ΑΠΟΛΑ ΕΧΕΙ Ο ΜΠΑΞΕΣ



ΑΠΟΛΑ ΕΧΕΙ Ο ΜΠΑΞΕΣ


Δεν ξέρω τι είναι καλλίτερο. Να γελάει κανείς αμήχανα η να στενοχωριέται με ότι διαβάζει στα πολλά πολλά σχόλια τοπικων γραφίδων. Για μένα το πιο δύσκολο βέβαια είναι να τα εξηγήσω με βάση την λογική. Φυσικά την δική μου λογική. Γράφει πχ ένας ή μία κριτικάροντας μια φωτο του Κωστοπαναγιώτου με τον υπουργό Β. Αποστόλου (σε δελτίο τύπου) ...προχειρότητα ...ένδειξη μη σεβασμού κτλ. Και όλα αυτά γιατί δεν υπάρχει ...για τα προσχήματα όπως αναφέρει μια κόλλα χαρτί μπροστά τους!!! Ράβδος στη γωνία άρα βρέχει!!! Τι να πεί κανείς! Τόση κατάπτωση; Τόση πολιτική μιζέρια; Η στέρηση γενικώς αποδείχνεται πολύ κακός παράγοντας. Τώρα για την ακρίβεια. Για όσους έχουν ανέβει στα γραφεία του βουλευτή, η φωτό τραβήχτηκε στο χώρο του γραφείου και όχι στο χώρο που έγινε η συνάντηση με τους φορείς. Όσο για τους τελευταίους; αυτό είναι το μαράζι σας. Επισκέπτονται το γραφείο και φορείς; Ελα μου ντε.Μη χολοσκάτε.
Μια πολύ "σεμνή" ανακοίνωση από τον βουλευτή για την συνάντηση στο υπουργείο σχετική με το αστυνομικό τμήμα στους Δελφούς, γίνεται αντικείμενο κριτικής και σχολίων που δεν ταιριάζει κατ εμέ στο επίπεδο του κειμένου αθτού καθ εαυτού. Λοιπόν για την ακρίβεια των πραγμάτων...
Όχι ένα αλλά πολλά ραντεβού έχουν γίνει και για αυτό και για άλλα θέματα προβλήματα της περιοχής από τον βουλευτή που αποδίδουν. Σαφέστατα το ότι δεν είναι συνεχώς απασχολημένος σε "καλλιέργεια" δημόσιων σχέσεων δεν σημαίνει ότι είναι και αόρατος. Έχουμε χορτάσει τόσα χρόνια από "κατόπιν ενεργειών μου"....
Ας αναφέρουμε και άλλο ένα από τα πολλά. Τα αντισταθμιστικά του Μόρνου. Τι φωτό κι αυτή!!! Όλοι οι δημοτικοί οπλαρχηγοί μαζί και οι πολιτευτές ξαφνικά βρήκαν χώρο να σταθούν και τη γη να κινήσουν. 40 χρόνια μετά τον Μόρνο θυμήθηκαν τα αντισταθμιστικά. Όσο για τους πολιτευτές;
Αφού ξαπόστασαν από τα τρεχαλητά να προφτάσουν το κόψιμο σε τόσες πίττες, Να η Ευκαιρία. Δείχνουν το ενδιαφέρον τους για πράγματα που τοοσα χρόνια κάθονταν επάνω αλλά δεν το είχαν καταλάβει!!!
Φυσικά πολλά δεν έχουν καταλάβει. Όπως πχ πως φτάσαμε στην κρίση. Μάλλον κατ αυτούς η κρίση είναι φυσικό φαινόμενο και αυτό ισχύει ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ καθόσον σωρευτικά τα δυο τελευταία φταίει μόνο και αποκλειστικά ο Τσίπρας και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο Τσουκάτος, ο Μαντέλης, Ο Παπαντωνίου, ο Άκης,το χρηματιστήριο οι Ολυμπιακοί αγώνες, το ΚΕΕΛΠΝΟ, η ΝΟΒΑΡΤΙΣ, οι εξοπλισμοί γενικώς, η μιντιοκρατία και τα δάνεια με ενέχυρο αέρα πατέρα, το PSI, το πλάτσικο των αποθεματικών στα ταμεία από το 1952 ακόμη, και τόσα αλλα ων ουκ έστι αριθμός με κάποιο μαγικό τρόπο μεταφέρονται στην περίοδο των 2 ετών .
Υστερόγραφο. Εκτός από τους παλιούς πολιτευτές εμφανίστηκαν και τα νέα φυντάνια με Οικογενειακή εμπειρία κοντά εκατονταετίας. Όσο νέοι και να είναι οι μέθοδοι παραμένουν παλιοί. Κολακία με το αζημίωτο στα ΜΜΕ υποσχέσεις και διαπλοκή.

σκεψεις για Γηροκομείο Αμφισσας



Σκέψεις για το ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΑΜΦΙΣΣΑΣ
Το 2016 ετοιμάζεται να παραχωρήσει την θέση του στο 2017 και το θέμα «Γηροκομείο Άμφισσας» εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα, ακόμη, προβλήματα του Δήμου και συνολικά της περιοχής μας.
Βέβαια, είναι απορίας άξιο, πως τόσες προσφορές ευεργετών, τόση περιουσία, δεν στάθηκε ικανή μαζί με τα χρήματα των συνταξιούχων γερόντων τροφίμων του ιδρύματος, να το στηρίξουν έστω για ελάχιστο χρόνο. Αντίθετα, φαίνεται ολοκάθαρα πως πρωτοταξίδεψε με σκοπό να ναυαγήσει, και ακολούθως  να σαπίσει παρατημένο.                                                                       Νόμοι ¨"παράνομοι" από "εξουσίες άδικες" έχουν φροντίσει για κάθε τέτοια περίπτωση.  Τα γρανάζια της κάθε αρχής,  η δαιδαλώδης γραφειοκρατία, των δικηγόρων τα πονήματα και των πολιτικών τα αποτελέσματα δυστυχώς βραχυκυκλώνουν τα πάντα ώστε στο τέλος η «υπόθεση» να χάνεται στου νεκροθάφτη χρόνου την μαύρη τρύπα.
Κατά καιρούς διάφοροι ρομαντικοί (;) ίσως ανακινήσουν σε κάποιες σελίδες τέτοια ζητήματα, που σαν διάττοντες αστέρες γρήγορα θα εξαφανιστούν.
Ο χρόνος να περνάει και όλα βρίσκουν τον δρόμο της λήθης.
Όμως για το γηροκομείο τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όσο τα περιουσιακά στοιχεία των ευεργετών αντέχουν τόσο θα επανέρχεται το θέμα. Ας το πάρουν αυτό υπόψη τους όλοι όσοι νομίζουν πως έχουν ξεμπερδέψει…
 Το πρόβλημα θα υπάρχει όσο το κλειστό οίκημα στο κέντρο της Άμφισσας συναντά τα βλέμματα των κατοίκων και των εργαζομένων του.
Τα ερωτήματα θα πλανώνται αναπάντητα όσο κανένα πόρισμα ελεγκτικού μηχανισμού δεν μπαίνει στον κόπο να πληροφορήσει για το τι και πώς.
Υπάρχει απάντηση τουλάχιστον για ένα καινούργιο ξεκίνημα;
Πριν λίγες ημέρες διαβάσαμε για μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από αντισταθμιστικά της μεταλλείας και των εγκατεστημένων ΑΠΕ.
Πριν λίγες ημέρες ακούσαμε για τα αντισταθμιστικά του Μόρνου και τις διεκδικήσεις επί αυτών.
Γνωρίζουμε για τα χρωστούμενα από τον ΕΟΠΠΥ.
Ας είμαστε σίγουροι, πως αν διατεθούν χρήματα από τα αντισταθμιστικά, άμεσα, θα μπορέσει το γηροκομείο να ορθοποδήσει.
Πιστεύουμε πως ευχερώς πλέον και ο ΕΟΠΠΥ θα αποδώσει τα παρακρατηθέντα ποσά, ώστε συγχρόνως με ένα λογικό από την κυβέρνηση διακανονισμό στο ΙΚΑ κλπ να μπορέσει να λειτουργήσει.
Φυσικά αν τα παραπάνω αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση, τότε ικανή θα είναι η κατάλληλη οικονομοτεχνική μελέτη για την λειτουργία του ιδρύματος.
Πιθανόν η συνεργασία με το αντίστοιχο της Ιτέας να είναι αναγκαία ή τουλάχιστον απλά κάποιος καταμερισμός εργασιών και υπηρεσιών ώστε να δημιουργηθούν οικονομίες κλίμακας πχ στο πεδίο της παρασκευής γευμάτων κτλ.
Ίσως μερικοί, που "ποντάρουν" στην κολακεία των τοπικών κοινωνιών που θα χάσουν για ένα χρόνο κάποια ποσά να δυσαρεστούνται από τέτοιες απόψεις. Αυτό που μετράει όμως για το κοινωνικό σύνολο, πιστεύουμε πως είναι η άμεση λειτουργία του γηροκομείου Άμφισσας. Οι ανάγκες των ανήμπορων, οι θέσεις εργασίας που θα ξαναδημιουργηθούν, η ανακούφιση στην τοπική αγορά.
Τι λένε οι κατέχοντες την τοπική εξουσία κάθε βαθμίδας επί όλων αυτών;
ΘΕΛΟΥΝ τη ΛΥΣΗ;
 Ενδιαφέρονται για την κοινωνική ανταποδοτικότητα έργων και πράξεων ή τα αντιμετωπίζουν όλα σαν μπροσούρες, κηδειόσημα λιτανείας τετελεσμένων και τελευσάντων;
Ιδού η Ρόδος κύριοι. Να ελπίσουμε;
 20-12-2016 Χ. Βανδώρος



ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΜΠΕΛ



ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΜΠΕΛ

            Στις 5 Νοεμβρίου του 1957 στην Κρήτη, κηδεύτηκε ο πιο πολυδιαβασμένος διεθνώς Έλληνας λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης.
            Στις 7 Νοεμβρίου 2016 στο φιλόξενο χώρο του "ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ" στα Άσπρα Σπίτια, ο ακούραστος Γιώργος Θεοχάρης, διευθυντής του περιοδικού και ποιητής ο ίδιος, παρουσίασε το βιβλίο "ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΜΠΕΛ" , μαζί με τον συγγραφέα του, τον Κώστα Αρκουδέα.
Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, πρόκειται για την ιστορία εκείνη, όπου εκκλησία μαζί και η πολιτεία της μετεμφυλιακής Ελλάδας – και όχι μόνο- ΑΠΑΙΤΗΣΑΝ από τη Σουηδική Ακαδημία το βραβείο Νόμπελ να μην δοθεί ποτέ «στον άθεο, κομμουνιστή και διαφθορέα της νεολαίας» Νίκο Καζαντζάκη! (ούτε και στον Άγγελο Σικελιανό). Έκτοτε, η αιώνια Ελλάδα θα «ευγνωμονεί» την δεξιά και την δεξιά του κυρίου της που μας έσωσε από έναν «άθεο» που διαρκώς μέσα από τα έργα του ζητάει το θείο, από έναν «κουμουνιστή» που τα κουμουνιστικά κόμματα δεν αναγνωρίζουν, από έναν «διαφθορέα» που ο Ζορμπάς του γίνεται παγκόσμιο σύμβολο του διαχρονικού Έλληνα.
Προς γνώση και συμμόρφωση ένα απόσπασμα από την γραφή του Αυγουστίνου Καντιώτη (μετέπειτα μητροπολίτη Φλωρίνης και τότε ιεροκήρυκα), στο περιοδικό Σπίθα, την ημέρα της ταφής του παγκόσμιου Έλληνα Καζαντζάκη:
 «...ο μητροπολίτης Ευγένιος (της Εκκλησίας της Κρήτης), παρόλο που ειδοποιήθηκε αυστηρά από την Ιεραρχία, άφησε τον βλάσφημο να μπεί μέσα στη χριστιανική εκκλησία...ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ χυδαιολόγοι της πίστης μας. Να πάτε στις χάβρες στα τζαμιά να μην πατήσετε τα πόδια σας σε ιερό ναό της εκκλησίας μας, πρυτάνεις των πανεπιστημίων, λογοτέχνες και πολιτικοί...»
Άλλαξε τίποτε από τότε;
Φυσικά. όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν στην καθ’ ημάς ορθοδοξία..
Φαίνεται πως αρκεί… μόνο η μνήμη να εκδικείται…
Ποιός θυμάται την επίσημη πρόταση τότε της Ελλάδας, σε «αντικατάσταση» του Νίκου Καζαντζάκη; ΚΑΝΕΙΣ!
Λοιπόν, χάριν της ιστορίας, λεγόταν Γεώργιος Βουγιουκλάκης ήταν και είναι παγκοσμίως άγνωστος. Την διαμεσολάβηση δε με την επιτροπή Νόμπελ στη Σουηδία ανέλαβε ο εκπρόσωπος της «άλλης» ορθοδοξίας ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς.
Είπαμε «σωπαίνουν οι λύκοι όταν ουρλιάζουν οι άνθρωποι»… Και η Σουηδική επιτροπή απέρριψε τον Καζαντζάκη όπως είχε απορρίψει τον Εμίλ Ζολά, τον Λέοντα Τολστόι.
Θέλουμε, ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη, σμιλεμένος από τον Κακογιάννη, τραγουδισμένος από τον Θεοδωράκη, αγαπημένος σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, αιώνιος Έλληνας, να μας ξαναπλησιάσει γιατί …εμείς πρέπει και να πιστέψουμε και να ελπίσουμε στη νέα κοινωνία της ελευθερίας.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2016 2ο



Ο ζωγράφος του φακού στην Ιτέα

Άλλη μια καλοκαιρινή περίοδος για την Κινηματογραφική Λέσχη Ιτέας έφτασε στην αφετηρία του Χειμώνα. Οι προσπάθειες δύο κύκλων ατόμων πιστεύουμε πως άλλη μια χρονιά αφήνουν ευοίωνα σημάδια στην πόλη. Ο ένας κύκλος; Τα άτομα που επιφορτίζονται με όλες τις λεπτομέρειες μιας προβολής τα οποία ως συνήθως υπολείπονται του αριθμού δαχτύλων ενός χεριού. Ο δεύτερος κύκλος όμως αριθμεί δεκάδες μέλη. Είναι οι συμπολίτες που «εμβολιάζουν» με κουράγιο την πρώτη ομάδα, που δίνουν δύναμη στη θέληση ώστε όλοι μαζί να υλοποιούν το όραμα μιας πολιτιστικής πορείας στη περιοχή μας. 
Ένας σταθμός στη παραπάνω πορεία αποδείχτηκε και η  συνάντηση της 5-9-2016.
ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ
Ο τρόπος που ξεδιπλώθηκε η παρουσίαση του Γιώργου Αρβανίτη ήταν μοναδικός. Φυσικά βοήθησε πέρα από τα γνωστά και η παρουσία της «δικής μας» πλέον Χρυσάνθης Σωτηροπούλου, καθώς και της «οικοδέσποινας» του Αρβανίτη Δέσπως Παπαστάθη.
Άραγε πόσα μπορούμε να πούμε για αυτή την βραδιά; Πόσα μπορείς να γράψεις σε ένα ρεπορτάζ για τον ζωγράφο του φακού, τον δημιουργό 110 ταινιών που είναι γεμάτες φως και χρώματα όπου το κάθε κάδρο ισοδυναμεί με εκατοντάδες λέξεις και το φωτογραφικό κλικ  περικλείει κάποιο πίνακα στη πινακοθήκη της ιστορίας του κινηματογράφου;
Λοιπόν απολαύσαμε τον καλλιτέχνη, αφού ακούσαμε τον δημιουργό και αισθανθήκαμε τον Άνθρωπο με α κεφαλαίο. Όλα αυτά στο μαγικό χώρο στο παρκάκι πίσω από το λιμενικό ταμείο.
Ακούσαμε πολλά μάθαμε προβληματιστήκαμε. Ναι συμφωνούμε η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα… η  φωτογραφία γίνεται τέχνη καθώς γράφει με το φώς… διευθυντής φωτογραφίας είναι εκείνος που μετουσιώνει σε εικόνα το όνειρο-όραμα του σκηνοθέτη…
Μα η συζήτηση δεν τέλειωσε. Συνεχίστηκε το βράδυ δίπλα στην θάλασσα της Ιτέας, μεταφέρθηκε στο γνωστό διατηρητέο Δελμούζου στην Άμφισσα και έκλεισε για τώρα κ προς το παρόν στο Τροκαντερό, την άλλη μέρα.
Να σημειωθεί πως η προσφορά του Γιώργου Αρβανίτη συνεχίζεται και μέσα από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης όπου είναι πρόεδρος. Και εμείς περιμένουμε τη συνέχεια. Δέσπω, Χρυσάνθη, Βαγγελιώ, έχουμε πλέον αυξημένες απαιτήσεις για τον χειμώνα.


Υστερόγραφο. Στην παρακάτω διεύθυνση βλέπουμε ένα μικρό απόσπασμα από την εκδήλωση.

                 Χρ. Βανδώρος

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2016 1ο



10η ΑΝΙΜΑΡΤ 2016
16 με 24 Ιουλίου στους Δελφούς

 Ανοίγω το διαδίκτυο. Ψάχνω,  κοιτάζω και θαυμάζω στην αντίστοιχη ιστοσελίδα τις φωτογραφίες από την συλλογή «τα κορίτσια από το δέλτα του Μεκόνγκ». Προχωρώ και σε άλλα έργα…
       Σε λίγες ώρες η καθηγήτρια φωτογραφίας Oh Soon Hwa, από το Πανεπιστήμιο της εξωτικής Σιγκαπούρης, θα αποτυπώνει στη ψηφιακή μνήμη της πανάκριβης Leica τις ομορφιές της Φωκικής γης. 
Ο ελαιώνας, τα ταμπάκικα, το κάστρο, το διατηρητέο σπίτι του 1830, το καφενείο στην πάνω πλατεία, αλλά και ανάβαση στα 2000 μέτρα στο Κοκκινάρι. Μέσα από τα σύννεφα προβάλει η Ιτέα, ο Παρνασσός, κάποια ξεκοιλιασμένα βουνά, η λίμνη του Μόρνου. Κατεβαίνουμε. Το τοπίο της οικολογικής υποβάθμισης  – Λαρνάκι – προβάλλει.
Η  Soon πυροβολεί με το φακό της ασταμάτητα… 
Πότε θα δούμε τις φωτογραφίες στον τόπο τους Soon; 
Νομίζω του χρόνου στην 11η Άνιμαρτ, απαντά. Μέχρι τότε η επόμενη  55η η 56η  διεθνής έκθεση της  θα έχει εμπλουτιστεί με Δελφούς και δελφικά τοπία προς τέρψη του παγκόσμιου κοινού της. 
Νυχτώνει.
Κάτω στη μικρή πλατεία, απέναντι από το Γυμνάσιο Δελφών τα συμμετέχοντα στην Ανιμαρτ, μέλη της Εταιρείας Αστρονομίας και Διαστήματος, έχουν στήσει τα τηλεσκόπια.  Η αστροβραδιά έχει ξεκινήσει. Στο μάτι μας αποτυπώνεται ο Κρόνος με την εντυπωσιακή στεφάνη. Το φεγγάρι, ο Δίας, αλλά και νεφελώματα.
Πιο κάτω, στο χώρο του Μουσείου η κ. Λίτη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών εκθέτει δημιουργίες της. Την ίδια ώρα μαθητές της συνεχίζουν στην Χάρμαινα με έκθεση ζωγραφικής.
Μέσα στον χώρο του Γυμνασίου, πρωί και απόγευμα, αλλά και πάνω στην θεϊκή αυλή της βίλλας Σικελιανού, καλλιτέχνες, καθηγητές πανεπιστημίων, φοιτητές, φιλότεχνοι από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μοιράζονται γνώσεις, ταλέντο, καλλιτεχνικές ανησυχίες. Αναλύουν και συνθέτουν την σχέση τέχνης, επιστήμης, τεχνολογίας, τεχνικής. Και όλα αυτά σε ένα τόπο φορτισμένο με ιστορία αιώνων, περπατημένο και αγιασμένο από τα πιο φωτεινά μυαλά.
Έναν τόπο απαράμιλλης αισθητικής αξίας, τον οποίο οι ξένοι προσκεκλημένοι αγάπησαν σχεδόν λάτρεψαν. Ζωντανή διαφήμιση στους κύκλους τους για την περιοχή μας. Σοβαρή υπόσχεση για την επιτυχία και την διεύρυνση της επόμενης συνάντησης τους (μας) στους Δελφούς.
Αυτή είναι - ήταν η 10η Animart.
Πάνω από 100 συμμετέχοντες, δεκάδες παρουσιάσεις, εκδηλώσεις – κορυφαία ανάμεσα τους το ρεσιτάλ πιάνου στην Ιτέα της Κριστίν Τοκατλιάν.
 Δεκάδες καθηγητές πανεπιστημίων από όλο τον κόσμο πήραν μέρος. Για μια εβδομάδα έζησαν-ζήσαμε κάτι διαφορετικό.
Και όλα αυτά λόγω της συντονισμένης προσπάθειας εκτός από τους διοργανωτές, κάποιων από την Κινηματογραφική Λέσχη Ιτέας, και φυσικά όσων εκπροσώπων του Δήμου πίστεψαν στην επιτυχία αλλά και στην ανάγκη για ένα τέτοιο εγχείρημα.
Η προσπάθεια αυτή βάζει επί τάπητος όχι τα όρια αλλά τον τρόπο που οι Δελφοί - και ό,τι περικλείουν - μπορούν να ενταχθούν στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του τόπου.
Η 10η  Animart,  ή επί το επιστημονικότερον «Βιωματικό σχολείο Τεχνών και Φόρουμ  Σύγχρονης Δημιουργικότητας» τελείωσε ανοίγοντας έναν ακόμη δρόμο προώθησης της περιοχής. Ας φροντίσουμε ο όποιος δρόμος να γίνει λεωφόρος. Ας αντιμετωπίσουμε το τέλος της 10ης σαν σημείο εκκίνησης που θα ξεπεράσει τις γραμμές των οριζόντων.     

Χρήστος Βανδώρος

Υστερόγραφο. Για την ιστορία αναφέρουμε τα ονόματα των επιμορφωτών

BOKOWIEC MARK, Συνθέτης, Πανεπιστήμιο Huddersfield, Ηνωμένο Βασίλειο
OH SOON-HWA, Φωτογράφος, Eπίκουρη Καθηγήτρια, Nanyang Technological University, Singapore
PECQUET FRANΚ, Καθηγητής, Université Paris Ι, Panthéon Sorbonne, Γαλλία
WILSON - BOKOWIEC JULIE, Vocalist, Performer, Πανεπιστημιακή ερευνήτρια, Ηνωμένο Βασίλειο
ΓΕΩΡΓΑΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, Μουσικός, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Μουσικών Σπουδών, ΕΚΠΑ
ΚΑΨΟΥΛΗ ΧΡΥΣΑ, Ηθοποιός, σκηνοθέτης
ΛΙΤΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ, Γλύπτρια, Καθηγήτρια, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΙΣΣΥ, Ιστορικός, Σκηνοθέτης
ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ ΟΡΕΣΤΗΣ, Εικαστικός
ΤΗΕ MILENA PRINCIPLE, Organization
ΤΗΛΙΓΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Τεχνών Ήχου & Εικόνας, Ιόνιο Πανεπιστήμιο
ΤΟΚΑΤΛΙΑΝ ΚΡΙΣΤΙΝ, Πιανίστα, Καθηγήτρια πιάνου, DEREE - The American College of Greece


FΟRUM (ARTS AND SOCIAL PRACTICES)
– KAREN McCOY, Καλλιτέχνις, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ
– ELAINE BUCKHOLTZ, Καθηγήτρια, Massachusetts College of Art and Design, Βοστώνη, ΗΠΑ
– FLOOR VAN DE VELDE, Καθηγήτρια, School of Museum of Fine Arts, Βοστώνη, ΗΠΑ
– LYDIA MATTHEWS, Καθηγήτρια, Parsons -  Fine Arts, Nέα Υόρκη, ΗΠΑ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ, Visual artist, Visiting Professor, Tisch School of Arts / New York University
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Λέκτορας Κοινωνιολογίας, Goldsmiths, University of London, Ηνωμένο Βασίλειο
LEZLI RUBIN-KUNDA, Senior lecturer, Architecture Department, Technion University, Χάιφα, Ισραήλ
ROS BANDT, International sound artist, Senior research fellow in sound culture, Πανεπιστήμιο Μελβούρνης, Αυστραλία




ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ



ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ
Διάφορα καθόλου παράξενα αλλά "παράξενα" βλέπω, νομίζω, ακούω να συμβαίνουν.
Το καθεστώς "Οικογένεια Μητσοτάκη" έχει αναθέσει με 108 -όπως λέγαμε στο πεζικό - στο νεότερο μέλος την άλωση της Φωκίδας.
Οι παρατρεχάμενοι υπάρχουν σε αρκετή ποσότητα για ποιότητα δεν γνωρίζω... Θα δείξει...
Φυσικά το παρών δίνουν και οι ώριμοι Πασόκοι από την κουζίνα ης μαμάς. Εντάξει όλα ωραία αλλά οι τελευταίοι τι θα κερδίσουν; Μα φυσικά ποντάρουν στο ΔΗΜΟ ΔΕΛΦΩΝ. Ήδη αρχίζουν οι αιτήσεις υποψηφιοτήτων...
Στον δρόμο αυτό εκτός από τα δεξιά πεζοδρόμια υπάρχουν φυσικά και δήθεν ανεξάρτητα... ¨οσο για τον τρόπο προπαγάνδισης και κοινωνικοποίησης της είδησης ε ναι και εφημερίδα και μάλιστα καθημερινή θα κοιτάξουν να αποκτήσουν... Όσο για χρήση του διαδικτύου. Εύκολη και ανέξοδη εργασία...Κούνια που σας κουνάει,...!!;;
Τα "παράξενα του Ιουνίου " φυσικά δεν έβγαλαν την Είδηση που περίμεναν. Η κυβέρνηση δεν έπεσε και δεν πήγε η χώρα σε εκλογές όπως υπολόγιζαν. Ετσι πήγε στράφι η όλη κινητικότητα του Περιφερειάρχη. Εμ λίγο είναι να τρέχουν πχ στο νοσοκομείο Άμφισσας για να δηλώνουν ότι θα μας λύσουν τα προβλήματα όταν εκτός από δηλώσεις και φωτογραφίες δεν έχουν τίποτε άλλο; Ή να μας πασπαλίζουν με εκατομμύρια για επέκταση του γηροκομείου Ιτέας όταν το έτοιμο αντίστοιχο της Άμφισσας έχει κλείσει για ισοδύναμο ποσό;
Βέβαια το έπαθλο για μια τέτοια κίνηση δεν είναι ή δεν θα είναι μόνο η "δικαίωση" στις προσωπικές φιλοδοξίες κάποιων. Καθόλου. Αυτό πιθανόν να είναι το έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργούνται οι προσδοκίες αυτού που ονομάζεται πλέγμα εξουσίας. Σίγουρα το τελευταίο έχει ζοριστεί πολύ!!! Μπορεί η κοινωνία να φαίνεται ζαλισμένη από συνεχή κτυπήματα για να αξιολογήσει τη σημασία της κατάστασης. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Πως να το κάνουμε . Όταν ο βουλευτής αντιμετωπίζει τον εκπρόσωπο της εταιρείας - κύριο κρίκο του πλέγματος εξουσίας- όχι σαν υποτελής ή έστω σαν συνέταιρος του, αλλά σαν εκπρόσωπος των συμφερόντων του τόπου, και την ίδια ώρα "όλα τα λοιπά" κρύβονται, όταν οι δρομολογημένοι έλεγχοι (από αυτόν) απειλούν να αποσαθρώσουν "το σύστημα" και όλα αυτά χωρίς ουσιαστική στήριξη από συλλογικές εκπροσωπήσεις και οντότητες στην περιοχή, αλλά με συστηματική υπονόμευση από διάφορους και αδιάφορους, τότε καταλαβαίνουμε το μέγεθος της πρεμούρας των γνωστών κύκλων...
Α και κάτι τελευταίο. Τα σενάρια διαπερνούν συμπολίτευση και αντιπολίτευση στο δημο Δελφών          

Χρηστος βαν

ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΤΡΟΧΟΣ...



ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΤΡΟΧΟΣ… κκ της Εταιρείας Μεταλλείων
Τα τελευταία γεγονότα είναι αποκαλυπτικά. Την Τρίτη έγινε η συνάντηση του σωματείου Εργαζομένων με τον υπουργό κ Σκουρλέτη παρόντος του Βουλευτή Φωκίδας καθώς και εκπροσώπων της επιθεώρησης μεταλλείων.
Την προσεχή Δευτέρα θα γίνει η τριμερής στο υπουργείο Εργασίας, με ανοιχτά όλα τα ζητήματα που δημιουργεί η αντεργατική τακτική της διοίκησης.
 Το αποτύπωμα από αυτές τις ενέργειες διαγράφεται ολοκάθαρα.
H διοίκηση της εταιρείας σε κάθε περίπτωση έχει ηττηθεί.
Η αλαζονική, δικτατορική συμπεριφορά της, η σύμφωνη με την ρήση «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω …»και «...ξέρεις ποιος είμαι εγώ» έσπασε το σχοινί της όποιας κοινωνικής ισορροπίας είχε υπάρξει. Ο φόβος και τα καθρεφτάκια με τις χάνδρες  που τόσα χρόνια «πουλούσαν» αποδείχτηκαν λίγα μπροστά στην συσσωρευμένη αγανάκτηση.
Σε αυτές τις περιπτώσεις , όταν φτάσει ο εργαζόμενος - γενικά ο αδικημένος πολίτης να αισθανθεί ότι από εδώ και πέρα έχει να χάσει μόνο τις αλυσίδες του, το νόμισμα γυρίζει προς έκπληξη όλων, από την άλλη μεριά. Συμβαίνει αυτό που λέει ο λαός "να γυρίσει ο τροχός να …..".
Όμως τα πράγματα στην κοινωνία δεν είναι μονοδιάστατα. Εκτός των παραπάνω, ειδικά η αδιαφορία της εργοδοσίας για την ασφάλεια και τη ζωή των εργαζομένων στις στοές και πολλά μικρά γεγονότα δρουν σαν καταλύτες ώστε να δρομολογήσουν στο τέλος μια άλλη συμπεριφορά.
Το ανάλογο περιβάλλον ΛΟΙΠΟΝ τώρα δημιουργήθηκε (και δημιουργείται) από την ίδια την κυβέρνηση αλλά κυρίως ΑΠΟ την γενικότερη συμπεριφορά και ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ Φωκίδας.
Φυσικά τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Η υπόθεση μεταλλεία - Φωκίδα και Βωξίτης δεν είναι κούρσα 100 μέτρων...θα πρόκειται για υπερμαραθώνιο.
 Ας μην ξεχνάμε ότι διαχρονικά και παγκόσμια η εργοδοσία στα μεταλλεία ήταν-είναι η πιο σκληρή απάνθρωπη και αυταρχική. Ξεκίνησε με εργασία δούλων και ποτέ δεν «χώνεψε» ότι υπάρχουν άνθρωποι εργαζόμενοι. Πάντοτε διαπλεκόμενοι με τις τοπικές εξουσίες, είχαν μεταφέρει στην διαδικασία εξόρυξης το ανάλογο μοντέλο της φεουδαρχίας και των τσιφλικιών.
Από την άλλη, πόσο τυχαίο είναι ότι όλοι οι λαλίστατοι, πρώην βουλευτές, αυτοδιοικητικοί πάσης φύσεως και βαθμού αλλά και τα μη εργατικά σωματεία (η μήπως όχι;) και σύλλογοι όλο αυτό τον καιρό αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι να πάρουν θέση;
Για πρώτη φορά όμως στην περιοχή μας οι εργαζόμενοι δεν είναι μόνοι τους. Για πρώτη φορά οι κοινωνικές δυνάμεις μπορούν να θέσουν σε κατάσταση ομηρείας, έστω και σχετικής, τα πολλαπλά συμφέροντα που τόσα χρόνια λυμαίνονται τον υπόγειο πλούτο, καταθέτοντας την ελάχιστη προστιθέμενη αξία στον τόπο που υπάρχει, στους εργαζόμενους που ματώνουν.
Η «ανάπτυξη τους» γίνεται ο μινώταυρος της περιοχής.
Οι εργαζόμενοι έχουν αυτή την στιγμή με το μέρος τους και την λεγόμενη σιωπηλή πλειοψηφία αλλά και ενεργή πολιτική κάλυψη.
Τα τερτίπια όλων όσων θέλησαν και θέλουν να γίνουν "γράσο" στα ρουλεμάν και στους ιμάντες συναίνεσης (ουσιαστικά συμμόρφωσης των εργαζομένων στις απαιτήσεις της διοίκησης), πρέπει και μπορούν να σταματήσουν.
Η τελική έκβαση είναι ανοικτή, μα οι συνθήκες ευοίωνες. 
Ελπίζουμε ΟΛΟΙ να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας θέτοντας και απαντώντας τις σωστές ερωτήσεις. Ίσως αυτές που ο δολοφονημένος Δημ. Μπάτσης οραματίστηκε, έγραψε και σφράγισε με το αίμα του στις σελίδες του βιβλίου του «Η Βαρειά Βιομηχανίας στην Ελλάδα» μας.
Τα γεγονότα αυτά και η εξέλιξη τους, θέτουν επί τάπητος και ένα ακόμη ζήτημα. Τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός και ποια η απάντηση εκ μέρους του κοινωνικού συμφέροντος. Αναδεικνύουν ότι η ελεύθερη αγορά, η ιδιωτικοποίηση, κτλ είναι το αιτιατό την ώρα που το αίτιο είναι η αποφασιστική εξάλειψη της διαπραγματευτικής δύναμης του εργαζόμενου σαν ομάδα αντιτιθέμενων συμφερόντων. Πέρα από οράματα και μπροσούρες ας δείξουμε ΤΩΡΑ με την αλληλέγγυα δράση μας ότι μπορούμε να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου.
                                                                                              Χ Βανδώρος

ΑΠΟΡΙΑ ΨΑΛΤΟΥ ΒΗΞ



ΑΠΟΡΙΑ ΨΑΛΤΟΥ ΒΗΞ
Την Δευτέρα 6 Ιουνίου η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δ. Δελφών, ξεκίνησε με πρώτο και κυρίαρχο θέμα τις εξελίξεις και τα διαχρονικά συμβαίνοντα στην – και με – την εταιρεία εξορύξεων της περιοχής μας.
Μια διαδικασία που κατά καιρούς σχεδόν με τον ίδιο τρόπο επανέρχεται και σχεδόν ομοιόμορφα υποχωρεί, …προκειμένου να ξανάρθει.
Σοβαρά ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας, περιβαλλοντικά προβλήματα και επιπλέον τον τελευταίο χρόνο απολύσεις προσωπικού, στα πλαίσια μιας τακτικής κλιμακούμενης έντασης από την εταιρεία ειδικά μετά την πώληση της και την αλλαγή (εναλλαγή;) ιδιοκτησίας.
Έως εδώ όλα «καλά» και συνηθισμένα. Χρόνια η δυσκολία της μόνιμης αντίδρασης των συνδικάτων και των πολιτικών υποκειμένων στις πολιτικές που εκπορεύονται από την εργοδοσία. Ειδικά η μεταλλευτική εργοδοσία στην οποία θα μπορούσαμε να προσάψουμε τον τίτλο του πρωταθλητή όχι μόνο για την σκληρότητα της αλλά και για τον ειδικό ρόλο της στην κάθε προσπάθεια πρωταρχικής συσσώρευσης στο καπιταλισμό.
Όμως τώρα κάτι ξεφεύγει ακόμη περισσότερο.
Τα γεγονότα –μετά την τελευταία «επίσκεψη» των επιθεωρητών μεταλλείων και τις σχετικές αποκαλύψεις τους- εν δυνάμει αλλάζουν τα δεδομένα, στριμώχνουν την ιδιοκτησία  
Προσπαθώ λοιπόν να καταλάβω την τακτική των παρατάξεων του δημοτικού συμβουλίου Δ. Δελφών καθώς και του σωματείου και του Εργατικού Κέντρου Φωκίδας, στο θέμα με την εταιρεία μεταλλείων της περιοχής. Η ενημέρωση μου από τα σάιτ και την εφημερίδα αλλά και η άμεση γνώση του προβλήματος από όλες τις προηγούμενες φορές και περιπτώσεις με οδηγεί σε σκέψεις και απορίες.
         Η διαδικασία της σύγκρουσης ήταν προδιαγεγραμμένη μετά την έναρξη των πρώτων απολύσεων.
Τα ζητήματα (ανα)ασφάλειας στην εργασία μόνιμα και επώδυνα για τους εργαζόμενους.
Οι έλεγχοι του υπουργείου και τα πρόστιμα συνεχή. Το τελευταίο συμβάν έξω και πέρα από κάθε όριο νομιμότητας, αφού η εταιρεία δεν είχε άδεια για εκμετάλλευση της στοάς όπου εργάζονταν.
Στις 17 Μαΐου έγινε συνάντηση του σωματείου με τον Γενικό Γραμματέα του υπουργείου Εργασίας με παρέμβαση του βουλευτή του νομού. Εκεί αποφασίστηκε να γίνει 3μερής δηλ. σωματείο, εργοδοσία και Υπουργείο.
 Το μάθαμε καθυστερημένα από δελτίο τύπου του βουλευτή.
Μετά έρχεται το θέμα στο δημ. συμβούλιο ουσιαστικά από το σωματείο.
Στο δημ. συμβούλιο που καταλήγουμε;
Απόφαση για επίσκεψη των επικεφαλής δημοτικών παρατάξεων στην εταιρεία, ενώ το σωματείο χθες προχώρησε σε 2μερή σωματείου -εταιρείας αντί να επισπευτεί η τριμερής συνάντηση !!!
Φυσικά η τακτική της έντασης που έχει επιλεγεί από την εταιρεία δεν μπορεί να είναι συνεχώς αυξανόμενη. Όταν στριμώχνεται, θα επιστρέφει σε ελιγμούς δήθεν «συνεννόησης» και προσέγγισης.
Αυτό το παιγνίδι άριστα - κατά την γνώμη μου- εξυπηρετείται από τις τελευταίες κινήσεις και αποφάσεις. Ο έλεγχος των υπηρεσιών στις στοές, η αποκάλυψη όλων των παρανομιών, θα κάρφωναν εν δυνάμει στον τοίχο την εταιρεία κατά τη διάρκεια της τριμερούς συνάντησης και θα αποδυνάμωναν την όποια αποτελεσματικότητα της τακτικής της, με δεδομένη μάλιστα την συνεπή στάση του βουλευτή σε αυτή την σύγκρουση. Αντί λοιπόν να πέσει το βάρος σε αυτή την κατεύθυνση επιλέγεται ουσιαστικά να κλείσει το ζήτημα, πράγμα που ευνοεί την εταιρεία αφού τα ντοκουμέντα είναι όλα εναντίον της. Και όλα αυτά με τους απολυμένους στη μοίρα τους…
 Προς το παρόν αυτά.

ΛΑΡΝΑΚΙ ΙΤΕΑ ΜΑΛΑΙΣΙΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΒΩΞΙΤΗ



           ΙΤΕΑ ΜΑΛΑΙΣΙΑ

Ένα τσιγάρο δρόμος

Η φρενίτιδα με τον βωξίτη στη Μαλαισία… και το κόστος (που κανείς δεν ξέρει ακόμη)

Η φρενίτιδα με τον βωξίτη στη Μαλαισία… και το κόστος (που κανείς δεν ξέρει ακόμη)
Στις 5 Ιανουαρίου, εκατοντάδες νεκρά ψάρια ξεβράστηκαν σε ένα ποτάμι στην επαρχία Παχάνγκ της Μαλαισίας. Αμέσως σήμανε συναγερμός για τον φόβο μόλυνσης από βωξίτη. Το τοπικό παράρτημα του WWF κάλεσε την κυβέρνηση να σταματήσει την εξόρυξη στην περιοχή. Κάθε εργασία εξόρυξης «πάγωσε». Για τρεις μήνες. Τι είχε συμβεί, όμως, τους προηγούμενους 18 μήνες;
Η βιομηχανία βωξίτη στην επαρχία Παχάνγκ, στα ανατολικά της χώρας, δούλευε «με τις μηχανές στο φουλ» όλο το προηγούμενο διάστημα. Το 2013 είχαν εξορυχθεί 200.000 τόννοι βωξίτη. Το 2015, 20 εκατομμύρια. Τώρα, η Μαλαισία είναι πρώτη χώρα στον κόσμο στην παραγωγή βωξίτη.

Νεκρά ψάρια στις όχθες ποταμού στο Κουαντάν, αρχές Ιανουαρίου
Στα χωριά της περιοχής, κόκκινη σκόνη κάθεται στα αυτοκίνητα, στις κουρτίνες, και στους ανθρώπους. Σύννεφα σκόνης καλύπτουν τις περιοχές που βρίσκονται στην ακτογραμμή. Ο κάτοικος της περιοχής Αμπντούλ Νγκα λέει στην εφημερίδα Star, «υπάρχουν λόφοι από βωξίτη στην περιοχή του λιμανιού κοντά στο χωριό μας. Ο άνεμος σπρώχνει την κόκκινη σκόνη παντού, και όταν βρέχει το νερό τη μεταφέρει στη θάλασσα. Η θάλασσα γίνεται τόσο κόκκινη μερικές φορές που είναι σαν θάλασσα αίματος».
Σε επικοινωνία μας, ο Νουρ Φαρίσα Αμπιντίν, εκπρόσωπος Τύπου του WWF Μαλαισίας, μας μεταφέρει την άποψη της οργάνωσης. «Τα μακροπρόθεσμα κόστη στο περιβάλλον και την υγεία εξαιτίας αυτής της μη βιώσιμης πρακτικής, είναι πιθανό να αποδειχθούν βαρύτερα από τα βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη από αυτή τη δραστηριότητα».

Οδηγοί προσπαθούν να καλύψουν τα πρόσωπά τους καθώς περνούν δίπλα από φορτηγό που μεταφέρει βωξίτη
Πότε άρχισε η εξόρυξη
Τον Ιανουάριο του 2014, η Ινδονησία, βασικός προμηθευτής βωξίτη στην Κίνα, αποφάσισε να απαγορεύσει την εξαγωγή μεταλλεύματος. Ήθελε έτσι να τονώσει την επεξεργασία στο εσωτερικό της και τη βιομηχανία αλουμινίου της. Τότε, πολλές εταιρίες άρχισαν να κοιτούν προς τους λόφους της πόλης Κουαντάν στη γειτονική Μαλαισία. Μεγάλο μέρος της γης στην επαρχία Παχάνγκ, είχε διανεμηθεί σε χωρικούς για να εγκατασταθούν εκεί και να την καλλιεργήσουν. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουν οι εταιρίες, γράφει το βρετανικό δίκτυο BBC, ήταν να πλησιάσουν τους μικροιδιοκτήτες που είχαν βωξίτη στα χωράφια τους, και να τους δώσουν σημαντικά ποσά για να επιτρέψουν την εξόρυξη.
«Η απληστία, η ανάγκη συγκεκριμένων ανθρώπων, μέτρησε περισσότερο από το καλό των απλών ανθρώπων, και οι αρχές το επέτρεψαν, λέει η Φουζία Σάλεχ, βουλευτής της αντιπολίτευσης.

Δύο «tonto», φρουροί που χρησιμοποιούν εταιρίες εξόρυξης για να εμποδίσουν την πρόσβαση σε οργισμένους χωρικούς και δημοσιογράφους
Η ζωή με την κόκκινη σκόνη
Σύντομα, φορτηγά που μετέφεραν βωξίτη κινούνταν μέρα-νύχτα μέσα στα χωριά. Οι κάτοικοι άρχισαν να αντιμετωπίζουν αναπνευστικά και δερματικά προβλήματα, έγραφε πριν από δύο μήνες στην ιστοσελίδα του το World Policy. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλήθαιναν οι φωτογραφίες αντικειμένων καλυμμένων με κόκκινη σκόνη. Οι αρχές της χώρας δεν εμφανίζονταν ιδιαίτερα δραστήριες στην επιβολή και τήρηση κανόνων στην -τόσο προσοδοφόρα- βιομηχανία. Τα ποτάμια έγιναν κόκκινα, κάνοντας κόκκινη και τη θάλασσα στην οποία εκβάλλουν. Αποτέλεσμα της αμέλειας στη διαχείριση των απορριμμάτων της εξόρυξης.
Την περασμένη άνοιξη, οι αρχές έλεγαν ότι η αλλαγή του χρώματος του νερού δεν είναι επιβλαβής για τους ανθρώπους ή για τη θαλάσσια πανίδα, έγραφε το site Clean Malaysia. Το φθινόπωρο, καθώς η πίεση αυξανόταν, πήραν δείγματα νερού για να τα εξετάσουν. Η κυβερνητική τοπική επιτροπή για το περιβάλλον ανακοίνωσε ότι τα νερά δεν είχαν βαριά μέταλλα. Καχύποπτο, το portal News Straits Times αποφάσισε να κάνει τη δική του έρευνα. Πέντε μέρες μετά, πήρε τέσσερα δείγματα νερού από την περιοχή. Τα τεστ έδειξαν ότι όχι μόνο περιείχαν βαριά μέταλλα, αλλά και πως ήταν σε αρχικά στάδια μόλυνσης με ραδιενέργεια.
Τα κέρδη… και το κόστος
Το 2015, ο βωξίτης απέφερε μεγάλα κέρδη στις εταιρίες εξόρυξης, ενώ η κυβέρνηση της Μαλαισίας προσπαθούσε να συγκεντρώσει τα ποσά από τα δικαιώματα που της οφείλονται για τις άδειες που έχει δώσει στις μεγάλες εταιρίες. 5% , σύμφωνα με το BBC, κατάφερε τελικά να συγκεντρώσει. Και το δίκτυο συμπληρώνει στο άρθρο του, «ίσως, λίγες μόνο εκατοντάδες άτομα πλούτισαν από το μπουμ στον βωξίτη, και λίγες δεκάδες εταιρίες με καλές διασυνδέσεις».
«Όποια κι αν είναι τα οφέλη, δε φαίνεται να δικαιολογούν την τεράστια οικολογική καταστροφή που έχει γίνει»-BBCΗ Μαλαισία πιθανότατα θα δει θανάτους θαλάσσιων ειδών, γενιές κοινοτήτων χτυπημένες από καρκίνους, και, άμεσα, κατολισθήσεις λόγω των μουσώνων στα ανοιχτά σημεία εξόρυξης στους λόφους της περιοχής, γράφει η ιστοσελίδα του Clean Malaysia. «Η κυβέρνηση λέει ότι πάρα πολλοί εργαζόμενοι στη Μαλαισία εξαρτώνται οικονομικά από τον βωξίτη για να σταματήσει η εξόρυξη, όμως, το τίμημα που θα πληρώσει η Μαλαισία στη δημόσια υγεία και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος θα είναι αναμφίβολα μεγαλύτερο από το οποιοδήποτε βραχυπρόθεσμο εισόδημα φέρνει η εξόρυξη βωξίτη».
Τον Δεκέμβριο, κάηκαν πέντε φορτηγά που μετέφεραν βωξίτη. Υπό την όλο και μεγαλύτερη πίεση, οι αρχές κήρυξαν αναστολή κάθε εργασίας για τους επόμενους τρεις μήνες. Τι θα συμβεί μετά; Οι κινέζοι εισαγωγείς δεν εμφανίζονται ανήσυχοι. Αντιθέτως, δηλώνουν με σιγουριά ότι η Μαλαισία θα συνεχίσει την παραγωγή, απευθείας μετά τη λήξη της απαγόρευσης. «Είναι πολλά χρήματα για αυτούς, οπότε δεν υπάρχει ανησυχία», προβλέπει στέλεχος εταιρίας διύλισης από την Κίνα.
Ο κάτοικος Τσε Λονγκ Τσε Άλι είναι ένας από τους κατοίκους της «ζώνης του βωξίτη». Αρνήθηκε να υπενοικιάσει τη γη του, όπου κάνει καλλιέργειες οπωροφόρων δέντρων. Και σήμερα λέει, «μια χούφτα ανθρώπων απολαμβάνουν τα κέρδη, αλλά στο μέλλον πολλοί άνθρωποι μπορεί να υποφέρουν».
πηγές: World Policy, New Straits Times, BBC, WWF, Clean Malaysia
φωτογραφίες: ΑΠΕ/ΜΠΕ
 αποστολή από Χ Βανδώρο

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ



ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ

Η συζήτηση για το ασφαλιστικό η οποία διεξάγεται αυτές τις ώρες, ειδικά όσον αφορά την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, αλλά και μέλη της κυβερνητικής πλειοψηφίας  (όπως προκύπτει από σχετική δήλωση του κ. Νάσου Αθανασίου) γίνεται σε κενό μνήμης.
Αναφέρονται σχεδόν όλοι στις απώλειες από το «τελευταίο» PSI αγνοώντας ότι ΟΛΗ η ιστορική διαδρομή του ασφαλιστικού είναι ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ PSI! Τουλάχιστον μεταπολεμικά που υπάρχουν στοιχεία  πλήρως καταγεγραμμένα.
Μια συνεχής αφαίμαξη των αποθεματικών, μια συνεχής κλιμακούμενη εισφοροδιαφυγή και εισφοροαποφυγή, αλλά και μια συνεχής προσπάθεια των κυβερνήσεων να δημιουργήσουν συνθήκες αφενός απαξίωσης του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, ενισχύοντας τα κεφαλοποιητικά - ανταποδοτικά  στοιχεία, και αφετέρου εγκλωβίζοντας, δυστυχώς,  τμήματα των εργαζομένων αλλά και το σύνολο του συνδικαλιστικού κινήματος σε λογικές εμπορευματοποίησης της εργατικής συνείδησης.    
Όμως ας επανέλθουμε.
Το τελευταίο PSI τράβηξε το σωληνάκι με το οποίο το βυθισμένο ασφαλιστικό, ακόμη ανέπνεε…αναγκάζοντας την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πρώτη φορά να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, πέρα από συνθήματα και αέρα ντουντούκας.
ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ;
Η παρέμβαση των εργαζόμενων, ο διάλογος, οι απαντήσεις στα γιατί και πώς… είναι περισσότερο από αναγκαία.  
Τα ερωτήματα παραμένουν, οι προτάσεις αναμένουν .   
-         Μέσα από ποιους μηχανισμούς χάθηκαν τόσα ποσά και πού πήγαν;
-         Για ποιο λόγο αφέθηκαν οι εργαζόμενοι και οι κάθε λογής εκφραστές-εκπρόσωποι τους στην αγκαλιά του κράτους, επιδιώκοντας την εξασφάλιση τους εντός της καπιταλιστικής σχέσης με εγγυητή το κράτος της;
-         Μα πάνω απόλα το ζήτημα των ζητημάτων: Η εργασία, τα όρια της, ο ελεύθερος χρόνος εντός αυτής, σε σχέση με τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Θέμα που σχετίζεται και με τον χρόνο του συνταξιούχου, την αλληλέγγυα προσφορά του, μέσα από την θεμελίωση του ελεύθερου χρόνου σαν κατεξοχήν δημιουργικού και παραγωγικού. Συγχρόνως, ποιά τα όρια, ποιές οι σημερινές δυνατότητες για έναν εξελισσόμενο κοινωνικό μισθό;
Βεβαίως τα ερωτήματα δεν τελειώνουν στα παραπάνω.
Όμως στο βαθμό που οι συλλογικότητες των εργαζομένων και πριν και τώρα αρνούνται (συνειδητά και ασυνείδητα) να τοποθετηθούν, να  απαντήσουν, η συζήτηση και οι τελικές αποφάσεις θα εκτρέπονται και θα τοκίζονται στις τεχνοκρατικές αγκάλες και στα μαθηματικά μοντέλα μέσω των οποίων όλα τα τελευταία χρόνια το ασφαλιστικό οδηγήθηκε «με επιστημονικό» τρόπο στα βράχια.
Όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα οφείλουμε τουλάχιστον να ξεκινήσουμε. Αυτό για δύο λόγους. Αφενός για να μάθουμε και αφετέρου για να οικοδομήσουμε την άλλη πρόταση. Άλλωστε και η μεγαλύτερη πορεία ξεκινά από ένα βήμα.
Ας  τολμήσουμε.
Βρισκόμαστε σε έκτακτες περιστάσεις. Ας μην γελιόμαστε. Με 1.500.000 ανέργους, εκατοντάδες χιλιάδες σε καθεστώς μαύρης εργασίας, μισθούς που ανταποκρίνονται σε επίπεδο τουλάχιστον προ 10ετίας, ΚΑΙ το κυριότερο με πλήθος εργαζομένων σε ηλικία  περισσότερο ή λιγότερο κοντά στην συνταξιοδότηση χωρίς δυνατότητα εργασίας και με ελάχιστο αριθμό ενσήμων. Αποθεματικά μηδενικά.
 Αυτό το βαρύ φορτίο πρέπει να διαχειριστεί άμεσα, ώστε και να σταθεροποιηθεί  το ασφαλιστικό και να μπουν στέρεες βάσεις για μια άλλη προοπτική. Χωρίς ίχνος μαξιμαλισμού, μπορούν να βρουν λύση μόνο στα πλαίσια ενός άλλου κοινωνικού οράματος, μιας νέας κοινωνικής «καινοτομίας».
Όσο για το ερώτημα, αν το προτεινόμενο ασφαλιστικό από την κυβέρνηση είναι στην σωστή κατεύθυνση, ας το κάνουμε πιο απλό:
 Οι εργαζόμενοι και οι συλλογικότητες τους τι πρέπει να κρατήσουν και να διευρύνουν από την κυβερνητική πρόταση;
Τι απορρίπτουν και με τι το αντικαθιστούν;
 Μέχρι τώρα δεν ακούσαμε τίποτε ή σχεδόν τίποτε σχετικό, σε αντίθεση με κλάδους ελευθεροεπαγγελματιών που ξέρουν και τι θέλουν και πως το θέλουν, ειδικά οι των ανώτερων  εισοδηματικών  απολαβών… 
Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:
Η εθνική σύνταξη είναι σωστή και αναγκαία λύση; ΕΙΝΑΙ.
Όμως τα συνδικάτα πρέπει να πιέσουν, ώστε τουλάχιστον οι μικρότερες συντάξεις, να συμπληρωθούν με συνεχώς διευρυνόμενο-αναπροσαρμοσμένο κοινωνικό μισθό μέσα από αποεμπορευματοποίηση Δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών. Στα ίδια πλαίσια γίνεται αναγκαία η αλληλέγγυα εθελοντική κοινωνική προσφορά των συνταξιούχων.  
Εφόσον βελτιωθεί η οικονομία-εργασία δεν θα πρέπει η εργατική εισφορά να μειωθεί;
Για τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα δεν θα μπορούσε να διεκδικηθεί κλιμακούμενη μείωση στο ωράριο;
Ας μην αναφερθούμε στην έλλειψη εργοδοτικής εισφοράς για κάλυψη επαγγελματικού κινδύνου και «εργατικού ατυχήματος», όταν ακόμη και τα έξοδα κηδείας μετά από θανατηφόρο εργατικό, τα αναλαμβάνει το ασφαλιστικό ταμείο!!
Η αξιοποίηση των αποθεματικών; Ένα τεράστιο ζήτημα. Μπορούμε να διεκδικήσουμε τράπεζα ειδικού σκοπού;
Σε μια εποχή που δεν υφίσταται ίχνος εργασίας μη κοινωνικής αλλά και το ποσοστό πνευματικής εργασίας συνεχώς αυξάνει ποιά πρέπει να είναι η κατεύθυνση; Πως μπορεί να στοιχειοθετηθεί ένας καθολικός κοινωνικός πόρος που δεν θα μετράει την εργασία αλλά την παραγωγικότητα; Μερικά απλά ερωτήματα.
Τα συνδικάτα αν μείνουν στην απόρριψη με το μάτι στραμμένο στα πάλαι ποτέ ευγενή ταμεία απλά θα χάσουν και το τελευταίο κομμάτι της αξιοπιστίας τους. Την ίδια ώρα κλιμακώνεται η επιδίωξη των νεοφιλελεύθερων όπου γης, να καταργήσουν τα «βαρίδια» της κοινωνικής ασφάλισης και του κράτους πρόνοιας. Μα αυτά είναι που ακόμη, έστω και κατακερματισμένα, υπάρχουν και ωθούν τους εργαζόμενους να αντιστέκονται στην Ελλάδα στην Ευρώπη. 
          Το πρόβλημα των ταμείων δεν είναι μόνο λογιστικό. Είναι πολιτικό-ταξικό και σαν τέτοιο να το αντιμετωπίσουμε.

Υστερόγραφο. Η ΓΣΕΕ δεν μετέχει στην συζήτηση για το ασφαλιστικό. Τι αντιπροσωπεύει σήμερα η ΓΣΕΕ; Ποια η σχέση της με τον άνεργο χαμηλοσυνταξιούχο κτλ; Μήπως είναι καιρός ομάδα συνδικαλιστών με αποφάσεις Γ. Συνελεύσεων να αναλάβει ρόλο;
   
ΜΕΡΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Μετά τα ανωτέρω επιλέγουμε μια σύντομη αναφορά στα διαχρονικά PSI, και αυτό για να δειχτεί άλλη μια φορά ότι η πορεία του ασφαλιστικού είναι η άλλη όψη της πορείας της ελληνικής οικονομίας όπως την προδιέγραψε η μαφιόζικη αστική τάξη με τους διαχρονικά εκπροσώπους της…
 Η μείωση των αποθεματικών των ταμείων, προέκυψε από την  κατάθεση τους στην Τράπεζα της Ελλάδας με επιτόκιο που καθοριζόταν από τις κυβερνήσεις (νομισματική επιτροπή) με τον αναγκαστικό νόμο 1611/1950. Από το 1951 μέχρι το 1954 τοκίζονταν με 5%, ο πληθωρισμός έφτανε το 15,1% και το επιτόκιο των καταθέσεων ήταν 7%. Από το 1954 έως το 1971 το επιτόκιο έγινε  4,00%. Από το 1972 έως το 1973 ο πληθωρισμός κλιμακώνεται από 15,5% έως 26,8%  με επιτόκιο κατάθεσης στο 4%.
          Μόνο για το ΙΚΑ η απώλεια εσόδων από διαφορά επιτοκίων από το 1970 έως το 1987 ανέρχεται σε 500 εκατ. Ε. Την ίδια ώρα τα ταμεία δανείζονταν από τις τράπεζες με επιτόκια έως 32%!
 Οι επιβαρύνσεις του ΙΚΑ από τόκους δανείων την περίοδο 1982 - 1989 ξεπέρασαν τα 700 εκατ. Ε.
Το σημαντικότερο: Από το 1950 έως το 1980 τα ταμεία βρίσκονταν σε περίοδο κεφαλαιοποίησης.
 Η σχέση ασφαλισμένων προς συνταξιούχους για το ΙΚΑ ξεκινά από 17,27/1 (το 1950) και φτάνει το 2,77/1 το 1990.
Επί κυβέρνησης Ν. Δημοκρατίας, ενώ οι δανειακές ανάγκες του κράτους αυξάνονται, απαγορεύτηκε στα ασφαλιστικά ταμεία να επενδύουν τα διαθέσιμα τους σε τίτλους του δημοσίου. Από το 1994 έως το 2004 με το νόμο 2042/92 επιτρέπεται το 20% των διαθεσίμων να επενδύονται σε μετοχές και ακίνητα και σε τίτλους δημοσίου. Την ώρα της χρηματιστηριακής φούσκας η κυβέρνηση Σημίτη - ΠΑΣΟΚ επέλεξε να αυξήσει το όριο επένδυσης από 20% σε 23% (Ν. 2676/99) κάνοντας γαργάρα και τις υπερβάσεις του ορίου αυτού. Συγχρόνως μέρος των αποθεματικών των ταμείων κατευθύνεται στο χρηματιστήριο για αποκρατικοποιήσεις Δημόσιων οργανισμών. Με το νόμο 2216/94 δημιουργείται κεφάλαιο στην Τράπεζα της Ελλάδας από τα μη επενδυμένα κεφάλαια ασφαλιστικών ταμείων και νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου που επενδύονται σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου από τη δευτερογενή αγορά. Η απόδοση και αυτών των κεφαλαίων ξεκινά από 8,2% το 1994 και φτάνει 1% στα 2004 σε αποπληθωρισμένες τιμές, και σε οριακές αποδώσεις το 2005 και 2006 .
Συνολικά, στα 60 δις Ε περίπου, υπολογίζεται η απώλεια των αποθεματικών από το 1950 έως 1975.
3,5 δις ευρώ χάθηκαν στο τζογάρισμα, περίπου 9 δις χρωστάει το κράτος και άλλα τόσα οι ιδιώτες στο ΙΚΑ. Το κράτος ουδέποτε τήρησε την υποχρέωση του για καταβολή κεφαλαίων στην κοινωνική ασφάλιση. Τόσο με το νόμο Σιούφα σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να δίνει 10% (3/9) για τους μετά το 1993 εργαζόμενους όσο και όταν  υποχρεώνεται σε 1% του ΑΕΠ ετησίως. Τα λεγόμενα δομημένα ομόλογα  και το PSI     αποδόμησαν ότι είχε απομείνει (πάνω από 13 δις Ευρώ).
Παράλληλα εξελίσσονται και οι κυβερνητικές επιθέσεις- ρυθμίσεις. Στην αρχή που δεν υπήρχαν παρά λίγοι συνταξιούχοι ήταν αρκετή μια μικρή σύνταξη μέσα από τα υπάρχοντα αποθεματικά. Όταν μετά το 80 αρχίζει ο αριθμός των δικαιούχων να αυξάνει συγχρόνως με την ικανοποίηση εργατικών αιτημάτων από την τότε κυβέρνηση – ειδικά ευνοϊκά για Δημόσιο και ευγενή ταμεία αλλά και την κατώτατη ΙΚΑ– αρχίζουν τα δύσκολα. Ο Ν. 1759/88 ανοίγει το χορό ώστε οι 1902/90, 1976/91 και 2084/92 μέσα από την γνωστή τακτική του κατακερματισμού της εργατικής συλλογικότητας να προχωρήσουν τη μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην κατεύθυνση της ανταποδοτικότητας. Η συνέχεια είναι γνωστή: Γιαννίτσης, Ρέππας και η τελευταία «χρυσή» 7ετία των μεγάλων ανατροπών. Το συμπέρασμα παραμένει. Ούτε το 1990 ούτε αμέσως μετά η ανεργία ήταν μεγάλη ούτε η σχέση εργαζόμενοι/συνταξιούχοι σε επικίνδυνο σημείο. Το ΑΕΠ αυξανόταν με ικανοποιητικό ρυθμό. Όμως οι παρεμβάσεις στα ταμεία ήταν συνεχείς και σε βάρος της κοινωνικής ασφάλισης. Άρα δεν είναι μόνο τα μνημόνια αλλά …κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει…