Χρήστος Βανδώρος

αναδιμοσιεύσεις

2012-01-19T09:34:00.000-08:00

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ,

ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ’73

Αυτά τα συνθήματα κυριάρχησαν στη συγκέντρωση και τη πορεία για τον Νίκο Τεμπονέρα, το απόγευμα της Δευτέρας 9/1, που διοργάνωσε για τρίτη χρονιά η ΟΛΜΕ και ΔΟΕ στη Πάτρα.

Φορείς, συλλογικότητες, σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι και πλήθος εργαζομένων και νεολαίας, συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τον αγωνιστή δάσκαλο Νίκο Τεμπονέρα, καθώς συμπληρώθηκαν 21 χρόνια από τη δολοφονία του.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό του γραμματέα του ΕΑΜ Μιχάλη Βασιλάκη και ακολούθησαν οι ομιλίες του Πετράκη Σταύρου Γεν.Γραμμ. του ΔΣ της (ΔΟΕ) και του Κοτσιφάκη Θέμη, Γεν.Γραμμ. του ΔΣ της ΟΛΜΕ.

Και έκλεισε με χαιρετισμό εκ μέρους φοιτητικών Συλλόγων του Πανεπιστημίου.Στη συνέχεια επακολούθησε πορεία μέχρι το παράρτημα του πανεπιστήμιου.

Δημοσιεύουμε την ομιλία του Μ. Βασιλάκη

Φίλοι, συναγωνιστές, σύντροφοι, νέοι και νέες

· 21 χρόνια από το Γενάρη του ‘91 και κάθε χρόνο σε τούτο εδώ το μέρος, αποτιμούμε τα πεπραγμένα του πολιτικού συνασπισμού εξουσίας εκείνης της εποχής, γραμμένα γύρω από το κρατήρα στο κρανίο του Νίκου Τεμπονέρα από τους σιδερολοστούς του κράτους και του παρακράτους.

· Για 21 χρόνια μετά συνεχώς και σταθερά αυτός ο πολιτικός συνασπισμός εξουσίας εξελίσσεται, ανανεώνεται, διευρύνεται σε έκταση και σε βάθος για να διαμορφωθεί και τυπικά πια σε ΜΑΥΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ το Φλεβάρη του 2010 με την εσπευσμένη και προωρη εκλογή προέδρου δημοκρατίας επιβάλλοντας στη συνέχεια στο λαό και στη χώρα χωρίς πολιτικά προβλήματα τη γραμμή των μνημονίων με κοινοβουλευτική νομιμοποίηση τον Απρίλιο του 2010.

· Στη πορεία του αυτή, αυτός ο πολιτικός συνασπισμός εξουσίας από την νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία (ηγεμονική δύναμη του συνασπισμού εξουσίας) μέχρι και το νεοφασιστικό πόλο, δημιουργεί και την κοινωνική του βάση με την αντίστοιχη κοινωνική ηγεμονία, θεμελιωμένη στη διαφθορά, την κλοπή χρήματος, στο παρασιτισμό της προμήθειας, που απογυμνώνει την παραγωγική διάρθρωση της χώρας, αποδυναμώνει κοινωνικά και πολιτικά την εργατική τάξη την κοινωνία της εργασίας. Το «άρπαξε να φας και κλέψε να χεις» δεν εκπέμπεται απλά σαν υπολανθάνουσα ιδεολογία του εξουσιαστικού συστήματος, αλλά υλοποιείται προκλητικά σε κάθε επίπεδο των θεσμών και λειτουργιών του νεοελληνικού κράτους.

Το ΕΥΡΩ υψώθηκε από την παρασιτική ιθύνουσα τάξη στη θέση του απόλυτου φετίχ του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, για να χρησιμοποιηθεί σαν δίαυλος καταλήστευσης του λαού και του τόπου, από τις συμμοριακές ομάδες των λαθρεμπόρων στα πεδία της οικονομίας, της πολιτικής, της κουλτούρας, του πνεύματος.

Αναπόδραστα έτσι φτάνουμε στην Ελλάδα του 2012 με τις συμμοριακές ομάδες και στα ανώτερα επίπεδα τους να συναλλάσσονται ανοικτά και χωρίς αιδώ, να παζαρεύουν για μερικά εκατομμύρια ευρώ τις τύχες ενός λαού και μιας χώρας, να αλληλοκαταγγέλονται και να αλληλοαποκαλύπτονται!!!

Η Ελλάδα του 2012 πολύ λίγο προσιδιάζει ακόμη και σε μια ταξική καπιταλιστική κοινωνία έστω και σε βαθιά κρίση!

Ούτε καν σε μια χώρα υπό πολιτική επιτήρηση, διαφέρει ακόμα και από καθεστώς αποικίας!

Περισσότερο προσιδιάζει και εξελίσσεται ραγδαία σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στα οποία το φετιχοποιημένο ευρώ έχει αντικαταστήσει την αγκαθωτή και ηλεκτροφόρα περίφραξη καθώς και τα θανατηφόρα αέρια των κρεματορίων του, για την εργατική τάξη.

Στο κουκούλι του εξωσυνταγματικού υβριδίου του ιδιόμορφου πολιτικού ολοκληρωτισμού που ακούει στο όνομα κυβέρνηση Παπαδήμου επωάζεται όχι απλά μια νέα μορφή κυβέρνησης και διαχείρισης αλλά η νέα ταξική εξουσία των στρατοπεδαρχών, η ακραία αντιδραστική ανατροπή και του σημερινού ακόμη συνταγματικού χάρτη στις βασικές του διατάξεις. Ο διαγωνισμός για μια θέση στο κάδρο των στρατοπεδαρχών έχει ήδη ξεκινήσει ανάμεσα στους Καρατζαφύρερ, τους παραπλανημένους από τον Εφραίμ και τα πολιτικά υποπροϊόντα του Παπανδρεισμού με την μάχη αποκαθήλωσης του.

Αναμφίβολα η κατάσταση που βρίσκεται χώρα και λαός είναι περίπλοκη.

Η παραγωγική συγκρότηση, η κοινωνικοταξική της διάρθρωση, το πολιτικό σύστημα, το πλαίσιο των διεθνών οικονομικών και πολιτικών της σχέσεων, η γεωπολιτική της θέση, στο κεντρικό θέατρο των ανταγωνισμών για παγκόσμια ηγεμονία ΕΥΡΩΠΗ και Μεσογειακή λεκάνη συγκροτούν ένα δίκτυο εκρηκτικών αντιθέσεων που μόνο η βαθειά γνώση και η πολιτική κατανόηση τους μπορεί να οδηγήσει και στη χάραξη μιας διεξόδου χωρίς την εξαθλίωση του λαού και τη διάλυση της χώρας.

Δημοκρατική, προοδευτική διέξοδος υπάρχει ακόμη και σήμερα…

Απέναντι στην εξουσία των στρατοπεδαρχών ας ορθώθει ο προοδευτικός, δημοκρατικός, αντινεοφιλελεύθερος συνασπισμός των δυνάμεων της εργασίας.

Σε αυτό τον αγώνα ας διεκδικήσουμε θέση και ευθύνη με την ίδια αποφασιστικότητα και θέληση που ο Νίκος Τεμπονέρας αντιμετώπισε τους σιδερολοστούς το Γεναριάτικο βράδυ του ΄91.

Σε αυτόν τον αγώνα ας διεκδικήσουμε θέση και ευθύνη με όλο το είναι του μικρού ανώνυμου αγωνιστή όπως τον βλέπει ο ποιητής στο ελεγείο πάνω στον τόπο της θυσίας του:

«…Έπαιξες τους δείχτες του ρολογιού που κατεβαίνουν από τα μεσάνυχτα.

Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.

Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.

Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά του περισσότερο!

Άναψες κάτω από το σακάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.

Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες.

Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο και έπαιξες τον Άνθρωπο!»

ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ

αναδημοσιεύσεις

2012-01-05T05:08:00.000-08:00

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

ΝΙΚΟΣ TEMΠΟΝΕΡΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ

Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα…

ΓΕΝΑΡΗΣ 1991 - ΓΕΝΑΡΗΣ 2012

Αρχή της δεκαετίας του ΄90 μετά από 2 χρόνια πολιτικής αστάθειας το πολιτικό σύστημα βρίσκει τον βηματισμό του. Ο Νεοφιλελευθερισμός επελαύνει σε όλα τα μέτωπα, Εργασιακό, Ασφαλιστικό, Παιδεία ανοίγοντας το δρόμο για την ΝΕΟΚΑΤΟΧΙΚΗ Ελλάδα των μνημονίων του 2012.

Η Κοινωνία της Εργασίας και της Γνώσης αντιστέκεται στα εργοστάσια, στις πλατείες και τους δρόμους, στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια.
Κράτος και Παρακράτος σε ένα μαύρο μέτωπο βάζουν σημάδι την ζωή και τη γνώση το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ΄91. Οι σιδηρολοστοί του Παρακράτους συντρίβουν το κρανίο του Νίκου Τεμπονέρα στη πόρτα του σχολείου.

Νίκο Τεμπονέρα δεν δείλιασες, μπορεί να φοβήθηκες, αλλά δεν δείλιασες. Δεν δίστασες ούτε στιγμή, δεν είχες καιρό. Διάβηκες τη πύλη των οριζόντων.

Η μαθητική εξέγερση υπερβαίνει τα εσκαμμένα, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην κυβέρνηση. Αρνείται ολοκληρωτικά άλλη μια σκοταδιστική «μεταρρύθμιση» στην παιδεία που προωθεί ο τότε υπουργός παιδείας Κοντογιαννόπουλος.

Εκατοντάδες γυμνάσια και λύκεια βρίσκονται σε κατάληψη. Καθημερινά γίνονται πορείες και διαδηλώσεις με ένα αίτημα «θέλουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία».
“Αγώνας μαζικός, αγώνας διαρκείας είναι η απάντηση στον Υπουργό Παιδείας”.

Στην Πάτρα όλα σχεδόν τα λύκεια και τα γυμνάσια βρίσκονται σε κατάληψη Καθημερινά ο μαθητόκοσμος πλημμυρίζει τους δρόμους φωνάζοντας και τραγουδώντας:
«Το σπίτι μου το άφησα
τη μάνα μου παράτησα
και ήρθα δω ν’ αγωνιστώ
για τη παιδεία που αγαπώ»
Ταυτόχρονα γίνονται καταλήψεις στα ΤΕΙ και στα Πανεπιστήμια ενάντια στο Πολυνομοσχέδιο του Κοντογιαννόπουλου για την Παιδεία.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρά την ανησυχία της πιστεύει ότι μετά το χτύπημα της απεργίας των εκπαιδευτικών το καλοκαίρι (απεργία στις εξετάσεις), θα τα καταφέρει να «ξεμπερδέψει» με το κίνημα των καταλήψεων των μαθητών κυρίως και των φοιτητών.
Εξάλλου έχει εξασφαλισμένη τη συναίνεση όλων των κομμάτων. Αλληλεγγύη στον αγώνα των μαθητών εκφράζουν μέσα από κοινή συνέντευξη τύπου οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών ΔΟΕ - ΟΛΜΕ - ΟΙΕΛΕ.

Ο κυβερνητικός τύπος κάνει αγώνα δρόμου για να συκοφαντήσει τη μαθητική εξέγερση.

Ο Κοντογιαννόπουλος απειλεί με χάσιμο της σχολικής χρονιά δηλαδή ν’ αφήσει στην ίδια τάξη τα 2/3 των μαθητών!!! που συμμετέχουν στις καταλήψεις.

Οι μαθητές στις 20 Δεκέμβρη, απαντάνε με μαζικά συλλαλητήρια σ’ όλη την Ελλάδα για συνέχιση του αγώνα και μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Η κυβέρνηση βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο «ανακατάληψης των σχολείων» σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σαν ομάδα κρούσης χρησιμοποιεί «αγανακτισμένους πολίτες», δηλαδή την ΟΝΝΕΔ:
• προσπαθεί να εμπλέξει γονείς και καθηγητές μέσα από εγκυκλίους αλλά δεν τα καταφέρνει .
• την Δευτέρα 7 Γενάρη αρχίζουν τα επεισόδια σε σχολεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης
• στην Αμαλιάδα «αγανακτισμένοι» πολίτες, δηλαδή Οννεδίτες καταλαμβάνουν το δημαρχείο και η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος στις 8/1/91 βάζει γραμμή
«εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Αμαλιάδα. Ανακαταλάβατε τα σχολεία. Καταλάβατε ακόμα και τα σπίτια των Μπαλωμένων» (ο τότε πρόεδρος της ΟΛΜΕ).

Στην Πάτρα η προετοιμασία ξεκίνησε από τις 22 Δεκέμβρη.
Σε σύσκεψη της ΔΑΚΕ εκπαιδευτικών με τον υφυπουργό Παιδείας Μπεκίρη στο ξενοδοχείο «ΑΣΤΗΡ» ο Καλαμπόκας κάνει κριτική και διαμαρτύρεται γιατί δεν χρησιμοποιείται συνολικά η ΟΝΝΕΔ!!! Και ο υφυπουργός - άκουσον – άκουσον – απαντάει: «Δεν ήρθε ακόμα η ΩΡΑ! Σύντομα θα σας αξιοποιήσουμε!!.»

8 Γενάρη 1991 έφτασε η ώρα της «αξιοποίησης» της ΟΝΝΕΔ.
Σε σύσκεψη των διευθυντών των σχολείων ο Νομάρχης Αχαΐας Τάγαρης δηλώνει:
«ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ από οποιονδήποτε είναι ΝΟΜΙΜΕΣ.»

Ο κύβος ερρίφθη.

«Ξέρω ποτέ δεν σημαδεύουν στα πόδια, στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε!» που έγραφε και η Κ. Γώγου.

Οι μαθητικές καταλήψεις θα πνιγούν με κάθε τρόπο έστω κι αν χρειαστεί να ματώσουν.

Η ΟΝΝΕΔ αναλαμβάνει τη «βρώμικη δουλειά», να καθαρίσει τα σχολεία της Πάτρας.
Πραγματοποιούν σύσκεψη στα γραφεία της ΟΝΝΕΔ και σε απόλυτη συνεργασία με τοπικά στελέχη και βουλευτές κανονίζουν τις λεπτομέρειες της επίθεσης ανακαταλήψης των σχολείων.

Ρόπαλα, αλυσίδες, μαχαίρια και λοστάρια είναι τα όπλα της γνωστής τραμπουκικής συμμορίας των οννεδιτών.
Επικεφαλής τους είναι ο Δημοτικός σύμβουλος της Ν.Δ. Γιάννης Καλαμπόκας.
Μαζί του ακόμη και νεοπροσληφθέντες δόκιμοι αστυνομικοί.

Η επιχείρηση των τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ – συνοδεία ασφαλιτών – ξεκινάει από το Πολυκλαδικό όπου βρίσκονται και τα γραφεία της ΕΛΜΕ Αχαΐας, αλλά αποτυγχάνει.

Επόμενος στόχος το σχολικό συγκρότημα της πλατείας ΒΟΥΔ, σήμερα σχολεία Νίκου Τεμπονέρα.

Κραδαίνοντας ρόπαλα, αλυσίδες και λοστάρια, εισβάλλουν μέσα στο σχολείο, ξυλοκοπούν τους μαθητές, ξυραφιάζουν τα χέρια του προέδρου του 15μελούς συμβουλίου Κώστα Σκρεμύδα.
Οι μαθητές καλούν σε βοήθεια, το ίδιο οι γονείς και οι καθηγητές.
Παρά τις συνεχόμενες εκκλήσεις, η Αστυνομία δεν εμφανίζεται!!
Σαν να υπάρχει μια συμφωνία μυστική, ώστε να ολοκληρώσει η ΟΝΝΕΔ το σχέδιο ανακατάληψης με όποιο κόστος!
Στο χώρο του σχολείου φτάνουν μαθητές, γονείς, καθηγητές, εργαζόμενοι.

Στο κάλεσμα των μαθητών ανταποκρίνεται – ως όφειλε – ο δήμαρχος της Πάτρας και η ΕΛΜΕ Αχαΐας.
Ο Δήμαρχος, με κίνδυνο της σωματικής του ακεραιότητας – μπαίνει στο σχολείο, καλεί τους ανακαταληψίες να αποχωρήσουν από το σχολείο και να σταματήσουν τις επιθέσεις ενάντια στους μαθητές.
Η συμμορία αρνείται πεισματικά, πιστή στις άνωθεν εντολές.
Ο Δήμαρχος βγαίνει από το σχολείο και εκεί που ενημερώνει τους μαθητές, δέχονται νέα επίθεση από τους ανακαταληψίες με πέτρες, ξύλα και σίδερα. Φωνές, κραυγές, απειλές, εκτοξεύονται από τους τραμπούκους.

Στη σιδερένια καγκελόπορτα του σχολείου εμφανίζεται ο αρχηγός της συμμορίας, Γ. Καλαμπόκας μαζί με τα πρωτοπαλίκαρά του, με υψωμένους τους σιδερολοστούς, δίνει το σύνθημα του θανάτου...
Ο Νίκος Τεμπονέρας βρίσκεται μπροστά στην πόρτα.

Ήταν η στιγμή, η μοιραία στιγμή συνάντησης με τους δολοφόνους του.
Ο σιδηρολοστός του Καλαμπόκα υψώνεται και χτυπά ανελέητα.
Ο Νίκος, ο δάσκαλος Τεμπονέρας, καταρρέει, πέφτει στο έδαφος …
Το λοστάρι υψώνεται και ξαναχτυπάει. Το αποτέλεσμα
έπρεπε να είναι σίγουρο. Ο Νίκος Τεμπονέρας από κείνη τη στιγμή είναι ουσιαστικά νεκρός.!

«...Κι ήθελε ακόμη
πολύ φως να ξημερώσει.Όμως εγώ δεν
παραδέχτηκα την ήττα.
Έβλεπα τώρα, πόσα κρυμμένα τιμαλφή
έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις
φλόγες...».

Η είδηση απλώνεται σαν κεραυνός σ’ ολόκληρη την πόλη, σ’ ολόκληρη τη χώρα.
Ο καθηγητής Ν. Τεμπονέρας μεταφέρεται στο νοσοκομείο με το αυτοκίνητο του δήμαρχου.
Οι αυτόπτες μάρτυρες θα δηλώσουν κατηγορηματικά στην ανάκριση:
«…Είδα τον Καλαμπόκα με σιδερένιο λοστό να χτυπά το κεφάλι του Τεμπονέρα…»

Η ιατροδικαστική έκθεση αργότερα θα περιγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα χτυπήματα.
Ένα καινούργιο στυγερό πολιτικό έγκλημα έχει συντελεστεί από το παρακράτος με τη βοήθεια και την ανοχή του κράτους.
Κράτος και Παρακράτος συσκέπτονται χωρίς ελπίδα για την συγκάλυψη της πολιτικής δολοφονίας.

Το βράδυ φτάνει στην Πάτρα ο γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης Κουτελιδάκης και μαζί με το Νομάρχη Αχαΐας Τάγαρη και τον αστυνομικό διευθυντή Μπάδα αμπαρώνονται στα γραφεία της Αστυνομικής διεύθυνσης.
Στόχος είναι: να συγκαλυφθεί το έγκλημα, να καλυφτούν όλοι, φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.

Ο λαός και η νεολαία αγρυπνά μια αυθόρμητη πορεία, ξεκινά από το νοσοκομείο Άγιος Αντρέας. Φτάνει στη Νομαρχία και στην αστυνομική διεύθυνση όλοι με ένα στόμα μια φωνή φωνάζουν το σύνθημα: «Νομάρχη – Καλαμπόκα – φασίστες δολοφόνοι», “Ενας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα”
Οι δολοφόνοι φυγαδεύονται μαζί με το ματωμένο λοστάρι..

Η αστυνομία παρά τις συγκεκριμένες καταγγελίες εκείνης της νύχτας για το ποιος σκότωσε τον Νίκο μένουν απαθείς και δίνουν χρόνο στους δολοφόνους να κρυφτούν.

Από εκείνο το βράδυ στις 8 Γενάρη η Πάτρα, η Ελλάδα ολόκληρη βρίσκεται σε διαρκή διαδήλωση καταδίκης της κυβέρνησης που σε αγαστή συνεργασία με το παρακράτος δολοφονεί. Πραγματικές μάχες στους δρόμους της Πάτρας ενώ η αστυνομία προσπαθεί να πνίξει τους διαδηλωτές με τα δακρυγόνα. Λαός και νεολαία πεισμώνουν και βγαίνουν ξανά και ξανά στους δρόμους.
Στην Αθήνα τα χημικά της ΕΛΑΣ πέφτουν μέσα στο κατάστημα Κ. Μαρούσης με αποτέλεσμα να πιάσει φωτιά και να καούν 4 άνθρωποι.

Η κηδεία του αγωνιστή δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα γίνεται ποτάμι λαϊκής οργής που κατεβαίνει στους δρόμους της Πάτρας. Δάκρυα και γροθιές γίνονται ένα.
«…Κυλάει το αίμα
σκέπασε τον ήλιο
και ο χάρος εροβόλαγε
Σφαλούν τα μάτια και οι καρδιές
Σφαλούν τα παραθύρια…
Νίκο Τεμπονέρα ΖΕΙΣ!!»

Φωνάζουν οι μαθητές σου, η νεολαία, ο λαός ολάκερος.

Ο Νίκος προστίθεται απ΄τη νεολαία στην ατέλειωτη σειρά μαρτύρων και οδηγών του λαού μας.

Για 6 ολόκληρες μέρες οι φονιάδες κρύβονται με τη βοήθεια της αστυνομίας, κυβερνητικών και κομματικών στελεχών της Ν.Δ. για να μεθοδευτεί η γραμμή συγκάλυψης που ξεκίνησε μαζί με το
έγκλημα.
Ο Μητσοτάκης «θυσιάζει» τον υπουργό Παιδείας Κοντογιανόπουλο και τον παραιτεί, αλλά διατηρεί τον νομάρχη του εγκλήματος Τάγαρη στη θέση του, φοβούμενος, ότι αν γίνει αλλιώς, θα ξετυλιχτεί το κουβάρι του στυγερού εγκλήματος.

Εκείνοι που έδωσαν το σύνθημα του θανάτου, δίνουν και το σύνθημα της συγκάλυψης.
Όμως ο λαός και νεολαία είναι αποφασισμένοι όχι άλλη πολιτική δολοφονία ατιμώρητη, στις σημαίες τους γράφουν του στίχους του Πάμπλο Νερούντα:
«Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το
έγκλημα ζητώ την τιμωρία.
Εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου
ζητώ την τιμωρία.
Εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα
ζητώ την τιμωρία.».

Δεκατρείς ολόκληρους μήνες κρατάει η ανάκριση!! για την υπόθεση του Τεμπονέρα από τον ανακριτή Ευσταθίου.

Η δολοφονική συμμορία σταδιακά αποφυλακίζεται, προκαλώντας βάναυσα το δημοκρατικό λαό.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στήνει εξεταστική επιτροπή στη Βουλή για την υπόθεση. Μέλη της επιτροπής είναι και οι Αχαιοί βουλευτές της Ν.Δ. Αυτό μόνο αρκεί για να καταλάβουμε τι πόρισμα μπορεί να βγάλει αυτή η επιτροπή.

Οι μαζικές κινητοποιήσεις του λαού συνεχίζονται σταθερά αποκαλύπτοντας και ματαιώνοντας κάθε επιχείρηση συγκάλυψης. Επιβάλλεται τελικά το ξεκίνημα της δίκης λίγες μέρες μόνο πριν εξαντληθεί το 18μηνο.
Όμως η δίκη των δολοφόνων του Τεμπονέρα μεταφέρθηκε 300 χιλιόμετρα μακριά, στο Βόλο, από τον τόπο του εγκλήματος. Ότι δεν τόλμησε το κράτος και το παρακράτος το 1963 στην υπόθεση του Γρηγόρη Λαμπράκη το επιχείρησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το Παρακράτος το 1992.
Μεθοδεύεται η ουσιαστική αθώωση των δολοφόνων.

Στέλνουν στο εδώλιο τον Καλαμπόκα και τη παρακρατική του συμμορία μαζί με το νεκρό Νίκο Τεμπονέρα και τους συναγωνιστές του.
Στη δίκη του Βόλου οι μηχανορραφίες και οι μεθοδεύσεις συγκάλυψης έφτασαν σε επικίνδυνα επίπεδα. Βουλευτές, στελέχη της Ν.Δ και της ΟΝΝΕΔ γίνονται συνήγοροι και μάρτυρες υπεράσπισης των δολοφόνων, παρεμβαίνουν ανοιχτά στη δικαστική διαδικασία εκφοβίζοντας και τρομοκρατώντας.

Ένα παλλαϊκό, δημοκρατικό, προοδευτικό μέτωπο ορθώνεται αποφασιστικά και συνεχόμενα απέναντι
τους (παρά τις ηχηρές απουσίες κάποιων).
Oκτώ χρόνια διαρκούν τα δικαστήρια (πρωτόδικα στο Βόλο και δυο εφετεία στη Λάρισα) .
Το αίμα του Νίκου Τεμπονέρα νίκησε τους δολοφόνους του.
Καταδίκασε το δολοφόνο Καλαμπόκα σε ισόβια.
Ισόβια ήταν και παραμένει η καταδίκη τους στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας και των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας.
Τα σχέδια συγκάλυψης δεν πέρασαν, καταδικάστηκαν αμετάκλητα στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας.
Καταδικάστηκαν γιατί απέτυχαν να απενεχοποιήσουν την εγκληματική τους δράση, ώστε να μπορούν να την ενσωματώνουν και στο μέλλον στις μεθόδους πολιτικής δράσης και καταστολής των αγώνων του λαού.

ΓΕΝΑΡΗΣ του 2012.

Κρατάμε το χέρι του Νίκου Τεμπονέρα και συνεχίζουμε ενάντια στην ΝΕΑ ΚΑΤΟΧΗ, την εξαθλίωση, το Φασισμό, των Κουίσλιγκς.
Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ.
Το ΟΧΙ του Νίκου Τεμπονέρα στην πόρτα του σχολείου δείχνει το δρόμο
ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΖΕΙΣ
ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ - ΛΑΜΠΡΑΚΗ
ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

πολιτικη

2011-12-30T12:31:00.000-08:00

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΣΕ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΡΟΜΟΥ

με πολέμους, νεοαποικισμούς, επεμβάσεις

και πυρηνικά πλήγματα;

Η ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Οι πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις στην περιοχή που εκτείνεται από το βόρειο τόξο της Αφρικής έως και τη Μέση Ανατολή, καθώς και οι πολυποίκιλες αντιδράσεις σε αυτές, εκτός από εξαιρετικής σημασίας είναι και ενδεικτικές της νέας φάσης στην οποία έχουν περάσει οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Όπως και να ‘χει, η πυκνότητα καθώς και η πρωτοφανής ταχύτητα αποδέσμευσης των εξελίξεων αποδεικνύει πως η νέα φάση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης είναι άρρηκτα δεμένη με πολέμους και νεοαποικισμούς, σε μια ισορροπία τρόμου για τους λαούς της περιοχής, και όχι μόνο.

Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ

Η FED (ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ), παραδέχτηκε σε έκθεση της τον περασμένο Μάη, πως η κινέζικη οικονομία θα είναι σε θέση να ξεπεράσει εκείνη των ΗΠΑ μέχρι το 2020. Την ίδια στιγμή, από πολλές μεριές (Ρωσία, αναπτυσσόμενες χώρες, χώρες του αραβικού συνδέσμου) ακούγονται φωνές-που δεν είναι απλώς ψίθυροι πλέον- πως θα πρέπει να αντικατασταθεί το δολάριο από ένα καλάθι νομισμάτων ως το νέο σημείο αναφοράς των διεθνών συναλλαγών. Μα ακόμη και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, τίποτε δεν δείχνει πως η κεφαλαιοκρατική μητρόπολη θα ξεφύγει από τη μηδενική ανάπτυξη, καθώς και από τις αυθόρμητες εξεγέρσεις: Όλοι οι όροι για αυτό εμφιλοχωρούν: Με ένα πρωτοφανές χρέος 17 τρις δολαρίων, και με μια κοινωνία των 50 εκατομμυρίων ανέργων, με 45 εκατομμύρια εξ αυτών να σιτίζονται με κρατικά κουπόνια ή από τα συσσίτια.

Είναι προφανές πως αυτή η σχεδόν ανεπίστρεπτη κατάσταση της οικονομίας και της κοινωνίας, καθορίζουν ήδη όλες τις προτεραιότητες της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Έτσι, μπαίνουμε στον κλασικό μονόδρομο του ιμπεριαλισμού:Να εξάγει την κρίση του και να προσπαθεί να την ξεπεράσει με πολέμους, πραξικοπήματα, με βίαιες εξαρτήσεις τρίτων, ή αναπτυσσόμενων χωρών στο άρμα του. Μόνο με τη στρατιωτικοπολιτική της υπεροχή (αδιαμφισβήτητη για αρκετά χρόνια ακόμη μεταξύ των μεγάλων χωρών) μπορούν οι ΗΠΑ να επιβεβαιώσουν και να ασκήσουν την ηγεμονία τους.

Σε δύο σημεία είναι εδώ απαραίτητο να σταθούμε:

1) Η τάση διεθνοποίησης του κεφαλαίου είναι ισχυρή, αλλά απέχει αρκετά από την ολοκλήρωση της, και σίγουρα δεν είναι πιο ισχυρή από τους κλασικούς διαχωρισμούς και τις αντιθέσεις ανάμεσα στις κυρίαρχες χώρες. Έτσι σήμερα παρατηρείται το φαινόμενο τα κλασικά σχήματα του έθνους-κράτους ναι μεν να υπόκεινται σε βίαιες μεταλλάξεις έως και μετασχηματισμούς, αλλά να παραμένουν εκτός από αντικείμενα των ασύμμετρων συγκρούσεων των βαμπίρ των διεθνών χρηματοπιστωτικών ομίλων (ανελέητες επιθέσεις και υποθηκοποίηση ακόμη και ολόκληρων οικονομιών και κοινωνιών με μεγάλο παγκόσμιο εκτόπισμα) ταυτόχρονα όμως και υποκείμενα (οχήματα) των στρατηγικών αναγκών για τις άρχουσες τάξεις των ιμπεριαλιστικών χωρών και των χωρών-δορυφόρων τους. Ή, πιο απλά, τα μέσα (ιδεολογικά, πολιτικά, στρατιωτικά) για να προωθήσουν τα σχέδια τους.

2) Το οικοδόμημα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έχει σαν κύρια ιδεολογική βάση την δήθεν μεταϊμπεριαλιστική εποχή του τέλους των πολέμων (έπειτα από την πτώση του ανατολικού μπλοκ), καθώς και την αιχμή-αντίθεση προς τις “ολοκληρωτικές” κοινωνίες- των ανθρώπινων ελευθεριών (όπως τις ερμηνεύουν οι άρχουσες τάξεις). Υπό αυτήν την έννοια ίσως να είναι-ή να φαντάζει πως είναι- πιο δύσκολη η συναίνεση των λαών σε διευρυμένες πολεμικές συρράξεις. Γι’ αυτό και η στρατηγική της συγκαλλυμένης βίαιης προσαρμογής σε αυτό το σχέδιο (στρατιωτικές επεμβάσεις, ανοιχτές χούντες, ή με κοινοβουλευτική επίφαση π.χ. Ελλάδα) βρίσκεται αυτή τη στιγμή εν πλήρη εξελίξει. Κοντά σε αυτό, ας υπολογίσει κανείς το τεράστιο οικονομικό κόστος (3 τρις δολάρια), όπως και το ανθρώπινο κόστος για τις ΗΠΑ των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Ιδιαίτερα μάλιστα με την παραδοχή της αποτυχίας των πολέμων αυτών που σε τίποτε δεν ωφέλησαν την Αμερική: Δεν ελέγχουν τις χώρες αυτές στα νότα του άξονα Ρωσίας-Κίνας, ούτε γεωστρατηγικά, ούτε και πολιτικά. Λογαριάσανε λάθος στους υπολογισμούς τους, και φεύγουν κακήν κακώς από εκεί με τις χώρες παραδομένες στην βαθμιαία ανάδειξη του ακραίου ισλαμικού φονταμενταλισμού-με τον οποίον αναγκαστικά επιδιώκουν σταδιακά πλέον να γίνουν προνομιακοί συνομιλητές.

Επομένως, καταρχήν, η πολιτική αποσταθεροποίηση ολόκληρης της λεκάνης της Μεσογείου, και τα στρατιωτικά πραξικοπήματα-συγκαλυμμένοι πόλεμοι (Λιβύη, και πλέον Συρία),απομένουν το τελευταίο χαρτί της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής στην προσπάθεια της:

α) Να αποδυναμώσει αποφασιστικά το ευρώ, εκβιάζοντας την ενότητα του και ακινητοποιώντας την οικονομική επεκτατικότητα του γερμανικού ιμπεριαλισμού κυρίως. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται η επίθεση στις χώρες του νότου με αρχή την Ελλάδα, ο ρόλος του ΔΝΤ στην ελεγχόμενη πτώχευση της, και η πλήρης υποταγή της στα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

β) Να πατήσει πιο αποφασιστικά το πόδι της στην Αφρική, ιδιαίτερα έπειτα από την προϊούσα θέση της Κίνας εκεί, που εκμεταλλευόμενη τα τεράστια συναλλαγματικά της αποθέματα πλησιάζει στο σημείο να αγοράσει τους φυσικούς πόρους από την μισή ήπειρο! Σε αυτά τα πλαίσια, οι ΗΠΑ έχουν φτιάξει τους τελευταίους μήνες «αλυσίδα» νέων αεροπορικών βάσεων για Μη Επανδρωμένα Βομβαρδιστικά Αεροσκάφη (UAV) σε Αιθιοπία, σε χώρα της Αραβικής Χερσονήσου που δεν κατονομάζεται (ενδεχομένως Υεμένη…) και στις Σεϋχέλλες με τον πρόεδρό της Τζέιμς Μισέλ να προσκαλεί τις ΗΠΑ να δουν τη χώρα του σαν ένα «αεροπλανοφόρο στον Ινδικό Ωκεανό δίχως αεροπλάνα»!

γ) Να δημιουργήσει τους όρους για αποφασιστικό στρίμωγμα, ή ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν, χώρα που αφενός αποτελεί οδηγό και πρότυπο για τους λαούς του Ισλάμ, αφετέρου αποτελεί την πυρηνική ασπίδα στα νότια της Κίνας.

δ) Να πλαισιώσει επειγόντως την χώρα-βάση της στην περιοχή, το Ισραήλ, που φαίνεται να χάνει οριστικά την πολύτιμη στήριξη της Τουρκίας, την οποία έτσι εκβιάζει έπειτα από την στροφή της εξωτερικής της πολιτικής, και τον επαπειλούμενο προσανατολισμό της προς μια νέα θέση, αυτόνομη και ηγεμονική για ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο!

Όλες αυτές οι ανοιχτές υποθέσεις προωθούνται εξαιρετικά γοργά και άμεσα: Τόσο γοργά που ελπίζει ο Ομπάμα να τις κλείσει τουλάχιστον πριν από τις προεδρικές εκλογές τον επόμενο Νοέμβρη! Γιατί όχι; Η ανθρώπινη ιστορία άλλωστε βρίθει από αυτοκράτορες στα όρια της παράνοιας λίγο πριν την κατάρρευση του βασιλείου τους.

Αυτήν την παρανοϊκή ισορροπία του τρόμου καλούμαστε να ερμηνεύσουμε και να αντιμετωπίσουμε!

Η “ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ” ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΙ ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΤΙΚΑ

Οι εξεγέρσεις στις χώρες της Βόρειας Αφρικής , στην Συρία και στην Υεμένη, δεν έχουν ούτε τα ίδια κίνητρα, ούτε και τα ίδια αποτελέσματα. Ξεκίνησαν από την Τυνησία, πέρασαν στην Αίγυπτο, για να πάρουν την μορφή της υποκίνησης στη Λιβύη με την ανοιχτό πόλεμο ενάντια της από μέρους των νατοϊκών δυνάμεων και του αραβικού συνδέσμου.

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι ΗΠΑ κινούνται ανάλογα με τον βαθμό που μπορούν να παρέμβουν, ανάλογα με το ως που μπορούν να φτάσουν και το τι μπορεί να κερδίσουν.

Στην Αίγυπτο, οι αμερικάνοι αρχικά προσπάθησαν να στηρίξουν τον Μουμπάρακ, μα με μια στροφή 180 μοιρών τον εγκατέλειψαν για να μην μείνουν πίσω στις εξελίξεις όταν η πτώση του κατέστη αναπόφευκτη. Πλαισίωσαν την μετάβαση στον πλήρη έλεγχο της χώρας από το στρατό. Επειδή όμως ο στρατός είναι άρρηκτα δεμένος οικονομικά και επιχειρησιακά με τους Αμερικάνους, πρέπει να περιμένουμε εκ νέου εξελίξεις εάν τα πολιτικά σχήματα που θα πάρουν την εξουσία (εάν επιτραπεί από τον στρατό) θα τους ικανοποιήσουν. Αλλιώς, μια νέα χαοτική κατάσταση στην χώρα θα αποβεί αναπόφευκτη- από την άλλη μεριά το λαϊκό κίνημα εκεί είναι ένα μωσαϊκό με τη συμμετοχή προοδευτικών στοιχείων, ακραίων ισλαμιστικών κ.α.

Στην Λιβύη, ήξεραν πως μόνο με την επίθεση των νατοϊκών δυνάμεων θα κατάφερναν την πτώση του Καντάφι, ενός ηγέτη που ακόμη και σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία του λιβυκού λαού υποστηρίζει, και που υπό την ηγεσία του επί έξι μήνες προσπάθησε ηρωικά να αντισταθεί στις 18 χιλιάδες ΝΑΤΟικές αεροπορικές επιθέσεις, καθώς και στην κατοχή της χώρας από τους δοσίλογους νοσταλγούς της αποικιακής μοναρχίας που ανέτρεψε ο Καντάφι το 1969! Αυτούς τους δοσίλογους εξόπλισε με όπλα και τανκς ο αμερικάνικος παράγοντας (και μέσω της Ελλάδας),σε αυτούς παρείχε αμέριστη οικονομική και πολιτική κάλυψη. Παραπέρα, το χτύπημα στον Καντάφι πέρα από σαφή πολεμική επέμβαση απέναντι στο δικαίωμα αυτοδιάθεσης μιας κρατικής οντότητας, αποτελεί καίριο χτύπημα ενάντια στις χώρες του “τρίτου κόσμου”, των αγώνα των οποίων για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση στήριξε πολύπλευρα όλα τα προηγούμενα χρόνια ο Λίβυος ηγέτης.

Γι’ αυτό και η πτώση του ήταν απαρέγκλιτος στόχος για τις ΗΠΑ.

Τέτοιο θέατρο αποσταθεροποίησης είναι και η Σομαλία, όπου και εκεί με πρόσχημα των “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”, οι ΗΠΑ βάζουν χοντρά το πόδι τους μέσω αμφιλεγόμενων ΜΚΟ, αλλά και ένοπλων σωμάτων “ασφαλείας για την προστασία του πληθυσμού κατά την διάρκεια της χορήγησης της ανθρωπιστικής βοήθειας” έπειτα από τον λιμό που θερίζει την χώρα. Η Σομαλία, αποτελεί αποφασιστικό εμπορικό και πολεμικό κόμβο, με το μάτι στραμμένο προς την Κίνα.

Στην περίπτωση της Υεμένης όπου οι Ρώσοι διατηρούν δική τους ναυτική βάση, και κυρίως της Συρίας γνωρίζουν ότι μια επέμβαση τύπου Λιβύης θα βρει σφόδρα και ανεξέλεγκτη την αντίδραση της Κίνας και της Ρωσίας. Ωστόσο, όλα δείχνουν πως δεν θα αποφευχθεί, με όσες συνέπειες μπορεί να επιφέρει: Ήδη, οι τελευταίες εξελίξεις στη Συρία, προκάλεσαν όντως αντιδράσεις, όχι κλασικού αλλά φανερά επιθετικού ύφους από Κίνα αλλά και Ρωσία. Όλα, ακόμα και τα πλέον ακραία ενδεχόμενα, θα πρέπει δυστυχώς να θεωρούνται ανοιχτά! Η Συρία, που αποτελεί στόχο από την εποχή πατέρα Μπους, αποτελεί άμεσο στρατηγικό εταίρο της Κίνας και είναι χώρα προθάλαμος του Ιράν! Γι’ αυτό και επένδυσαν ως την ώρα στη μέχρι τέλους πολιτική κάλυψη των “αντικαθεστωτικών” (και τη συναίνεση σε αυτήν την γραμμή εκ μέρους όσων κυβερνήσεων θέλουν να αποδειχτούν de facto εταίροι τους). Εφόσον δεν πέτυχαν τους σκοπούς τους κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο ανοιχτός εμφύλιος πόλεμος με όρους Λιβύης φαίνεται πως θα είναι το επόμενο βήμα…(το άρθρο γράφεται στις 16/11).

Όπως και να ‘χει, οι εξελίξεις θα ναι ραγδαίες, με συμμαχίες να δοκιμάζονται, τον χάρτη της περιοχής να επανακαθορίζεται βίαια, με τελικό προορισμό της “αυγής της Οδύσσειας” (όπως ονόμασαν την επέμβαση στη Λιβύη) την Ιθάκη του Ιράν- ο αμερικάνος υπουργός οικονομικών δήλωσε άλλωστε βέβαιος πρόσφατα πως “πλησιάζει η ώρα μιας αντίστοιχης εξέγερσης στο Ιράν”. Όμως και στο Ιράν, το καθεστώς Αχμαντινετζάντ χαίρει ευρείας λαϊκής υποστήριξης…

Όλες ανεξαιρέτως οι εκθέσεις της IAEΑ (Διεθνής Υπηρεσία για την Ατομική Ενέργεια) για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έχουν στρώσει το έδαφος ώστε να εντείνονται οι απειλές από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ: Απειλές που δεν περιλαμβάνουν μόνο τις κλασικές πιέσεις για διεθνή απομόνωση του Ιράν. Προχωρούν ως και τις άμεσες απειλές για πόλεμο. Στο σημείο αυτό χρήσιμο είναι να παρακολουθήσει κανείς το γεγονός ότι όλες οι στρατιωτικές ασκήσεις του στρατού του Ισραήλ (και των συμμάχων του-δηλαδή ημών πρώτων) έχουν προσαρμοστεί το τελευταίο διάστημα στην ενδεχόμενη αντιμετώπιση των συνθηκών πυρηνικού πολέμου, και χερσαίας ή από αέρος εισβολής σε συνθήκες αντίστοιχες με την μορφολογία του Ιράν!

Η ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η σαρωτική νίκη του Ερντογάν στις πρόσφατες εκλογές με τον πλήρη έλεγχο που απέκτησε στη Βουλή, καθώς και τα απανωτά δικαστικά-πολιτικά χτυπήματα που κατάφερε στο στρατιωτικό κατεστημένο δείχνουν πως στην Τουρκία, έχει ήδη παγιωθεί η εξουσία μιας νέας αστικής τάξης που ανέδειξε τον τούρκο πρωθυπουργό, και την οποία εκφράζει το “πολιτικό φαινόμενο του νέου Ερντογάν- Αττατούρκ!”. Ως προς τα χαρακτηριστικά της, είναι λιγότερο “κοσμοπολίτικη” από την αστική τάξη από την οποία πήρε το πάνω χέρι. Είναι λιγότερο εξαρτημένη από τα αμερικάνικα συμφέροντα (όχι όμως ακόμη στο βαθμό που να τα αγνοεί και εντελώς), και φαίνεται πως έχει ήδη θέσει σε ισχύ την στρατηγική του προσεταιρισμού στην επιρροή της ενός μεγάλου κομματιού της παλιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας. Την στρατηγική αυτή της πολύπλευρης και όχι πια μονομερούς εξωτερικής πολιτικής περιγράφει όπου σταθεί και όπου βρεθεί ο τούρκος ΥΠΕΞ Νταβούτογλου. Οι συνεχείς περιοδείες του Ερντογάν στις χώρες αυτές προωθούν δυναμικά το σκοπό αυτό: Να εμφανίζεται δηλαδή ως ο νέος ηγεμόνας του ισλαμικού κόσμου. Η τακτική αυτή ακόμη δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ-λειτουργεί άλλωστε αντιπαραθετικά με την αντίστοιχη εικόνα που έχει κατακτήσει ο ιρανός πρόεδρος (δαίμονας των ΗΠΑ). Εξυπηρετεί όμως πρώτιστα την Τουρκία, το πολιτικό παράδειγμα της οποίας (ισλαμικά κόμματα στην εξουσία σε “ημικοσμικό” καθεστώς) φαίνεται πως θέλουν να μιμηθούν οι λαοί στις χώρες της λεγόμενης “αραβικής άνοιξης”-ήδη προς τα εκεί αναφανδόν έγειρε το εκλογικό αποτέλεσμα για την συντακτική συνέλευση στην Τυνησία, και πρώτιστα στην Αίγυπτο. Υπό μια έννοια δηλαδή, υπάρχουν οι όροι ώστε η Τουρκία να αναδειχτεί αρκούντως επωφελούμενη από τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο.

Με αυτό το πρίσμα πρέπει να ε ιδωθεί και η ακραία όξυνση των σχέσεων της με το Ισραήλ. Έτσι η Τουρκία από χώρα ανάχωμα για τον αραβικό κόσμο απέναντι στο Σιωνισμό, μετατρέπεται σε κύριο εκφραστή της αντιπαράθεσης με το Ισραήλ. Το πως θα διαχειριστεί αυτήν την καινούρια θέση της (αν δηλαδή θα την παζαρευτεί με τις ΗΠΑ, ή θα την χρησιμοποιήσει για τον εαυτό της), μένει να αποδειχτεί. Όλα δείχνουν πως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ολοκληρωτικό αλισβερίσι. Από την αμερικάνικη πλευρά έχει καταστεί σαφές πως “αν οι ΗΠΑ χρειαστεί να διαλέξουν ανάμεσα σε δυο στρατηγικούς εταίρους στην περιοχή, ο Ερντογάν θα βγει χαμένος”. Η στρατηγική της Τουρκίας από την άλλη δε μπορεί να περιγραφεί απλοϊκά σαν εχθρική απέναντι στις ΗΠΑ. Είναι αναπροσαρμοσμένη με τις απαιτήσεις τις πιο ανεβασμένες. Έτσι σπεύδει να υποστηρίξει τους αντικαθεστωτικούς στη Συρία (πράξη που βολεύει τις βλέψεις του Ερντογάν), και παράλληλα να υποστηρίξει την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από τον ΟΗΕ, έπειτα από το σχετικό αίτημα που κατέθεσε στη γενική συνέλευση του οργανισμού ο παλαιστίνιος πρόεδρος στις 26/9. Η στάση των χωρών-μελών απέναντι στο αίτημα αυτό, θα αναδείξει και επίσημα τους αντίθετους πόλους που αναδεικνύουν οι διεθνείς αντιθέσεις-με την Αμερική να προτίθεται να ασκήσει αν χρειαστεί βέτο στο συμβούλιο ασφαλείας! Το μόνο σίγουρο είναι πως η υποστήριξη του Ερντογάν προς το παλαιστινιακό αίτημα, φρενάρει, έστω και παροδικά την αμερικάνικη στρατηγική.

Οι συνεχείς προστριβές ΗΠΑ-Ιράν, με τεχνητά διπλωματικά επεισόδια και με τις απειλές εκ μέρους των ΗΠΑ, ίσως να είναι ο καταλύτης των εξελίξεων, ενδεχομένως και εξαιρετικά σύντομα και απότομα. Απόδειξη γι’ αυτό αποτελούν οι διαρκείς προσταγές προς τις χώρες άμεσης επιρροής των ΗΠΑ, για “εδώ και τώρα” περαιτέρω κυρώσεις προς το Ιράν. Η βρετανική κυβέρνηση μάλιστα εξέδωσε ανακοίνωση στις 12/10 πως “στέκει στο πλάι των ΗΠΑ όπως κι αν κινηθούν απέναντι στο Ιράν”.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΣΦΑΛΗΣ

Στη συνάντηση κορυφής Ομπάμα-Μέρκελ στις 2 Ιουνίου, ο νομπελίστας ειρήνης πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε: “Η Ελλάδα, αποτελεί σήμερα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος της εξωτερικής μας πολιτικής”.

Η υπαγωγή της χώρας στην άμεση κηδεμονία της τρόικας σημαίνει την μετάβαση της στην άμεση σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, με απόλυτα ελεγχόμενους όρους, που έχουν άμεσα και άκρως επικίνδυνα εξαρτησιακά χαρακτηριστικά. Οι απειλές προς τον λαό, πως “ή μνημόνιο ή χρεοκοπία”, ή “ή ευρώ ή πείνα” αυτόν τον σκοπό εξυπηρετούν.

Από πολλές απόψεις, αυτές οι εξελίξεις δένουν με την αναπροσαρμοσμένη αντιμετώπιση των ΗΠΑ από την Τουρκία. Η Ελλάδα έχει σαν μόνη σύμμαχο χώρα πλέον στην περιοχή το…Ισραήλ. Και τανάπαλιν. Θα πρέπει να εθελοτυφλεί κανείς ώστε να μην αντιλαμβάνεται την επικινδυνότητα στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός μέσω του frontman των ΗΠΑ πρώην πρωθυπουργού-και συνολικά του μαύρου πολιτικού μετώπου που συγκροτήθηκε ήδη τον Φλεβάρη του ’09 (επί Καραμανλή) με την εκλογή Παπούλια και που σήμερα αναβαθμίστηκε και σε εξωθεσμική κυβέρνηση της χώρας. Και η συγκρότηση αυτού του μετώπου, η σχετική ομογενοποίηση του, καθώς και οι ποικίλες διεργασίες (π.χ. η “απειλή” Παπανδρέου για δημοψήφισμα, μαζί με την ιντριγκαδόρικη και συνεπικουρούμενη με εξευτελιστικούς χαρακτηρισμούς για τους θεσμούς και τα πρόσωπα εκστρατεία του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου),ώσπου να φτάσει στην σημερινή “κυβερνητική” μορφή-όλα είναι το ξεδίπλωμα της αμερικάνικης στρατηγικής για την χώρα που στοχεύει:

α) Να εκβιάσει ακόμη περισσότερο και με εκνευριστική συχνότητα και επίδειξη δύναμης την Μέρκελ. Θα πρέπει να είναι αφελής κάποιος για να εκλάβει την κίνηση της μαριονέτας-Παπανδρέου για δημοψήφισμα ως αυτόβουλη: Μέσα σε μια ημέρα το ευρώ βρέθηκε σε χαμηλά πενταετίας ενώ επίσης χάθηκαν 3 τρις από τις ευρωπαϊκές κυρίως χρηματαγορές!

β) Να συγκροτήσει την μόνιμη κατοχική κατάσταση στην χώρα μας-πολιτικά-οικονομικά-κοινωνικά, κατάσταση παρόμοια με αυτήν της εμφυλιοπολεμικής περιόδου. Και μάλιστα, όλα δείχνουν ότι δεν ενδιαφέρονται καν πλέον αν θα γίνει μέσω μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, την οποία και θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν για να επιβληθούν ενδεχομένως και ακόμη πιο ΑΜΕΣΑ στρατιωτικά στην Ελλάδα-μια εμφυλιοπολεμική κατάσταση θα ήταν ιδανικό άλλοθι γι’ αυτό!

Τελική τους επιδίωξη γι’ αυτό δεν είναι βέβαια ο έλεγχος της οικονομίας μας ή των φυσικού μας πλούτου (με μια οικονομία ίση με το 0,03 του παγκόσμιου ΑΕΠ, μια εξήγηση που αρκείται σε αυτήν την μεριά του ζητήματος είναι εξαιρετικά αφελής). Αυτό που ενδιαφέρει τους αμερικάνικους σχεδιασμούς είναι ο γεωπολιτικός ρόλος της Ελλάδας για το ΝΑΤΟ (εφαρμοσμένος ήδη σε Σερβία και πρόσφατα στην Λιβύη) καθώς και η εν γένει πίεση που ασκεί για λογαριασμό των ΗΠΑ προς την Ε.Ε συνολικά (δεν είναι τυχαίο πως σε όλες, ακόμη και τις επίσημες δηλώσεις τους το δίδυμο Μέρκελ-Σαρκοζί αντιμετώπιζε τον Παπανδρέου σαν πράκτορα των ΗΠΑ στην ευρωζώνη). Στο βαθμό που η Γερμανία

α) θα συμβιβαστεί με τον αναγκαίο ρόλο της Ελλάδας για τις ΗΠΑ

β) θα πάψει να εργάζεται για την αναβάθμιση της εταιρικής της σχέσης με την νεοτσαρική και ανταγωνίστρια προς τις ΗΠΑ Ρωσία,

θα καθοριστεί και η τελική επιλογή του μεγέθους και της ποιότητας της επέμβασης των ΗΠΑ στον τόπο μας!

Σε αυτά τα πλαίσια υπογράφηκε κοινό στρατιωτικό σύμφωνο με το Ισραήλ, διεξάγονται κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Σε αυτά τα πλαίσια επίσης η ελληνική κυβέρνηση δεν ξεχνάει να υπενθυμίζει έργω και λόγω την πλήρη μεταστροφή της θέσης της για το παλαιστινιακό. Διαρρηγνύει έτσι όμως τις σχέσεις που εδώ και δεκαετίες έχει συνάψει ο ελληνικός λαός με τον αραβικό κόσμο και τους αγώνες του για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Δυστυχώς όμως, αυτές τις ολέθριες εξελίξεις ίσως πολύ σύντομα να κληθούμε να τις πληρώσουμε.

ΠΟΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ;

Ο καθορισμός της εξωτερικής πολιτικής ενός κοινωνικού σχηματισμού δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητος από την θέση του στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, και φυσικά από τους ταξικούς συσχετισμούς στο εσωτερικό του καθώς και από τις ιδεολογικούς προσανατολισμούς που υπερισχύουν σε κάθε περίπτωση.

Είδαμε τις προτεραιότητες των διεθνών δυνάμεων καθώς και την ανάδειξη και επισημοποίηση που λαβαίνει το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό των ντόπιων διαμεσολαβητών με τον μεσίτη της Goldman sacks Παπαδήμο!

Η απειλή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, και της βίαιης επιστροφής στην δραχμή χρησιμοποιείται σαν μέσο πολιτικής τρομοκράτησης του λαού!

Αύριο αυτό που θα χρησιμοποιηθεί σαν μέσο για την “εθνική τους ενότητα” μπορεί να είναι πέρα από αυτά, και η απειλή του διαμελισμού της χώρας-όλα σε μια πορεία ενίσχυσης των εθνικιστικών κύκλων και του αναβαθμισμένου ρόλου τους!

Το ερώτημα παραμένει: Ποια μπορεί να είναι και σε ποια πλαίσια μπορεί να κινηθεί μια νέα προοδευτική-εθνοανεξαρτησιακή εξωτερική πολιτική της ειρήνης και της ελευθερίας για την Ελλάδα;

Αυτό το ερώτημα ασφαλώς και αποτελεί συνάρτηση μιας γενικότερης αντινεοφιλελεύθερης-αντιιμπεριαλιστικής-δημοκρατικής διεξόδου για την χώρα. Αλλά επειδή αποτελεί συνάρτηση, δεν σημαίνει ότι δεν αποτελεί και απαραίτητη, προγραμματική μάλιστα, προϋπόθεση για μια τέτοια διέξοδο: Στο κάτω-κάτω ο λαός μας έχει μεγάλη πείρα από τις ταλαιπωρίες που έχει επιφέρει η θέση της χώρας μας στον χάρτη, όπως επίσης, την αγωνία και από αυτήν την σκοπιά για το αύριο!

Ασφαλώς και το ερώτημα εάν μπορεί να αποτελέσει μία μόνο χώρα ανάχωμα στον ιμπεριαλισμό, απασχολεί κυρίως το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα εδώ και 150 χρόνια! Σε κάθε περίπτωση, οι απαντήσεις που δίνονται κάθε εποχή εξαρτούνται από την ιδεολογική διαύγεια και την αποφασιστικότητα των πρωτοποριών, από το επίπεδο της ταξικής πάλης και φυσικά από την ιδιαιτερότητα της χώρας (εάν δηλαδή υφίσταται επάρκεια του φυσικού πλούτου ή του τεχνολογικού-μορφωτικού κεφαλαίου για καθετοποιημένες παραγωγικές διαδικασίες κ.λ.π.) για μια αυτόνομη οικονομία (σε περίπτωση απομόνωσης), καθώς και των διεθνών καταστάσεων (ύπαρξη ή όχι υποστήριξης και από άλλους λαούς από το επίπεδο του να ακολουθήσουν ή έστω ν’ αποτρέψουν τυχόν επιθέσεις εκ μέρους των κυβερνήσεων τους). Με λίγα λόγια κάτι παραπάνω από αλληλεγγύη των λαών (έστω και αν αυτό παραμένει ζητούμενο σήμερα!)

Η αλήθεια είναι ότι και στα τέσσερα αυτά ζητήματα-προϋποθέσεις η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μιας τέτοιας απόπειρας!

Από τη σκοπιά της πρωτοπορίας, οι κατεξοχήν δυνάμεις που από ιστορικές καταβολές τουλάχιστον θα έπρεπε να βρίσκονται σε θεωρητικές έστω διεργασίες για ένα τόσο σπουδαίο ζήτημα βρίσκονται είτε σε λήθαργο είτε σε πλήρη σύγχυση. Απόρροια της κομμουνιστικής κληρονομιάς της νεοτσαρικής Ρωσίας και της νεοφασιστικής “κομμουνιστικής” Κίνας ή της αφελούς προσκόλλησης στον ευρωκομουνισμό-αμφότερα κινήματα δοκιμασμένα και, δυστυχώς, ιστορικά χρεοκοπημένα!

Για αυτό και δεν μπορούν όχι μόνο να σκιαγραφήσουν μια επαναστατική εξωτερική πολιτική, αλλά πολύ συχνά τάσσονται με τον Ομπάμα όταν πρόκειται για έναν “δικτάτορα” ενοχλητικό για τις ΗΠΑ, χωρίς να μπορούν να “διαβάσουν” τη συνολική και ιστορική διάσταση ας πούμε π.χ. του πολέμου στην Σερβία ή στην Λιβύη!

Σε κάθε περίπτωση, αυτού του είδους η κομμουνιστική ή μη αριστερά, όταν καλείται να τοποθετηθεί, εγκλωβίζεται εύκολα από τους αντιπάλους της στο δίπολο Κούβας-Β.Κορέας,ή Κίνας-Ρωσίας!

Από τη σκοπιά των οικονομικών προϋποθέσεων, είναι γεγονός ότι 25 και πλέον χρόνοι νεοφιλελεύθερης “ανάπτυξης”, ισοδυναμούν με αντίστοιχα χρόνια αποβιομηχάνισης, εγκατάλειψης της αγροτικής οικονομίας, και δυσανάλογα μεγάλης μεγέθυνσης του παρασιτικού τομέα και, το χειρότερο, της παρασιτικής νοοτροπίας και συνείδησης σε μια κάθετα και οριζόντια εκμαυλισμένη κοινωνία!

Από τη σκοπιά του επιπέδου της αλληλεγγύης των λαών, είναι επίδικο εάν θα επικρατήσει ο εθνικισμός εντός των ευρωπαϊκών χωρών, ή εάν τα κινήματα που γεννιούνται αδιάκοπα παντού θα αντιστρέψουν την πορεία αυτού του είδους της ευρωπαϊκής και όχι μόνο διακυβέρνησης, καθώς η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση θα σημάνει είτε την νίκη του σοσιαλισμού σε μια σειρά από χώρες είτε την επιστροφή σε ακραία εθνικιστικές πολιτικές και πρακτικές.

Επομένως, η μόνη συνθήκη που παραμένει ανοιχτή από όλες είναι και η πιο ανεπαρκής καθότι η χώρα μας και εξαιρετικό επίδικο αποτελεί και παραμένουν σε ισχύ οι δυο προηγούμενες δυσχερείς συνθήκες! Είναι όμως ανεπίστρεπτη η κατάσταση, ή μπορούμε να βρούμε δυνατότητες για μια ολικά διαφορετική θέση της χώρας μας στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, όπως και μια διαφορετική κατεύθυνση των διεθνών της σχέσεων;

ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΦΙΚΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ!

Σε αυτήν την κατεύθυνση, στην ιδεολογική και πολιτική προετοιμασία της και πρόταξη της στην κοινωνία οφείλουν να εργαστούν όλες οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στη δημοκρατία, στην πρόοδο, στην ειρήνη. Υπό αυτό το πρίσμα:

1) Αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση να θέσει το λαϊκό κίνημα επί τάπητος και να λύσει από τη σκοπιά μιας νέας κοινωνικής συμμαχίας των εργαζόμενων-νέων-επισφαλώς εργαζόμενων-ανέργων-μεταναστών,το ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και της διεκδίκησης μιας αυτόνομης οικονομίας έστω και με τις θυσίες που πρέπει να θεωρηθούν αναπόφευκτες (αλλά που θα είναι πολλαπλάσια λιγότερες από αυτές που θα υποστεί η κοινωνία με το παρόν αδιέξοδο μονόδρομο).

2) Πρέπει το ερώτημα-απειλή παραμονής της χώρας ή όχι στο ευρώ να ειδωθεί επιτέλους από μια αληθινή σκοπιά: Η χώρα ήδη βρίσκεται σε πτώχευση, και ουσιαστικά εκτός του ευρώ! Το πραγματικό επίδικο βρίσκεται εάν θα μπει ο λαός σε μια διαδικασία να παρακαλά να παραμείνει αλυσοδέσμιος της ολοκληρωτικού τύπου φασιστικής ευρωπαϊκής “πολιτικής ενοποίησης της ευρωζώνης” που σημαίνει απόλυτο έλεγχο σε όλες ανεξαιρέτως τις πολιτικές-κοινωνικές διεργασίες της χώρας στο επάπειρο, με μεροκάματα 12 ευρώ την ημέρα και με πλήρες ξεπούλημα-αποδιάρθρωση των παραγωγικών δομών-με την κοινωνία στον αυτόματο πιλότο του “ο ένας εναντίον του άλλου”. Ή εάν θα αποκτήσει το λαϊκό κίνημα την κατεύθυνση να φροντίζει για την οικονομική-πολιτική-κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα, και να μπει στην τροχιά να αντιστρέψει όταν θα είναι έτοιμο την απειλή!

3) Το ανέβασμα και η ωρίμανση της ταξικής πάλης να συνδεθεί με την αλληλεγγύη στους αγώνες όλων των λαών της Ευρώπης (του Νότου κυρίως) σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη πορεία!

4) Η πάλη για μια τέτοια διέξοδος να προταχθεί όπως είναι: Μια αντιιμπεριαλιστική πάλη που υπηρετεί την αξιοπρέπεια και την ειρήνη! Ο ελληνικός λαός, δεν πολέμησε ενάντια σε τόσους και τόσους κατακτητές για να αναγκαστεί από το σάπιο εξουσιαστικό κατεστημένο και από τα βαμπίρ των διεθνών χρηματοπιστωτικών ομίλων σήμερα να σηκώσει το χέρι του ενάντια σε λαούς άλλων χωρών.

Η οικοδόμηση οικονομικοπολιτικής συμμαχίας στρατηγικού μάλιστα χαρακτήρα στα πλαίσια της Βαλκανικής και του ευρύτερου μεσανατολικού χώρου, είναι υπαρκτή δυνατότητα σήμερα. Μια τέτοια συμμαχία θα συμβάλει στην εθνική ανεξαρτησία όλων των λαών της περιοχής και στην απεξάρτηση μας από την ιμπεριαλιστική κηδεμονία.

Παραπέρα, έστω και σαν άμεση και πρόσκαιρη λύση, η χώρα μας μπορεί να εκμεταλλευτεί τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και να πάρει δρόμο διαφορετικό από αυτόν της πλέον σκοταδιστικής και επιθετικής συμμαχίας που συγκροτούν τα συμφέροντα του αμερικάνικου παράγοντα.

Τα ζητήματα έχουν τεθεί από τη μεριά των τερατωδών συμμαχιών, των σάπιων κεφαλαιοκρατικών παράσιτων. Είναι εν πλήρη εξελίξει και κρέμονται σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη: Φτάνουν μέχρι και στον διαμελισμό της χώρας, τον ανεξέλεγκτο εμφύλιο και σε μια στρατιωτική επέμβαση αν δεν φτάσει η πολιτική κηδεμονία-όλα είναι ανοιχτά!

Όποιος δεν τα κοιτάζει κατάματα, ρίχνει απλώς νερό στο μύλο της καταστροφής!

Το μόνο βέβαιο είναι ένα: Ο λαός δεν έχει να φοβηθεί κανέναν, εφόσον η πάλη του είναι ενιαία, αποφασιστική και με συγκεκριμένο στόχο! Κανείς δεν μπορεί να διαιρεί τους λαούς όταν έχουν φτάσει σε τέτοια επίπεδα ωρίμανσης τους αγώνες τους!

Ανδρέας Μπεντεβής

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

2011-12-30T08:39:00.000-08:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Μερικές πρώτες σκέψεις

Πριν σταθούμε ειδικά στο θέμα νομίζουμε αναγκαία μια ανίχνευση του ευρύτερου πλαισίου, μέσα στο οποίο ξετυλίγονται οι σχέσεις Κεφαλαίου - Εργασίας.

Οι "απότομες τιμονιές" στις κυβερνητικές πολιτικές σε εθνικό αλλά κύρια σε παγκόσμιο επίπεδο επιβάλλουν μια βαθύτερη πιο πειστική ανάλυση των αιτιών που παράγουν τα φαινόμενα των ημερών μας. Η επίθεση του Κεφαλαίου σε Ανατολή και Δύση με πρωτοφανέρωτη ένταση και έκταση επιτάσσει σ' όλες τις δυνάμεις που θέλουν να λέγονται ταξικές, το άνοιγμα όλων των ζητημάτων, όλης της πορείας του συνδικαλιστικού κινήματος. Με μάτι κριτικό, χωρίς απορριπτική διάθεση, με βάση τις σταθερές που κατέκτησε όλα τα χρόνια πάλης η προοδευτική σκέψη στη δράση.

Στις μέρες μας βιώνουμε ολοκληρωτικά την εγκατάλειψη του σοσιαλδημοκρατικού οράματος "ενίσχυσης" του εισοδήματος με επέμβαση στην αναδιανομή και την αντικατάστασή του, από τα νεοφιλελεύθερα μέτρα "σταθεροποίησης" "εξυγίανσης" και "ανάπτυξης". Η πορεία αυτή δείχνει για μια φορά ακόμη, ότι το εργατικό εισόδημα μπορεί να "αυξάνεται" μόνο μέχρι εκείνο το σημείο που οι ρυθμοί σώρευσης της καπιταλιστικής οικονομίας, και τα ποσοστά κέρδους, δε θίγονται.

Από τη στιγμή που οι ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ , ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ - της Εργατικής Τάξης μπαίνουν εμπόδιο στην ανάπτυξη των κερδών, αρχίζει η πιο έντονη επίθεση στο εργατικό κίνημα ώστε μέσα από την ήττα του να επιχειρηθεί το ξεκίνημα ενός νέου καπιταλιστικού κύκλου ανάπτυξης.

Η νομοτελειακή ανάγκη του κεφαλαίου να συγκεντρώνεται οδηγεί σταδιακά στην πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, φέρνοντας την καπιταλιστική οικονομία σε κρίση, συμπαρασύροντας σε αδιέξοδο και τις μορφές οργάνωσης της παραyωγικής διαδικασίας.

Στην κάθε φάση σώρευσης του κεφαλαίου ξεκινά μια μεγάλη μαζική εισαγωγή νέων επιστημονικοτεχνικών γνώσεων στην παραγωγή οι οποίες αφού γενικευτούν ουσιαστικά θα απαξιωθούν. Αυτές οι νέες γνώσεις εισαγόμενες στην παραγωγή ουσιαστικά, σημαίνουν αντικατάσταση εργασίας από σταθερό κεφάλαιο ενώ συγχρόνως θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου της ταξικής πάλης γύρω από τους όρους, τις συνέπειες και αποτελέσματα της τέτοιας αντικατάστασης.

Τα κάθε φορά εργαλεία ειδικής απόδοσης, δια μέσου των οποίων επιχειρείται η άνοδος του ποσοστού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης έχουν ανάγκη ολοένα πιο αποδοτικών τρόπων εργασίας. Ε[ναι αναγκαία επομένως μια συνολική ανασυγκρότηση του προτσές εργασίας.

Η τεράστια κατάτμηση της γνώσης στη διαδικασία παραγωγής - η εξειδίκευση η αναγκαία αμέσως μετά σύνθεση και ενιαία έκφρασής της στο κοινωνικό επίπεδο έχουν ανάγκη από τη δημιουργία κολοσσιαίων μηχανισμών παρέμβασης του κεφαλαίου στις κοινωνικές διαδικασίες ώστε να δουλέψει, να φέρει θετικά αποτελέσματα η λεγόμενη νέα τεχνολογία (ν.τ)

Οι αλλαγές στη διαδικασία της εργασίας, ξεχωρίζουν όλο και πιο καθαρά το ρόλο ενός στρώματος διευθυντικών στελεχών τα οποία όμως βρίσκονται σε στενή σχέση και αλληλε· ξάρτηση με μια ΔIΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ από παλιά, ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΡIΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΖΟΥΣΑΣ, η οποία προσεγγίζει από το δρόμο των μεσαίων στρωμάτων την αστική τάξη και ποτέ την εργατική. Ουσιαστικά αυτό το στρώμα στη πλήρη έκφραση του θα παίξει ρόλο στη διαχείριση της επιχείρησης.

Το κεφάλαιο στις μέρες μας δεν κατευθύνει μόνο την επιστήμη στη δημιουργία νέων μέσων παραγωγής αλλά και σε ανάλογες παραγωγικές και κοινωνικές διαδικασίες. Η ψυχολογία, η αισθητική, η κυβερνητική, γενικά οι λεγόμενες επιστήμες του ανθρώπου επιτέλους παίρνουν την εκδίκησή τους. Χωρίς αυτές ο ανταγωνισμός δεν θα είχε ενδιαφέρον. Βέβαια τα παραπάνω είναι "υπεύθυνα" και για τη δημιουργία ενός τεράστιου παρασιτικού κυκλώματος, μέσα στο οποίο φρακάρονται τα ποσοστά κέρδους ώστε να μπορούμε να ισχυριστούμε πως το κεφάλαιο στις μέρες μας ότι κερδίζει στην παραγωγή το χάνει στην κυκλοφορία.

Στα πλαίσια της ν.τ ανάλογα θα τροποποιηθεί ό ίδιος ο άμεσος παραγωγός. Το κεφάλαιο τώρα χρειάζεται ένα νέο συνολικό εργάτη "ο οποίος θα κατέχει όλες τις παραγωγικές ιδιότητες στον υψηλό βαθμό δεξιοτεχνίας και θα τις ξοδεύει με τον πιο οικονομικό τρόπο, χρησιμοποιώντας αποτελεσματικά για τις ειδικές λειτουργίες του όλα του όργανα που έχουν εξατομικευθεί σε ειδικούς εργάτες ή σε ειδικές ομάδες εργατών". Αυτόν το συνολικό εργάτη "ειδικό μηχανισμό - που σχηματίζεται με το συνδυασμό πολλών μερικών εργατών" (Μαρξ) έχει ανάγκη και παλεύει σήμερα να "παράγει" το κεφάλαιο. Άρα το κεφάλαιο έχει ανάγκη από ανάλογη α) αντικειμενοποίηση των γνώσεων β) αλλαγή των διαδικασιών εργασίας και γ) ένα νέο συνολικό εργάτη.

Εάν το συνδικαλιστικό κίνημα και γενικότερα το εργατικό κίνημα δεν πάρει υπ' όψη του αυτή την κατάσταση πολύ δύσκολα μπορεί να απαντήσει στην ανασυγκρότηση του κεφαλαίου μέσα από το αντίπαλο δέος της ταξικής ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος.

Και είναι ακριβώς αυτοί οι τρεις παράγοντες με προεξάρχοντα το ρόλο του συνολικού εργάτη, που θα κατευθύνουν τη ροή επενδύσεων "εντάσεως κεφαλαίου" και όχι μόνο και αποσπασματικά η ύπαρξη φτηνής εργατικής δύναμης.

Αντίστροφα το μέγεθος, η έκταση, η ένταση της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης είναι θέμα όπου μόνο η εργατική τάξη μπορεί να το αντιμετωπίσει: Αμφισβητώντας την κυριαρχία του κεφαλαίου στη συνολική παραγωγική διαδικασία. Το μέγεθος αυτής της αμφισβήτησης είναι βέβαια συνάρτηση πολλών παραγόντων σημαντικότερος από τους οποίους προβάλλει η κάθε φορά έλλειψη πολιτικής συλλογικότητας πραγματικά αντίπαλης στο κεφάλαιο.

Στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης γινόμαστε μάρτυρες μιας απόλυτης εχθρότητας απέναντι στον άμεσο παραγωγό. Μιας εχθρότητας που μόνο σε συνθήκες εκφασισμού του συνολικού κράτους και των διαδικασιών του μπορεί να περπατήσει. Η μεταφορά στην παραγωγή προτύπων δοκιμασμένων στο στρατό και στα σώματα "ασφαλείας" είναι προδιαγεγραμμένη πορεία. Η Ιαπωνοποίηση της εργατικής τάξης (διαχείρηση της) μαζί με την κινεζοποίηση (συνθήκες εργασίας) είναι το όραμα κάθε βιομηχάνου. Ανεξέλεγκτες καταστάσεις θάνε το αποτέλεσμα, χωρίς να σηματοδοτούν πάντα την απάντηση για το ξεπέρασμα των καπιταλιστικών ονείρων.

ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΡΝΤΙΣΜΟ ΣΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡ/ΣΜΟ.

Στις μέρες μας γινόμαστε θεατές της τελικής φάσης του σχεδίου συνολικής αμφισβήτησης του Φορντικού μοντέλου οργάνωσης της παραγωγής και του ονομαζόμενου "κράτους δικαίου & πρόνοιας". Η τεράστια ανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων δεν είναι καθόλου ικανή να οδηγήσει σε ανάλογη έκταση την κερδοφορία του κεφαλαίου από μόνη της. Αντίθετα όλο και περισσότερο σταθερό κεφάλαιο είναι αναγκαίο προκειμένου να διατηρηθούν η μάζα κέρδους και η αύξηση της παραγωγικότητας.

Η ταξική πάλη με τις όποιες συγκεκριμένες μορφές παίρνει στη Δυτική Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας, παρ' όλη τη μακριά πορεία του ρεφορμισμού δημιουργεί συνεχώς, προϋποθέσεις αμφισβήτησης.

Στον νέο δυσκολότερο ανταγωνισμό οι πιο αδύνατες επιχειρήσεις οδηγούνται στον αφανισμό με τους εργαζόμενους στην ανεργία.

Η γρήγορη φθορά, η ηθική φθορά των μηχανημάτων, η πολλαπλότητα των τελικών προϊόντων, η υψηλή οργανική σύνθεση κάνουν αναγκαίες τις νέες εργασιακές σχέσεις. Το 4ωρο, το ωρομίσθιο, η εργασία φασόν κάνουν τώρα δυναμικά και ταχύτατα την εμφάνισή τους κονιορτοποιώντας το 8ωρο και τη σταθερή εργασία.

Το σημαντικότερο, η αλλοτρίωση του εργαζόμενου δεν σταματά στον εργασιακό χρόνο αλλά καλύπτει το 24ωρο. ΟΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ γίνεται ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ. ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΨΑΧΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΑΤΟΜΟ, MAΖIKOΠΟΙΗΜΕΝΟ ως προς την ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΑΛΛΑ ΑΤΟΜΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ.

Η επιστήμη δένεται με τις γενικές τάσεις συμφερόντων του κεφαλαίου. Έτσι η χημεία αναλαμβάνει την επέμβαση στις πρώτες ύλες προκειμένου να επιτύχει γρήγορους κύκλους με συνεχή ανανεωμένα σε εμφάνιση και δευτερευόντως σε ιδιότητες, προϊόντα.

Η οικολογία, γενικά οι επιστήμες που συνδέονται μ' αυτήν, θα παρουσιάσουν έτσι τα πράγματα ώστε από το "χώρο της ρύπανσης" να υπεραξιωθεί το κεφάλαιο περνώντας στο χώρο της αντιρύπανσης (αναγκαίος όρος ύπαρξης δηλαδή είναι η ρύπανση γι' αυτό και συνεχώς στα πλαίσια του καπιταλισμού θα αναβαθμίζεται μέσα από ασύλληπτες μορφές).

Σ' αυτά τα γενικά πλαίσια πρέπει να παρακολουθήσουμε την πορεία του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

Ένα μεγάλο πρόβλημα για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, αποτέλεσε η νίκη του ρεφορμισμού σ' όλα τα μέτωπα στη Δυτική Ευρώπη, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο ρεφορμισμός αναπτύχθηκε κατά τρόπο "δομικό" μαζί με το σύστημα χωρίς το ταξικό εργατικό κίνημα να κατανοήσει όσο έπρεπε ότι το New Deal, ο Φορντισμός - κράτος δικαίου αλλά και ο Φασισμός σαν διέξοδοι στην κρίση του καπιταλισμού εμπεριείχαν ολοκληρωμένα τη δράση - ανάπτυξη ανάλογων κάθε φορά μορφών ρεφορμισμού. Ενός ρεφορμισμού που όχι μόνο συναινεί αλλά κύρια επιστατεί στην ισορροπία, παραγωγικές δυνάμεις - ειδική μορφή κατανάλωσης της εργατικής δύναμης, μέσα στα πλαίσια μιας καθορισμένης συμμετοχικής διαδικασίας. Από την άλλη, η Επανάσταση του Οκτώβρη όπλισε την αστική τάξη με ανάλογη πολύτιμη πείρα. Μπόρεσε ακριβώς από τότε, να μετατρέπει και να εκτρέπει τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης από ωθητήρες της υπέρβασής της σε εφαλτήρια ενός καινούργιου κύκλου ανάπτυξης της. Τέτοιες κατακτήσεις όπως το καθολικό εκλογικό δικαίωμα, η μείωση του χρόνου εργασίας και η εν συνεχεία σταθεροποίηση της, αλλά κύρια το κοινωνικό κράτος μπολιασμένες σε καθεστώς πλατιάς κοινωνικοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων, δημιούργησαν προϋποθέσεις για μηχανισμούς ρύθμισης σχεδίασης (καπιταλιστικής) περιορίζοντας τον καταστροφικό ρόλο των δρώντων αντιθέσεων. Ανακλώντας την επαναστατική τακτική - στρατηγική μέσα από τον παραμορφωτικό του καθρέφτη ο καπιταλισμός αντέταξε τα αντιόπλα του θαμπώνοντας τα γυαλιά του εργατικού κινήματος στη Δυτική Ευρώπη. Ειδικά το γενικό εκλογικό δικαίωμα το χειρίστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να του προσδώσει μόνιμες υπερφυσικές ικανότητες. Ουσιαστικά η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποστερημένη όλο και περισσότερο από κάθε μορφή άμεσης δημοκρατίας αντιστοιχήθηκε πλήρως με το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης.

Ο ρεφορμισμός στη δεκαετία 191 Ο - 1920 και '20 - '30, έδωσε μάχες και στο οικονομικό και στο πολιτικό επίπεδο. Ο αντιφασιστικός αγώνας, αναβάθμισε τις σχέσεις του με τις μάζες ειδικά στο βαθμό που το τέλος του Β' πασκοσμίου πολέμου βρήκε τα κομμουνιστικά κόμματα κατευθυνόμενα στις ουρές των αστικών τάξεων. Το κράτος δικαίου και η ευσπλαχνία των ταμείων ανεργίας έκφρασε πλήρως τα οράματα του ρεφορμισμού φέρνοντας παράλληλα τη στρατηγική του σε αδιέξοδο. Φτάνοντας η αστική δημοκρατία στα όρια της, αποστερεί το ρεφορμισμό από οράματα. Έτσι απομένει να μάχεται σε στενά οικονομικά πεδία στο βαθμό που οι μακροπρόθεσμοι σχεδιασμοί της αστικής τάξης άφήναν κοντοπρόθεσμα και τέτοια περιθώρια. Ακριβώς στα περιθώρια αυτά ανάπνευσε ο ρεφορμισμός παίζοντας σε ζητήματα τακτικής που έχουν να κάνουν με τη διανομή της υπεραξίας. Μόνο που ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει ανάγκη πλέον τη συνδρομή του ρεφορμισμού οργανωμένου σε συνδικαλιστική βάση. Έτσι ο τελευταίος ακολουθεί το μόνο δρόμο που του μένει Να "αναβαθμίζει" συνεχώς την παρουσία του νερώνοντας το κρασί του στο κρανίο της εργατικής τάξης. Βέβαια το φορντικό μοντέλο στο βαθμό που μπόρεσε να συνδυάσει το optimum με το maximum είναι αδιαπέραστο. Έτσι σε μια επόμενη φάση πιθανόν το κεφάλαιο να αφήσει περιθώρια για έναν "νέο" καθορισμένο ρεφορμισμό εκτόνωσης πράγμα που επιχειρεί και μέσα από τις διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Ουσιαστικά στις μέρες μας το κεφάλαιο αρνείται τον εμπορευματικό χαρακτήρα της εργατικής δύναμης.

Η καπιταλιστική ανασυγκρότηση έχει ανάγκη από δραστικό φτήνεμα της εργατικής δύναμης. Έχει ανάγκη από μια εργατική δύναμη απλό στοιχείο των παραγωγικών μέσων ( του πάγιου κεφαλαίου ) ένα απλό εργαλείο, χωρίς ηθική φθορά, που συνεχώς επανατοποθετείται και επαναπροσδιορίζεται στην παραγωγική διαδικασία .

Στη σημερινή πραγματικότητα, το κεφάλαιο έρχεται σε σύγκρουση με την ανθρώπινη φύση συνολικά, στο βαθμό που καλείται να υποταχθεί (η εργατική δύναμη) στα παραγωγικά μέσα Στην πορεία αυτή, απόλυτης εχθρότητας του κεφαλαίου απέναντι στον άμεσο παραγωγό βρίσκεται ο εκφασισμός, που επιχειρείται καθώς και οι τάσεις συνολικής στρατιωτικοποίησης της πολιτικής και της οικονομίας. Σαν συμπέρασμα μπορούμε να ισχυριστούμε τα παρακάτω. Η σχέση κεφάλαιο – εργασία είναι σχέση εσωτερική. Η επίκληση επομένως σε συνθήματα του τύπου- τη κρίση να πληρώσει η ολιγαρχία- όλο και λιγότερο μπορούν να πείσουν τον κόσμο. Ο τελευταίος εργαζόμενος ξέρει από την πείρα του ότι εντός του ίδιου συστήματος το κλείσιμο η αποτυχία ενός επιχειρηματία συνεπάγεται και την επιδείνωση της δικής του θέσης. Συνειδητά λοιπόν στο βαθμό που δεν προδιαγράφεται ορατή διέξοδος - όμορφα και ταπεινά πάει με κείνον που νικά.

Ο ρεφορμισμός επομένως στη Δ. Ευρώπη ήταν συνειδητή επιλογή των εργαζόμενων μελών και εκφράστηκε μέσα από την επικράτηση της σοσιαλδημοκρατίας σαν η πλέον ορατή και πρόσφορη λύση. Η βασική ιδεολογία όμως που κρύβεται πίσω από αυτή την επιλογή έχει να κάνει με τον κοινό τόπο όλων των πολιτικών δυνάμεων είτε χαρακτηρίζονται σαν ταξικές είτε αναφέρονται σαν σοσιαλδημοκρατικές η νεοφιλελεύθερες. Αυτός ο κοινός τόπος δεν είναι άλλος από το όραμα της εργασίας. Από την εποχή της αναγέννησης και μετά, ιδίως τα τελευταία 200 χρόνια οι πολιτικές συλλογικότητες στο σύνολο τους αποδίδουν φόρο τιμής στην εργασία. Όσο και να μουμιοποιείται η ουσία και η έννοια της τόσο πιο στέρεα πατάει στο βάθρο το άγαλμα της τόσο πιο πολλά τα ωσαννά και τα στεφάνια προς τιμή της. Η εργασία παίρνει την μορφή φυσικού νόμου όπου ο άνθρωπος αξίζει να ζεί μόνο αν δουλεύει. Δεν έχει σημασία τι παράγεις . Αρκεί να δουλεύεις και να παράγεις. Η εργασία γίνεται αυτοσκοπός γιατί μόνο έτσι το εμπόρευμα εργατική δύναμη μετουσιώνεται σε προϊόν – εμπόρευμα και το τελευταίο σε εμπόρευμα – χρήμα. Η εργασία γίνεται μετοχή άρα η τιμή της μεταβάλλεται στη βάση της προσφοράς και της ζήτησης μόνο που για τις μετοχές ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης έχει αντίστροφη κίνηση ( η πτώση της τιμής μιας μετοχής μειώνει την διάθεση για αγορά της). Η εργατική δύναμη σαν εμπόρευμα ουσιαστικά «αυτοεγκλωβίζεται» στην αξία χρήση της μηδενίζοντας την ανταλλαχτική αξία της. Στη κίνηση του κεφαλαίου – νεκρή εργασία –ο πολλαπλασιασμός της ζωντανής εργασίας γίνεται αυτοσκοπός. Σαυτή τη κίνηση είναι το εργατικό κίνημα που αυτοεγκλωβίζεται . Είναι αυτό που ζητά τη συνέχιση της «ανάπτυξης» δηλ την πιο γρήγορη επιβολή της νεκρής εργασίας πάνω στη ζωντανή. Είναι αυτό που δεμένο στο κατάρτι σαν τον Οδυσσέα σιγοντάρει το τραγούδι των σειρήνων. Περισσότερη κατανάλωση γρηγορότερη καταστροφή με μοναδικό σκοπό εργασία και κατανάλωση. Δεν βλέπουμε πως για πρώτη φορά είναι η παραγωγή που κατευθύνει την κατανάλωση. Είναι οι ανάγκες του σταθερού κεφαλαίου . Είναι η κρίση υπερσυσώρευσης που δημιουργεί τη τάση του μέσου ποσοστού κέρδους να πέφτει και όχι αντίστροφα. Και είναι το μπλοκάρισμα παραγωγής - κατανάλωσης που ωθεί το Κεφάλαιο να δημιουργεί κέρδη όχι μόνο από την σχετική και απόλυτη υπεραξία αλλά αποστασιοποιημένα μέσα από τη φούσκα της χρηματιστικής σφαίρας. Κέρδη που δεν πατάνε σε καμία παραγωγή την ίδια στιγμή που δημιουργούν όμως στρεβλή κατανάλωση άρα και στρεβλή παραγωγική διαδικασία. Η χρηματοπιστωτική σφαίρα έγινε ο επίσημος νόμιμος παραχαράκτης του συστήματος . Ενός συστήματος που έχει ανάγκη αυτόν τον παραχαράκτη στον ίδιο βαθμό που έχει ανάγκη τον νταβατζή και τον ναρκέμπορο. Τον νταβατζή γιατί «δημιουργεί» πολλές «πουτάνες» (σόλα τα επίπεδα) και τον ναρκέμπορο γιατί είναι ο μόνος τρόπος ένα κομμάτι της υπεραξίας να μεταφέρεται από τις κύριες καπιταλιστικές χώρες στις λεγόμενες υπανάπτυκτες. Άραγε Πόση παραγωγή ακόμα? Από την άλλη μεριά είναι ο εργαζόμενος που αντιστέκεται στην υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου και προτιμά να εργαστεί περισσότερο χρόνο προκειμένου να κρατήσει το εισόδημα του. Περισσότερη εργασία για όσους έχουν δουλειά περισσότερη πίεση στους άνεργους (άρα και στον εργαζόμενο) . «…Όσες περισσότερες αξίες δημιουργεί τόσο χάνει την αξία του…ο εργάτης δεν επιβεβαιώνει τον εαυτό του στην εργασία αλλά αρνείται τον εαυτό του…» (Μαρξ Οικον. Φιλος. Χειρόγραφα). Άρα δεν είναι η εργασία το αντίθετο του κεφαλαίου. Είναι κεφάλαιο. Το σύνθημα δηλ. απελευθέρωση της εργασίας πρέπει να γραφεί στις μέρες μας « απελευθέρωση από την εργασία » . Τότε η ταξική πάλη? Σωστά . Πήρε το χαρακτήρα αντίθεσης εντός της καπιταλιστικής σχέσης Κεφ-Εργασία. Σαν διεκδίκηση καλλίτερου μισθού, κοινωνικού κράτους, κτλ αλλά πάντα έχοντας προϋπόθεση την αύξηση της νεκρής εργασίας (την υπεραξίωση) τις επενδύσεις, κτλ. Έτσι πχ Η εργ. Τάξη αποδέχτηκε στο πλαίσιο της δικής της ευημερίας την αποικιοκρατία με τον ίδιο τρόπο που σήμερα η αποικιοκρατία μεταφέρεται και γίνεται εσωτερικό στοιχείο του έθνους κράτους. Είναι ίσως αυτός ο λόγος που ανάγκασε τα κόμματα να αποδεχτούν την ύπαρξη πολλαπλών κινημάτων καθώς η ιερή εργασία δημιουργούσε συνεχείς συντεχνιασμούς και αντιτιθέμενα συμφέροντα στους εργαζόμενους.

Η εποχή του φορντισμού που συνέπεσε με τις καταστροφές ενός παγκόσμιου πολέμου θεοποίησε και την εργασία και τη σοσιαλδημοκρατία. Όμως η ν.τ καταρρίπτει τα είδωλα και τους μύθους…. Το κεφάλαιο είναι κινούμενη αντίφαση. Προσπαθεί να περιορίσει το χρόνο εργασίας στο ελάχιστο ενώ από την άλλη μεριά τοποθετεί το χρόνο εργασίας σαν μοναδικό μέτρο και πηγή του πλούτου… Παραγωγικές μονάδες κλείνουν, η ανεργία ανεβαίνει παράλληλα και ο χρόνος εργασίας όσον εργάζονται. Το κεφάλαιο ταξιδεύει σόλο τον κόσμο ευκολότερα και γρηγορότερα από τα προϊόντα του. Τα κόστη παραγωγής βαρύνουν την αρχική δράση, τη πρωταρχική κίνηση του, δηλαδή την οργάνωση και την εκπαίδευση. Συγχρόνως δημιουργεί μετανάστες ώστε να εκτονώνει να συμπυκνώνει να προλαμβάνει και να προβοκάρει καταστάσεις με τη «βοήθεια» μιας αριστεράς… Η κρίση της εργασίας μπολιάζει το κορμό του κράτους και της πολιτικής. Η θεμελιωμένη στην εργασία κοινωνική ασφάλιση γενικά η κοινωνική λειτουργία του κράτους καταρρέουν. Το κράτος πλησιάζει σε μια χρηματοοικονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ενδύεται τον μανδύα του στρατοχωροφύλακα. Κυνικά αρχίζει να επιβάλλετε ο νόμος μιας γενικευμένης κοινωνικής ευθανασίας. Ας κρατήσουμε ένα πρώτο συμπέρασμα. Τα συνδικάτα δεν ενδιαφέρθηκαν για την «παραγωγή», την «παραγωγική διαδικασία» αλλά για την κατανάλωση. Οι αυξήσεις μισθού σαν κόστος για τον επιχειρηματία είναι ισοδύναμο με τη μείωση χρόνου εργασίας. Θα μπορούσε δηλαδή ένα συνδικάτο θεωρητικά αντί να ζητά 10% αύξηση μισθού να ζητήσει 10% μείωση του χρόνου εργασίας με σταθερό το μισθό, η κάτι ενδιάμεσο (π.χ 5%-5%). Για τον μεμονωμένο επιχειρηματία από άποψη κόστους θα ήταν το ίδιο. Για το σύνολο όμως των κεφαλαιοκρατών τα αποτελέσματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ακριβώς γιατί η τέτοια εξέλιξη επηρεάζει την κατανάλωση και την ανεργία. Ένα δεύτερο. Η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Από μεριάς συνδικάτων ειδώθηκε σαν ένα σκαλί πάνω στο οποίο θα ανέβαιναν μόνο όσοι εργαζόμενοι εργάζονταν σε αντίστοιχο κλάδο που έσερνε αυτή την παραγωγικότητα. Έγινε δηλαδή όπλο αντίθεσης και συντεχνιασμού, τη στιγμή που μπορούσε να γίνει το κατεξοχήν όπλο ενίσχυσης και ομογενοποίησης της εργατικής τάξης. Η οικονομία σήμερα παράγει μαζικά χρόνο απελευθερωμένο από οικονομικούς περιορισμούς και εξαναγκασμούς. Άρα υπάρχει η δυνατότητα οικοδόμησης ενός πολιτισμού του ελεύθερου χρόνου στον οποίο τα συνδικάτα συνεχώς αφενός γυρίζουν την πλάτη αφετέρου καρφώνουν τον ελεύθερο χρόνο στο ταμπλό με τις κατάρες. Ζητούν να ξαναγυρίσουμε στη περίοδο που ξυλώνανε πεζοδρόμια την ίδια ώρα που άλλη ομάδα προγραμμάτιζε και ξεκίναγε την κατασκευή τους. Ουσιαστικά δηλ. εύχονται τη λύση ενός σεισμού, παρακαλάνε για ένα πόλεμο, θυσιάζουν σε ένα τσουνάμι. Ουσιαστικά η απελευθέρωση του χρόνου ωθεί σε μια άλλη οικονομία σε μια άλλη κοινωνική οργάνωση κοινωνικής συνεργασίας, αυτοοργανωμένης αλληλεγγύης, συλλογικής τεχνικής υποδομής και εξυπηρέτησης.

Ο ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Για τη χώρα μας η κατάσταση έχει ιδιαίτερες συνέπειες κάτω από το βάρος της εξάρτησης.

Στην Ελλάδα είχαμε ανάπτυξη βιομηχανίας σε παραδοσιακούς χώρους (κλωστοϋφαντουργία, ένδυση, μεταλλεία) όπου υπήρχε δυνατότητα καθετοποίησης της παραγωγής και δημιουργίας συνθηκών εθνικής αγοράς. Ακριβώς αυτοί οι κρίκοι από το 1980 και μετά διαλύονται Ουσιαστικά η ελληνική αγορά χάνει τα όποια εθνικά χαρακτηριστικά της. Τείνει να λειτουργήσει σαν παράρτημα των κύριων καπιταλιστικών μηχανισμών. Σε ανάλογα επίπεδα διατάσσονται οι ομάδες της παρασιτικής αστικής τάξης, οι εκφράσεις τους στο κοινοβούλιο και στο συνδικαλιστικό κίνημα δευτερευόντως.

Με κύριο σύνθημα" Δεν υπάρχουν κεκτημένα" η Οικουμενική πολιτική επιτίθεται.

Η φασονοποίηση, οι νέες εργασιακές σχέσεις προχωρούν.

Στον ιματισμό, στην κλωστοϋφαντουργία, στο δέρμα, η ύπαρξη ειδικευμένου προσωπικού μαζί και η ανεργία, δημιούργησαν προϋποθέσεις οικογενειακής δομής επιχειρήσεων στη βάση των νέων εργασιακών σχέσεων.

Σε παράλληλους δρόμους ο τομέας του επισιτισμού και καταναλωτικών αγαθών δημιουργούν ετέλειωτους δορυφόρους, μονάδες που κινούνται μεταξύ εργάτη και μικρομεσαίου, Η συσκευασία του τελικού προϊόντος εκτοπίζει πλήρως το μικρομεσαίο σαν "ανεξάρτητη" μονάδα. Μια ιδιόμορφη φασονοποίηση συντελείται Αλλά το κυρίαρχο συνδικαλιστικό κίνημα σ' αυτές τις διαδικασίες παρεμβαίνει ασχολούμενο με "το φύλο των Αγγέλων".

Ένα ατέλειωτο παζάρι γύρω από την καλύτερη "ανάπτυξη" και "απόδοση" επιχειρήσεων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ξεκινά.

Βέβαια το φαινόμενο είναι πανευρωπαϊκό. Όμως και στην Ελλάδα υπάρχει μακριά περίοδος ρεφορμιστικού κινήματος, ειδικά μετά το 1981. Μόνο που η έκταση και η ένταση του κυβερνητικού αυταρχισμού μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού κάνει ώστε η οποιαδήποτε διαμαρτυρία κατά της δεξιάς να φαντάζει για αγωνιστική.

Ιδεολογικά, τα ζητήματα που έλυσαν τα 11 5 συνεργαζόμενο σωματεία τη δεκαετία του '60, ποτέ δεν ξεπεράστηκαν από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις της μεταπολίτευσης.

Ο εργατοπατερισμός της Ασφάλειας έκλεισε τον κύκλο το με την πτώση της δικτατορίας και παρέδωσε τη θέση του έναν "άλλο" κοινωνικά αναβαθμισμένο, που πατά γερά στους χώρους της Κ, Ω. (κοινής ωφέλειας) και των μεγάλων εργοστάσιων, αντλώντας στελέχη από το χώρο των επιστημόνων, των εργοδηγών , στελεχών και των εργολάβων από τους οικοδόμους.

Τα καταστατικά, τα συνθήματα, οι τακτικές όλα αλλάζουν. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει οργανικό δεσμό με την εργατική τάξη? Είναι ξένο σώμα ? Η ρήξη του 85 - 88 ενός κομματιού της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δε στάθηκε ικανή να τροφοδοτήσει μια άλλη πορεία ταξική, αλλά αναπροσάρμοσε τους στόχους, τις μεθόδους, τις κατευθύνσεις (της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας) σε ανώτερα επΙπεδα μέσα από τα οποία έγινε η τελική ενσωμάτωση της στις επιλογές της αστικής τάξης.

Σε τέτοιο βαθμό ώστε σήμερα να μη μπορούμε να μιλάμε για κυβερνητικό αλλά να έχουμε κρατικό συνδικαλισμό.

Την περίοδο 85 - 88 τα προεδρεία ΔΑΚΕ . ΕΣΑΚ - ΣΣΕΚ, εγκλώβισαν πίεσαν την ΠΑΣΚΕ ώστε γρήγορα να απαντήσει η τελευταία με τα Οικουμενικά προεδρεία, δίνοντας το σύνθημα για τη γενική έφοδο ενάντια στο εργατικό κίνημα και τα συμφέροντά του. Ήταν το σημείο όπου αντικαταστάθηκε κάθε μορφή άμεσης δημοκρατίας με κοινοβουλευτική μορφή. Ήταν η στιγμή που άρχισε να μπαίνουν όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις στο ίδιο κάδρο. Αυτός ο εργατοπατερισμός ανδρώθηκε τόσο ώστε κανείς να μην μπορεί να τον ξανακάνει "αθώο και έφηβο".

Η Κ.Ω ειδικά το πιο καλοπληρωμένο κομμάτι της, μπαίνει επικεφαλής παίζοντας ρόλο μάνατζερ συνδικαλιστικών στελεχών. Μπλεγμένη σε προστριβές με υποψίες για προμήθειες κ.λ.π., έρχεται σε επαφή με την κρατική γραφειοκρατία με την οποία αλληλοτροφοδοτούνται σε απόψεις και πείρα.

Παραμορφώνουν τα εργατικά αιτήματα δημιουργώντας δεκάδες επιτροπές και επιτροπάτα ειδικών όπου κυριαρχούν οι πανεπιστημιακοί, οι δικηγόροι, οι τεχνοκράτες. Οι επιτροπές αυτές αναλαμβάνουν αφ' ενός να δώσουν κύρος στις αποφάσεις των οργάνων, αφ' ετέρου να αναχαιτίσουν την εργατική πίεση στην οποία είναι εκτεθειμένα τα όργανα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Τα περιθώρια όμως στενεύουν. Οι κρουνοί στερεύουν και από τις δυο κατευθύνσεις και από την εργατική τάξη και από την αστική. Έτσι η γραφειοκρατία αναπολεί τις παλιές καλές μέρες, εκλιπαρεί ματαίως την ελεημοσύνη της κυβέρνησης προκειμένου να δαγκάσει ξανά το μήλο της Εύας, ανεξάρτητα αν πολλαπλασιάζει τα προπατορικά αμαρτήματά της.

Κάνει υπέρτατη αρχή της το κλέψιμο της μεσαίας ψήφου (των αναποφάσιστων). Συγκλίνει για τούτο σε συνθήματα όλο και πιο πολύ σε γενικά δημοκρατικά και δήθεν ισοπολιτικά. Συντεχνιάζει για να "κρατήσει" ομάδες αλλά τους ψήφους πλέον τι τους θέλει? Μάλλον θα προτιμήσει από το κομματικό ράσο τον επιχειρηματικό σταυρό για να μπορεί να αναφωνεί «‘εν τούτω νίκα» Έτσι βέβαια τα όρια της δράσης των παρατάξεων γίνονται δυσδιάκριτα αφού όλες αποκτούν όλο και πιο καθαρά χαρακτηριστικά συνασπισμών. Παρά ταύτα η φορά των γεγονότων είναι τέτοια ώστε η εργατική τάξη έστω και σε επιμέρους χώρους να σπρώχνει το πλοίο της οργής της σε ταξικές κατευθύνσεις. Οι ρίζες του ποταμού αναζωογονήθηκαν ξανά στους αγώνες του σήμερα .Δεν έσμιξαν όμως με τα ρυάκια μαθητικών , αγροτικών κτλ κινητοποιήσεων, ασφυκτιούν από την προδοσία της ΓΣΕΕ και ίσως αφήνουν σοβαρές παρακαταθήκες για τους επόμενους αγώνες.

Η υπέρβαση του ρεφορμισμού είναι επιτακτική .

Τα συνθήματα δράσης, οι μορφές πάλης, η διεύρυνση της εργατικής δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς, ο τρόπος λειτουργίας των συνδικάτων, όλα αυτά και τόσα άλλα ακόμη πρέπει να σπάζουν τον καθωσπρεπισμό του συνδικαλιστικού κινήματος.

Να ανοίξουν καινούργιες σελίδες στην κατεύθυνση ταξικής αυτονόμησης του εργατικού κινήματος από την αστική πολιτική. Καθαγιάζουν το συνδικάτο σαν όργανο ταξικής πάλης τα όρια νομιμότητας της οποίας διαρκώς μπορούν να μεγαλώνουν στο βαθμό που η κοινωνία το αγκαλιάζει. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη τους συνδικαλιστές ακριβώς το αντίθετο. Οι συνδικαλιστές έχουν ανάγκη τους εργαζόμενους.

Τ ους αγώνες όλους όλων έχουμε καθήκον να μελετήσουμε ώστε να βγάλουμε ιδιαίτερα συμπεράσματα.

Σ' αυτή την πορεία ταξικής ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος πολλά πρέπει να αλλάξουν. Για πολλά πρέπει να παλέψουμε. Πρέπει να ανατραπούν εξαρτήσεις χρόνων, να σπάσουν αγκυλώσεις παλιές, να αλλαχθούν συνήθειες. Από το ποιός θα είναι μέλος του συνδικάτου σε μια επιχείρηση μέχρι το ποιοί μπορούν να εκλέγονται σε όργανα. Τι είναι συνδικάτο σήμερα. Πως γίνονται οι εκλογικές διαδικασίες. Πως ορίζεται το Προεδρείο, αλλά κύρια πως παίρνονται οι αποφάσεις…

Το ζητούμενο η ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι υπόθεση δύσκολη αλλά είναι και η μοναδική διέξοδος .

Στην πορεία αυτή , βγάζοντας κάθε φορά τα σωστά συμπεράσματα, πρέπει να κερδίζουν το στοίχημα της παραπέρα προώθησης του πολιτικού στόχου. Τ ο χτίσιμο του κόμματος που θα εκφράσει ευρύτερα την κοινωνία των εργατικών τάξεων. Η ταξική ανασυγκρότηση θα περπατήσει σε ρήξη με την εργασία και τα συμπράκαλα της.( αξία, εμπόρευμα, αντιπρ. Δημοκρατία, νόμος ) έχοντας κατά νου πως … η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας θα πραγματοποιηθεί μόνον όταν γίνει αντιληπτή ως κατάργηση της εργασίας…. …. Η εργασία η ίδια γενικά στο βαθμό που ο σκοπός της περιορίζεται στην αύξηση του πλούτου είναι βλαβερή και καταστρεπτική…

Με τις σημερινές συνθήκες κάθε ενέργεια του συνδ. Κινήματος πρέπει να κινείται στη τροχιά μιας άλλης θεώρησης της ανθρώπινης εργασίας. Να καταλάβουμε ότι η αγορά ενισχύει τις αντιθέσεις, και ο φιλελευθερισμός δεν είναι απλά μια θεωρία της αγοράς αλλά μια θεωρία του πιο άγριου ανταγωνισμού . Θεωρία που απογυμνώνει το άτομο, αποκόβοντας το από την κοινωνία.

Η ταξική ανασυγκρότηση σαν σύνθημα ζύμωσης , και σαν οδηγός δράσης, ουσιαστικά απευθύνεται σε πολλούς και πολλά . Στο χέρι μας είναι πέρα από οπισθοχωρήσεις και απογοητεύσεις να την παλέψουμε και ας μην ξεχνάμε πως "τα φύλλα του μπαμπού κι αν είναι λίγα δεν μαραίνονται ποτέ".

Χρήστος βανδώρος Ιτέα 28/3/2011

Ανακοινώσεις

2011-04-08T00:26:00.000-07:00

ΑΓΩΝ.Ε.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΠΕΤ ΟΤΕ

Ζούμε στον αστερισμό ενός σύγχρονου εργατικού ολοκαυτώματος.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται υπό διωγμό. Διώκτες τους η κυβέρνηση, η τρόικα, αλλά και ο παρασιτισμός και ο μαυραγοριτισμός που κούρσεψε, λεηλάτησε και πλούτισε από κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Στο ρόλο του κουκουλοφόρου – συκοφάντη τα Μ.Μ.Ε. που απαιτούν αίμα και δάκρυα από τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, επειδή δήθεν ζούσε με δανεικά. Καθημερινά υποδεικνύουν μέτρα. Απολύσεις για να σωθεί ο επιχειρηματίας, ο βιομήχανος, που κάθε δραστηριότητά τους βασίστηκε στα δανεικά από το κράτος και αγύριστα. Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων & του βασικού μεροκάματου. Μετατροπή των συνδικάτων σε ανοικτά εργοδοτικά. Κοινωνική ασφάλιση – εργασιακές σχέσεις – συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες, υπό περιορισμό και πλήρη κατάργηση. Όλα αυτά χαρακτηρίζει ευτυχία ο Πάγκαλος με την ατάκα του «όλοι μαζί τα φάγαμε». Μόνο που αυτός και το συνάφι του παχύνανε…Αυτοί που τα φάγανε, αυτοί σήμερα ευαγγελίζονται τις αλλαγές και τις ανατροπές του κομματικού πελατειακού κράτους!! Από τον Πάγκαλο μέχρι την Ντόρα. Από Παπανδρέου μέχρι Καρατζαφέρη.

Στο μάτι του κυκλώνα οι ΔΕΚΟ, παρουσιάζονται ως τα «βρώμικα» του συστήματος που πρέπει να εξυγιανθούν χωρίς καθυστέρηση. Προβάλλεται σε γιγαντοοθόνη το κακό σπυρί των ΔΕΚΟ τα ελλείμματα, οι ζημιές και οι μεγάλοι μισθοί. Κρύβεται επιμελώς ότι ήταν: κομματικά παραμάγαζα των εκάστοτε κυβερνήσεων, κέντρα διαπλεκόμενων συμφερόντων και προμηθειών, αμαρτωλών συμβάσεων (Siemens, Intracom, Γερμανός κλπ), πηγή πλουτισμού των κυβερνώντων και των διοικούντων. Κρύβεται όμως κυρίως ο δημόσιος χαρακτήρας των ΔΕΚΟ. Δημόσιες συγκοινωνίες, ΔΕΗ, Τράπεζες, Δημόσια Αμυντική Βιομηχανία, Δημόσιος ΟΤΕ…

Αυτό που προβάλλεται ως κακό σπυρί των ΔΕΚΟ δεν είναι άλλο από την οικο-γενειακή φωτογραφία των κυβερνήσεων και των διοικήσεων των ΔΕΚΟ. Είναι ο Πάγκαλος και ο Τσοχατζόπουλος, ο Μεϊμαράκης και ο Ρέππας , ο Χατζηδάκης, και ο Καραμανλής, ο Σημίτης και ο Παπανδρέου. Αυτοί είναι κατηγορούμενοι, αυτοί είναι υπόλογοι, αυτοί πρέπει να εξυγιανθούν. Η παρουσίαση των ελλειμμάτων και των ζημιών που ορκίζονται ότι θα λυθεί με μείωση μισθών & απολύσεις, δεν είναι παρά απάτη. Επιχειρεί να κρύψει το ξεπούλημα των πιο κερδοφόρων κομματιών στα ιδιωτικά συμφέροντα, τη ληστεία της ακίνητης περιουσίας τους, τις τρελές ανατιμήσεις των υπηρεσιών που προσφέρουν (συγκοινωνίες, ενέργεια, κ.λ.π.), την εγκατάλειψη της εθνικής μας άμυνας και κυριαρχίας.

Κι εδώ τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ έχουν ευθύνη που δεν προσπερνάνε τη ΓΣΕΕ, δημιουργώντας ένα μέτωπο ανάσχεσης στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, στην ολοκληρωτική καταστροφή των εργασιακών σχέσεων. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΔΕΚΟ αυταπατάται πως θα σωθεί καθένας μόνος του σε βάρος των υπόλοιπων!!! Πιστεύουν πως μπορούν να συνεχίσουν στο ρόλο τους μετατρέποντας τους πολίτες σε πελάτες!! Αυταπατώνται. Απλά θα οδηγούν ένα τραίνο από το οποίο οι εργαζόμενοι θα έχουν πηδήξει…

Το μέτωπο των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ αποτελεί ανάγκη και μονόδρομο που θα βάζει στόχους για το σύνολο των εργαζομένων: εργασιακές σχέσεις και Συλλογικές Συμβάσεις, παραγωγική ανάπτυξη της δημόσιας περιουσίας.

Θέλουν να μας φορτώσουν τύψεις και ενοχές, να μας μετατρέψουν σε άλαλα όντα, Που θα αποδέχονται τα πάντα για το καλό μιας ρημαγμένης πατρίδας!! για να σωθεί ίσως η τελευταία παρτίδα! του νεοφιλελευθερισμού. Οι εργαζόμενοι παρά τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, νιώθουν περισσότερο από τον καθένα την ευθύνη για το πού πάμε. Πληρώνουν σε χρήμα, σε ιδρώτα & δάκρυα, μπορεί να πληρώσουν και σε αίμα, αλλά θέλουν τη δική τους διέξοδο. Διέξοδο δημοκρατίας και προόδου.

Οι ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΤΕ

Το συνδικαλιστικό κίνημα να παίξει το ρόλο του. Να προσπεράσει τη ΓΣΕΕ, να ενωθεί με όλες τις ΔΕΚΟ. Η ΟΜΕ ΟΤΕ και τα σωματεία του χώρου μας ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ έχουν αποδεχτεί τις 300 πρώτες απολύσεις (Κοσμοτέ, Γερμανός) σαν δήθεν εθελούσιες αποχωρήσεις. Οι απολύσεις είναι απολύσεις όπως και να τις βαφτίζει η εργοδοσία και είναι κερκόπορτα για τον ΟΤΕ. Όταν η Κοσμοτε με τζίρο 2 δις Ε και μισθολογικό κόστος στο 9% των εξόδων της προχωρά σε απολύσεις τι θα γίνει στον ΟΤΕ? Κάποιοι συνδικαλιστές ετοιμάζονται να δεχτούν μισθολογικές μειώσεις. Κάποιοι κάνουν τα κορόιδα απέναντι στη κυβέρνηση που διαθέτει 5 μέλη στο Δ.Σ του ΟΤΕ ανάμεσα τους και μέλος της ΓΣΕΕ . Δεν βλέπουν; η μπάλα στην εξέδρα;… Κάποιοι βολεύονται ακόμα με συνδικαλιστικές άδειες, αρπαχτές κολητιλίκια, μικρομπαλώματα για ΟΠΑΚΕ, Δάνεια, εύνοια προϊστάμενων. Όλα αυτά κι αυτούς να τα παραμερίσουμε. Οι συνδρομές των μελών να κατευθυνθούν σε ενίσχυση του απεργιακού ταμείου και των αγώνων και όχι στις παρατάξεις και σε «αδιευκρίνιστες (;) παροχές».

Συνάδελφοι,

Το άλλο βαγόνι θα φέρει απολύσεις & στον ΟΤΕ. Θα είναι αργά. Οι ηγεσίες δεν καταλαβαίνουν…ο κόσμος μπορεί αλλά πρέπει να αποδείξουμε τη διάθεση μας. Ο θυμός μας να γίνει δύναμη & συγκροτημένη αυτοοργάνωση. Με αυτή την ανακοίνωση θέλουμε να σηματοδοτήσουμε τη πρόθεση μας να αγωνιστούμε μαζί με όλους όσους αισθάνονται πως μπορούμε να πάμε όσο γίνεται μπροστά. Οι κλασικές παρατάξεις, οι δομές του σωματείου, τα όνειρα του χθες έχουν τελειώσει. Να ξεκινήσουμε με ενότητα και αλληλεγγύη, με στόχους & όραμα. Να σπάσουμε τα παραταξιακά κουτάκια. Να αναδείξουμε το ΣΩΜΑΤΕΙΟ σαν συλλογικότητα όλων των εργαζομένων. Σαυτό το δρόμο βαδίζουμε. Χθες ήταν ήδη αργά, αύριο θάναι άχρηστο, ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

Προχωράμε ενωτικά και αποφασιστικά μέσα από τις μαζικές συλλογικότητες και ό,τι χρειάζεται ν’ αλλάζει στα συνδικάτα ας αλλάζει στην πορεία της πάλης. Κανείς μόνος του δεν σώζεται. Όλοι μαζί μπορούμε να τους σταματήσουμε. Μας φαίνονται μεγάλοι, γιατί ήμαστε σκυφτοί.

Γιάννης Φλώρος (τηλ. 460138) Χρήστος Βανδώρος (τηλ. 439812)

xvandoros@gmail.com

Κουντούρης Χρήστος Λάμπρου Θανάσης Μανωλόπουλος Γιώργος

Μέλη ΠΕΤ ΟΤΕ

Ενημέρωση Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

2011-02-09T10:29:00.000-08:00

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ

Ενημερωτικό σημείωμα

22-1-2011

Συνάδελφε. Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ κρίνει σαν υποχρέωση της μετά από κάθε διοικητικό συμβούλιο του σωματείου να ενημερώνουμε τα μέλη μας. Το Δ.Σ της ΠΕΤ ΟΤΕ έγινε στις 20-1-2011 με θέματα οικονομικά , οργανωτικά, ΣΣΕ, αξιολόγιο, καθώς και το πρόβλημα διόδια που μπήκε από εμάς. Όσον αφορά τα οικονομικά και αυτή τη φορά δώσαμε λευκή ψήφο επειδή δεν ακολουθείτε η διαφάνεια σύμφωνα με τις προτάσεις μας. Συγκεκριμένα είχαμε ζητήσει τα έξοδα ανά τιμολόγιο να αναρτώνται στην ηλεκτρονική σελίδα του σωματείου ακολουθούμενα από 3 τουλάχιστον προσφορές για δαπάνες πάνω από ένα ορισμένο όριο πχ 500 ευρώ. Ανεξάρτητα αν υπάρχουν τιμολόγια ελεγμένα από εξελεκτική επιτροπή, Δεν μπορεί να έρχονται δαπάνες, το μήνα Νοέμβριο πχ χαρτικά 5.119,94 Ε , τη στιγμή μάλιστα που δεν περιλαμβάνεται το κόστος περιοδικού σε αυτά, χωρίς να συνοδεύονται από προσφορές. Στο ζήτημα οργανωτικά πέρα από την εγγραφή νέων μελών έγινε και αντικατάσταση στην εκτελεστική επιτροπή ενός μέλους. Συγκεκριμένα ο αντιπρόεδρος Αλεξανδρίδης (ο οποίος με ανοχή των παρατάξεων δεν πατούσε στην ΠΕΤ ΟΤΕ όλο το πρίν διάστημα αν και είχε εργασιακή απαλλαγή- όπως δυστυχώς συμβαίνει και με άλλα μέλη)παραιτήθηκε και στη θέση του προτάθηκε και ψηφίσθηκε από ΔΑΚΕ ΕΣΚ ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟΥΣ ο Φλέσσας Αντώνης ο οποίος είναι προϊστάμενος σε τεχνική περιοχή της Αττικής. Αυτό έγινε για πρώτη φορά στα χρονικά του σωματείου: Προϊστάμενος να είναι ταυτόχρονα και στην εκτελεστική της ΠΕΤ. Φανταστείτε λοιπόν το συνδικάτο να είναι κατά του αξιολογίου πχ και το μέλος της εκτελεστικής να αξιολογεί. Μας θυμίζει το έργο το πρωί μαθήτρια και το βράδυ πόρνη…Οποία υποκρισία…. Για τη θέση έβαλε υποψηφιότητα και ο Βανδώρος Χρ. Ο οποίος ψηφίσθηκε μόνο από τα δύο μέλη της Ενότητας. Η ΠΑΣΚΕ έριξε λευκό στη διαδικασία και η ΑΣΕ απείχε. Η ΑΣΕ στην αρχή θέλησε να βάλει υποψηφιότητα για τη θέση αντιπροέδρου μετά όμως υπαναχώρησε όταν είδε ότι δεν τις βγαίνουν τα κουκιά. Γενικά η διαδικασία αυτή είναι ενδεικτική του γενικότερου κλίματος που επικρατεί δυστυχώς στο σωματείο. Η ΠΕΤ ΟΤΕ έχει μετατραπεί σε κακέκτυπο μηχανισμού και ίντρικας. Το ψήφισμα υπέρ του κινήματος κατά των διοδίων που βάλαμε, απορρίφθηκε χωρίς καμιά συζήτηση από ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ. Το ζήτημα αξιολόγιο ομοίως και από Ακομμάτιστους. Στη ΣΣΕ πέρα από τυπική κατά τα γνωστά ενημέρωση αποφασίστηκε η μετάβαση μας στο Μαρούσι όπου η διαπραγματευτική ομάδα της ΟΜΕ είχε συνάντηση με τη διοίκηση. Ενημέρωση για τα γεγονότα αυτά υπάρχει στην ηλεκτρονική σελίδα της Αγωνιστικής Συνεργασίας. Η εντύπωση μας είναι ότι η πλειοψηφία των εκλεγμένων μελών των κυρίαρχων παρατάξεων και όχι μόνο, για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά θέλουν να «δώσουν» ότι ζητά η διοίκηση του ΟΤΕ, αλλά δεν έχουν βρεί τον τρόπο να τα περάσουν στο κόσμο. Ίσως ο ΟΜΕΔ να αποτελέσει ένα πολύ καλό άλλοθι για την ΟΜΕ και την ΠΕΤ. Γενικά η τοποθέτηση μας στο θέμα αυτό είναι ότι χωρίς αποφασιστικούς αγώνες και σύμπλευση με τους εργαζόμενους των ΔΕΚΟ και των σωματείων που σήμερα είναι στο δρόμο δεν υπάρχει ελπίδα. Στο μνημόνιο υπάρχει πρόβλεψη για κατάργηση ΣΣΕ, καθώς και κανονισμών προσωπικού συνολικά στις μεγάλες επιχειρήσεις, αρχής γενόμενης από τις Τράπεζες. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πολύ γρήγορα τι θα συμβεί. Ακόμη και ζητήματα όπως λογαριασμός νεότητας, εφάπαξ, επιδόματα θα χτυπηθούν. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι έξω από τη λογική των κυρίαρχων παρατάξεων που ακόμη περιμένουν τη ΓΣΣΕ να εξαγγείλει αγώνες η το ΠΑΜΕ της ΕΣΚ που ενδιαφέρεται για το ψηφοσάκουλο του ΚΚΕ. Το μόνο που μένει είναι η ενεργοποίηση των συναδέλφων. Να διεκδικήσουμε μέσα από συντονισμένη αυτοοργάνωση τη δημιουργία ενός πλατιού κοινωνικού μετώπου. Να απαιτήσουμε σε γενικές συνελεύσεις, τον συντονισμό δράσης εδώ και τώρα. Τη καταγγελία του μνημονίου – λερναία ύδρα- και των κομμάτων που το στηρίζουν. Να αποφασίσουμε αν αυτό το σωματείο όπως λειτουργεί εξυπηρετεί με τον καλλίτερο τρόπο τα συμφέροντα των εργαζομένων. Οι παρατάξεις να καταλάβουν ότι δεν είναι αυτές το κίνημα και το συνδικάτο αλλά η κοινωνία των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι έχουμε κοινά προβλήματα άρα έχουμε συμφέρον και επιδιώκουμε κοινές λύσεις και όχι οι παρατάξεις. Αυτές μπορεί να έχουν και διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετικές επιδιώξεις. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να έχουν χώρο δράσης. Πράγματι ο χώρος δράσης για τις παρατάξεις σήμερα είναι μόνον και αποκλειστικά η προώθηση των αποφάσεων των συναδέλφων. Δηλ. η προώθηση του συντονισμού των αγώνων, το κοινό μέτωπο κατά της ακολουθούμενης πολιτικής. ‘Όχι η υποκατάσταση των εργαζομένων και η μετατροπή τους σε πελάτες. Εμπρός λοιπόν, οι συνάδελφοι να δημιουργήσουν την παράταξη των συναδέλφων. Αλλιώς ο δρόμος θα είναι χωρίς επιστροφή. Τέλος ζητήσαμε άλλη μια φορά να έχουμε πρόσβαση στο περιοδικό της πετ οτε. Ως γνωστό και αυτό το δικαίωμα είναι για εμάς απαγορευμένο…Η δημοκρατία σταματά όταν διαταράσσει ισορροπίες και συμφέροντα.

Υστερόγραφο. Θα εξαντλήσουμε κάθε προσπάθεια ώστε η ενότητα των εργαζομένων στη βάση των προβλημάτων, να γίνει πράξη, χωρίς άλλα προαπαιτούμενα.

Για την ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ Γ. ΦΛΩΡΟΣ Χ. ΒΑΝΔΩΡΟΣ .

Ανακοινώσεις

2011-02-08T14:19:00.000-08:00

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ

8-2-2011

Συνάδελφοι

Τρία πράγματα ευδοκιμούν στην Ελλάδα. Τα δύο είναι αυτοφυή το τρίτο εν μέρει εισαγόμενο. Το εισαγόμενο αναφέρεται στο ΔΝΤ στην ΕΟΚ, στο νεοφιλελευθερισμό.

· Όσο για τα αυτοφυή δεν μπορεί να είναι άλλα παρά Η ΑΣΥΛΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ & ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ. Για την υπουργική ασυλία, τα σκάνδαλα ζήμενς, Βατοπέδι, Γερμανός έχουν πολλά να διηγηθούν…. Ας μην επανέλθουμε.

Όσον αφορά τα κλειστά επαγγέλματα ας σταθούμε στα σημαντικότερα, δηλ. στο κλειστό επάγγελμα του πρωθυπουργού (40 χρόνια Καραμανλής Παπανδρέου) και για να μη ξεχνιόμαστε στο κλειστό επάγγελμα πολλών εργατοπατέρων συνδικαλιστών.

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ

Μια απλή ματιά στις ΟΜΕ - ΠΕΤ επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Άραγε τι πιστεύετε; Ενδιαφέρονται τόσο πολύ για το καλό μας ώστε να μη κάνουν σχεδόν τίποτε για όσα συμβαίνουν στον οργανισμό, στους εργαζόμενους, στη χώρα; Έχουν τόση πολύ εργασία & δεν προφτάνουν να ενημερώσουν σαν σωματείο και τους πιάνει ο πόνος της ενημέρωσης μια φορά το χρόνο στις γενικές μας συνελεύσεις; Η μήπως γιατί μόνο αυτές είναι καλοπληρωμένες; Γιατί δεν έχουν το ίδιο ενδιαφέρον και στην Αττική; Τι φοβούνται; Τι υπολογίζουν;

Δεν έχουμε αντίρρηση. Να γίνεται ενημέρωση από το σωματείο βάση των αποφάσεων του. Αντί για αυτό μας σερβίρουν ενημέρωση των παρατάξεων με τα λεφτά τα δικά μας. Από πότε οι παρατάξεις ενημερώνουν με λεφτά συνδρομών; Από πότε είναι δίκαιο συνδικαλιστές που αν και έχουν εργασιακή απαλλαγή, δεν πατούν στο σωματείο στην Αθήνα, κάνουν πασαρέλα σε επαρχιακές συνελεύσεις παραμυθιάζοντας τον κόσμο; Από πότε προϊστάμενοι και απεργοσπάστες βαφτίζονται συνδικαλιστές ; Πότε θα καταλάβουμε πως οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη τις παρατάξεις αλλά αντίθετα οι παρατάξεις έχουν ανάγκη τον κόσμο και αυτό μόνο και αποκλειστικά στο βαθμό που προωθούν τις δικές μας αποφάσεις οι οποίες πρέπει να παίρνονται μέσα από θεματικές συνελεύσεις βάσης? Δεν καταλαβαίνουμε ότι τα «παλιά» τελειώνουν?

Συνάδελφοι.

Η κάθε τοπική διοικούσα π.χ με 50 μέλη καταθέτει κάθε χρόνο στη ΠΕΤ ΟΤΕ 7-8.000 περίπου ευρώ. Για πιο λόγο; Για να τα μοιράζονται οι παρατάξεις; Για να αποκλείονται από το περιοδικό οι συνάδελφοι; Για να καλοπερνούν μερικοί μερικοί;

Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΑΜΕ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ

Όσο πιο γρήγορα αποφασίσουμε να θάψουμε το άταφο πτώμα του τόσο λιγότερο δηλητήριο θα σκορπά στην ατμόσφαιρα. Ο συνδικαλισμός του βολέματος που μετέτρεπε συνειδητά τον πολίτη σε πελάτη, που υποσχόταν μικροβόλεμα έναντι ψήφου, που «αγωνιζόταν» τον έναν μήνα για τις συνδικαλιστικές εκλογές, τον άλλο για τις νομαρχιακές, τον τρίτο για τις πολιτικές πνέει τα λοίσθια. Ας το καταλάβουμε. Στη ΠΕΤ ΟΤΕ οι παρατάξεις πέρα από τίτλους, ανακοινώσεις, και ταρατατζούμ στη πλειονότητα των στελεχών τους, δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα διαφορετικά πρόσωπα του κ Β. Λάμπρου επικεφαλής της ΔΑΚΕ. Αντανακλάσεις υπό διαφορετική γωνία της δικής του πρακτικής, είδωλα αντιγραμμένα. Έτσι βολεύονται όλοι. Το ένα στηρίζει το άλλο…

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

Τα χάνουμε όλα. Ότι έγινε μέχρι τώρα έγινε. Το συνδικαλιστικό κίνημα η αλλάζει πορεία ή δεν χρειάζεται. Εμείς λέμε ότι χρειάζεται. Πρέπει όμως να ξεφύγουμε και να γυρίσουμε στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε ο συνδικαλισμός. Χρειάζεται νέα αρχή μέσα από συγκροτημένη αυτοοργάνωση. Η ευκαιρία είναι στα χέρια μας.

Ας μετατρέψουμε τις συνελεύσεις σε συνελεύσεις για μας και όχι για τις παρατάξεις. Ας πάρουμε πρωτοβουλία για συνελεύσεις στην Αττική. Ας στείλουμε το μήνυμα παντού. Συντονισμός, με όσους αγωνίζονται κανείς μόνος του στη κρίση . Με την ανακοίνωση μας αυτή παίρνοντας τις ευθύνες μας, στέλνουμε πρόσκληση σε κάθε συνάδελφο που προβληματίζεται να βρεθούμε να συντονιστούμε να παλέψουμε. Όχι στους εργατοπατέρες. Αρκετά.

Γ Φλώρος Χ. Βανδώρος.

Εισηγήσεις - Ομιλίες

2011-02-08T14:15:00.000-08:00

ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΕΤ ΟΤΕ

Προς .

την εκτελεστική επιτροπή ΠΕΤ ΟΤΕ

Τα μέλη του Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

Τ.Δ.Ε ΠΕΤ ΟΤΕ

Συνάδελφοι

Σαν μέλη του Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ αισθανόμαστε την ανάγκη συγχρόνως και την υποχρέωση να σας καταστήσουμε κοινωνούς των σκέψεων μας αλλά και των προτάσεων μας σχετικά με τα συμβαίνοντα στο χώρο μας. Χωρίς να διεκδικούμε κάποιο αλάθητο, νομίζουμε πως η συνεχής ενασχόληση μας με το συνδικάτο -τα τελευταία χρόνια μέλη του ΔΣ της ΠΕΤ ΟΤΕ - μας δίνει το δικαίωμα αυτής της παρέμβασης.

Η σημερινή κατάσταση

Μετά από τον 5^ο ασφαλιστικό νόμο, το 3^ο κατά σειρά επικαιροποιημένο μνημόνιο –λερναία ύδρα- την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για τα εργασιακά με τις επιχειρούμενες αλλαγές στις ΔΕΚΟ, τον εμπαιγμό ένα χρόνο τώρα στη ΣΣΕ, τις εργατικές κινητοποιήσεις και τη μορφή που αυτές πήραν, την ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2011, αλλά και την έκδηλη αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος έχουμε μπει σε νέα περίοδο. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο οι περικοπές και οι μειώσεις, όσο η δραστική αλλαγή του «τρόπου» εργασίας. Το συνολικό καθεστώς προστασίας και δικαιωμάτων του εργαζόμενου ανατρέπεται εκ βάθρων. Ο τελευταίος μετατρέπεται σιγά-σιγά σε «επιχειρηματία» του εαυτού του, της εργατικής του δύναμης, δίχως καμία δυνατότητα συνδικαλιστικής ή άλλης εκπροσώπησης. Η ίδια η εργασιακή σχέση χάνει το ιδιαίτερο καθεστώς που είχε κατακτήσει μέχρι σήμερα για να μεταβληθεί & στην πράξη και σε επίπεδο νομοθεσίας σε μια ακόμη σχέση ιδιωτικού δικαίου-παράρτημα του εμπορικού δικαίου. Η έννοια του μισθού θα χαθεί για να αντικατασταθεί με την έννοια της αμοιβής. Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και οι δεσμευτικές συλλογικές συμβάσεις θα αποτελέσουν παρελθόν για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Έτσι ή αλλιώς αυτό συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα, όπου στην πράξη δεν υπάρχει κανενός είδους κατοχύρωση ή προστασία. Μαζί μ’ αυτές θα χαθούν και τα συνδικάτα. Ολόκληρος ο παραδοσιακός τρόπος συγκρότησης των συνδικάτων στην Ελλάδα χάνει το αντικείμενό του. Οι συνθήκες μόνιμης ανεργίας, η οποία πλησιάζει το 1 εκατομμύριο μαζί με την εκ περιτροπής εργασία, κάνουν ώστε η εργατική τάξη της χώρας να βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Όταν ένας στους τρεις μισθωτούς είναι σε καθεστώς μερικής ή ολικής ανεργίας, και η συνδικαλιστική πυκνότητα δεν υπερβαίνει το 25% είναι μάλλον αστείο να μιλά κανείς για οργανωμένη τάξη. Και είναι σίγουρο ότι με τέτοια ανεργία κανείς εργαζόμενος δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής, ούτε μπορεί στα σοβαρά να διεκδικήσει κάτι καλύτερο για τον εαυτό του και το σύνολο. Με αυτές τις συνθήκες σε καθένα μας η αρχή ο σώζων εαυτόν σωθήτω μετατρέπεται εύκολα σε κανόνα επιβίωσης. Η ανέχεια, η άμεση φυσική και κοινωνική εξαθλίωση τεραστίων μαζών αποτελούν το καθαριστικό στοιχείο για την ανάπτυξη του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου πολιτισμού. Έτσι ενώ προηγουμένως η φτώχεια, ήταν αποτέλεσμα της έλλειψης πολιτισμού, του χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης των παραγωγικών ικανοτήτων της κοινωνίας, τώρα αποτελούν τη βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη του πολιτισμού, για την ανάπτυξη των παραγωγικών ικανοτήτων και των δυνατοτήτων της κοινωνίας. Αποτελεί, δηλαδή, το φυσικό πλαίσιο, το κοινωνικό κίνητρο για την ύπαρξη της περιλάλητης «αγοράς εργασίας» και κατά συνέπεια της ανάπτυξης του αστικού πολιτισμού. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργάτες δίνει την δυνατότητα να επιλέξει το αφεντικό ανάμεσα σε μεγάλο αριθμό εργατών, προτιμώντας αυτόν που δουλεύει με τα λιγότερα. Οι εργάτες επομένως είναι αναγκασμένοι να μειώσουν την τιμή, καθώς βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους. Με άλλα λόγια ο εργαζόμενος δεν μετατρέπεται σε απλά κάποιο εμπόρευμα αλλά σε χρηματιστηριακό προϊόν ενδυόμενος την μορφή –και το περιεχόμενο- μιας μετοχής σε συνεχή διακύμανση. Δεν θα αργήσει η ώρα που η οποιαδήποτε θέση εργασίας θα βγαίνει σε μειοδοτικό πλειστηριασμό.

Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα…

Σαφέστατα όλα τα παραπάνω είτε θέλουμε να τα παραδεχτούμε ανοιχτά είτε όχι αποτελούν κοινό τόπο για όλους και σε όλους. Το ερώτημα όμως αβίαστα έρχεται στα χείλη μας . ΓΙΑΤΙ?

Συνάδελφοι.

Ένας μεγάλος ηγέτης είπε κάποτε πως αξία δεν έχει μόνο να δίνουμε απαντήσεις, αλλά να δημιουργούμε σωστές ερωτήσεις, πιστεύοντας ότι ο κόσμος εν τη σοφία του θα δώσει τις απαντήσεις που έχει ανάγκη, στα προβλήματα που υπάρχουν.

Χρόνια τώρα το συνδικαλιστικό κίνημα, βλέπει τα τρένα να περνούν και μάλιστα, όπως λέει και ο Καζαντζίδης, δίχως γυρισμό. Το ένα τρένο έγράφε-γράφει «ιδιωτικοποιήσεις», το άλλο «ασφαλιστικό», το επόμενο «εργασιακές σχέσεις», το τέταρτο «επιδόματα», το πέμπτο «πάροχοι», το έκτο , το 7μο… βαγόνια και τρένα ων ουκ έστιν αριθμός.

Κι εμείς στις συνεδριάσεις στις συζητήσεις αναρωτιόμαστε: Βρισκόμαστε εδώ για να τα μετράμε; Βρισκόμαστε στα διοικητικά συμβούλια για να αλλάζουμε τα δρομολόγιά τους?. Παίζουμε, μήπως, τους σταθμάρχες;

Σίγουρα κάποιοι είναι επιβάτες και κάποιοι λαθρεπιβάτες. Εμείς, όμως, τι θέλουμε να είμαστε, αγαπητοί συνάδελφοι; Ποιο είναι το όραμα μας, ο στόχος μας? Προβληματιζόμαστε άρραγε αν επιτέλους επιβάλλεται, πρώτα να σκοπεύουμε και μετά να πυροβολούμε?

Πάει καιρός τώρα που τα προβλήματα τα φωτογραφίζουμε, τις διοικήσεις, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα, τις παρατάξεις, τους προϊσταμένους. Τα προβλήματά μας τα φωτογραφίζουμε όλα. Αλλά μάλλον αρνιόμαστε να τυπώσουμε τις φωτογραφίες που τραβήξαμε. Φοβόμαστε μήπως μην καούν τα αρνητικά; Οι κινέζοι λένε «μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις». Εμείς σαν συνδικαλιστικό κίνημα λέμε 999 λόγια, χωρίς να «τυπώνουμε» τη φωτογραφία.

Τα Σωματεία, με επικεφαλής τη Γ.Σ.Ε.Ε. και την ΑΔΕΔΥ, έγιναν – γίνονται γραφεία τύπου, χωρίς να έχουν πρακτική σημασία αυτή τη στιγμή. Η πετ οτε ούτε το σάιτ δεν μπορεί να ενημερώσει?. Στο ημερολόγιο του 2010 βρίσκεται. Ας είναι.

Οι κυβερνήσεις, όμως, προχωράνε. Το κουκούλι του μνημονίου ξετυλίχθηκε, ξεπήδησε μέσα από αυτό η χρυσαλίδα τόσων νομοθετημάτων και σαν πεταλούδα τώρα απειλεί και παίρνει μαζί της κατακτήσεις 100 ετών.

Η μετατροπή του πολίτη σε πελάτη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ολοκληρώνεται στις ημέρες μας με τη μετατροπή του σε εμπόρευμα. Αλλά εμείς πρέπει να απαντήσουμε. Δεν ζητάμε ψίχουλα, ζητάμε το ψωμί μας. Λέμε να μην καταντήσουμε δεσμώτες στη σκέψη τους. Λέμε να μείνουμε παραδοσιακοί, συνάδελφοι, συναγωνιστές, αλληλέγγυοι αμετανόητοι συνδικαλισμένοι.

Λέμε πως αξίζει να συνεχίσουμε να θυμόμαστε πόσο πολύ μας έχουν ταπεινώσει, πόσο πολύ μας έχουν προσβάλει, πόσο πολύ μας έχουν κοροϊδέψει όλοι τους, γιατί όλοι αυτοί είναι μόνο πονηροί και τίποτα άλλο.

Χρειάζεται, επομένως, ένα προσκλητήριο στην κοινωνία. Να μην συνηθίσουμε στη γενική αδιαφορία. Οι Λατίνοι κάποτε έλεγαν vita brevis, που σημαίνει η ζωή είναι βραχεία. Γι' αυτό αξίζει να την μεγαλώσουμε αυτή τη ζωή, αυξάνοντας τους στόχους που βάζουμε σαν άτομα και σαν κίνημα.

Τι σημαίνουν όλα αυτά, συνάδελφοι; Σημαίνουν ότι το 2011 με 2012 θα αντιμετωπίσουμε τεράστια προβλήματα. Πρέπει να βγάλουμε έχουμε αργήσει , τα αναγκαία συμπεράσματα.

Ο κάθε εργαζόμενος κουβαλάει ένα φορτίο στη πλάτη του. Το να το κατεβάζει και να ζητά από κάποιον άλλο να το σηκώσει είναι θεμιτό μέχρι κάποιο βαθμό. Το να καμώνονται όμως πολλοί πως ένας είτε είναι παράταξη είτε συλλογικότητα είναι υποχρεωμένος να σηκώνει όλα τα βάρη είναι αυτοκτονία. Αυτή τη στιγμή κάποια σωματεία αναγκαστικά στη πρωτοπορία σηκώνουν αυτά τα βάρη. Οι άλλες συλλογικότητες που βρίσκονται? Τα ΕΑΣ και οι συγκοινωνίες ματώνουν. Δεν το βλέπουμε? Αν η ΓΣΕΕ η ΑΔΕΔΥ δεν κινητοποιούνται υπάρχουν τα Εργατικά Κέντρα, Οι άλλες Ομοσπονδίες τα πρωτοβάθμια. Δυστυχώς ούτε συμβολική ενίσχυση μιας ανακοίνωσης δεν βλέπουμε. Η ΠΕΤ ΟΤΕ έχει υποχρέωση να πρωτοστατήσει. Έχει και τη δύναμη και την οικονομική επιφάνεια για κάτι τέτοιο. ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΘΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ Μας. Συνάντηση των προεδρείων των σωματείων στην Αθήνα. Αν ορισμένοι το βρίσκουν «βαρύ» ας βγει κάλεσμα στη διοίκηση του ΕΚΑ να το αναλάβει εντός τακτής ημερομηνίας. Αλλιώς προχωράμε.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ και ΑΝ ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ…

Όλο και περισσότερο η κατάσταση μυρίζει και υποχώρηση και αποχώρηση…

Και όμως, συνάδελφοι, ποτέ δεν ήταν πιο καθαρά τα πράγματα στον κόσμο. Αυτό που απέτυχε δεν είναι ο δημόσιος τομέας, αυτό που έχει αποτύχει μέχρι τώρα είναι ο ιδιωτικός τομέας. Ο ιδιωτικός τομέας που δεν έχει να επενδύσει πού αλλού τα κεφάλαιά του, παρά στη Βουλγαρία, στην Κίνα και στην Ινδία. Δεν μπορεί ή μπορεί μόνο να τα επενδύσει στην παρανομία της λευκής σαρκός, στις γυναίκες και τα ναρκωτικά.

Έρχεται, όμως, τώρα στο δημόσιο τομέα παίρνει τα έτοιμα φιλέτα, δρόμους, νοσοκομεία, παιδεία, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, νερό. Η καλλίτερη του επένδυση βέβαια η χρέωση και το κρέμασμα ολόκληρων λαών…

Μειώθηκαν οι φόροι, πήγαν στο 20% για εταιρείες, απαλλάχθηκαν οι κινήσεις στο Χρηματιστήριο και ο δημόσιος προϋπολογισμός μένει συνεχώς στον αέρα. Οι Υπουργοί Οικονομικών, κατά τα άλλα σπουδαγμένοι στα καλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια, άραγε για ποιο λόγο; Για να μάθουν να πουλάνε και να χρεώνονται?

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ

Τα συνδικάτα πρέπει να αλλάξουν. Να δούμε με διαφορετικό μάτι, με διαφορετικές συνιστάμενες, κοινά των εργαζομένων ζητήματα. Περισσότερο από ποτέ υπάρχουν οι προϋποθέσεις όλοι οι εργαζόμενοι να συμπορευτούν. Δεν υπάρχει δημόσιο ιδιωτικό. Υπάρχει επίθεση και χρειάζεται συντονισμός. Υπάρχει ανεργία και χρειάζεται αλληλεγγύη. Υπάρχει μαζικό κλείσιμο μικροκαταστημάτων και χρειάζεται ενότητα. Υπάρχει επίθεση στους μισθούς στις συντάξεις στα ΒΑΕ αύριο και χρειάζεται τώρα η ΠΕΤ ΟΤΕ να ξαναδεί τα ΒΑΕ, στο πνεύμα τις αλληλεγγύης με τους κλάδους που θα θιχτούν.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΠΕΤ ΟΤΕ

Τα Δ.Σ έχουν μόνο διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Στη πραγματικότητα αποφάσεις δεν παίρνονται. Όλη η συζήτηση αρχίζει και τελειώνει στο πρώτο θέμα που επιγράφεται ενημέρωση Προεδρείου δηλ ξεχωριστή ενημέρωση από τη κάθε παράταξη. Τα ΔΣ γίνονται απλά για να ξεφορτώσει ο καθείς εξ ημών το φορτίο του, και όποιος θέλει ας το πάρει. Έχουμε την αίσθηση ότι και η εκτ. Επιτροπή εργάζεται κατά παρόμοιο παράλληλο και ασύμπτωτο τρόπο. Μέλη (πόσα άρραγε?)της εκτελεστικής Επιτροπής αρρακτά αρκεί να απολαμβάνουν τη ματαιοδοξία της θέσης και της όποιας οικονομικής ενίσχυσης. Μέλη μεταφορείς διαφόρων εντολών και διαπλοκών που σκουπίζουν σαν πόντιοι πιλάτοι τα χέρια τους με ανακοινώσεις, πανώ, φωτογραφίες και μεγαλόστομα συνθήματα. Μοναδικός? σκοπός και στόχος το κέρδισμα εντυπώσεων για αντάλλαγμα κουκιών στο ψηφοσάκουλο. Σε μεγάλο βαθμό το σωματείο συντηρείται μετατρέποντας την ενοχή του σε συναδελφική συνενοχή. Παρεμβάσεις για ΟΠΑΚΕ ΔΑΝΕΙΑ μικροσυμφέροντα, μικροεξυπηρετήσεις κτλ. Επιτυχημένη συνταγή αλλά μέχρι χθες. Οποιοδήποτε νέκταρ κερασμένο στο κρανίο των εργατικών κατακτήσεων μετατρέπεται αυτομάτως σε δηλητήριο… Είμαστε σίγουροι πως αν ήταν δυνατόν οι συνάδελφοι να παρακολουθήσουν ένα διοικ. Συμβούλιο θα αναθεωρούνταν πολλά. Μπορούμε εμείς να τα αναθεωρήσουμε τώρα. Οι συνελεύσεις της πετ οτε να μην ξαναπάρουν τυπικό χαρακτήρα. Κοινή εισήγηση δράσης στα σημεία που συμφωνούμε όσοι συμφωνούμε σε όσα συμφωνούμε. Δημιουργία ομάδων εργασίας πάνω σε συγκεκριμένα θέματα ώστε να καταληχτούν θέσεις και απόψεις. Άνοιγμα της ηλεκτρονικής σελίδας της πετ οτε σόλους όσους θέλουν και μπορούν ώστε μέσα από φόρουμ συζητήσεων να καταλήγουμε και να κλείνουμε θέματα. Σε νέα βάση τα οικονομικά του σωματείου, με πραγματική διαφάνεια αλλά κυρίως αποτελεσματικότητα. Κοινές ενημερώσεις στην Αττική όχι μόνο σε χώρους δουλειάς του ΟΤΕ. Δεν κρίνουμε σκόπιμο να επεκταθούμε περισσότερο. Υπάρχουν σκέψεις πάντα στη διάθεση σας.

Αυτή, συνάδελφοι, είναι η κατάσταση που υπάρχει σήμερα. Μπορούμε, επαναλαμβάνουμε, να κάνουμε πολλά. Το ζήτημα είναι γιατί δεν τα έχουμε κάνει…. Ίσως η διάσπαση της κοινωνίας σε πολλές ταχύτητες συμφερόντων και δικαιωμάτων να κάνει ώστε αντί να συγκρουόμαστε μετωπικά με τον αντίπαλο, να τρακάρουμε μεταξύ μας. Ωρομίσθιοι κατά τετράωρο, μόνιμοι, έκτακτοι, συνταξιούχοι ΤΕΒΕ, Ι.Κ.Α., Ο.Γ.Α. κατά κοινής ωφέλειας. Μόνο που κανείς δεν θα γλιτώσει μόνος του..

Μια φαντασιακή δέσμευση της κοινωνίας διαχέεται παντού για να ενοποιηθεί στα παραμάγαζα της TV και να βρει παραπλανητική έκφραση στα παράθυρα του «Ζούγκλα», του Μέγα του Αντέννα. Όμως το συνδικαλιστικό κίνημα, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο παρά μια ορχήστρα χρωμάτων και ήχων, διαφορετικών ήχων και διαφορετικών χρωμάτων.

Υπάρχουν τα μπάσα, υπάρχουν τα βαρύτονα, υπάρχουν τα σεγκόντα, υπάρχουν οι οξείες φωνές. Για όλες αυτές πρέπει να μπει μπροστά ο μαέστρος για να τις ενοποιήσει και να βγει η αρμονία. Ο μαέστρος για το συνδικαλιστικό κίνημα, αγαπητοί συνάδελφοι, ξέρετε πώς λέγεται; Λέγεται «όραμα του συνδικαλιστικού κινήματος». Αν δεν το βρούμε, αν δεν το περιγράψουμε, συνεχώς θα ερχόμαστε εδώ και θα φωτογραφίζουμε χωρίς να τυπώνομε τις φωτογραφίες.

Το συνδικαλιστικό κίνημα στον Ο.Τ.Ε., συνάδελφοι, δεν είναι τίποτα περισσότερο -κι αν πάρουμε και της Π.Ε.Τ.-Ο.Τ.Ε.- από ένα μικρό ρυάκι. Πολύ εύκολα η κάθε κυβέρνηση μπορεί να ρίξει μερικά λιθάρια κι αυτό το μικρό ρυάκι, αυτό το μικρό ποταμάκι να το κάνει λίμνη και βάλτο.

Συνάδελφοι, πρέπει όλα τα ρυάκια του συνδικαλιστικού κινήματος να ενωθούν μεταξύ τους και να φτιάξουμε το μεγάλο ποτάμι του εργατικού κινήματος. Στην αντίθετη περίπτωση ας αφήσουμε τον ποιητή να την περιγράψει.

"Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά. Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς γίνε προδότης, γίνε. Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη. Πέτα την ανθρωπιά σου. Κι απ' τον αφέντη πιάσου. Κι άμα σε φτύσει αυτός, να κάθεσαι σκυφτός. Και θα 'χεις τα πρωτεία στη σάπια πολιτεία.

Με τιμή Γ. Φλώρος και Χρ. Βανδώρος μέλη Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2010-12-06T11:50:00.000-08:00

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 - ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2010

Στο σκάφος της «ισχυρής» Ελλάδας της Ο.ΝΕ. συνωθούνται σαν πλήρωμα και καπεταναίοι, η φαμίλια των διαρρηκτών των ταμείων της Siemens, η καμόρα των off shores, οι οικότροφοι-μεσίτες της Goldman-Sachs,οι κλεπταποδόχοι χρηματιστηριακοί ντελιβεράδες του «’99»,οι δομημένοι ομολογιούχοι και οι βατοπεδινοί πειρατές.

Μαζί τους οι διπλωματούχοι του δοσιλογισμού στα Μ.Μ.Ε., οι έμποροι της γνώσης και οι κάθε είδους συντεχνίες των προέδρων και των παρακαθήμενων τους που γέννησαν οι κομματικοί σωλήνες της συμμετοχικής διαφθοράς, βρίσκουν λουκούλλεια γεύματα στα αποφάγια των ρωμαϊκών οργίων πάνω στις σάρκες του λαού και της χώρας.

Στα επιδόρπια αυτών των οργίων, ο σεκιουριτάς του συστήματος Κορκονέας, τους προσφέρει το παιδικό αίμα του 15χρονου

ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ως ένδειξη αφοσίωσης στην ασφάλεια του σκάφους, που ήδη κλυδωνίζεται από τα κύματα της κρίσης.

Η εξέγερση των 15χρονων σαρώνει κάθε γωνιά της χώρας που αμφισβητούν, απορρίπτουν, απαιτούν και διεκδικούν τη ζωή που τους έχουν ληστέψει προκαταβολικά φυλακίζοντας την στα τραπεζικά Α.Τ.Μ.

Αναζητούν οδηγούς για μια πραγματική ζωή, αλλά δυστυχώς συναντούν μόνο τις ορδές της εκφασισμένης κοινωνίας του πλαστικού χρήματος, θεατές πόντιους Πιλάτους , πονηρούς πολιτευτές, στρατονόμους των κοινωνικών διαδηλώσεων και «κριτικούς» του εξεγερτικού πρεστίζ!!!

Ο εξεγερτικός Δεκέμβρης του 2008 δεν μπορεί ούτε να κριθεί, ούτε να κατανοηθεί από κανέναν από αυτούς. Κριτής δικαιούται νάναι και είναι μόνο ο ίδιος, για τους Δεκέμβρηδες που πέρασαν αλλά και γι’ αυτούς που ήρθαν και έρχονται!

Είναι η πιο ολοκληρωμένη κριτική αλλά και καθολική αμφισβήτηση-απόρριψη του Δεκέμβρη του 2010 της κατοχής, της εξαθλίωσης, της επέλασης του φασισμού.

Γι’ αυτό και οι προσπάθειες των ασύμμετρων εγκεφάλων να συνδέσουν με ασύμμετρες μεθοδεύσεις τον Δεκέμβρη με τη τρομοκρατία, επιστρατεύοντας την ως πολιτική εφεδρεία του μαύρου μετώπου των κάθε λογής Κουίσλιγκ.

Από την εξεγερτική φλόγα του Δεκέμβρη που ξεπήδησε από το αίμα του 15χρονου Αλέξη, ας αντλούμε αισιοδοξία, ελπίδα και κουράγιο για τους αγώνες και τις μάχες που έρχονται.

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

2010-11-19T13:19:00.000-08:00

“ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ”

http://www.politesstoproskinio.wordpress.com

ΔΗΜΟΣ ΔΕΛΦΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο στα προγράμματα που αναφέρονται στην αυτοδιοίκηση κάνουν την εμφάνιση τους οι 2 αυτές λέξεις. Συμμετοχικός προϋπολογισμός. Με αρκετή καθυστέρηση οι Έλληνες πολίτες ξαναανακαλύπτουμε την αξία της συμμετοχής στα κοινά όχι μόνο δια μέσου της αντιπροσώπευσης αλλά και δια μέσου μορφών άμεσης δημοκρατίας.

Δυστυχώς τα φαινόμενα αδιαφάνειας, ρεμούλας, μικροπολιτικής, κομματοκρατίας, έχουν για τα καλά θρονιαστεί στους Δήμους. Αποδείχτηκε πως δεν αρκεί η παρουσία η η καταγγελία της όποιας αντιπολίτευσης, για να σταματήσουν τέτοιες πρακτικές. Αντίθετα. Η αντιπολίτευση συνήθως εξαντλεί τα περιθώρια δράσης της διαχειριζόμενη την κακοδιοίκηση με μοναδικό σκοπό να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη και να συνεχίσει με μικροδιαφορές και μικροδιορθώσεις στο «ίδιο έργο θεατές». Η όπως λέει και ο Λαμπεντούζα στον Γατόπαρδο « να αλλάξουν όλα προκειμένου να μένουν όλα ίδια».

Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός σαν αντίληψη και ενέργεια, έχει τη ρίζα του στην εκκλησία του δήμου. Στην αρχαία Αθήνα τα σημαντικότερα ζητήματα, ακόμη και προβλήματα που είχαν να κάνουν με την εξωτερική πολιτική της Αθηναϊκής δημοκρατίας αποφασίζονταν συλλογικά από τους πολίτες της πόλης. Ήταν δε τέτοια η σημασία που έδιναν οι Αθηναίοι στη συνέλευση του δήμου ώστε θεωρούνταν στίγμα για όποιον πολίτη δεν συμμετείχε.

Σήμερα, 2500 χρόνια μετά, ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός, έρχεται σαν ένα επίκαιρο εγχείρημα που μπορεί να αντιμετωπίσει άμεσα τις κρίσιμες προκλήσεις στη σύγχρονη δημοκρατία, η οποία όλο και περισσότερο ρέπει στην ολιγαρχία. Αν θέλουμε να τον ορίσουμε με σύντομο τρόπο, θα λέγαμε ότι είναι η «μέθοδος» εκείνη που μπορεί να μετατρέψει τη διοίκηση σε αυτοδιοίκηση. Να δώσει αν θέλετε νόημα και περιεχόμενο στο δημοτικό γίγνεσθαι και όχι μόνο.

Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός (Σ.Π) είναι μια διαδικασία συμμετοχής και εμπλοκής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων που έχουν να κάμουν με τους στόχους, την κατανομή, τις προτεραιότητες των επενδύσεων σε τοπικό επίπεδο. Άλλωστε η έντονη καχυποψία, διαπλοκή, και ρεμούλα σε αυτό το τομέα είναι διάχυτη. Η διαδικασία αυτή αναπτύσσεται σε όλη τη διάρκεια ενός έτους ώστε να καταρτιστεί αφενός μια πρόταση προϋπολογισμού βάσει των αιτημάτων των πολιτών, και αφετέρου μια διαδικασία ανοιχτού ελέγχου της ποιότητας και ποσότητας του αποτελέσματος.

Στη πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο Σ.Π. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, διαφορετικά μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση ο Σ.Π δεν είναι μια τελειωμένη κλειστή υπόθεση αλλά μια ανοιχτή διαδικασία , μια συνιστώσα ενός συστήματος συμμετοχής των πολιτών εναρμονισμένο με τις ιδιαιτερότητες την προϊστορία και την ιστορία του τόπου.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μιλά για 2 κατηγορίες Σ.Π.

1. Αυτή που διαμορφώθηκε σε περιοχές της Βραζιλίας, του Περού και γενικά σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και που γενικά προβλέπει μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας στη λήψη αποφάσεων, και

2. Αυτή που επικρατεί στη Β. Ευρώπη και τη Ν. Ζηλανδία αλλά και στις ΗΠΑ & Καναδά, η οποία αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή με μια συμβουλευτική έννοια έχοντας σαν πρωταρχικό στόχο την αύξηση της διαφάνειας και αποτελεσματικότητας στη διαχείριση των δημοσίων πόρων.

Την αρμοδιότητα διαβούλευσης με τους πολίτες έχουν προφανώς ο δήμαρχος και η δημοτική αρχή σε επίπεδο δήμου, καθώς και ο περιφερειάρχης και η περιφερειακή αρχή σε επίπεδο περιφέρειας.

Οι δαπάνες που διαχειρίζεται ο ΣΠ δεν είναι κάτι παγιωμένο. Στο Πόρτο Αλέγκρε οι πολίτες συζητούν για το 100% των δαπανών που αφορούν επενδύσεις σε έργα και υπηρεσίες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 15-25% του συνόλου των ετήσιων δημοτικών δαπανών. Εξαιρούνται συνήθως έξοδα προσωπικού, αν και σε άλλες περιπτώσεις όχι.

Πως λειτουργεί ο Σ.Π

Δεν υπάρχουν κοινοί κανόνες. Οι τρόποι συζήτησης με τους πολίτες μπορεί να είναι είτε άτυποι πχ ανοιχτές συγκεντρώσεις, ερωτηματολόγια, συζητήσεις η περισσότερο θεσμικοί πχ δημοψηφίσματα . Σε κάθε περίπτωση στα πλαίσια του Σ.Π πρέπει να υπάρχουν 2 παράλληλες διαδικασίες. Συζήτηση στις συνοικίες ενός δήμου και συζήτηση φορέων σε θεματική βάση. Άλλες οι προτεραιότητες του εμπορικού κέντρου μιας πόλεως και άλλες σένα χωριό που ερημώνει. Άλλες οι ανάγκες των ανέργων και υποαπασχολούμενων και άλλες των βιοτεχνών μιας περιοχής.

Ο Σ.Π συνδυάζει στοιχεία άμεσης δημοκρατίας και στοιχεία αντιπροσωπευτικής, όπου οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι συζητούν και εγκρίνουν με «δέσμευση εντολής» . Ο Σ.Π είναι μια διαδικασία ενίσχυσης της δημοκρατικής παρέμβασης, τα μοντέλα του συμμετοχικού προϋπολογισμού, απέδειξαν ότι αυτός διαθέτει σημαντική δυνατότητα κινητοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού στη κατεύθυνση διαφάνειας και αποτελεσματικότητας.

Η δημοτική κίνηση «ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ» φέρνει κυριολεκτικά στο προσκήνιο το συμμετοχικό προϋπολογισμό. Για πρώτη φορά στο Δήμο γίνεται συζήτηση για ζητήματα δημοκρατίας, συμμετοχής, συνελεύσεων φορέων κτλ. Φυσικά για εμάς, δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μια δυναμική διαδικασία η οποία μπορεί να εξελίσσεται στο βαθμό που το γενικότερο εργατικό κίνημα ανασυγκροτείται και διευρύνεται η βάση λειτουργίας και διεκδίκησης του. Σε δεύτερη μορφή η αυτοδιαχείριση στη μορφή συγκρότησης συνελεύσεων, λήψης αποφάσεων αλλά και η μη θεσμική λειτουργία πχ συνέλευση γειτονιάς – συνέλευση ανέργων υποαπασχολούμενων περιοχής- ανεξάρτητα από τη θέληση του δημάρχου είναι στις προτεραιότητες μας.

Για τους «ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ» ο συμμετοχικός προϋπολογισμός είναι η μέθοδος να περάσουν από το παρασκήνιο στο προσκήνιο για διεκδίκηση και λύση τα σοβαρά προβλήματα που σχετίζονται με την κοινωνική ανταποδοτικότητα των έργων, τη δημοκρατική ανέλιξη , την προοδευτική στροφή στη διακυβέρνηση του τόπου.

ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ 30-10-2010

ΑΡΘΡΟ

2010-11-19T13:07:00.000-08:00

ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ και διαλυτικής χρεοκοπίας

Σε κάθε περίπτωση και με κάθε ανάγνωση, τ’ αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών αποτυπώνουν και πιστοποιούν:

α. Την ύπαρξη ενός τεράστιου πολιτικού κενού πάνω από το 50% που απορρίπτει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα στο σύνολό του με συνειδητή ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ τουλάχιστον την ανεπάρκειά του.

Αυτό θάταν ακόμη μεγαλύτερο αριθμητικά, σε περίπτωση γενικών εκλογών, καθώς οι ιδιαιτερότητες των περιφερειακών εκλογών με τους πάνω από 100.000 υποψήφιους συνέτειναν στη μείωση του άκυρου, λευκού και της αποχής.

β. Την δημιουργία επίσης ενός τεράστιου κενού εξουσίας που εδράζεται στο πολιτικό κενό και τα χαρακτηριστικά του, ενεργητικά ή παθητικά.

Σημασία όμως δεν έχει η απλή διαπίστωση αυτών των γεγονότων. Αυτό μπορεί να κάνει και το κάνει ακόμη και η αγοραία δημοσκοπική δημοσιολογία, όσο και αν το αποφεύγουν οι πλέον αρμόδιοι γι αυτό, που είναι τα πολιτικά κόμματα!!!

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί όροι που οδήγησαν σ΄ αυτή τη πραγματικότητα και την εκλογική καταγραφή, έχουν αξία και για το ποια θάναι η κατεύθυνση των εξελίξεων μέσα στις συνθήκες της ολοένα διευρυνόμενης κρίσης.

Τι βρίσκεται λοιπόν πίσω από τα ποσοστά, τα κέρδη και τις ζημιές των πολιτικών κομμάτων που αποτιμώνται με όρους στατιστικής;

1. Η κοινωνική ηγεμονία των συμφερόντων των κάθε είδους μεσοστρωμάτων που δημιούργησε η πρώτη φάση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης 1996-2004 για την ενσωμάτωση στην Ο.Ν.Ε.

2. Η κοινωνικοταξική ανασφάλεια αυτών των μεσοστρωμάτων που παράγει η κρίση και η δεύτερη φάση αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού μέσω του μνημονίου.

3. Η ήττα του εργατικού και λαϊκού κινήματος και η πολιτική ουδετεροποίηση της εργατικής τάξης και κύρια της μισθωτής παραγωγικής εργασίας.

4. Η πολιτική ουδετεροποίηση της νεολαίας με την ταυτόχρονη επιβολή της αναρχοαυτόνομης πολιτικής ηγεμονίας σ΄ αυτή!!!

Σ΄αυτούς τους όρους μπορεί να διαβάσει κανείς την αντιμνημονιακή ρητορεία του νέου Ροβεσπιέρου Σαμαρά, την ανυπακοή του Κ.Κ.Ε., τον τρίτο γύρο του Αλαβάνου, την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τον Π. Λαφαζάνη, τον αντιεξουσιασμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!!.

Ο στρουθοκαμηλισμός του Παπανδρέου να καμώνεται πως τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών πιστώνουν την πολιτική του και δικαιώνουν το μνημόνιο και την διεθνή αρμοστεία, τους βόλεψε όλους για να χώνουν το κεφάλι τους στην άμμο αρνούμενοι την πραγματικότητα.

Γι αυτό με ανακούφιση και σχεδόν χαμόγελο, η αντιπολίτευση δέχτηκε την θέση του Παπανδρέου για μη εκλογές.

Όμως η κοινωνική και πολιτική γεωγραφία που σκιαγραφήθηκε με τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, περιέχει και την ημερομηνία λήξης της διαχείρισης Παπανδρέου όποιο και νάναι το οξυγόνο που μπορεί να της δοθεί μέσω του 2^ου γύρου των εκλογών.

Τ’ αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών θέτουν ζήτημα κοινωνικής και πολιτικής - άρα και δημοκρατικής – νομιμοποίησης της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Το πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται νάχει καμιά δυνατότητα μέσω της σημερινής βουλής να δώσει έστω και πρόσκαιρα βιώσιμη διαχειριστική λύση. Η κρίση, όπως εξελίσσονται και μόνο τα οικονομικά της μεγέθη, είναι μη διαχειρίσιμη ακόμη και με μοντέλα μνημονίου. Αντίθετα οι εκδηλώσεις των φαινομένων της, θα γίνονται όλο και πιο εκρηκτικές, βάζοντας ουσιαστικά θέμα εξουσίας έξω από τα σημερινά συνταγματικά θεσμικά πλαίσια.

Ο Γ. Καραντζαφέρης επαναφέρει το ζήτημα πιο συγκεκριμένα και πιο προωθημένα!« οι αστικές πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά την ελεύθερη οικονομία να συγκροτήσουν πολιτικό μέτωπο κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης και εξουσιών».

Η περί πατριωτισμού θεωρία του Παπανδρέου που εξέπεμψε στον πρώτο γύρο των εκλογών, προσφέρει απλόχερα πολιτική νομιμοποίηση σε μια τέτοια εξέλιξη ως διαδόχου της δικής του διαχείρισης.

Η σημερινή θέση του για μη εκλογές που διαδέχθηκε τον «εκβιασμό» των γενικών εκλογών, απλώς ωριμάζει και προετοιμάζει τις εξαιρετικά αντιδραστικές εξελίξεις.

Το λόγο έχουν οι προοδευτικές, δημοκρατικές δυνάμεις που δεν χωρούν στο μπλοκ της λύσης Καραντζαφέρη και πρώτιστα οι δυνάμεις της αριστεράς.

Το μήνυμα των εκλογών γι αυτούς είναι:

Στο μαύρο μέτωπο του μνημονίου, ν’ αντιταχθεί με την δική του διέξοδο, το μέτωπο των εθνικοανεξαρτησιακών, προοδευτικών δημοκρατικών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων.

Μιχάλης Βασιλάκης ,Γραμματέας του ΕΑΜ

eamgr.wordpress.com

Πολιτικό Άρθρο του Μιχάλη Βασιλάκη γραμματέα του ΕΑΜ

2010-11-03T14:51:00.000-07:00

ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ σε ΠΟΙΟΝ και ΓΙΑΤΙ;

και ΠΟΙΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ

Θάταν το απόλυτο παγκόσμιο πολιτικό και κοινωνικό παράδοξο, αν οι βδομαδιάτικές δημοσκοπήσεις του κ. Πρετεντέρη και των άλλων συστημικών της μιντιακής νομενκλατούρας, νομιμοποιούνταν να καθορίζουν κατευθύνσεις πολιτικών εξελίξεων στη χώρα, ενώ η άμεση και καθολική ψηφοφορία του λαού στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, θάχε αποκλειστικό περιεχόμενο, το διαφοροποιημένο προσωπικό στυλ διαχείρισης των Καλλικρατικών πολιτικών κέντρων εξουσίας! Νάταν δηλαδή αυτές οι εκλογές κάτι σαν καλλιστεία για την ανάδειξη του «ΜΙΣΤΕΡ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»

Μια τέτοια άποψη δεν θα συνιστούσε βέβαια παράδοξο και θάταν συμβατή μάλιστα με την πραγματικότητα, αν ο ταξικά ακραίος αστικοκοινοβουλευτικός στρουκτουραλισμός, προς τον οποίο έχει εκφυλιστεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, συνιστούσε και αναγνωριζόταν απ’ όλες τις πλευρές σαν το ΑΠΟΛΥΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ.

Αν, με άλλα λόγια, η ταξική πάλη είχε εξοβελιστεί όχι μόνο από το εσωτερικό του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, αλλά και από τις διαδικασίες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης!

Θάταν στρουθοκαμηλισμός και πολιτικός φαρισαϊσμός, καθόλου όμως παράδοξο, αν την αποπολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών την επεδίωκε ο Παπανδρέου και η ηγετική του ομάδα ως εκπρόσωποι του μνημόνιου. Η συγκυρία από πολλές απόψεις ήταν ευνοϊκή για μια τέτοια προσπάθεια από πλευράς Παπανδρέου.

Αντί γι αυτό όμως, ο Παπανδρέου όχι απλά πολιτικοποίησε τις δημοτικές εκλογές, αλλά καθόρισε και ως πολιτικό επίδικό τους την ίδια του την εξουσία!! Η αντιπολίτευση αυτόματα και σύσσωμη τον κατάγγειλε για ωμό και απροκάλυπτο εκβιασμό. Την ίδια στιγμή βέβαια η ίδια καθόριζε τις δημοτικές εκλογές ως τη σημαντικότερη πολιτική διαδικασία της μεταπολίτευσης, χωρίς όμως ουσιαστικά πολιτικά επίδικα.

Εκτός του νεοφασιστικού πόλου που διαμέσου του μνημονίου και την στήριξη προς τον Παπανδρέου, διεκδικεί την πολιτική ηγεμονία των εξελίξεων με τη θέση για εξουσία και κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης.

Η παραδοξότητα της αντιστροφής των ρόλων απαιτεί ερμηνεία.

Ποιες αιτίες επέβαλλαν στον Παπανδρέου την πολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών και μάλιστα στο μέγιστο βαθμό! Πόσο είναι εκβιασμός και προς τα πού απευθύνεται η θέση για γενικές εκλογές;

Ένας εκβιασμός δεν μπορεί παρά ν’ απευθύνεται σε όσους έχουν κάτι και απειλούνται να το χάσουν.

Άρα ο εκβιασμός του Παπανδρέου δεν μπορεί ν’ απευθύνεται ούτε στο 1.5000.000 άνεργους, ούτε στο 1.000.000 και πάνω της ανασφαλούς εργασίας, της μαύρης εργασίας, της μερικής απασχόλησης.

Δεν μπορεί ν’ απευθύνεται στους εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους των 500ευρω, στις εκατοντάδες χιλιάδες της υπό περιθωριοποίηση νεολαίας!

Δεν μπορεί ν’ απευθύνεται ούτε και στο μικρομεσαίο παραγωγικό κεφάλαιο που στραγγαλίζεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Για αυτές τις μάζες το μνημόνιο δεν προβλέπει καρότο μόνο μαστίγιο.

Στον εκβιασμό του Παπανδρέου όλοι αυτοί μπορούν κάλλιστα ν΄ απαντήσουν «γαία πυρί μειχθήτω», πράγμα που μπορεί ν’ αντιλαμβάνεται και ο ίδιος και αν όχι το διευθυντήριο των επιτρόπων του οπωσδήποτε.

Πού λοιπόν απευθύνεται ο εκβιασμός;

Η απάντηση είναι φανερή. Στην άρχουσα τάξη, τα μεσαία και ανώτερα παρασιτικά στρώματα και το πολιτικό προσωπικό του συστήματος.

Απευθύνεται στο εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του αλλά και με ειδικό τρόπο, στο ίδιο το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ ως διαμορφωμένο νεοφιλελεύθερο κοινωνικοπολιτικό μπλοκ.

Η απαίτηση του εκβιασμού είναι καθαρή.

Η κλείνουν άμεσα τα ρήγματα τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο του νεοφιλελεύθερου εξουσιαστικού μπλοκ, ή το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του αναλαμβάνει την ευθύνη για συνολική κατάρρευση του συστήματος! Δεν μπορεί για παράδειγμα η Ν.Δ. του Σαμαρά να υπερφαλαγγίζει ακόμη και την ακροαριστερά σε αντιμνημονιακή ρητορεία και ταυτόχρονα να εγκαλεί την κυβέρνηση για βραδυπορία στις διαρθρωτικές αλλαγές υπέρ των αγορών και του μεγάλου κεφαλαίου!

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ισχυρίζεται ο Παπανδρέου, το σημερινό καθεστώς της ελεγχόμενης πτώχευσης και της διεθνούς αρμοστείας, δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί σε ανοικτή πτώχευση και κατοχή μέσα από την δημοκρατική επίφαση των γενικών εκλογών! Αυτό είναι το εκβιαστικό περιεχόμενο της θέσης του Παπανδρέου για προσφυγή σε γενικές εκλογές.

Από την άποψη αυτή αποτελεί και πρόκληση προς την Αριστερά. Ή ν΄ αναλάβει την ευθύνη μιας εναλλακτικής πρότασης διεξόδου, ή να συνεχίσει στον δρόμο του χαοτικού βερμπαλισμού της.

Σ’ αυτό επενδύει διπλά ο Παπανδρέου:

α) Να διασφαλίσει την δραπέτευσή του από την εξουσία με τους δικούς του όρους.

β) Να χρεώσει στην Αριστερά την στρατηγική του, των ανώμαλων δηλ. αντιδραστικών λύσεων.

Αυτό όμως που δεν ομολογεί ο Παπανδρέου, είναι ότι η διαλυτική πτώχευση, η κατοχή και οι ανώμαλες πολιτικές εξελίξεις που διαφαίνονται στον ορίζοντα και προς τις οποίες ραγδαία βαδίζει η χώρα,είναι αποτέλεσμα της στρατηγικής του και του Μνημονίου.

Με τις γενικές εκλογές που απειλεί, επιδιώκει την νομιμοποίησή τους, εκτιμώντας πως δεν υπάρχουν δυνάμεις να ματαιώσουν μια τέτοια εξέλιξη. Σ’ αυτό επενδύει την δικαίωσή του και την υστεροφημία του.

Το σίγουρο είναι ότι κάνει λάθος σ΄ αυτή του την εκτίμηση.

Σε δυο βδομάδες είναι η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου! Μιας εξέγερσης που αποτελεί βασική αναφορά της συγκρότησης και της άνδρωσης του ΠΑΣΟΚ.

Αυτή η αναφορά είναι ικανή να βάλει στο δρόμο της χειραφέτησης από το νεοφιλελεύθερο και διεφθαρμένο ηγεμονικό μπλοκ του ΠΑΣΟΚ, ένα τεράστιο πολιτικό δυναμικό και χιλιάδες στελέχη που αναφέρονται στην εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, την πρόοδο, την κοινωνική απελευθέρωση.

Σ’ αυτό το δυναμικό πρέπει ν’ απευθυνθεί η Αριστερά του Μαρξισμού και της διαλεκτικής για ένα ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ δυνάμεων. Αυτό όχι μόνο θα υπερασπιστεί τα δημοκρατικά δικαιώματα και τα δικαιώματα της εργασίας από κάθε επιβουλή και ανώμαλες αντιδραστικές εξελίξεις που κυοφορούνται, αλλά θα προβάλλει και μια εναλλακτική αντινεοφιλελεύθερη, δημοκρατική και προοδευτική διέξοδο στ’ αδιέξοδα του Μνημονίου!

Στις εθνικές εκλογές – απειλή του Παπανδρέου, πρέπει να υπάρξει η απάντηση:

Κοινό ψηφοδέλτιο των εθνικοανεξηρτησιακών, δημοκρατικών, προοδευτικών δυνάμεων και της αριστεράς, με επικεφαλής έναν κοινής αποδοχής δοκιμασμένο στους λαϊκούς και δημοκρατικούς αγώνες πολιτικό παράγοντα που θα εγγυάται την υλοποίηση του κοινού προγράμματος της δημοκρατικής προοδευτικής αντινεοφιλελεύθερης διεξόδου.

Αυτή την απάντηση πρέπει να πάρει και ο Παπανδρέου αλλά και ο στρατηγικός του εταίρος κ.Καρατζαφέρης.

Μιχάλης Βασιλάκης, γραμματέας του ΕΑΜ

eamgr.wordpress.com 3/11/10

Σε λίγες μέρες εκλογές

2010-11-02T13:13:00.000-07:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2/11/2010

Σε λίγες μέρες εκλογές

Πάλι τα ίδια.

Λαλίστατοι σωτήρες με καλές μεταγραφές, γυρνούν σπίτι-σπίτι, πόρτα-πόρτα, με τυπωμένα χαμόγελα, όμορφα λόγια, υπόσχονται για μια καλύτερη ζωή, για ποιότητα και ευημερία .

Είναι σχεδόν όλοι τους ανεξάρτητοι, δεν έχουν σχέση με τους κυβερνώντες τη χώρα και τους ενδιαφέρει μόνο το καλό του τόπου τους.

Τελικά όλοι αυτοί οι «ποιητές» που απευθύνονται;

Πέρασε ένας χρόνος με τους καινούργιους σωτήρες να ακολουθούν τα βήματα των προηγούμενων, συνεχιστές του καταστροφικού τους έργου, ώστε να μη μείνει τίποτα όρθιο.

Τα ακούσαμε όλα, ξεκάθαρα: Πρώτα, «υπάρχουν τα λεφτά», μετά «μαζί τα φάγαμε», «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα».

Η λύση απλή: Φόροι, περικοπή μισθών και συντάξεων. Απολύουμε κόσμο καταργούμε κάθε έννοια κοινωνικού κράτους και κάνουμε επενδύσεις με κινέζους, άραβες και γερμανούς.

Η συνταγή γνωστή: Αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, υγεία, πανεπιστήμια και οικοδομικά τετράγωνα με πολυεθνικές ταμπέλες.

Κι εμείς, τα παδιά μας, τι; Ανεργία ή υπάλληλοι. 580,00 € φτάνουν για να ζήσεις. Αυτός είναι ο πρώτος μισθός για ένα εργαζόμενο από το επίσημο κράτος.

Τελικά, το θράσος έχει όριο; Βγήκε ο «ποιητής» στην διακαναλική να ζητήσει τι από τον ελληνικό λαό;

Ο καθένας από μας έχει τη δική του ευθύνη σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Η καμήλα αν δεν σκύψει, δεν μπορείς να τη φορτώσεις.

Δώστε τους την απάντηση που τους αξίζει. Το χρωστάμε στον πολιτισμό μας, στην ιστορία μας, στα παιδιά μας.

Γιάννης Φλώρος μέλος Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

Χρήστος Βανδώρος μέλος Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ

ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΠΑΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ

2010-09-07T14:25:00.000-07:00

Η Κατασκευαστική Εργοδοσία στην Τροχιά των
Παράνομων και Καταχρηστικών Απολύσεων

Η τεχνική εταιρία 4ης Τάξης της Θεσσαλονίκης «Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ», από κοινού με την θυγατρική της «ΛΙΑΧΤΙΔΑ ΑΤΕΒΕ» (3ης Τάξης), και η ΑΔΡΑΝΗ ΥΛΙΚΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, παραβιάζοντας κατάφωρα τις προστατευτικές διατάξεις της συνδικαλιστικής νομοθεσίας (Νόμος 1264 / 1982), εξήγγειλε την καταγγελία της σύμβασης εργασίας, την απόλυση του Ανέστη Ταρπάγκου, μισθωτού τεχνικού της επιχείρησης επί μια πενταετία 2005 – 10 (τοπογράφου, επιμετρητή, κατασκευαστή). Η ίδια εργοληπτική εταιρία είχε επιχειρήσει να προχωρήσει στην απόλυσή του πριν μια τριετία, με αφορμή το γεγονός ότι είχε θέσει συνδικαλιστικά την διεκδίκηση του 8ωρου-5μερου-40ωρου (έναντι του εφαρμοζόμενου 10ωρου-6μερου-60ωρου) και της αύξησης των εργατικών αποδοχών, ωστόσο όμως αυτή η ενέργεια είχε αποτραπεί λόγω της συνδικαλιστικής προστασίας του εργαζομένου (ήταν τότε μέλος της Διοίκησης του Πανελλαδικού Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών). Στη σημερινή συγκυρία η εργοδοσία της επιχείρησης προχωρεί στην απόλυση επικαλούμενη την «οικονομική κρίση» και την «κάμψη των υδραυλικών έργων», αστικών αναπλάσεων κλπ. που αναλαμβάνει, τη στιγμή που η αιτία εντοπίζεται στην έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα του εργαζόμενου σ΄όλη την προηγούμενη περίοδο, ενώ από την άλλη πλευρά ο όμιλος εταιριών του Ι. Παπαηλιόπουλου εμφανίζει μια σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη και δεν θίγεται καίρια από τις όποιες συνέπειες της σύγχρονης καπιταλιστικής κρίσης.
Συγκεκριμένα ο όμιλος εταιριών του Ι. Παπαηλιόπουλου βρίσκεται σε τροχιά οικονομικής ισχύος και ταυτόχρονα καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η εργοληπτική επιχείρηση «Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ», από κοινού με την θυγατρική της «ΛΙΑΧΤΙΔΑ ΑΤΕΒΕ», εκτελεί στις τρέχουσες συνθήκες ένα σημαντικό σύνολο υδραυλικών και άλλων έργων, των οποίων ο συνολικός προϋπολογισμός ανέρχεται σε πάνω από 15 εκατομύρια ευρώ, τεχνικό αντικείμενο σημαντικό για εταιρίες 3ης και 4ης Τάξης. Έτσι εκτελεί τεχνικά έργα, μεταξύ των οποίων ενδεικτικά :
Κατασκευή δικτύου ομβρίων και ασφαλτοστρώσεων Ν. Μηχανιώνας Θεσσαλονίκης προϋπολογισμού 1,5 εκατομυρίου ευρώ.
Κλίνες υποδοχής αφυδατωμένης ασβεστοποιημένης ιλύος για την επεξεργασία λυμάτων Θεσσαλονίκης (ΕΕΛΘ) προϋπολογισμού 1.1 εκατομυρίου ευρώ.
Καθαρισμός εγκαταστάσεων των αντλιοστασίων αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, προϋπολογισμού 1 εκατομυρίου ευρώ.
Αναβάθμιση δικτύου ύδρευσης Δήμου Σπάτων Αττικής, προϋπολογισμού 2.8 εκατομυρίων ευρώ.
Επείγοντα έργα ύδρευσης Β΄ Φάσης του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης, προϋπολογισμού 1 εκατομυρίου ευρώ.
Κατασκευή χαλύβδινου αγωγού ύδρευσης μήκους 4,2 χλμ. στον Δήμο Μίκρας προϋπολογισμού 1.1 εκατομυρίου ευρώ.
Κατασκευή υδραυλικών δικτύων συνοικισμών πόλεων Ιωαννίνων, Ηγουμενίτσας και Πρέβεζας προϋπολογισμού άνω των 10 εκατομυρίων ευρώ.
Παράλληλα η «Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ», σε σύμπραξη με την γαλλική Degremont , θυγατρική της μεγάλης πολυεθνικής του νερού Suez, έχει κατορθώσει και ανέλαβε την ιδιωτική διαχείριση της λειτουργίας τόσο του Διυλιστηρίου Νερού όσο και του Βιολογικού Καθαρισμού Θεσσαλονίκης από την ΕΥΑΘ, ήδη από την προηγούμενη περίοδο της γνωστής Διοίκησης Σκόδρα, που είχε προκαλέσει τις εντονότατες αντιδράσεις των σωματείων ύδρευσης και αποχέτευσης της ΕΥΑΘ.
Τέλος η τεχνική αυτή εταιρία έχει εγκαταστήσει και λειτουργεί υπερσύγχρονο μεγάλο σπαστήρα και επιχείρηση «ΑΔΡΑΝΗ ΥΛΙΚΑ ΑΕ» στην ΒΙΠΕ της Σίνδου Θεσσαλονίκης, για την ανακύκλωση αδρανών υλικών, και προετοιμάζει αντίστοιχη βιομηχανική εγκατάσταση στο Λεκανοπέδιο Αττικής.

Όλα αυτά καταδεικνύουν την πλήρη καπιταλιστική θέση του ομίλου εταιριών του Ι. Παπαηλιόπουλου στην Θεσσαλονίκη και στην Αττική, και σε καμία περίπτωση δεν καταμαρτυρούν την οποιαδήποτε καθοδική πορεία του. Ωστόσο χρησιμοποιώντας προσχηματικά την «οικονομική κρίση» προχώρησε στη διάρκεια του τελευταίου χρόνου σ’ ένα σύνολο μέτρων απαξίωσης της εργασίας του τεχνικού και εργατικού προσωπικού της επιχείρησης : Μειώσεις μισθών στους μισθωτούς τεχνικούς κατά 30%. – Απολύσεις συνεργείων υδραυλικών, οδηγών, χειριστών και εντατικοποίηση της απασχόλησης των υπολοίπων 60 εργαζομένων που απομένουν. – Συστηματικές καθυστερήσεις πληρωμών για το σύνολο των εργαζομένων των εταιριών του ομίλου και χρησιμοποίηση της μισθοδοσίας τους για την κάλυψη εγγυητικών επιστολών των έργων που έχει αναλάβει (δηλαδή για την χρηματοδότηση των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων) κ.ά.
Απέναντι σ’ αυτά τα μέτρα απαξίωσης της μισθωτής εργασίας, ο συγκεκριμένος μισθωτός τεχνικός, ως συνδικαλιστικό στέλεχος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας, στην ίδρυση του οποίου πρωτοστάτησε με άλλους μισθωτούς τεχνικούς την τελευταία χρονιά (όντας μέλος της Προσωρινής του Διοίκησης), ανέπτυξε όλο το τελευταίο διάστημα μια συστηματική παρέμβαση στην επιχείρηση που περιλάμβανε : Διαμοιρασμό των προκηρύξεων του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών στα εργοτάξια. – Προσφυγή στην Επιθεώρηση Εργασίας για τις καθυστερήσεις των πληρωμών και τις περικοπές των αποδοχών. - Αποστολή εξωδίκων στην εταιρία γι’ αυτά τα κρίσιμα για τους εργαζόμενους ζητήματα – Κινητοποίηση των εργαζομένων στις πανελλαδικές απεργίες ενάντια στο Μνημόνιο και τους νόμους εφαρμογής του κλπ. Παράλληλα ολόκληρη την προηγούμενη διετία συμμετείχε στο όλο κίνημα για την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ καθώς και της ιδιωτικοποιημένης διαχείρισης του Διυλιστηρίου Νερού και του Βιολογικού Καθαρισμού της Θεσσαλονίκης (που τελικά ανέλαβε η «Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ» σε σύμπραξη με τις γαλλικές εταιρίες εναλλασσόμενη με την ΕΛΛΑΚΤΩΡ και την ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΑΤΕ), σε συνεργασία με τα σωματεία ύδρευσης και αποχέτευσης της ΕΥΑΘ, πραγματοποιώντας και σχετικές δημοσιεύσεις. Τέλος, μέσα στο καλοκαίρι πρωτοστάτησε, από κοινού με το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας και εκπροσώπους των ταξικών δυνάμεων της Διοίκησης του ΕΚΘ, στην οργάνωση κινητοποίησης των εργαζομένων της εταιρίας για τις πληρωμές των μισθών, που η εργοδοσία της καθυστερεί επί ένα συνέχεια τρίμηνο.
Ακριβώς προκειμένου να θέσει τέρμα σ’ αυτή τη συνδικαλιστική δραστηριότητα η εργοδοσία της τεχνικής επιχείρησης εξήγγειλε την απόλυση κατά τρόπο παράνομο και καταχρηστικό, εφόσον : Από τη μια πλευρά, ο εργαζόμενος είχε την συνδικαλιστική προστασία από απόλυση που προβλέπει ο συνδικαλιστικός νόμος 1264 / 1982. – Από την άλλη πλευρά, πραγματοποίησε την τεχνική του εργασία επί μια πενταετία σ’ ένα μεγάλο φάσμα έργων (ύδρευσης, αναπλάσεων, αποχέτευσης κλπ.) με συνέπεια και επάρκεια. – Τέλος, ο όμιλος εταιριών του Ι. Παπαηλιόπουλου δεν αντιμετωπίζει έλλειψη τεχνικού αντικειμένου, αλλά απεναντίας παρουσιάζει σημαντική ανάπτυξη και επέκταση. Μάλιστα η εργοδοσία προχώρησε αυτές τις ημέρες στην εκχώρηση των τοπογραφικών εργασιών των έργων που εκτελεί σε ιδιωτικά τεχνικά γραφεία (Θ. Πουλτουχίδη και Ζήση Νάστου) προκειμένου να εμφανιστεί ο μισθωτός τεχνικός χωρίς παραγωγικό αντικείμενο.

Και βέβαια δεν πρόκειται για την πρώτη, αλλά για την πολλοστή φορά, που ο αυταρχισμός και η καταστολή της κατασκευαστικής εργοδοσίας, εκδηλώνεται κατ’ αυτό τον καταχρηστικό τρόπο, απέναντι στον συγκεκριμένη τεχνική συνδικαλιστική δραστηριότητα. Μόνον κατά την τελευταία δεκαετία εκδηλώθηκε κατ’ επανάληψιν, αποσκοπώντας στην συντριβή της συνδικαλιστικής δράσης στο εσωτερικό των τεχνικών εταιριών και εργοταξίων των μεγάλων έργων.
Στην περίπτωση της ΒΙΟΤΕΡ (Βιομηχανικά Τεχνικά Έργα) στα 1999 – 2001 (κατασκευή της Εγνατίας Οδού στο τμήμα του Λαγκαδά), όπου είχε αναληφθεί η πρωτοβουλία για την ίδρυση επιχειρησιακού σωματείου από 50 εργαζόμενους, η επιχείρηση κατόρθωσε με την απειλή της απόλυσης να «πάρει πίσω» τις 40 ιδρυτικές υπογραφές και να ματαιώσει την δικαστική αναγνώριση του σωματείου. Έτσι έθεσε τότε τον Ανέστη Ταρπάγκο, που είχε κινηθεί για την ίδρυση της συνδικαλιστικής οργάνωσης, επί ένα εξάμηνο στο «ψυγείο» και στη συνέχεια τον απέλυσε.
Κατόπιν, στα 2001-02, στα εργοτάξια κατασκευής της Εγνατίας Οδού στην Καστανιά, κατά την διάνοιξη των σηράγγων, και στην ΤΕΓΚ (Τεχνική Εταιρία Γενικών Κατασκευών), το συγκεκριμένο συνδικαλιστικό στέλεχος, ανέδειξε το μείζον ζήτημα της παράνομης υποχρεωτικής εφαρμογής του 10ωρου-6μερου-60ωρου, με σχετικές ερωτήσεις στη Βουλή (δια μέσου του ΚΚΕ και ΣΥΝ), και δημοσιεύματα στον αριστερό τύπο. Και σ’ αυτή την περίπτωση η εργοδοσία προχώρησε στην απόλυση, παρόλη την κινητοποίηση των ταξικών εργατικών δυνάμεων από την Κοζάνη και την Βέροια.
Αντίστοιχη καταγράφηκε η περίπτωση στην τεχνική εταιρία ΞΑΝΘΑΚΗΣ ΑΤΕ (κατασκευή σιδηροδρομικών έργων) στα 2004, όπως και στην ΠΑΠΑΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ στα 2006. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις αντεργατικών διώξεων της τεχνικής εργοδοσίας, και στις αντίστοιχες δικαστικές κρίσεις των υποθέσεων, οι απολύσεις κρίθηκαν καταχρηστικές και παράνομες (αντίστοιχες αποφάσεις Πρωτοδικείου και Εφετείου Θεσσαλονίκης και Αθήνας). Και παράλληλα σ’ αυτά τα πλαίσια εκδηλώθηκαν ενεργές δράσεις υποστήριξης των ταξικών και ριζοσπαστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων, ενώ απεναντίας οι πλειοψηφίες του συναινετικού συνδικαλισμού στα ΕΚ Θεσσαλονίκης και Κοζάνης επέδειξαν μια πλήρη αδράνεια, είτε προκηρύσσοντας απεργίες που δεν πραγματοποίησαν (στην περίπτωση της ΤΕΓΚ στην Καστανιά), είτε ακόμη και υποστηρίζοντας τις πρακτικές της εργοδοσίας για την εφαρμογή του 10ωρου-6μερου-60ωρου (στην περίπτωση της ΒΙΟΤΕΡ στον Λαγκαδά).

Η αποτροπή αυτής της παράνομης και καταχρηστικής απόλυσης είναι πλέον ζήτημα στοιχειώδους τιμής για το ταξικό εργατικό κίνημα, για τις δυνάμεις του ελληνικού αριστερού κινήματος, για τις ριζοσπαστικές διανοητικές δυνάμεις. Φτάνει πια. Δεν πάει άλλο.

Θεσσαλονίκη – Αύγουστος २०१०

Στοιχεία εργοληπτικών εταιριών Ι. Παπαηλιόπουλου :
«Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ» - «ΛΙΑΧΤΙΔΑ ΑΤΕΒΕ»
«ΑΔΡΑΝΗ ΥΛΙΚΑ», ΒΙΙΙΕ ΣΙΝΔΟΥ – Θεσσαλονίκη
Τηλ. 2310-334855, Φαξ 2310-311078 , 2310-312703
Email : ipapai@tee.gr

Στοιχεία εργαζόμενου :

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ
Τηλ. : 6944-943085
Email : anestistarpagos@yahoo.com

Κριση και συνδικάτα

2010-07-18T07:51:00.000-07:00

Η σημερινή φάση της καπιταλιστικής κρίσης εξελίσσεται ραγδαία και επικίνδυνα για τις κοινωνίες της Ν. Ευρώπης και όλου του κόσμου.
‘Ένας ανεξέλεγκτος παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος με υποκείμενο και αντικείμενο το νόμισμα οδηγό, δολάριο - ευρώ, εξελίσσεται στις χώρες της Ευρώπης. Τα συμφέροντα γύρω από το δολάριο, μαζί με την αγγλική στερλίνα, βρίσκονται σε μια διαρκεί κατάσταση «αγάπης» και «μίσους» με το Γερμανικό Ευρώ στη προσπάθεια τους να επιβληθούν, αφαιρώντας χώρο από τη κινέζικη οντότητα, η οποία κινδυνεύει λιγότερο από τη κρίση λόγω και της ιδιομορφίας του κράτους της. Η κρίση αναδεικνύεται σαν μια από τις μεγαλύτερες καταγραμμένες στα παγκόσμια χρονικά (1870, 1929 , 2008).
Στη πραγματικότητα όταν μιλάμε για κρίση , μιλάμε για 3 αλληλοκαλυπτόμενες και αλληλοτροφοδοτούμενες παραμέτρους.
Α) Κρίση κεφαλαίου δηλ. υποαπασχόληση παραγωγικού κεφαλαίου και εγκαταστάσεων, μείωση κερδών. (περίπου 30% παραγωγικού κεφαλαίου είναι εκτός παραγωγής)
Β) Δημοσιονομική κρίση , κρίση κρατικού χρέους και ελλειμμάτων.
Γ) Κρίση στο επίπεδο της εργασίας(ανεργία-μείωση εισοδημάτων-διάλυση κοινωνικού κράτους).
Το συνδ. Κίνημα, ενδιαφέρεται και αναφέρεται στη τρίτη παράμετρο γιατί ξεκινώντας από αυτή μπορεί να διεκδικήσει προοδευτική διέξοδο επηρεάζοντας αποφασιστικά και τις άλλες παράμετρες.
Το ιδιαίτερο όμως αυτής της κρίσης είναι η συσσώρευση και άλλων παραγόντων όπως η περιβαλλοντική κρίση, η κρίση στην ενέργεια, η κρίση τροφίμων & νερού. Πρόκειται επομένως για μια συστημική κρίση, πάνω και πέρα από την οικονομία, η οποία αν δεν μπορέσει το δημοκρατικό κίνημα να την ανατρέψει, θα δηλητηριάσει βαθύτατα κάθε πτυχή της κοινωνίας.

«το μόνο κομμάτι του κράτους που ανήκει στο λαό είναι το εθνικό χρέος».

Η τακτοποίηση των οικονομικών του κράτους για τις κυβερνήσεις – & τη δική μας – είναι το φαινομενικά υπερταξικό εργαλείο προκειμένου να αποδοθούν τα βάρη στον εργαζόμενο να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση της κοινωνίας οι ακραίες κάθε φορά παρεμβάσεις στα λεγόμενα κεκτημένα. Στην υπηρεσία αυτού του σκοπού καλείται να πάρει θέση και ο κοινωνικός αυτοματισμός. Φυσικοί σύμμαχοι των κυβερνώντων προστρέχουν τα ΜΜΕ και οι πληρωμένες πένες τους.
Βοήθεια!!! οι τράπεζες…
Μετά την αποκάλυψη της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008 οι κυβερνήσεις αποφάσισαν τη στήριξη των τραπεζών διαθέτοντας τεράστια ποσά. Αυτό γιατί οι τράπεζες στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού είναι τα λειτουργικά κέντρα-παράκεντρα του. Η καρδιά και το αίμα του, (μόνο στις ΗΠΑ το 40% των κερδών «παράγονται» στις τράπεζες.
28 δις Ε διέθεσε η Ελλάδα από τα οποία 7 δις ζεστό χρήμα. Με αυτό το ποσό το κράτος ήταν σε θέση να ελέγξει άμεσα τις κυριότερες τράπεζες (εθνική, αλφα, γιούρομπανκ) παίρνοντας κοινές μετοχές έναντι των προνομιούχων που δεν συμμετέχουν στη διοίκηση. Προκρίθηκε όμως το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, το οποίο θεωρεί ιεροσυλία την ανάμιξη του κράτους στη διοίκηση επιχειρήσεων. Η κρίση τραπεζών αποσοβήθηκε σε βάρος των κρατών και των δημοσιονομικών τους.
Αρκεί μόνο αυτό?
Από μόνο του δεν ήταν αρκετό να οδηγήσει με τέτοια ένταση τα πράγματα στο σημείο που σήμερα βρισκόμαστε. Η συνολική νεοφιλελεύθερη διαχείριση των τελευταίων 25 χρόνων Κυβερνήσεων και Ε.Ε αντάμα, οδήγησαν σε κατάρρευση τα δημ. Οικονομικά.
Μερικά στοιχεία
Το 1980 το χρέος ήταν στο 20% του ΑΕΠ. Το 1990 στο 80% , το 1993 στο 120% και σταθεροποιημένο σε ποσοστό 100-120 % έκτοτε.
Αντίστοιχα ο φορολογικός συντελεστής το 1981 για τις επιχειρήσεις ήταν στο 40-45% για να βρεθεί στα 2001 στο 35%, το 2010 στο 25% με δέσμευση να πάει στο 20% τα επόμενα 5 χρόνια.
Τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού η κυβέρνηση της ΝΔ τα πήγε από 41% του ΑΕΠ στο 34% ,ενώ αντίστοιχα τις δαπάνες στο 46% του ΑΕΠ και όλα αυτά χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα, καθώς μεγάλο μέρος ανταποκρινόταν σε δαπάνες για αστυνομία –στρατό-φρεγάτες-υποβρύχια, και αμαρτωλές συμβάσεις.
Ο ελληνικός προϋπολογισμός για 30 περίπου χρόνια είναι ελλειμματικός. Η νόμιμη φοροαπαλλαγή και η νόμιμη φοροδιαφυγή δίνουν και παίρνουν.
Παράδειγμα
έχουμε τεράστιο εμπορικό στόλο-σε σχέση με τον πληθυσμό μας . Οι εφοπλιστές κατέχουν το 15% της παγκόσμιας χωρητικότητας και σε 2 κατηγορίες πλοίων (πετρελαιοφόρα – χύδην φορτίο) περίπου το 22%. ΟΜΩΣ πληρώνουν λιγότερο φόρο από όσο ένας μετανάστης προκειμένου να νομιμοποιηθεί. Έχουν 56 φοροαπαλλαγές. Μία από αυτές? Η επιστροφή ΦΠΑ στα προϊόντα που αγοράζουν από Ελλάδα! Η ίδια φοροαπαλλαγή ισχύει στα ιδιωτικά σχολεία, τα ιδιωτικά νοσοκομεία και τα …καζίνο!! Μόνο από την κατάργηση αυτού του μέτρου, θα είχαμε 5 δις Ε έσοδα. Όσα δηλ, παίρνει η κυβέρνηση με τα μέτρα της ενάντια στην εργασία.
Δε θα φύγουν σε άλλες χώρες?
Όσο για το αντεπιχείρημα πως το εφοπλ. Κεφάλαιο θα μετανάστευε σε χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, αυτό το έχει κάνει. Κάτι ξέρει η Κύπρος από αυτά. Η ανάγκη όμως να ελέγχει τον πρόεδρο στο Ι.Μ.Ο στα πλαίσια του ΟΗΕ δεν του επιτρέπουν να φύγει από Ελλάδα. Άρα πρόκειται για εξυπηρέτηση.
Νάταν μόνο αυτό
Μια τράπεζα φορολογείται λιγότερο από ένα μισθωτό των 2000 Ε το μήνα, καθώς τα κέρδη από χρηματιστηριακά προϊόντα και εργασίες ουσιαστικά δεν φορολογούνται. Μη ξεχάσουμε και τα άγια των αγίων. Καλά η εκκλησία της χρωστάμε ακόμη τη κόκκινη μηλιά και την Αγιά Σοφιά. Που να φορολογηθεί.
Παρόλα αυτά τη 10ετία 1997-2007 είχαμε ανάπτυξη 4% κατά έτος. Άρα το ΑΕΠ αυξήθηκε 40-45%. Αν το χρέος το 1997 ήταν στο 100% και δεν αυξανόταν σαν ποσότητα χρήματος το 2007 πρέπει να ήταν στο 60% καθώς το ποσοστό χρέους είναι στον αριθμητή του κλάσματος (χρέος / ΑΕΠ).
Έγινε κάτι τέτοιο? Θεός φυλάξει!!
Οι γενναίες φοροαπαλλαγές στο Κεφάλαιο Είναι από τις βασικές αιτίες αύξησης του χρέους. Όσο για την αυξημένη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή? Πρόκειται για πολιτική επιλογή των κυβερνώντων διαχρονικά. Στην Ελλάδα έχουμε διευρυμένα στρώματα μικρομεσαίων και ελευθεροεπαγγελματιών, (περίπου 800.000) που αποτελούν την εκλογική βάση αλλά και την ιδεολογική δύναμη των κομμάτων εξουσίας. Η ευνοϊκή μεταχείριση τους, ουσιαστικά η αναγκαστική διαφθορά τους από την εκάστοτε κυβέρνηση μαζί με την παρασιτική λειτουργία των εισπρακτικών μηχανισμών και λειτουργών (εφοριακοί-ΙΚΑ κτλ και αυτό πολιτική επιλογή) δρούν , ώστε να κυβερνούν ανενόχλητοι οι κρατούντες, να δημιουργούνται δεσμοί συμμαχίας μεσαίων μεγάλου κεφαλαίου, ώστε να καθυποτάζεται και ο εργαζόμενος.
Η αριθμητική των φόρων
Οι φόροι προέρχονται κατά 66% περίπου από τη κατανάλωση.(έμμεσοι φόροι). Αυτό και αν είναι βάσανο για τον μισθωτό. Οι άμεσοι φόροι, κατά 12% από μισθωτούς, κατά 10% από επιχειρήσεις και 12% από μικρομεσαίους. Το ΙΝΕ ΓΣΣΕ σε σχετική μελέτη διαπιστώνει πως η φορολόγηση της εργασίας στην Ελλάδα είναι στο 35,5% έναντι 36,5% στην ΕΕ-25 ενώ η φορολόγηση κερδών στο 15,9%, έναντι 33% στην ΕΕ-25.Οι άμεσοι φόροι στην Ελλάδα την ίδια χρονιά ήταν στο 7,7% ΑΕΠ έναντι του 12,2% στην ΕΕ-15. Ο νοών νοείτο. Σημαντική απόκλιση με υπεύθυνες τις κυβερνήσεις διαχρονικά.
Αφού το ανώτερο εισοδηματικά στρώμα του 20-30% που ελέγχει το 50% του ΑΕΠ δεν πληρώνει ανάλογους φόρους πως θα αυξηθούν τα έσοδα?
Φταίνε οι μισθοί?
Σε αντίθεση με το ευρέως διαδεδομένο -δεν παράγουμε τίποτα- η ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι στο 95% περίπου της Ευρωζώνης με τους μισθούς στο 70% Ανοιγμένη ψαλίδα η οποία μεγαλώνει με τα τελευταία μέτρα. Βέβαια το 95% κρύβει τη πραγματικότητα καθώς η ποιοτική σύνθεση, η κοινωνική αποτελεσματικότητα δεν φαίνονται, δεν προσμετρώνται.
Όσο για το αν φταίνε οι μισθοί δημοσίου, πέρα από την παρασιτική λειτουργία σημαντικού όγκου-επιτροπές- κτλ. που πάλι είναι επιλογή ενός πελατειακού συστήματος, το 2008 οι δαπάνες προσωπικού δημοσίου ανήλθαν σε 11,5% ΑΕΠ έναντι 10,1% ΕΕ-27. Άρα δεν είναι διογκωμένες όπως παπαγαλίζουν.
Δανεισμός και τράπεζες . ρέκβιεμ στο ιδιωτικό
Εντός της ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κυβερνήσεις καλύπτουν τις διαφορές εσόδων εξόδων με δάνεια από ιδιωτικές τράπεζες. Να διευκρινίσουμε. Η κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα είναι και αυτή ιδιωτική δηλ. ανεξέλεγχτη από αποφάσεις κοινοβουλίων. Στηρίζει βέβαια τις πολιτικές αποφάσεις της Ε.Ε σύμφωνα πάντα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, και είναι ο σημαντικότερος ρυθμιστής της ρευστότητας του χρηματοοικονομικού τομέα. Στο διοικητικό συμβούλιο της μετέχουν οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών των χωρών μελών, οι οποίες όντας ιδιωτικές ελέγχονται από άγνωστα κεφάλαια.- Στη τράπεζα της Ελλάδας μόνο 6,5% έχει το Ελληνικό κράτος. Σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, η κεντρική τράπεζα δανείζει μόνο ιδιωτικές και μάλιστα με 1% έναντι κρατικών τίτλων, για να δανείσουν αυτές το κράτος με 5%! Νόμιμη τοκογλυφία.
Σαν αντιστάθμισμα στα παραπάνω να αναφέρουμε ότι η Ιαπωνία με χρέος 200% ΑΕΠ , εκδίδοντας ομόλογα που αγοράζει η κεντρική τράπεζα της με επιτόκιο μέχρι 1% τα διαθέτει στο κοινό σαν λαϊκό ομόλογο και χρηματοδοτεί το χρέος της. Στην Ελλάδα το ύψος των καταθέσεων είναι περίπου στα 300 δις Ε όσο δηλ. και το χρέος. Μπορούσε επομένως να επιδιωχθεί τέτοια ρύθμιση , παρόλο που και αυτή η λύση θέλει συζήτηση.
Μέσα η έξω από την ΟΝΕ και την Ε.Ε?
Να ξεκαθαρίσουμε πως κανένα από τα δύο δεν μπορούν να αποτελέσουν το άγιο δισκοπότηρο για το εργ. Κίνημα. Κόκκινη γραμμή για εμάς είναι η χρυσή τομή, η ακολουθούμενη διαδικασία μέσα από την οποία θα πάμε στην έξοδο από την κρίση προασπίζοντας τα συμφέροντα των εργαζομένων. Άλλωστε την απόφαση εισόδου στο Ε την επέβαλλαν οι τραπεζίτες... Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, οδήγησε στην αδυναμία άσκησης αυτόνομης οικονομικής πολιτικής ανατρέποντας τον υφιστάμενο Ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας ωφελώντας τις περισσότερο ανεπτυγμένες οικονομίες (όπως λέμε Γερμανία). Οι τράπεζες λοιπόν στην Ελλάδα ωφελήθηκαν…από τον καταμερισμό εντός της ζώνης. δανείζοντας και δανειζόμενες επεκτάθηκαν στη βαλκανική και στη Τουρκία την ίδια ώρα που η παραγωγική δομή μας άλλαζε μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα υπηρεσιών. Πάνω από 1900 υποκαταστήματα Ελληνικών τραπεζών είναι στη Βαλκανική καθώς
στο τραπεζικό τομέα έπεσε ο κλήρος να προσαρμόσει στα νεοφιλελεύθερα πρότυπα τα καθεστώτα της Βαλκανικής.
Τα 30κοντα αργύρια
Η αποβιομηχάνιση, το κτύπημα της αγροτικής παραγωγής, πήγε πλάι πλάι με τις επιδοτήσεις στους αγρότες για παραγωγή 4% του ΑΕΠ με χτύπημα παραδοσιακών καλλιεργειών καθώς και της κτηνοτροφίας, παράλληλα με την προσπάθεια εξαγοράς των εργαζομένων στις λεγόμενες προβληματικές επιχειρήσεις μέσα από συνέδρια και σχολές επανακατάρτισης που πλούτιζαν μαυραγορίτες. Διαδικασίες συνειδητής αλλοίωσης της συλλογικής συνείδησης, την ίδια ώρα που σήμερα οδηγούν στην απόγνωση. Όλα αυτά είναι τα 30 αργύρια έναντι της παραγωγικής αποδιάρθρωσης .
Και φτάνουμε στο σήμερα
Σύμφωνα με τελευταία στοιχεία το 2010 το ΑΕΠ θα υποστεί μείωση έως 8%, ενώ το 2014 θα είναι –5% του 2009!! Το δημόσιο χρέος θα εκτιναχθεί στο 150-170% ΑΕΠ-2014 και οι τόκοι που θα πληρώνουμε θα αντιστοιχούν στο 7,2% -8% του ΑΕΠ από 5% που είναι σήμερα.
Στη θέση που ήμασταν το Φλεβάρη έρχονται οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, σύντομα το σύνολο των χωρών. Με τα καινούργια δάνεια την επόμενη 5ετία πρέπει να πληρώσουμε 200 δις Ε. Αυτό όταν από το 2000-2009 δώσαμε σε τοκοχρεωλύσια 300 δις για να χρωστάμε το 2010 πάλι 300 δις!! Για δε τον βραχυπρόθεσμο δανεισμό έχουμε δώσει άλλα 150 δις. Ο παραλογισμός στο μεγαλείο του.
Ο εμπρηστής γίνεται πυροσβέστης?
Στο γενικότερο κάδρο πρέπει να φωτιστούν αρκετά σημεία. Η διεθνής κρίση βρίσκει ανέτοιμες τις κυβερνήσεις , τα κόμματα , τα συνδικάτα . ΓΙΑΤΙ?
Ίσως μια ακόμη εξήγηση
Για αρκετά χρόνια και μέχρι το 1980 μπορούμε να ισχυριστούμε πως ο εργατικός μισθός, η παραγωγικότητα της εργασίας και η αύξηση της κερδοφορίας βρίσκονταν γενικά σε αυξητική τροχιά. Στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού κερδίζαμε κατακτήσεις με αποτέλεσμα την αύξηση της καταναλωτικής μας δύναμης.
Χοντρικά από το 1980 με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, του Ρηγκανισμού Θατσερισμού αλλά κυρίως με τη προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στα νεοφιλελεύθερα δόγματα, την υποχώρηση της αριστεράς σαν θεωρία και πράξη έχουμε αντιστροφή των πραγμάτων. Δηλαδή με αυξημένη παραγωγικότητα και κερδοφορία μετράμε σταθεροποίηση των μισθών έως ελαφρά μείωσή τους,- σαν ονομαστικοί μισθοί –αλλά συνολικά σαν εισόδημα δραστική μείωσή τους μέσα από το χτύπημα στένεμα των νεκρών εργασιακών χρόνων (επιλογή ωρομίσθιου, 4ωρων, 3ωρων, έλεγχο ανεργίας μέσα από περιορισμό ποσοστού εργασίας στο σύνολο του ετήσιου κλπ). Η κατάσταση αυτή συνέβαλε αποφασιστικά ώστε η μη παραγωγικά αξιοποιούμενη μάζα χρήματος να κατευθυνθεί και στους εργαζόμενους δια μέσου ατομικού δανεισμού. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως η κερδοφορία του κεφαλαίου προερχόταν όλο και περισσότερο όχι από επενδύσεις αλλά από χρηματοοικονομικά προϊόντα προκρίνοντας μια χρηματιστηριακοποίηση της κοινωνίας και του κράτους . Έχοντας οι εργαζόμενοι κατακτήσει ένα συγκεκριμένο καταναλωτικό επίπεδο, υποβλήθηκαν στην ανάγκη διατήρησης του καταφεύγοντας στο τραπεζικό δανεισμό. Οι τράπεζες δουλεύοντας βάση του κλασματικού αποθεματικού συστήματος δηλ 1 Ε κατάθεση 10 Ε δανειοδότηση (και αυτό τυπικό) δημιουργούσαν χρήμα από το χρέος αυτονομώντας το από τη παραγωγή. Έπρεπε βέβαια και οι καταθέσεις των εργαζομένων να ελαττωθούν.
Η βίαιη καταστροφή των καταθέσεών μέσα από τη χρηματιστηριακή φούσκα του 1999-2001 έκανε μονόδρομο τη διατήρηση του επιπέδου διαβίωσης με χρήση δανείων και καρτών , καθώς υπήρχε άρνηση επενδύσεων ανάλογης της μάζας χρήματος και ισχυρή αντίσταση για αυξήσεις μισθών.
Η ανάπτυξη προκρίθηκε μέσα από μια γενική ασύμμετρη κατανάλωση την ίδια ώρα που οι συμβιβασμοί τάξεων εντός της κάθε κοινωνίας διόγκωναν το χρέος και τα ελλείμματα. Οι χρηματοοικονομικές πυραμίδες στήνονταν γρήγορα και αποτελεσματικά. Το βιομηχανικό κεφάλαιο μπορούσε ταχύτερα να κερδίσει από αυτές παρά από τη παραγωγική του επέκταση. Όλο και μεγαλύτερη μάζα χρήματος, κατευθυνόταν στην εξυπηρέτηση της κατανάλωσης των ανωτέρων αστικών στρωμάτων περιορίζοντας δραστικά κάθε ίχνος ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ των επενδυτικών κεφαλαίων. Συγχρόνως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, εγκλωβίζονταν σε μια καταναλωτική κατεύθυνση μέσω δανεισμού η οποία τους δημιουργούσε συνθήκες συνενοχής άρα και υποτέλειας απέναντι στην αστική τάξη. Έτσι αντί να διεκδικούν μισθό και κοινωνικές παροχές τις οποίες αυτά παρήγαγαν και τους οφείλονταν, συμπλήρωναν μέσα από τραπεζικές κάρτες και δάνεια το επίπεδο διαβίωσης τους. Παράλληλα καταστρατηγήθηκε το 8ωρο 40ωρο και γενικά ο χρόνος εργασίας έγινε λάστιχο προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις δόσεις των δανείων.

Η χρηματιστηκοποίηση πάνω απόλα

Η χρηματιστηριακοποίηση δεν είναι μια σημαία ευκαιρίας για το κεφάλαιο αλλά μια συνολική κίνηση ανοίγματος και καθιέρωσης ενός δρόμου που θα χαρακτηρίζει από δω και πέρα τον καπιταλισμό και την κοινωνία. Οι όποιοι συμβιβασμοί μεταξύ πολιτικών-διαχειριστών- χρηματιστών θα γίνονται στα πλαίσια αυτού του δρόμου ανεξάρτητα από τα «τροχαία» ατυχήματα που θα προκαλούνται καθώς στον ίδιο δρόμο θα κινούνται νταλίκες-συρόμενα- βαγόνια και ΙΧ. Η ατομικοποιημένη κοινωνία μετατρέπεται σε χρηματιστηριακό προϊόν και το άτομο, ο μισθός, η σύνταξη μία ακόμη ιδιόμορφη μετοχή. Οι κοινωνικές σχέσεις διαλύονται και ανασυνθέτονται μέσα από τον φετιχισμό του παράγωγου, του ομόλογου, της μετοχής. Όπως ανεβοκατεβαίνει η τιμή του πετρελαίου, έτσι θα γίνεται με τη σύνταξη, το μισθό, αλλά και το χρόνο εργασίας και ζωής. Αυτή η σκελετοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, η αλλοίωση της συνείδησης, είναι που ο νεοφιλελευθερισμός προωθεί σήμερα. Το ίδιο το κράτος γίνεται χρηματιστηριακό προϊόν, κατατμίζεται σε «μετοχές» πουλιέται και αγοράζεται μέσα στα πλαίσια μιας νέας μορφής αποικιοκρατίας και πολιτικού νεοφασισμού.

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο.

Ουσιαστικά οι άρχουσες τάξεις και τα παρασιτικά ανώτερα μεσοστρώματα διαμορφώθηκαν σε μια ειδική τάξη ραντιέρηδων μαυραγοριτών που –για την Ελλάδα σήμερα- επενδύουν τα συμφέροντα τους στην ελεγχόμενη χρεοκοπία πτώχευση της χώρας και του λαού. Η κυβέρνηση ΠαπαΚαρατζαφέρη με κεντρικό σύνθημα «σωτηρία της πατρίδας» διαχειρίζεται τη κατάσταση ώστε να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ντόπιου και διεθνούς μαυραγοριτισμού, τα συμφέροντα των ελβετικών καταθέσεων (250 δις Ε από Έλληνες), των τραπεζιτών. Στρατηγική την οποία ο εργαζόμενος λαός οφείλει να αποκρούσει. Μα για να αποκρουστεί η επίθεση –σε πρώτο στάδιο η μείωση μισθών- το ασφαλιστικό, η ανεργία πρέπει να δούμε βασικά ζητήματα.

Μέτωπο αγώνα

Οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από τους συνδικαλιστές και τα σωματεία. Χωρίς να θέλουμε να αποσείσουμε τις ευθύνες των τελευταίων, ειδικά των ανώτερων και ανώτατων οργάνων μπορούμε και να τα υπερβούμε αλλά κύρια να τα αιχμαλωτίσουμε σε μια άλλη κατεύθυνση.
Δεν είναι δυνατόν να αρκούμαστε είτε στην καταγγελία είτε στην «αγωνιστική ενημέρωση» μέσω φαξ, είτε στο άλλοθι –κυρίως αυτό- του δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων.
Έχουμε αποδεχτεί και μεταφέρει το δικομματικό αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα στο συνδικαλιστικό στίβο. Τα σωματεία που ελέγχονται από τις κυβερνητικές παρατάξεις σε ελάχιστα διαφέρουν από τα αντίστοιχα των αριστερών παρατάξεων. Ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς ανακοινώσεων καταγγελίας. Χωρίς ανάληψη ενωτικής αλληλέγγυας δράσης –προϋπόθεση της οποίας θα είναι η αλήθεια, η διαφάνεια σκοπών- στόχων- προοπτικών η ύπαρξη τους καταντάει άλλοθι, παγίωση θέσεων νομής εξουσίας, καταμέτρησης μερικών ψήφων σε ένα ανούσιο κοινοβουλευτικό παιχνίδι .
Ένα πλατύ Ενωτικό Αντινεοφιλελευθερο Μέτωπο είναι αναγκαίο όσο ποτέ. Με διάρκεια και αποφασιστικότητα. Το οποίο βέβαια θα αφήνει ανοιχτούς τους δρόμους σε παραπέρα πορεία κοινωνικής ανάτασης. Εδώ είναι ο ρόλος μας. Γιατί ζητάμε από τους άλλους να κάμουν αυτά που θέλουμε και πιστεύουμε εμείς? Την ίδια στιγμή που καταγγέλλουμε τα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα σαν ξεπουλημένα γιατί ζητάμε από αυτά να οδηγήσουν τους εργαζόμενους στη κοινωνική απελευθέρωση? Ειδικά γιατί η εξωκοινοβουλευτική αριστερά τα αναγάγει όλα σε αριθμητική απεργιών?
Οι απεργίες διαμαρτυρίας είτε κρατάνε 2 ώρες είτε 2 μέρες είτε 2 βδομάδες καταλήγουν τουφεκιές στον αέρα όσο δεν αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου το οποίο πρέπει να υπάρξει.

Το εργατικό κίνημα αλλά…

Εξ ανάγκης γινόμαστε το στοίχημα για την επίθεση-πειθάρχηση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην Ε.Ε.
Τα υποζύγια πάνω στα οποία στήνουν τα σαμάρια προκειμένου να μπουν θριαμβευτές στη Νέα Ιερουσαλήμ, στη Νέα Μέκκα οι κεφαλαιοκράτες. Σίγουρα θα αντιδράσουμε. ΑΛΛΑ. Η μισθωτή εργασία πολιτικά κοινωνικά και ιδεολογικά ξεκινάει από ήττα. Η αποδιάρθρωση της παλιάς φρουράς μέσα από τη συναινετική πολιτική διαπραγμάτευσης προνομίων, μέσα από την ιδιότυπη εκμετάλλευση της νέας φρουράς (μετανάστες-επισφαλής εργασία) είναι το πιο σημαντικό στοιχείο αυτής της ήττας. Κάτι ανάλογο με τη «διαφθορά» των εργατικών Τάξεων στην Ευρώπη σε σχέση με τις αποικίες.
Η νέα φρουρά γενικά νιώθει μια αποστροφή για ότι είναι οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά κατακτημένο και θεσμοθετημένο από τη παλιά φρουρά. Ρέπει στην αναρχοαυτονομία όπου δύσκολα μπορεί να συγκροτηθεί και να αναπτυχθεί σαν ενιαίο κίνημα, τη στιγμή που η παλιά φρουρά όσα ανοιγοκλεισίματα και να κάνει στα σαθρά πλέον συρματοπλέγματα της δεν μπορεί να την εκφράσει. Απαιτείται σοβαρή προσπάθεια μέσα από ενότητα, αλληλεγγύη, στη βάση των νέων κοινωνικών αναγκών με όπλο τους κοινωνικούς αγώνες, με διάρκεια.
Τολμώ να πώ πως ακόμη και η απεργία δεν λέει αυτή τη στιγμή πολλά στο νέο εργαζόμενο. Ειδικά σαυτόν που εργάζεται περιστασιακά, χωρίς σταθερή σχέση εργασίας, τόπου, εργοδότη, στο μπλοκάκι κτλ.

Να επαναπροσδιορίσουμε τον συνδικαλισμό
\
Να επαναπροσδιορίσουμε τις κοινωνικές ανάγκες αλλά και την κατανάλωση. Να καταλάβουμε πως ο συνδικαλισμός και η πολιτική δεν είναι πλέυ στέισον ώστε να ξαναγυρίζουμε και να ρυθμίζουμε καταστάσεις κατά το δοκούν. Ένα συνεκτικό πρόγραμμα αγώνων, πάλης και στόχων μέσα από ανοιχτό συνέδριο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με εκπροσώπηση της ανεργίας των μεταναστών της ανασφάλιστης εργασίας μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο. Σαυτές τις ώρες δεν είναι σωστό η απομάκρυνση της ΓΣΕΕ ( έτσι θα βολευτεί καλλίτερα) όσο δυσκοίλιος και αν είναι ο ρόλος της αλλά η περικύκλωση της, η αιχμαλωσία της στη κατεύθυνση των αγώνων. Η αυτόνομη δράση πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικών. Κέντρων συλλογικοτήτων πολλά μπορεί να προσφέρει εφόσον καταλάβουμε πως δεν είναι η πιο κατάλληλη ώρα προκειμένου να επιλύσουμε τις μεταξύ μας διαφορές.
Να υψωθούμε πάνω από τις μικροκομματικές διαφορές έχοντας κατά νου πως αυτή τη στιγμή υπάρχουν 2 κόμματα στην Ελλάδα. Αυτοί και εμείς. Άρα και ένα μόνο συνδικάτο. Το συνδικάτο του αγώνα .

Δεν πληρώνω δεν πληρώνω

Δεν πληρώνουμε τη κρίση
Δεν πληρωνόμαστε από αυτήν.
Η ανεργία οι απολύσεις επηρεάζουν αρνητικά κάθε εργαζόμενο. Είναι ανάγκη να ψάξουμε για να καταλήξουμε σεκείνες τις κοινωνικές συγκροτήσεις που θα καταλήγουν δημιουργικά σε συνεκτικές και αποτελεσματικές θέσεις. Άνοιγμα στο χώρο της γειτονιάς για να πορευτούμε με τον άνεργο τον 3ωρο…Άνοιγμα των Εργατικών Κέντρων στη συνοικία. Ειδικά το Εργ. Κέντρο της Αθήνας πνιγμένο στην Ομόνοια από τα δευτεροβάθμια τι άλλο ρόλο μπορεί να παίξει παρά μόνο να γίνει το συνδικάτο ενοποίησης των κινημάτων σε επίπεδο γειτονιάς? Η αλληλεγγύη να γίνει το όπλο μας. Τα εκατομμύρια των ανέργων και νεόπτωχων δε θα ζήσουν με συνθήματα ούτε θα χορτάσουν με ανακοινώσεις. Διεκδίκηση Κάρτας ανεργίας με την οποία κάθε άνεργος θα έχει όχι μόνο δωρεάν μετακίνηση στα δημόσια μεταφορικά Μέσα αλλά και ένα ελάχιστο καταναλωτικό όριο στα βασικά δημόσια κοινωνικά καταναλωτικά προϊόντα, όπως σε ρεύμα, σταθερό τηλέφωνο, Νερό, δημοτικά τέλη, επιδότηση ενοικίου, φαγητού. Τα λιμνάζοντα κεφάλαια των σωματείων ειδικά της κοινής ωφέλειας να κατευθυνθούν στη δημιουργία ενίσχυσης αγώνων, καταλήψεις κλειστών εργοστασίων και μιας αλληλέγγυας αποεμπορευματοποιημένης οικονομίας .
Παράλληλα να διεκδικήσουμε το άνοιγμα όλων των δημόσιων συμβάσεων των τελευταίων χρόνων, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, να υψώσουμε τοίχος στη παραπέρα ιδιωτικοποίηση εθνικής περιουσίας. Η κοινωνικοποίηση της εργασίας επιβάλλει να κατακτήσουμε Δημοκρατικό Κοινωνικό έλεγχο σόλες τις επιχειρήσεις ανεξάρτητα αν ανήκουν στο δημόσιο η στον ιδιωτικό τομέα πχ στο κλάδο υγείας. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα πρέπει βέβαια να αλλάξει ριζικά.
Άνοιγμα στον ευρωπαίο εργαζόμενο. Να καταλάβουμε πως για να διατηρήσουμε το βιοτικό μας επίπεδο πρέπει να διατηρήσει και να διευρύνει το δικό του ο γερμανός ο αλβανός ο βούλγαρος εργαζόμενος. Για να αντιμετωπίσουμε το φτηνό κινέζο , ινδό και πακιστανό εργαζόμενο πρέπει να πληρωθεί κανονικά ο μετανάστης στην Ελλάδα αλλά και στη χώρα του. Η όλοι οι εργαζόμενοι θα υποτιμηθούμε η όλοι θα σωθούμε.
Η διεύρυνση της δημοκρατίας είναι απαραίτητη προκειμένου να βγούμε από τη κρίση. Η συμμετοχή των εργαζομένων στο κοινωνικό γίγνεσθαι μέσα από διευρυμένα συνδικάτα είναι όρος γιαυτό. Η διεύρυνση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας τουλάχιστον στα ζητήματα που άμεσα αφορούν εργαζόμενους πχ εργασιακά νομοσχέδια μπορεί να διεκδικηθεί.
Δύσκολα? Ναι αλλά…τους βλέπουμε μεγάλους γιατί είμαστε σκυφτοί. .Σηκώνουμε κεφάλι θα σκύψουνε αυτοί.

Χ. ΒΑΝΔΩΡΟΣ
Στοιχεία για το άρθρο από Ιός ελευθεροτυπίας – Γ.Μηλιός και εφημερίδες.

ΤΑ 7 PROJECT ΤΗΣ D.T ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΤΕ(με άλλα λόγια ΟΙ 7 ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ…….)

2010-06-16T08:16:00.000-07:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

16/6/2010

Τα δύσκολα πέρασαν….έρχονται τα χειρότερα….
Στη τελευταία συνεδρίαση το Δ.Σ της ΠΕΤ ΟΤΕ συζήτησε τα λεγόμενα 7 project. Η συζήτηση περιορίστηκε κυρίως στο 7ο με το οποίο η ελληνόφωνη διοίκηση της D.T. προωθεί απολύσεις, γενικευμένα 4ωρα, εκ περιτροπής εργασία, γενικά εργασιακό μεσαίωνα. Ουσιαστικά προσπαθεί να περάσει τις εργασιακές ρυθμίσεις που η κυβέρνηση νομοθετεί.
Όμως, συνάδελφοι, κατά την άποψη μου, το 7ο project είναι αποτέλεσμα των προηγούμενων 6. Μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα:
••Μιλάνε για αύξηση κερδοφορίας και παραγωγικότητας μέσα στην οικονομική κρίση, με την κατανάλωση σε ελεύθερη πτώση!! Αυτό σημαίνει μειώσεις μισθών και θέσεων εργασίας।
••Μιλάνε για ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και προτείνουν τη πλήρη μετατροπή του ΟΤΕ σε εμπορική επιχείρηση προώθησης των προϊόντων & συμφερόντων της D.T, της miesens, της Mercedes. Αυτό σημαίνει τεχνολογική & οικονομική υποδούλωση της χώρας προκειμένου να παραμείνει η Γερμανία το αστέρι του βορρά.
••Μιλάνε για μείωση κτιρίων ώστε ο ΟΤΕ να πληρώνει λιγότερα ενοίκια στην ΟΤΕ estate για τα δικά του τα κτίρια. Αυτό σημαίνει κλείσιμο εμπορικών καταστημάτων και όχι μόνο…..
••Τα μόνα που δε μπαίνουν σε αμφισβήτηση είναι τα μπόνους και οι μισθοί πρόκληση των διάφορων διευθυντών γιατί πιστεύουν πως το βάρος του τηλεφωνικού καλωδίου είναι μικρότερο από το βάρος του πληκτρολογίου τους και η γραβάτα τους ανώτερη από τα εργαλεία μας।
Συνάδελφοι,
Τα 7 προγράμματα είναι το ίδιο επικίνδυνα. Πρόκειται για ένα ακόμη κρίκο στην υποβάθμιση της χώρας εντός του ευρωπαϊκού καταμερισμού εργασίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να αγωνιστεί για ένα άλλο ΟΤΕ όχι καταναλωτή τεχνολογίας αλλά παραγωγό. Ανάπτυξη για μας είναι ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος του ΟΤΕ. Ανάπτυξη είναι η συνεργασία με τις δημόσιες τεχνολογικές πανεπιστημιακές σχολές, ο διπλασιασμός του προσωπικού και όχι η απαξίωση πχ των εργαστηρίων ώστε να πληρώνουμε μια κωλοπλακέτα 100αδες Ευρώ, τα έργα να γίνονται από τους εργαζόμενους και όχι αρπακολατζήδες. Να παραμεριστούν οι διάφοροι εγκάθετοι και η συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις να γίνει το ξεκίνημα για μια δημοκρατική στροφή.
Άμεσα χρειάζεται ουσιαστική ενημέρωση και συζήτηση με δημοκρατικά χαρακτηριστικά σε αγωνιστική κατεύθυνση.
Δεν επαιτούμε διεκδικούμε.
Από δώ και πέρα υπάρχουν μόνο 2 κόμματα στην Ελλάδα. Αυτοί κι Εμείς. «Aυτοί» αποτύχανε. Εμείς πρέπει να πετύχουμε.

Χ. Βανδώρος________ μέλος Δ.Σ ΠΕΤ ΟΤΕ
τηλ. 6974656539 ________ xvand@otenet.gr

Το Υποτιθέμενο και το Πραγματικό Πρόβλημα του Ασφαλιστικού Συστήματος

2010-06-07T14:53:00.000-07:00

Το Υποτιθέμενο και το Πραγματικό Πρόβλημα του Ασφαλιστικού Συστήματος

Θεόδωρος Μαριόλης*

1. Εισαγωγή
Εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια υποστηρίζεται, από έγκυρες πηγές (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Τράπεζα της Ελλάδος κ.ά.) και σε όλους τους «τόνους», ότι το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση «βιωσιμότητας και επάρκειας». Όμως, δεν αποτελεί μυστικό ότι η μεταβλητή-κλειδί κάθε ασφαλιστικού συστήματος είναι ο λόγος των μη εργαζομένων προς τους εργαζόμενους, γνωστός και ως «Λόγος Οικονομικής Εξάρτησης». Εάν η τρέχουσα τιμή αυτού του λόγου υπερβαίνει αυτήν που δύναται να ανθέξει το οικονομικό σύστημα, τότε το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται όντως σε κρίση, η οποία διαχέεται στο σύνολο οικονομικό σύστημα, με τη μία ή την άλλη μορφή: αναγκαιότητα μείωσης μισθών ή/και συντάξεων ή/και επιδομάτων ή/και κρατικών δαπανών ή/και επενδύσεων ή/και αναγκαιότητα δημιουργίας ελλειμμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο. Συνεπώς, η ποσοτική εκτίμηση του «Λόγου Οικονομικής Εξάρτησης», που δύναται να ανθέξει η ελληνική οικονομία, συνιστά αναγκαία προϋπόθεση κάθε βάσιμης συζήτησης περί «βιωσιμότητας και επάρκειας» του ασφαλιστικού συστήματος. Ατυχώς, και σύμφωνα με ό,τι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, κανείς από όλους όσοι συμμετέχουν, θεσμικά ή όχι, στη συζήτηση δεν έχει προσφέρει μία τέτοια εκτίμηση.
Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να παρουσιάσει, πολύ περιληπτικά, τα σχετικά ευρήματα μίας μελέτης του «Study Group on Sraffian Economics» του Παντείου Πανεπιστημίου, η οποία ολοκληρώθηκε πρόσφατα και εκπονήθηκε από τον Γιώργο Σώκλη (Υποψ. διδάκτορα του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου), την Ελένη Γκρόζα (Πτυχιούχο του ΠΜΣ στην «Οικονομική Επιστήμη» του ιδίου Τμήματος) και τον γράφοντα.

2. ¥ποθέσεις̭ αραδοχές̍

2. Υποθέσεις-Παραδοχές
Η μελέτη βασίζεται σε ένα κατάλληλα κατασκευασμένο υπόδειγμα εισροών-εκροών και στις ακόλουθες (όχι εξωπραγματικές) υποθέσεις-παραδοχές:
(1) το συνολικό εισόδημα της οικονομίας κατανέμεται σε μισθούς των εργαζομένων και σε ακαθάριστα κέρδη,
(2) η αποταμίευση από μισθούς είναι μηδενική (δηλ. το σύνολο των μισθών καταναλώνεται),
(3) τα ακαθάριστα κέρδη διασπώνται, μέσω άμεσης φορολόγησης, σε εισόδημα των κεφαλαιούχων (καθαρά κέρδη) και εισόδημα των μη εργαζομένων (το οποίο συνιστά, λοιπόν, μεταβιβαστική πληρωμή του δημοσίου),
(4) οι εργαζόμενοι και οι μη εργαζόμενοι καταναλώνουν ακριβώς το ίδιο «καλάθι» αγαθών,
(5) οι κεφαλαιούχοι αποταμιεύουν το σύνολο του προερχόμενου από τα καθαρά κέρδη εισοδήματός των (και, άρα, δεν το καταναλώνουν), ενώ οι μη εργαζόμενοι καταναλώνουν το σύνολο του εισοδήματός των,
(6) οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου τομέα (πλην μισθών των δημοσίων υπαλλήλων) είναι μηδενικές, και
(7) η οικονομία μεγεθύνεται με τον τρέχοντα ρυθμό της.

3. Ευρήματα
Το κύριο εύρημα της μελέτης είναι ότι, στην ελληνική οικονομία, 1 εργαζόμενος δύναται να συντηρήσει 2 μη εργαζόμενους. Επομένως, δεδομένου ότι οι εργαζόμενοι είναι περί τα 4.5 εκατομ., δύνανται να συντηρηθούν περί τα 9 εκατομ. μη εργαζόμενοι. Θα πρέπει δε να υπογραμμισθεί ότι αυτός ο λόγος δεν αφορά σε όλους γενικά τους μη εργαζόμενους (π.χ. προστατευόμενα μέλη), αλλά μόνον σε εκείνους οι οποίοι λαμβάνουν μεταβιβαστικές πληρωμές (επιδόματα, συντάξεις κ.λπ.) και μάλιστα σε ύψος ίσο (εξ υποθέσεως) με το μισθό του μέσου εργαζομένου. Η περαιτέρω ανάλυση δείχνει ότι αυτός ο μάλλον εντυπωσιακός λόγος, δηλ. 2/1, δεν οφείλεται στην υψηλή παραγωγική ικανότητα της ελληνικής οικονομίας αλλά, πρωτίστως, στο πολύ χαμηλό επίπεδο του μέσου μισθού της. Διότι βρέθηκε, επίσης, ότι εάν π.χ. στην γερμανική ή στην φινλανδική (όπως και στην ισπανική) οικονομία ίσχυε ο ελληνικός μέσος μισθός, τότε 1 εργαζόμενος θα μπορούσε να συντηρήσει περί τους 20 (!) ή τους 7 (!) μη εργαζόμενους, αντιστοίχως. Αντιστρόφως, εάν στην ελληνική οικονομία ίσχυε ο μέσος γερμανικός μισθός (ο οποίος εκτιμήθηκε σημαντικά υψηλότερος από τον ελληνικό, δηλ. κατά 29%),
τότε τα ακαθάριστα κέρδη της θα ήταν αρνητικά (!) και, άρα, το ζήτημα της συντήρησης των μη εργαζομένων δεν θα μπορούσε καν να τεθεί.

4. Συμπεράσματα
Σε αυτή τη βάση μπορούμε να συμπεράνουμε τα ακόλουθα:
(1) Δεν υπάρχουν αμφιβολίες ότι λόγος 2/1, που χαρακτηρίζει, ως δυνατότητα, την ελληνική οικονομία, οφείλεται στο πολύ χαμηλό επίπεδο του μέσου μισθού της (το οποίο θα μειωθεί περαιτέρω, στη βάση των τελευταίων μέτρων μονόπλευρης εισοδηματικής πολιτικής που εξήγγειλε, προσφάτως, η κυβέρνηση).
(2) Επομένως, υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες γύρω από την ύπαρξη της λεγόμενης «κρίσης του ασφαλιστικού συστήματος»: τα όποια προβλήματά του θα πρέπει να θεωρούνται, καταρχήν, ταμειακά ή, αλλιώς, ρευστότητας (εισφοροδιαφυγή, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.). Μάλιστα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, στην ελληνική οικονομία, ο τρέχων λόγος ανέργων και συνταξιούχων ανά εργαζόμενο είναι της τάξης του 0.63, δηλ. αφενός, αισθητά μικρότερος από 2 και, αφετέρου, απολύτως αντίστοιχος με αυτόν που ισχύει σε άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες (π.χ. Γερμανία, Ισπανία, Φινλανδία, όπου κυμαίνεται ανάμεσα στο 0.57 και το 0.67).
(3) Αυτά τα ταμειακά προβλήματα δεν δικαιολογούν την – εκ νέου – φημολογούμενη αναδόμηση του ασφαλιστικού συστήματος προς την κατεύθυνση της – μερικής, έστω – ιδιωτικοποίησης.
(4) Ωστόσο, δεν δύναται να αποκλεισθεί, χωρίς πρώτα να διερευνηθεί αναλυτικά, το ενδεχόμενο ορισμένα προβλήματά του να απορρέουν από το ύψος της κατανάλωσης από καθαρά κέρδη ή/και των μη μισθολογικών δαπανών του δημοσίου, ύψη τα οποία θέσαμε ίσα με το μηδέν, προκειμένου να προσδιορίσουμε τα όρια αντοχής του συστήματος. Στην κατά σειρά πρώτη περίπτωση ενδείκνυται η αύξηση της φορολόγησης των ακαθάριστων κερδών, ενώ στη δεύτερη η επανεξέταση της αναγκαιότητας τμήματος αυτών των δαπανών. Το να απορρέουν τα προβλήματα από την υψηλή κατανάλωση των μη εργαζομένων δεν θα πρέπει να θεωρείται πιθανό, δεδομένων των ευτελών (μέσων) συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας.
Τέλος, θα ήταν λάθος να υποτιμηθεί (και) ένα «παράπλευρο» εύρημα της μελέτης: πριν από μία δεκαετία, είχα υποστηρίξει (βλ. π.χ. Ο Νέος Διεθνής Καταμερισμός Εργασίας, «Τετράδια της Οικονομίας», 27-28/11/1999, εφημ. «Ημερησία») ότι το κύριο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, στην «εντός-ΟΝΕ εποχή», έγκειται στο ότι είναι αναγκασμένη να ανταγωνίζεται σε άμεσους (ή, ακριβέστερα, απόλυτους) όρους οικονομίες, οι οποίες είναι πολύ περισσότερο προηγμένες παραγωγικά, πράγμα που θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην παραγωγική βάση της. Πρόσφατα, ο Μίνωας Ζομπανάκης, σε συνέντευξή του στην εφημ. «Καθημερινή» (14/2/2010), τόνισε: «Τι εννοούν όταν μιλούν περί πτώχευσης; Δεν είμαι από αυτούς που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο το δημοσιονομικό. Έστω και με κόπο θα διορθωθεί. Το πρόβλημα είναι ότι καταστράφηκε η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Σε έναν κόσμο όπου ουσιαστικά δεν υπάρχουν σύνορα, πώς θα ξαναφτιάξουμε μια ανταγωνιστική οικονομία;». Πράγματι, πώς είναι δυνατόν η ελληνική οικονομία να ανταγωνισθεί π.χ. τη γερμανική, της οποίας η μέση ικανότητα παραγωγής πλεονάσματος ανά εργαζόμενο πρέπει να θεωρείται, όπως εκτίμησε η παρούσα μελέτη, περίπου δεκαπλάσια (20/2);

* Αν. Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμ. Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

ΤΑ 3 ΚΑΚΑ ΤΗΣ «ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ»

2010-06-07T14:51:00.000-07:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 2η 24/5/2010

ΤΑ 3 ΚΑΚΑ ΤΗΣ «ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ»

1. Ασφαλιστικό νομοσχέδιο (προσχέδιο)
2. Μνημόνιο ΔΝΤ – Κυβέρνησης - Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3. Πρόγραμμα στρατηγικού σχεδιασμού ΟΤΕ - ανθρώπινο δυναμικό.
Συνάδελφε
Δεν θέλουμε να σε τρομάξουμε αλλά να σε ενημερώσουμε σχετικά με τις 3 λαβίδες που προσπαθούν να πνίξουν κάθε κατάκτηση και δικαίωμα το επόμενο διάστημα.
Έχουμε λοιπόν.
1-2) α. Όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη.
1-2) β. αύξηση από 35 σε 37 και τελικά σε 40 χρόνια για πλήρη σύνταξη
1-2) γ. Μέση ανταποδοτικότητα για κάθε χρόνο εργασίας 1,2% από 2% σήμερα.
1-2) δ. Από το 2020 αύξηση των ορίων ηλικίας με αύξηση του προσδόκιμου ζωής.
1-2) ε. Υπολογισμός της σύνταξης βάση όλου του εργάσιμου βίου και όχι της τελευταίας 5ετίας όπως τώρα.
1-2) ζ. Κόψιμο των δώρων συνταξιούχων και πρόσθετη φορολογία έως 11% στη σύνταξη μέσα από τον ΛΑΦΚΑ.
1-2) η. Η επικουρική σύνταξη δεν είναι δεδομένη αλλά κυμαινόμενη βάση συνεχών αναλογιστικών μελετών.
1-2) θ. Τα κίνητρα αποχώρησης για συνταξιοδότηση, φορολογούνται με αυξημένο φορολογικό συντελεστή.
1-2) ι. Κατώτατο όριο ηλικίας με ποινές 6% ανά έτος τα 60 χρόνια.
Ο προϋπολογισμός καλύπτει μόνο τη προνοιακή σύνταξη, άρα γρήγορα δεν θα έχουμε συντάξεις.
3). Το πρόγραμμα ανθρώπινου δυναμικού του ΟΤΕ αναφέρει
3)α. Μείωση προσλήψεων.
3)β. Μείωση ετήσιων αυξήσεων, υπερωριών και επιδομάτων.
3)γ. Ευέλικτες μορφές εργασίας δηλ. 4ωρα για όλους καθώς και μερική απασχόληση δηλ. απομάκρυνση από την εργασία χωρίς μισθό για 1,2,3,…μήνες και βλέπουμε.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ
Ή αγωνιζόμαστε ή χανόμαστε εμείς τα παιδιά μας η εργασία μας τα δικαιώματα μας.
Ή κατακτούμε ένα επίπεδο συνεννόησης & αγώνα εμείς , οι εκπρόσωποι μας, τα συνδικάτα, συνολικά όλοι οι εργαζόμενοι με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ή χάνουμε
Ο αγώνας μας δεν θα είναι 100άρης αλλά μαραθώνιος.
Αντιστεκόμαστε ενωμένοι.
…Τους βλέπουμε μεγάλους γιατί είμαστε σκυφτοί.
Σηκώνουμε κεφάλι θα σκύψουνε αυτοί.
.
Σημείωση: Πλήρη στοιχεία για ασφαλιστικό, στη μελέτη του μέλους της ΕΕ ΟΜΕ-OTE Γ. Δούκα.

Χ. Βανδώρος μέλος Δ.Σ ΠΕΤ-ΟΤΕ
τηλ. 6974656539 – VPN 439812 - email: xvand@otenet.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ & ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

2010-06-07T14:50:00.000-07:00

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ & ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

Για άλλη μία φορά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ρυθμίσει τη ρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης η οποία ρύθμισε της προηγούμενης και όλες μαζί έσωσαν και σώζουν την ασφαλιστική κοκκινοσκουφίτσα από το κακό λύκο. Ο οποίος κακός λύκος ετοιμάζεται να κατασπαράξει το κράτος πρόνοιας τέρας, και στη θέση του να βάλει το κράτος πρόνοιας Μαλλ. Έτσι θα μπορούμε να ψωνίζουμε ασφάλεια όση θέλουμε, ευελιξία άλλη τόση, άνεση και εργασία κατά το δοκούν, αλλά το σπουδαιότερο, από δώ και πέρα θα ρυθμιστούν ριζικά και δια παντός όλα τα κακά.
Γενικά η τελευταία ανακάλυψη στην οικονομία και στη πολιτική είναι για βραβείο Νόμπελ. ΟΛΑ ΑΝΑΒΑΙΝΟΥΝ ΑΝ ΑΝΕΒΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
Θέλουμε νανέβει πχ ο δείκτης εργαζόμενοι προς συνταξιούχοι? Απλό . Θα επηρεαστεί η λίμπιντο των εργαζομένων και με εφόπλου λόγχη σύντομα η σχέση αυτή αλλά και νέων -συνταξιούχων θαλλάξει. Άσε. το σήκωμα στο χρηματιστήριο είναι σκέτο βιάγκρα. Άμα σηκωθεί το άτιμο τότε τι συνταξιούχοι, τι υπερήλικες όλοι θα πάνε για δουλειά. Φτάνει να το θέλουν. Πάει ο καναπές. Τι να τις κάνουμε τις λίστες φαρμάκων, τα όρια ηλικίας τα ποσοστά αναπλήρωσης και λοιπά αποφθέγματα του περασμένου αιώνα ?
Ανεβαίνει το χρηματιστήριο? Αυτό είναι το ζητούμενο.
Οι άνθρωποι μας, αυτοί που νυχθημερόν άλλο δε κάνουν παρά να στύβουν το κεφάλι τους, για να βρούμε το δρόμο να σηκωθούμε λίγο ψιλότερα (όπως λέει και το τραγούδι) μας δίνουν τώρα τι συνταγή της επιτυχίας.
Προφανώς αφιλοκερδώς, λόγο αλτρουισμού, αγάπης, αλληλεγγύης, σεβασμό στα κεκτημένα, φωτίζουν την οδό της ευτυχίας (μας) (τους).
ΕΠΕΝΔΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ – ΜΕΣΑ και κυρίως ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ
Τελικά τόσοι αγώνες πήγαν χαμένοι γιατί ήταν άδικοι.. Και ο Σιούφας και ο Σπράος και ο Γιανίτσης και ο Ρέπας και… και… και… είχαν δίκιο.
Όχι μόνο πήγαν χαμένοι αλλά τώρα πρέπει να χτυπήσουμε το κεφάλι μας στο τοίχο. Μόνο έτσι ίσως εξιλεωθούμε όλοι εμείς που ήμασταν αντίθετοι στη λύση του ασφαλιστικού. Και όταν λέμε να χτυπήσουμε το κεφάλι εννοούμε να το σπάσουμε ώστε οι λοιποί να κερδίσουν τουλάχιστον από τη μη σύνταξη μας.
Ρε πως δε το σκεφτήκαμε? Πιο έξυπνος ήταν ο Πινοσέτ που το εφήρμοσε στη Χιλή? Θα μου πείτε πως εξαίρεσε τους στρατιωτικούς, τους χωροφύλακες (μερικοί κακώς τους λένε στρατοχωροφύλακες) και τον εαυτό του από τη ρύθμιση. Μα τόκανε ξεπίτηδες. Από αλτρουισμό. Πάρτε και φάτε εσείς. Εμένα μου φτάνουν τα λίγα. Χορταίνω που θα σας βλέπω πλούσιους – προφανώς – σκέφτηκε. Η γυνή του Καίσαρος πρέπει και να είναι και να φαίνεται… Όσο για κείνο τον συνδικαλιστή τον πρόεδρο της συνομοσπονδίας Χιλής που είχε το θράσος να πει πως «…το σύστημα μας έχει εξαθλιώσει, οι συνταξιούχοι δεν είναι σε θέση να πληρώσουν ούτε την ιατρική φροντίδα…» τι να πεις. Πάντα υπάρχουν οι αντιρρησίες, οι απροσάρμοστοι, οι σαμποτέρ της κοινωνικής γαλήνης των νοικοκυραίων. Ας μη μας επηρεάζουν. Άκουσε κανείς οι του ΣΕΒ να έχουν ασφαλιστικό ταμείο? Αυτοί ξέρουν. Επενδύουν στο χρηματιστήριο. Αυτοί, οι επιτυχημένοι, οι τηλαυγείς φάροι της κοινωνίας. Ναι δεν έχουν ταμείο ασφαλιστικό. Αρκούνται στην ιδιωτική ασφάλιση. Αυτούς να ακολουθήσουμε, ώστε να βάλουμε έστω και αργά τις βάσεις να γίνουμε κεμείς επιχειρηματίες στη θέση των επιχειρηματιών. Τι ωραίο!!!
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο θα φτωχύνει η γλώσσα μας το λεξιλόγιο μας.
Αν υπάρχουν μόνο επιχειρηματίες πως θα ξεχωρίσουν οι εργαζόμενοι?. Αν δεν υπάρχουν φτωχοί πως θα ξεχωρίσουν οι πλούσιοι.? Νέα κοινωνικά προβλήματα ανακύπτουν. Από την άλλη και ο παράδεισος έτσι δουλεύει. Όλοι οι άγγελοι είναι ίσοι, ούτε ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Συμπέρασμα. Μας στέλνουν στο παράδεισο. Η μόνιμη λύση στο ασφαλιστικό. Να υπάρχουν ταμεία χωρίς συνταξιούχους μόνο εργαζόμενοι επενδυτές στο χρηματιστήριο «μας». Τι ήθελε ο μπάρμπα Κάρολος και είπε πως το πορνείο του καπιταλισμού είναι το χρηματιστήριο? Το διάβασαν οι καθηγητάδες στη σχολή του Σικάγου και των διάφορων Λόντον σκούλ, το πήραν σοβαρά – αυτοί πάντα παίρνουν τον Κάρολο σοβαρά, οι δικοί του μη τα ρωτάς- και βάλθηκαν να διορθώσουν την κατάσταση. Πορνείο αυτός? Νταβατζή του καπιταλισμού θα το κάνουμε εμείς. Τόπαν και τόκαναν. Όσο για τις πόρνες? Να μη χρησιμοποιήσουν τους εργαζόμενους άντε και τους συμπαθείς μικρομεσαίους? Οι οποίοι συμπαθείς έβγαιναν και έκλαιγαν στα κανάλια πως με την απεργία στο λιμάνι πέφτει ο τζίρος τους κατά 20%. Τώρα όμως που η απεργία σταμάτησε ανακάλυψαν πως πρέπει να ξανακλαίνε γιατί ο τζίρος τους πέφτει 30%. Και κλάμα η αριστερά μαζί τους. Αντί να προτείνει –η αριστερά- καμιά κινητοποίηση για να σηκωθεί ο τζίρος τους τουλάχιστον 10% προτείνει δάνεια φτηνά και διάφορα τέτοια-προφανώς έχει υπόψη της το χρηματιστήριο-. Όσο για τους διαλόγους των κοινωνικών εταίρων? Είπαμε. Όλοι να γίνουμε εταίρ(ες) και συνεταίροι. Μεγάλη η τιμή. Δε στήνεται διάλογος για ψύλλου πήδημα. Φέρει πείν. Για να αυξηθούν οι φόροι, τα διόδια, να πέσουν προμήθειες, να δουλέψει το Φαγανιστάν να μαρσάρει ο αχόρταγος να.να..να.. γίνεται διάλογος? Είπαμε . Μεγάλη η τιμή μας. Ακριβοπληρωμένες πόρνες. Έχω όμως μια απορία. Στο πορνείο ποιος βγάζει υπεραξία. Ο πελάτης εργαζόμενοςη η πόρνη εργαζόμενη. Μάλλον θα καταλήξω πως πρόκειται για ταυτοπροσωπία. Αν δεν κάνω λάθος, αυτό λέγεται αυνανισμός…
Υστερόγραφο. να μη ξεχάσουμε. Σόλους ειδικά τους αριθμομάνατζερ των συνδικάτων , τους συνδικαλιστές που προτιμούν και τιμούν τη ταξική πάλη διά της αταξικής αφλογιστίας να τους αφιερώσουμε το δίστιχο του Μαραμπού
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά
εμουτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει

Χ. Βανδώρος.

2010-06-06T08:50:00.000-07:00

2010-06-06T08:30:00.000-07:00