Κυριακάτικος τελικός χωρίς ντελίβερι ΑΞΙΖΕΙ

 

Τελικά στην σημερινή εποχή υπάρχουν δυο κατηγορίες "σερβιτόρων". 

Οι σερβιτόροι με τα πόδια και οι σερβιτόροι με την ρόδα.

 Όταν λέμε ρόδα το εννοούμε. Εποχούμενοι πάνω σε μία ρόδα, σε δύο ρόδες ποδηλάτου σε πατίνι σε μικρό η μικρότερο μηχανάκι. Μεταφέρουν τα πακέτα με καφέδες μπύρες πίτσες και ότι άλλο παραγγέλνουν οι πολίτες από το τηλέφωνο στο σπίτι τους. Μα οι σερβιτόροι της ρόδας δεν είναι αποκλειστικά για μεταφορά φαγητού. Αντίστοιχα μεταφέρουν ότι μπορούμε να φανταστούμε. Από δέματα που ξεκινούν από Κίνα με λογής λογής καλούδια μέχρι αντίστοιχα από τα τμήματα eshops καταστημάτων στην Ελληνική επικράτεια. Μετά τον εγκλεισμό ελέω κορονοιού οι παραγγελίες τους έχουν εκτοξευτεί. Εταιρεία ακόμη και μικρό συνοικιακό μαγαζί χωρίς συνεργασία με ρόδα δεν γίνεται. Καλά όλα αυτά. Έλα όμως που ο σερβιτόρος με τα πόδια σε ένα μαγαζί θεωρείται κανονικός υπάλληλος, αντίθετα με τον άλλο, που απολαμβάνει τον τίτλο του αυτοαπασχολούμενου;  Και να είναι μόνο αυτό; Στο επάγγελμα δημιουργούνε αφεντικά που κατέχουν την άδεια και την νοικιάζουν σε δεύτερους και τρίτους συνήθως μετανάστες χωρίς χαρτιά. Την άδεια; Ποια άδεια; Του φρούτου τελευταίας εσοδείας που ακούει στο εύηχο όνομα ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ.

Η ψηφιακή εποχή με το πολυβόλο στο χέρι που λέγεται κινητό τηλέφωνο όλα τα ισοπεδώνει. Πηδάει κάθε φράχτη κοινωνικής προστασίας, εργατικού δικαίου, παραμερίζει κατακτήσεις χρόνων, υπογραμμίζοντας πως η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Αντίθετα αποτυπώνει πέρα από τον συσχετισμό δυνάμεων και τις φανερές η κρυφές επιδιώξεις της τάξης εκείνης που έχει το πάνω χέρι.

Όμως όλα έχουν και ένα όριο.  Ο τελευταίος θάνατος εργαζόμενου στην Αγία Παρασκευή τραβάει χειρόφρενο.  

Απεργία σε Efood και Wolt λοιπόν την Κυριακή. Ας δούμε τον τελικό Ισπανίας Αργεντινής χωρίς ντελίβερι.

Εμείς ζούμε. Κάποιοι πεθαίνουν και τραυματίζονται. Ελάχιστη μορφή αλληλεγγύης η όποια συνειδητή αποχή μας  από πλατφόρμες .