ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ;

Κράτος; Για ποιον και Γιατί;

 Με τον παραπάνω τίτλο, διάβασα άρθρο στο Dnews. Το κείμενο ήταν του γνωστού δημοσιογράφου και οικονομικού αναλυτή κ Κ. Καλλιτση και πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή. Την εφημερίδα βέβαια δεν την διαβάζω καθώς μου αρκεί η Σαββατιάτικη Εφημερίδα των Συντακτών. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε σαν γραφή και περιεχόμενο έτσι το αναδημοσιεύω. Νομίζω πως το ερώτημα δεν είναι απλά αν υπάρχει κράτος, γιατί τέτοιο υπάρχει. Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε είναι α) Για ποιους είναι αυτό το κράτος, και β) γιατί αφήσαμε σαν πολίτες να δημιουργηθεί αυτό το κράτος. 

Παρακάτω το άρθρο του κ Καλλίτση

Υπάρχει κράτος;

Εξαρτάται πού το αναζητείς. Αν το αναζητείς στην Κυψέλη, για παράδειγµα, δεν υπάρχει. Εδώ και πάνω από οκτώ µήνες έχουν εμφανιστεί οι ζημιές σε δεκάδες πολυκατοικίες της πιο πυκνοκατοικηµένης συνοικίας της πρωτεύουσας, εξαιτίας του µετροπόντικα. Σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν –σε Μοναστηράκι, Κεραµεικό, Μεταξουργείο– άλλαζε άμεσα η χάραξη του µετρό και το θέμα λυνόταν πριν καν υπάρξει. Τώρα, όσοι είχαν την ατυχία να διαµένουν πάνω από τη διαδρομή που χαράχτηκε παραµένουν αβοήθητοι. Επρεπε, µάλιστα, να προσφύγουν στο πρωτοδικείο για να τους επιτραπεί πρόσβαση στα επίσηµα έγγραφα, να µάθουν τι συμβαίνει. Κι ενώ το ΤΕΕ εισηγείται επειγόντως να εκκενωθούν πολυκατοικίες και να αρχίσουν έργα στήριξης, το κράτος επιµελώς απουσιάζει.

Το κράτος είναι τρύπιο, επειδή ο εκάστοτε νικητής των εκλογών –ο σηµερινός, δε, κατεξοχήν...– το µεταχειρίζεται ως λάφυρο. Η κατερείπωσή του έχει πολλές όψεις.

Το κράτος που αδιαφορεί για την Κυψέλη δεν είναι άλλο από το κράτος των «Φραπέδων», που επιτρέπει να λεηλατείται το δηµόσιο χρήµα από τους κοµµατικούς οπλαρχηγούς. Δεν είναι άλλο από εκείνο που µοιράζει εκατοντάδες εκατοµµύρια σε εξωτερικούς συµβούλους, για να κάνουν όσα έκανε το ίδιο πολύ καλά µέχρι πρότινος – όσο δεν είχε διαλυθεί. Αναθέτει σε τρίτους από το σκούπισµα των γραφείων του µέχρι το σφουγγάρισµα και τα διόδια της Αττικής Οδού. Δεν είναι άλλο από το κράτος που δεν νοιάστηκε να µη συµβεί η τραγωδία στα Τέµπη. Και που συνεργούσε στις υποκλοπές συνδιαλέξεων πολιτικών, επιχειρηµατιών και άλλων, για να λειτουργεί καλά το άλλο κράτος, το «επιτελικό».

Στη σύγχρονη εποχή η ανάπτυξη προϋποθέτει ένα σύγχρονο κράτος. Η Μ. Ματσουκάτο µιλάει για ένα επιχειρηµατικό κράτος, άλλοι το περιγράφουν ως κράτος-πλατφόρµα ή κράτος-αρχιτέκτονα, όλοι συµφωνούν ότι πρέπει να είναι ικανό να θέτει κανόνες, να επενδύει σε υποδοµές, να οργανώνει τις αγορές και να διαµορφώνει νέες όπου χρειάζεται, δηµιουργώντας ένα περιβάλλον ισχυρού υγιούς ανταγωνισµού, επιβραβεύοντας την καινοτοµία και εξασφαλίζοντας ότι η κοινωνία θα συµµετέχει στα οφέλη της. Καθ’ ηµάς, σε σχέση µε την ανάπτυξη το κράτος κινείται µε την όπισθεν – παρόλο που έχει αποµείνει πολύ πίσω συγκριτικά µε άλλα κράτη.

Είναι ενδεικτικές οι συντριπτικές ήττες που υφίσταται µέσα στην ίδια την επικράτειά του, από κράτη ξένων χωρών, όπως δείχνουν και οι αποκρατικοποιήσεις. Πολλές, και οι πιο σηµαντικές εξ αυτών, δεν είναι αποκρατικοποιήσεις, αλλά αλλαγή του κράτους ιδιοκτήτη: Ο ΟΤΕ (πλέον Telekom...) πουλήθηκε σε εταιρεία µε βασικό µέτοχο το γερµανικό κράτος. Την ΤΡΑΙΝΟΣΕ δεν την αγόρασε ιδιώτης αλλά η κρατική εταιρεία σιδηροδρόµων της Ιταλίας. Τα 14 περιφερειακά αεροδρόµια δεν τα αγόρασε ιδιώτης αλλά εταιρεία µε βασικό µέτοχο το κρατίδιο της Έσσης. Το λιµάνι του Πειραιά δεν πουλήθηκε σε ιδιώτη αλλά σε κρατική εταιρεία της Λ.Δ. Κίνας. Στα δίκτυα ενέργειας, βασικοί µέτοχοι µπήκαν ξένες κρατικές εταιρείες.

Οσο καίµε χρόνο και εµποδίζεται η εκ βάθρων ανασυγκρότησή του, το κράτος θα είναι ο µεγάλος απών απ’ όπου το χρειαζόµαστε. Από την ανάπτυξη και την (κάθε) Κυψέλη.