής να πληρώνει τέλη στο Δήμο για ένα τραπέζι στη πλατεία και δίπλα ο ιδιώτης να στήνει το καρτοτηλέφωνο και να πληρώνεται. Αυτό το περίεργο ΣΔΙΤ ανάμεσα στο κράτος και τους τηλεπικοινωνιακούς. εμπόρους να μπει στο στόχαστρο της κοινωνίας. Ο ΟΤΕ σήμερα πρέπει να ενώσει τους εργαζόμενους στη πάλη κατά του νεοφιλελευθερισμού. Είναι μια μάχη που θα δοθεί στο όνομα του μεροκάματου, στο όνομα της ασφάλισης , στο όνομα της υγείας, της παιδείας του δημόσιου χώρου. Ένα ερώτημα με χιλιοπεγμένη απάντηση. Είναι η επικοινωνία κοινονικό αγαθό? Σίγουρα η επικοινωνία είναι κοινωνικό αγαθό. Η τηλεφωνία όμως που είναι επικοινωνία δεν σημαίνει ότι δια της εις άτοπον απαγωγής ότι πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό σώνει και καλά. Ειδικά η κινητη τηλεφωνία και οι ευρυζωνικές υπηρεσίες επεκτείνουν τον εργασιακό χρόνο του ατόμου, καθιστώντας και τον ελεύθερο χρόνο εργασιακό. Συγχρόνως δημιουργούν ψευδέσθηση επικοινωνίας παίζοντας με το φαντασιακό υποσυνήδητο μας. Οι ομάδες πολιτών που ξηλώνουν κεραίες και καταλαμβάνουν πλατείες η απελευθερώνουν παραλίες στη πραγματικότητα δίνουν απάντηση στην επικοινωνία σαν κοινωνικό αγαθό.
Χρειάζεται μέτωπο πάλης
Μπροστά στις τέτοιες εξελίξειςχρειάζεταιαπάντηση μέσα από το άμεσο χτίσιμο ενός αντινεοφιλελεύθερου μετώπου η διεύρυνση η ισχυροποίηση του οποίου θα δίνει απαντήσεις στα ώριμα προβλήματα των εργαζομένων. .
Τα ανώτερα και ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα, τα πολιτικά κόμματα, οι κοινωνικοί φορείς μπορούν και πρέπει να παλέψουν για να αντιστραφεί η κατάσταση. Ηθικά, κοινωνικά, εθνικά, οικονομικά η κυβέρνηση ο νεοφιλελεύθερος κύκλος περισσότερο από ποτέ και είναι έκθετοι και έχουν χάσει κάθε νομιμοποίηση. Είτε το θέλουμε είτε όχι η πάλη για απόκρουση του ξεπουλήματος του ΟΤΕ στη Γερμανική εταιρεία και ξεπερνάει και ενοποιεί όλους τους προηγούμενους αγώνες κατά των ιδιοτικοποιήσεων. Είναι υποχρέωση του συνδ. Κινήματος αλλά και δικαίωμα του. Υποχρέωση και δικαίωμα στη μόρφωση στο ασφαλιστικό στις εργασιακές σχέσεις. Είναι παράξενες το λιγότερο οι απόψεις που φένουν στην ίδια γραμμή το προηγούμενο καθεστός με το επόμενο. Άσπρος σκύλος , μαύρος σκύλος είναι το ίδιο αρκεί να γαυγίζει!!! Για το Τιμημένο είναι το ίδιο το γαύγισμα από Ντόπερμαν η από λουλού. Τα μαρξιστικά τους αυτιά εχουνωτοασπίδες… Το ίδιο σε μικρότερο βαθμό και όσοι στέκονται αποκλειστικά σε ημερομηνίες με τη μεζούρα του δοσατζή. Πολύ περισσότερο που έχουμε σήμερα χειροπιαστές αποδείξεις για το «νέο ρόλο» των τηλεπ. Οργανισμών δηλ. αυτόν του μεγάλου αδελφού, όπως αποκαλείπτεται σχετικά με την Ντόιτσε Τέλεκομ.
Στόχος μας να είναι.
Η άμεση απομάκρυνση Βουρλούμη, Η επανακατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα του ΟΤΕ με κάθε τρόπο .
Η επανακατάκτηση των προηγούμενων εργασιακών όρων και η επέκταση τους.
Η ανάσχεση των φημολογούμενων πωλήσεων κομματιών φιλέτων του Οργανισμού (κτίρια ,κτλ) καθώς και η αποτροπή των σχεδιασμών τεμαχισμού των δραστηριοτήτων του ΟΤΕ.
Η καταδίκη της δήθεν «ανεξάρτητης» επιτροπής ανταγωνισμού που ουσιαστικά παίζει το ρόλο μεγιστοποίησης της κερδοφορίας των παρόχων και έμμεσα της κατεδάφισης των εργασιακών σχέσεων στον ΟΤΕ.
Η ενίσχυση του κοινωνικού χαρακτήρα του ΟΤΕ σαν επιστέγασμα μιας αντινεοφιλελεύθερης προοπτικής.
Για όλα αυτά απαιτείται ενεργοποίηση των σωματείων μας, της ΟΜΕ-ΟΤΕ, συνεργασία με συνδικάτα κοινής ωφέλειας, ανέργων, νέων εργασιακών σχέσεων, κοινωνικούς φορείς που μέσα απόποικίλες μορφές δράσης και αγώνα.(ενημέρωση, πορείες, δημοψήφισμα), καταλήψειςΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ΣΕ ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ αντίστασης και προοπτικής.
Ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Ώρα να τον ξεκινήσουμε και να τον τελειώσουμε.
Υστερόγραφο.
Από τους πρώτους υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης ήταν τα φασιστικά καθεστώτα. Το 1925 ο Μουσολίνι με νόμο πούλησε σε ιδιώτες το τηλεφωνικό δίκτυο της Ιταλίας. Otemporesomores.
